[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 181 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.181 - ถ้าอยากทำงานล่ะก็


 

เรือโจรสลัดสภาพพังๆ――เรือตกปลา ถูกซ่อม

แล้วชั้นก็ล่องขึ้นตะวันตกเฉียงเหนือไปด้วยกันกับเรือตกปลา

มีชั้นกับแคโรอยู่บนเรือแค่สองคน, ทำให้พวกชาวประมงที่ทำตัวเป็นโจรสลัดตกใจกัน

"สร้างเรือใหญ่ได้อย่างมีเอกลักษณ์ แล้วทำให้ควบคุมได้โดยคนจำนวนน้อยนิด, ผู้สร้างคืออัจฉริยะชัดๆ!"

ดีใจที่พิโอเนียได้รับคำชมใหญ่ เหมือนตัวเองถูกชมเลย

พิโอเนียไม่อาจมาที่โลกฟากนี้ได้, ตั้งแต่เกิดมาจนร่างกายหยุดทำงาน ก็จะต้องอยู่และตายในโลกของชั้น

แต่ว่า สิ่งที่เธอทำขึ้น ได้รับการยอมรับจากมนุษย์ซึ่งอยู่ภายนอกโลกของชั้น

แม้ว่าเจ้าตัวจะออกมาไม่ได้ แต่การมีหลักฐานแสดงถึงความมีตัวตนอยู่ของเธอ เผยแพร่ออกมายังโลกนี้ ก็เป็นเรื่องดี

บอกกันว่าอยากได้แปลนทำเรือด้วยแน่, ถ้าพิโอเนียยอม จะให้แล้วกัน 

"ท่านอิจิโน, ไม่ฝืนไปเหรอคะ?"

แคโรถามชั้นที่คุมเรือ

"อะไรเหรอ?, ไม่ได้เหนื่อยอะไรนี่"

"......ท่านอิจิโนไม่ใช่แค่เลือกข้างชาวประมงที่เป็นโจรสลัด แต่ถึงกับมาเป็นโจรสลัดแบบนี้ไม่ได้นะคะ, ถึงได้ยินว่าพวกคนหลงมาต่างโลก จะอยากเป็นโจรสลัดกันนักก็เถอะ"

"นั่นสินะ, ก็ยุคของชั้น โจรสลัดเป็นอาชีพที่ออกจะโด่งดังอยู่....เป็นเรื่องขายดี"

ชั้นยิ้มขมๆ, นี่ถ้ามารินะอยู่ คงเข้าใจดีแน่ๆ

"ก็นะ――ชั้นก็คิดแบบนั้นหรอก แต่อีกใจนึง ก็อิจฉา"

"อิจฉา.....เหรอคะ?"

"อือ, ไม่ใช่ว่าอิจฉาที่ได้เป็นโจรสลัดหรอกนะ? เอ, มีเรื่องที่ต้องบอกกับแคโร, ที่ญี่ปุ่น ชั้นเป็นคนไร้อาชีพ"

"ไร้อาชีพ.....คือ ที่นั่นมีอาชีพแบบนั้นด้วยเหรอคะ?"

"เปล่า, ไม่ใช่ไร้อาชีพแบบนั้น, แบบไม่ได้ทำงาน, ทำงานไม่ได้, ต่อให้ไปสัมภาษณ์งาน ก็สอบตกทุกที่, อยากหาเงินให้พอเลี้ยงน้องสาวมิริอยู่ได้เอง เลยออกจากงานพิเศษมาหางานเต็มเวลา, แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้เลย"

ชั้นเหม่อมองฟ้า, ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มีนกเหมือนนกนางนวลบินอยู่เหนือเรือซะแล้ว

"ก็คิดนะ, ทำไมถึงสัมภาษณ์ตก, มิริอุตส่าห์หาตำแหน่งงานว่างต่างๆให้ แต่ก็ไม่สำเร็จทั้งหมด, มาถึงตอนนี้ก็เข้าใจแล้ว――ชั้นน่ะ ไม่ใช่อยากจะทำงาน แต่แค่อยากพ้นจากการไร้งานต่างหาก"

ถึงชั้นคิดอยากจะทำงาน, แต่ก็ไม่รู้ว่าอยากทำงานอะไรอยู่ดี

ก็คือ ถ้าเป็นงาน จะอะไรก็ได้ทั้งนั้น

แบบนั้น ก็สอบตกสินะ, ต่อให้คนสัมภาษณ์ไม่ดี ก็ยังเข้าใจได้เลยว่า

(อาา, จะอะไรก็ได้ แค่อยากทำงานสินะ, ไม่ใช่ว่ามีเจตจำนงต้องการ ถึงมาหาเรา)

แบบนั้นล่ะ, ต่อให้บิดคำยังไง ก็ยังจับเจตนาได้

"ถึงแคโรจะไม่เห็นก็เหอะ, แต่พวกนั้น เป็นอาชีพคนตกปลากับชาวประมงหมดเลยนะ? มีดาบ แต่ก็ไม่มีทางใช้ได้――ดาบยาวเองก็ด้วย"

ในโลกนี้ ที่จะใช้อาวุธโดยไม่มีสกิลไม่ได้, ซึ่งชั้นเองก็เคยดิ้นรนไม่อาจชักดาบเหล็กกล้าออกจากฝักได้ จนกว่าจะได้สกิลใส่ดาบ

เพื่อจะหลีกเลี่ยงเรื่องนั้น, ก่อนอื่น ต้องเป็นนักดาบฝึกหัด, หัดหวดลมเพิ่มเลเวลจนกระทั่งได้สกิลใส่ดาบ  

ทั้งที่เป็นแบบนั้น, แต่คนพวกนั้นกลับไม่เปลี่ยนอาชีพออกจากชาวประมงและคนตกปลา

ไม่มีทางที่คนพวกนั้นจะใช้ดาบฟันได้, เรื่องแค่นั้นก็เข้าใจดี

คนพวกนั้น ไม่มีทางออกจากอาชีพประมงอย่างแท้จริงหรอก, เพราะว่าชอบการประมง

"ท่านอิจิโน, งั้นก็เพื่อให้พวกเขาทำงานเป็นชาวประมงได้――"

"ก็นะ, แน่นอน ว่าจะฟังคำอธิบายดูทีหลัง, หากท่าทีแย่ก็จะปฏิเสธ―― ยังไงก็ตาม ถ้าใส่หน้ากาก ก็คงไม่ต้องห่วงว่าจะความแตก, หากโดนกองทหารไล่จับจริงๆ ก็หนีเข้า my world ได้, กลับกันอีก น่าห่วงผู้หญิงชื่อมิริวที่ถล่มโจรสลัดไปมากกว่าอีก"

"ก็ไม่มีทางที่ท่านอิจิโนจะแพ้ให้กับศัตรูที่เป็นมนุษย์นะคะ"

"......จะยังงั้นรึเปล่านะ? แล้วถ้าเป็นปีศาจร้ายที่เลียนตัวเป็นมนุษย์ล่ะ?"

นึกภาพน่ากลัว แล้วแคโรก็ส่ายหัวหน่อยๆ, ชั้นเลยหัวเราะแล้วแปะๆหัวแคโร

"เอาเหอะ, ต่อให้เป็นปีศาจ หนีเข้า my world ซะก็ไม่เป็นปัญหา, เป็นเขตแดนแบบเดียวกับเทพธิดา ตามมาไม่ได้หรอก"

"นั่นสินะคะ――"

"อ้อ, ปัญหาสำคัญกว่าคือเรื่องจอมมาร――จอมมารเองก็มุ่งหน้าไปที่เมืองท่าโคเบด้วย"

ถ้ารู้ว่าจะเป็นยังงี้ ถามเรื่องจอมมารจากฮารุไว้เยอะๆก่อนก็ดีหรอก

ถ้าบอกว่าเป็นเจ้านายของฮารุ จะสนิทกันได้รึเปล่านะ?

ไม่สิ, อาจจะถูกมองว่าเป็นคนชั่วที่ทำให้ฮารุตกเป็นทาส, อย่างน้อยถ้าฮารุอยู่ ก็คงอธิบายได้หรอก 

.....อืม, ไม่เจอกับจอมมารเป็นดีที่สุด

แล้วถึงอยากจะพบกับชีนาอีกซักครั้งก็ตาม, แต่นั่นก็เสี่ยงอันตราย

นกจะไม่ส่งเสียงเวลาถูกยิง/ถ้าเข้าถ้ำเสือ ก็ถูกเสือเขมือบ, มีข้อคิดมากมายผุดขึ้นมา สรุปแล้วอย่าดีกว่า

จอมมารเองก็คงจะไม่ทำตัวเด่น, เผลอๆ อาจจะไม่พักอยู่เมืองท่าโคเบเลยก็ได้

กังวลไปก็ไร้ประโยชน์

ขณะที่คิดงั้น, ก็เห็นเงาใหญ่เลยเรือจับปลาไป

ค่อยๆชัดเจน จนเห็นเป็นเมือง

เพราะสภาพเป็นเรือโจรสลัด เลยเข้าสู่ท่าไม่ได้, ไม่มีใบอนุญาตผ่านเข้าด้วย

ซึ่งก็มีช่องทางลับ ที่ชาวประมงนำไป

"อย่าบอกนะ――ว่ามีท่าเรืออยู่ภายในน้ำตก"

"หลังน้ำตกเหรอคะ? แบบนั้นก็เปียกแย่ ไม่สะดวกเลยค่ะ"

แคโรว่างั้น, แต่ว่านะ การมีท่าเรือลับอยู่หลังน้ำตก ก็โลดโผนดีออก

เรื่องแบบนี้ สาวๆคงไม่เข้าใจหรอกมั้ง

แต่สุดท้าย เรือก็ไปเข้าทางช่องผาที่ห่างออกมาจากเมือง, ซึ่งแคโรบอกว่าเป็นสถานที่ซึ่งไม่เหมาะให้เรือจอด หากพายุมา

พวกเราลงสมอ ทาบเรือจอด แล้วลงโดยบันไดเชือก

ชั้นไต่ลงก่อน เพื่อความปลอดภัย, แล้วพอมองขึ้นไป ก็เห็นของแคโร.....อืม, ไม่มีอะไร

แต่แหม, แคโร ไปซื้อสีนั้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

แปลกใจนิดหน่อยแฮะ




NEKOPOST.NET