[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 18 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.18 - เลือกเป้าหมายอาชีพต่อไปได้แล้ว


ในเวลาแบบนี้, คงต้องอดทนสินะ, หรือว่าจะระเบิดใส่แม่งเลยดี? - ความชั่วต้องถูกกำจัด!!

“หือ? โกรธเหรอ? แล้วจะทำไมล่ะ?”

ผู้ชายเถื่อนยั่วยุโดยมีดาบที่เอวทำเสียงเหล็กกระทบกัน

“นายท่าน, มันกะจะให้นายท่านโกรธแล้วไปอัดมันจนกลายเป็นอาชญากร, แค่ชักดาบในกิลด์ ก็เสี่ยงที่บัตรนักผจญภัยจะถูกเพิกถอนแล้วนะคะ”

” … รู้แล้ว”

ชั้นตั้งสติได้ด้วยคำของฮารุ แล้วดูอาชีพกับเลเวลศัตรู

【นักสู้ Lv18】

งี้นี่เอง, ถ้าเราสู้กันจริงๆ มันก็สู้ได้โดยไม่ต้องชักดาบตัวเอง ดังนั้นดาบที่เอวเลยเป็นแค่ของประดับ

จะว่าไป มากาเรตซังก็เคยเป็นนักสู้ด้วย

“อย่าบอกนะว่าแกหลงเสน่ห์เซลิสโลเข้าแล้ว”

” … เซลิสโล?”

จะว่าไป, เจ้าโจรนั่นก็เรียกฮารุว่าเซลิสโลด้วยนี่ 

“เซลิสโลเป็นคำใช้ดูถูกเผ่ามนุษย์สัตว์ค่ะ, เซลิอันสโลป セリアンスロゥプ … เซลิอัน セリアン คือสัตว์ป่า, อันสโลป アンスロゥプ หมายถึงมนุษย์, มนุษย์สัตว์กับสัตว์ป่าแตกต่างกันอยู่มาก เลยเป็นคำที่ไม่ได้ใช้เรียกเป็นการทั่วไป แต่เป็นคำดูถูก”

เห้อ, หยาบคายเป็นที่สุด

ยกโทษให้ไม่ได้, ก็แหม ขนาดพนักงานต้อนรับคัตยูช่าซัง ก็ยังเป็นมนุษย์สัตว์เลยนะ, ไอ้เจ้าเวรนี่ มันดันกล้าพูดแบบนี้ออกมาดังๆอีก
 
“นายท่าน, ฉันถูกด่ายังไงก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะงั้น… ”

ฮารุว่างั้น ทำให้ชั้นเจ็บปวดใจจากความเศร้าเช่นนี้

แต่ว่านะ, จังหวะนี้ต้องเล่นตามน้ำ ทำเป็นเหมือนกับว่าชั้นโกรธจนขาดสติ

“แก, เป็นลูกน้องของชนชั้นสูงที่จะซื้อฮารุล่ะสิ?”

“หา? พูดอะไรไม่เห็นรู้เรื่อง”

ชายเถื่อนยิ้ม, ก็เป็นอย่างที่คาดล่ะนะ

“แต่ว่า, จากข่าวลือ ชนชั้นสูงที่อยากจะซื้อทาสหมาป่าขาวก็มีอิทธิพลสูงในกิลด์นักผจญภัยด้วยสิ แล้วอีก 9 วัน ลูกน้องของชนชั้นสูงนั่นก็จะมาถึง, ถ้าตอนนั้น เขารู้ว่าทาสหมาป่าขาวถูกซื้อไปแล้ว ก็คงจะเสียหน้าจนไม่รู้ว่าจะทำอะไรลงไปเลยล่ะ, นั่นสินะ... อย่าง จ้างมือสังหาร” 

ข่มขู่กันซึ่งหน้าเลยนะ, แต่ก็อาจเกิดขึ้นได้จริงๆ

“ไอ้กระจอกแครอทเน่าอย่างแก คงถูกฆ่าในพริบตาเลยว่ะ”

“นายท่าน”

ฮารุเตือนเบาๆ, ชั้นเข้าใจดี ไม่ถูกยั่วยุด้วยคำพูดคำจาแบบนี้หรอก

“ให้ฉันกัดมันให้ตายเถอะค่ะ, ด่าฉันยังไม่ว่า แต่มาด่านายท่านเนี่ย มันต้องตาย!”

“เดี๋ยว เดี๋ยว! เอ๋, ฮารุ, แค่ความรู้สึก ชั้นก็ดีใจแล้วล่ะ, ไม่สิ! นี่เป็นคำสั่ง! อย่าน้าาา! มันเป็นกับดัก” 

ฮารุหางนิ่งลงตามคำสั่ง

“คัตยูช่าซัง เรื่องขายหินเวทไว้วันหลังแล้วกัน, ตอนนี้ ขอรับแค่ค่าหัวโจรก่อนได้ไหม? อยากจะรีบออกไปแล้วด้วยสิ”

“ค่ะ, ได้ทันที …”

บางทีคัตยูช่าซังเองก็คงคิดว่าถ้ามีเรื่องเกิดในกิลด์จะเป็นปัญหา จึงรีบเตรียมเงินทันที

“เห้ย, หนีเหรอ? ถ้าต้องการ, จะสู้กันในสังเวียนก็ได้นะ?”

“จะสู้ที่ไหนก็เหมือนกันล่ะ, โทษที แต่ไม่อยากให้น้องสาวสุดน่ารักที่บ้านมีพี่ชายเป็นฆาตกรอ่ะนะ”

“หาา? ไม่รู้เหรอ? สู้กันในสังเวียนคือการดวล ต่อให้คู่ต่อสู้ถูกฆ่า ก็ไม่มีปัญหา, แต่ว่า ห้ามใช้อาวุธ, ข้าเองยังไงก็ได้ว่ะ ถนัดใช้ทั้งดาบ ทั้งมือสู้อยู่แล้ว”

มันวางดาบไว้บนโต๊ะ, ก็เออสิ จริงๆไม่ใช่นักดาบ แต่เป็นนักสู้นี่หว่า

เป็นแผนยั่วให้สู้ในขอบเขตที่ตัวเองได้เปรียบกว่าสินะ

“นี่เป็นรางวัลค่าโจรที่จับตัวกับกำจัดเมื่อวานค่ะ, 8000 เซนส์”

“ขอบคุณ”

ชั้นรับ 8 ถุงที่มีถุงละ 10 เหรียญเงินมา, 800,000 เยนสินะ เป็นเงินที่เยอะพอดูเลย

แล้วก็ …

“คัตยูช่าซัง, สังเวียนนี่ใครจะใช้เมื่อไหร่ก็ได้เหรอ?”

“เอ๋? สังเวียนอยู่หลังกิลด์และสมาชิกกิลด์นักผจญภัยถึงจะใช้ได้นะ แต่คนปาร์ตี้เดียวกันก็ขอใช้ได้อยู่ ดังนั้นท่านอิจิโนโจวก็ใช้ได้ค่ะ”

“นายท่าน, โปรดสั่งมาเถอะค่ะ ฉันจะสู้”

“ชั้นมั่นใจว่าฮารุจะไม่แพ้ในการดวลดาบหรอก แต่ต่อให้เป็นฮารุ เอามือเปล่าสู้กับนักสู้ก็คงลำบากอยู่นะ”

ชายเถื่อนมันเปลี่ยนสีหน้าเมื่อชั้นมองทะลุตัวจริงของมันออก

แล้ว,

“วันนี้ไม่รับดวล, แต่ว่า แกบอกว่าลูกน้องชนชั้นสูงจะมาในอีก 9 วันสินะ? ถ้าไม่มีอะไรมาขัดขวางให้ยุ่งยาก, ก่อนจะถึงตอนนั้น ก็คงจะได้สู้กันซักรอบ”

ชั้นว่าก่อนออกจากกิลด์นักผจญภัยด้วยกันกับฮารุ

ดีที่ยังคุมความเกลียดชังไว้ได้โดยไว, แต่หากเรื่องมันยืดเยื้อกว่านี้ ก็คงต้องอาศัยกุฏิแทนที่จะเป็นขันติเพื่อควบคุมความโกรธเลย

ตอนนี้คอยไปก่อนเหอะแก

“ฮารุ, รู้วิธีเป็นนักสู้รึเปล่า?”

“ได้ยินว่าถ้าคนตัดไม้ Lv5 จะได้อาชีพผู้ใช้ขวาน, พอคนตัดไม้ Lv7 จะได้ผู้ใช้ค้อน, แล้วพอคนตัดไม้ Lv10 ก็จะได้อาชีพนักสู้”

คนตัดไม้คือผู้ใส่อาวุธหนักและมีแรงถึกงั้นสิ

เอาเถอะ, พลังกล้ามเนื้อมันจำเป็นสำหรับการตัดไม้ในโลกที่ไม่มีเลื่อยไฟฟ้านี่นะ

“งั้นก็, กินข้าวกันก่อนลงเขาวงกตไหม?”

ให้ฮารุนำไป, เอาร้านที่กินปลาอร่อยๆได้ ในราคาประมาณ 20 เหรียญทองแดง, แล้วเธอก็นำไปยังร้านอาหารที่รอบนอกเมือง

ชั้นถามดูก่อนเข้าร้าน

“เอ่อ, ฮารุ, ชั้นไม่เคยเข้าร้านแบบนี้มาก่อน มันจำเป็นต้องมีทิปพนักงานด้วยรึเปล่า?”

ที่ญี่ปุ่น, จ่ายแค่ค่าอาหารก็พอ, แต่ในประเทศตะวันตก ส่วนมากต้องมีทิปให้ด้วย ถึงช่วงหลังร้านแบบนั้นจะลดจำนวนไปก็เหอะ

“นายท่าน, ดูที่ป้ายได้ค่ะ”

ตามสายตาที่ฮารุมองไป, ชั้นก็เห็นป้าย

ภาพมือกับเหรียญทองแดง ที่อยู่ในวงกลมซึ่งมีการขีดฆ่า

“เป็นสัญลักษณ์ว่าไม่ต้องทิป, เป็นร้านแบบระบบจ่ายเงินเดือนลูกจ้าง ซึ่งทิปรวมไปในค่าอาหารแล้ว

“อ้อ, งี้เอง”

“ระบบแบบไม่มีทิป มีข้อเสียตรงที่คุณภาพงานของพนักงานอาจลดลง, แต่มันก็ขจัดปัญหาเรื่องทิป”

งั้นเหรอ งั้นเหรอ

“งั้นก็, เข้าไปกันเถอะ”

“ค่ะ”

เราสองคน เข้าร้านไป

เป็นร้านแบบอิตาเลี่ยนที่ดูใช้ได้ บรรยากาศดีกว่าร้านเล็กๆ แต่ก็ไม่ถึงกับร้านชั้นสูง, ที่ด้านหลัง มีที่นั่งตรงระเบียง มองวิวสวนด้านหลังได้ด้วย

เนื่องจากที่ยังว่างพอดี, ชั้นเลยเอาที่ตรงระเบียง

แล้ว, ก็นั่งเก้าอี้…

“ฮารุ, ไม่นั่งเหรอ?”

“ขออภัยด้วยค่ะ”

เธอว่าแล้วนั่งลงตรงจุดที่ยืนอยู่

“เดี๋ยว เดี๋ยว, นั่งลงที่เก้าอี้สิ …”

“จะดีเหรอคะ?”

“นั่งพื้นแบบนี้สิที่แย่, ผู้หญิงไม่ควรนั่งที่พื้่นนะ”

“ปกติทาสจะไม่นั่งเสมอกับเจ้านายค่ะ”

“กฎร้านห้ามไว้เหรอ?”

“เปล่าค่ะ, แต่ …”

“งั้นก็นั่งเถอะ, ก็ชั้นไม่ปกตินี่นะ”

“รับทราบ”

ในที่สุด ฮารุก็นั่งเก้าอี้จนได้

บริกรเอาน้ำมาวางที่หน้าชั้น

“น้ำนี่ฟรีเหรอ?”

“ครับ, ฟรี”

“แล้วทำไมเสิร์ฟแต่ชั้นล่ะ?”

“น้ำบริการสำหรับลูกค้าที่กินเท่านั้น”

… งี้นี่เอง, คงไม่นึกว่าฮารุก็จะกินด้วยกันกับชั้นสินะ

พอรู้ว่าทาสถูกปฏิบัติด้วยแบบไหน, ชั้นก็ดูเมนู… แล้วก็ปิดทันที

อ่านไม่ออกว่ะ!

แต่ว่า, ที่ด้านขวาของเมนู เป็นจำนวนตัวเลขทั้งหมด

ถ้ายังงั้น, ราคาสูงที่สุดในเมนู ก็แค่ 3หลัก, 10 เหรียญเงินจึงมากพออยู่แล้ว

ชั้นเอาเมนูวางแล้วสั่นกระดิ่งเรียกบริกร

“เอาอาหารที่ร้านแนะนำมาสองชุด, ชุดนึงให้ผู้หญิงคนนี้ เพราะงั้นเสิร์ฟน้ำให้เธอด้วยนะ”

“รับทราบ รอซักครู่”

บริกรไป แล้วฮารุก็ถาม “จะดีเหรอคะ?”

“ถ้าเธอลงเขาวงกตด้วยท้องว่างๆ มันก็เป็นปัญหาล่ะนะ, แต่ไม่ใช่แค่นั้น, ชั้นอยากให้ฮารุได้กินอาหารอร่อยๆด้วย”

ชั้นว่าด้วยรอยยิ้มพลางคิดถึงเรื่องจะอัดเจ้านักสู้ชายนั่นให้เละเลย




NEKOPOST.NET