[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 169 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.169 - ก่อนพายุ


พิโอเนียแนะนำถึงวิธีเอาเรือออกเดินทะเล

ตอนคลื่นขึ้นสูง ให้ล่องเรือเล็กออกไปจากหาด แล้วเปิด my world ไว้

พอน้ำลดต่ำลง เรือใหญ่ก็จะไหลออกไปสู่ทะเลได้

แต่ว่า การเปิดประตูใหญ่ๆ ต้องกิน MP เพิ่ม, แม้จะไม่ต่างกันมาก แต่สำหรับชั้นซึ่งรอคอยการต่อสู้อยู่ นับว่าไม่ดีเลย

"เอ่อ, พิโอเนียซัง......เรือเล็กที่ว่าจะเอาสู่ชายหาด อยู่ไหน?"

"ก็บรรทุกอยู่บนเรือใหญ่ไงคะ"

"เอ๋?"

ชั้นเลยไต่บันไดเชือกขึ้นเรือใหญ่ไปดู, มีเรือเล็กบรรจุอยู่จริงๆด้วย

คราวนี้ไม่ใช่เรือสำหรับล่องสมุทร แต่เป็นเรือพาย แล้วก็ดูทนทานอยู่

ดูท่าจะทนกว่าเรือตามบึงในสวนสาธารณะอีก

"พิโอเนีย, ขอใช้เรือเล็กนี่นะ! ไม่มีปัญหานะ"

"ค่ะ, โปรดใช้ เพื่อจะได้ขึ้นเรือใหญ่ต่อไป"

"ออกเรือเล็กเพื่อการขึ้นเรือใหญ่ รู้สึกแปลกๆนะ"

คิดจะผูกเชือกแล้วเอาเรือเล็กลงจากเรือใหญ่, แต่ว่าตูเปิดประตูจากตรงนี้เลยก็ได้ จึงไม่จำเป็นต้องขนเรือลงไปเลยนี่หว่า

ยังไงก็ตาม, ได้เรือมาแล้ว

จากนั้น ปัญหาที่เหลือ――ก็แค่ความสามารถของชั้น

มาถึงขั้นนี้ ก็ช่วยไม่ได้แล้วล่ะ

ชั้นโดดลงจากดาดฟ้าเรือ, เอาเครื่องทำครัวอย่างมีดออกมาจาก item bag

"ยังมีเวลาอยู่, กินอาหารกลางวันกันเร็วหน่อยไหม กว่ามอนจะมาก็ยังมีเวลานิดนึง"

"นั่นสินะคะ――แต่ถึงจะพูด ฉันก็ทำได้แค่ช่วยเรื่องแค่นี้"

อืม, ก็นะ แต่ถึงจะอวยยังไง ก็คงบอกว่าแคโรทำอาหารเก่งไม่ไหว

"แคโรอย่าคิดมากเลย――เอามะเขือเทศมาสิ"

"ค่ะ, ถ้ายังงี้พอทำได้"

อืมๆ, เก็บมาแล้วก็เพิ่มเลเวลคนเก็บเกี่ยวไปด้วย

ส่วนชั้น ระหว่างนี้จะทำซุป

"มาสเตอร์, ให้ช่วยไหมคะ?"

"อ้อ, ถ้างั้นช่วยหั่นเนื้อแห้งให้ได้ขนาดกินง่ายที"

ชั้นว่าขณะที่ชะล้าง (คลีน) โต๊ะ

"ค่ะ"

พอพิโอเนียตอบ มือขวาก็เปลี่ยนเป็นมีด มือซ้ายกลายเป็นเขียง และหยุดขยับ

กำลังทำอะไรน่ะ? ชั้นสงสัย

แล้วก็เห็นพิโอเนียพยายามเอาปากมาคาบเนื้อแห้ง

 "เหวยยยยยยยยย, ก็เปลี่ยนมือขวาที่เป็นมีดกลับสภาพก่อนเซ่! นี่สองมือไม่ว่างก็เลยจะเอาปากคาบไปวางเขียงเรอะ, สภาพยังงี้จะจับเนื้อยังไงล่ะเหวย"

"เป็นจุดบอดที่คาดไม่ถึงเลยค่ะ"

"จุดบอดตรงไหนกันฟะ"

"มาสเตอร์, จุดบอดใหญ่ไม่มีอยู่หรอกค่ะ แต่ไหนแต่ไร จุดบอด ก็คือเมื่อตาข้างนึงหลับลง  ก็จะมีจุดเล็กๆที่มองไม่เห็น――"

"รู้หรอกน่า"

เขียนจุดเล็กๆสองบนกระดาษ แล้วขยับกระดาษไปมาเมื่อเพ่งดูจุดเพียงจุดเดียว ก็จะมีช่วงที่เหมือนว่าอีกจุดหายไป――ประมาณนั้น

มิริเคยสอนไว้เมื่อนานมาแล้ว แค่นี้เลยรู้อยู่หรอก

คุยกับพิโอเนีย บางครั้งก็เหนื่อยนะ

……จะได้มีโอกาสคุยสนุกกับชีนาแบบนี้บ้างไหมนะ?

หากศัตรูที่จะได้สู้จากนี้ เป็นศัตรูไร้พ่ายอย่างที่ชีนาบอกจริง, ชั้นก็เทียบไม่ติดหรอก, อีแบบนี้ น่าจะคุยกับสาวชีนาให้เยอะๆไว้ก่อน 

ชั้นคิดแบบนั้น

"มาสเตอร์, คิดถึงออโตมาตาที่จอมมารฟามิริส ราริตี ผลิตขึ้นรึคะ?"

".......อ่า, นิดหน่อย.....น่ะ"

"ถ้าเช่นนั้น แค่คิดไปก็ไม่มีประโยชน์ ความประสงค์อันดับหนึ่งของออโตมาตานั้น คือ ทำตามเจ้านายต้องการ, แม้ว่าตอนนี้ มาสเตอร์จะเป็นมาสเตอร์ของออโตมาตา แต่เจ้านายที่แท้จริงก็คือฟามิริส ราริตี ซึ่งต้องการให้ปกป้องเกาะไว้, หากต้องการบิดผันความประสงค์ของออโตมาตา นั่นก็เป็นเพียงความเห็นแก่ตัวของมาสเตอร์เท่านั้น"

"...... พูดจาโหดตรงประเด็นจริงนะ"

"ขออภัย"

"...... แล้วก็, ใจดีจังนะ――"

ทั้งที่แกก็เป็นออโตมาตาแท้ๆ

ชั้นอยากจะจิกกัด แต่ก็หยุดไม่พูด, เพราะขอบเขตระหว่างออโตมาตากับมนุษย์ ในใจชั้น ค่อนข้างกำกวมอยู่

เราดื่มซุปแล้วก็พักกันซักนิด

ซุปที่เหลือกับจานนั้น พิโอเนียรับหน้าที่เก็บกวาดไป

"แคโร, ไปกันเถอะ"

"ค่ะ, ท่านอิจิโน"

แคโรพยักหน้าจริงจัง――โดยไม่มีท่าทีตึงเครียด

อยากจะได้ความกล้าแบบเธอซักนิดมั่งจัง

"ถ้าแคโรคิดว่าอันตราย ก็ต้องอพยพเลยนะ"

"แน่นอน, ตอนนั้น ท่านอิจิโนก็ต้องมาด้วยนะคะ"

"เข้าใจแล้วน่า, งั้นก็ พิโอเนีย อาหารมื้อเย็น เป็นเนื้อมอนฉลองใหญ่กันเถอะ!"

ชั้นว่าแล้ว ก็เปิดประตูและเอาเรือออกไป

หนักฟ่ะ――แต่ยังยกไหว

เอาเรือออกจากประตู

"ค่ะ, มาสเตอร์ จะตั้งไฟย่างเอาไว้"

"ทำไมต้องย่างด้วยล่ะ"

 "เพราะวัตถุดิบส่วนมาก ผ่านไฟก็กินได้หมด"

ท่าทางพิโอเนียจะเห็นเช่นนั้น

ส่วนชั้นว่า ต้มจะดีกว่าย่างนะ

คิดแล้ว, เราก็กลับมาสู่ชายหาด

ทะเลนิ่งสงบ และคลื่นก็ช่างเงียบสงัดนัก




NEKOPOST.NET