[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 16 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.16 - คำตอบของฮารุ


“รุนจังงงงงงงงง! โล่งอกไปที, โล่งอกจริงๆ”


“โอ้ย, เจ็บอ่ะ … มากาเรตซัง”


มากาเรตซังกอดโนรุน, ได้ยินเสียงกระดูกที่ถูกกอดรัดกรีดร้องเลยแฮะ


แต่ว่า, ดูเหมือนมากาเรตซังจะเป็นห่วงจริงๆ


ร้องไห้หน้าตายินดีเลย


มากาเรตซังที่โล่งอก, ก็วิ่งมาทางชั้นต่อ


“มากาเรตซัง, ขอโทษด้วย, ชั้นทำดาบหักไปแล้ว”


ชั้นเอาดาบที่บิดหักให้ดู


“ไม่เป็นไรหรอก, อิจิคุงปกป้องรุนจังนี่นะ, ดาบกับเจ้าของดาบเองก็คงพอใจแล้วล่ะ, แล้วก็ ถึงรุนจังคงจะพูดแล้วก็เถอะ แต่ฉันก็ขอพูดด้วย ว่าขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ!”


ว่าแล้วก็กอดชั้นซะงั้น! หน้าเข้ามาใกล้ไปแล้วเว้ย! อย่าเอาแก้มเข้ามากดตูน้าาา!


โอ้ยยยยย, ยอมแพ้แล้วค้าบบบ! หน้าอก, หน้าอกของคนโล่งอกซึ่งปราศจากหน้าอกจริงๆ มีแต่กล้ามแน่นๆ! นี่เอ็งยัดอะไรเข้าหน้าอกสินะ, ไม่ใช่ซิลิโคน แต่เป็นลูกบอลเหล็กสินะ? หนวดด้วย,  อย่าเอาหนวดเครามาถูไถเซ่ เจ็บเฟ้ย!


เป็น 10 วินาทีแห่งนรก กว่าจะถูกปลดปล่อย … ชั้นเข่าทรุดลงกับพื้น


อะไรวะเนี่ย, ถ้ามากาเรตซังเอาจริง จัดการโจรได้ง่ายๆเลยนี่หว่า


สะบัดไม่หลุดเลย


“เป็นอะไรไหม, คุณพี่, มากาเรตซังเป็นอดีตนักสู้ 拳闘士 เลยมีสกิลเสริมร่างกายเยอะด้วย”


“โธ่ รุนจัง, อย่าพูดเรื่องไม่จำเป็นสิ, ตอนนี้ ฉันเป็นแค่นักเย็บปักเท่านั้น”


นักเย็บปัก? แน่ใจนะว่าไม่ได้หมายถึงหมายถึงนักเย็ดอัด? 


ชั้นคิดแล้วมองไปที่อาชีพมากาเรตซัง


【นักเย็บปัก: Lv38】 裁縫師


ก็จริงแฮะ, แต่เดี๋ยวสิ, จะเลเวลสูงไปไหม?


ต่อให้เป็นอาชีพสายผลิต ถ้าเลเวลสูง ก็คงเพิ่มสเตตัสมาก ยิ่งมีสกิลเสริมร่างกายด้วยแล้ว … ยอดเลยแฮะ


“อุหุหุ, เธอคือฮารุจังสินะ, ได้ยินเรื่องเธอจากอิจิคุงแล้ว, ขอบคุณที่ช่วยรุนจังด้วยนะ”


“ไม่ค่ะ, ฉันไม่ได้ …”


“อื้มม, น่ารักนะ, ถึงขนาดอยากได้เป็นน้องสาวเลย”


“มากาเรตซัง, อายุห่างกันเกิน … โอ้ย, เจ็บอ่ะ มากาเรตซัง”


เพราะโนรุนพูดเรื่องที่ไม่จำเป็นออกไป เลยโดนมากาเรตบีบสั่งสอนซะ


ได้เห็นบุคลิคอีกด้านของโนรุนแฮะ


แต่จะว่าไป มากาเรตซัง, มีอายุเท่าไหร่กันนะ?


“ฮารุจัง อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันนะ, ฉันย่างเนื้อไว้มากเกินอยู่แล้วด้วย”


“มาเถอะ, จำนวนมันมากจริงๆ แต่ก็อร่อยสุดๆ … ถึงจะมีแต่เนื้อล้วนๆก็เหอะ”


จำนวนมันมากเกินไปสำหรับ 3 คนอีก


“เอ่อ, แต่ฉันเป็นทาสนะคะ”


“ก็แล้วไงล่ะ?”


“ปกติ, ทาสของร้านจะรับอาหารได้อยู่แล้ว โดยไปเอาที่ร้านทาสก็ได้”


“ยังงั้นเหรอ? แต่อาหารของมากาเรตซัง จะดีกว่านะ”


“ถ้าทาสได้รับอาหารแบบดีๆ ก็จะไม่ชินกับความลำบากค่ะ, ดังนั้น เราเลยต้องนอนที่ทางหิน กินเศษผักกับขนมปังแข็งๆเป็นอาหาร บางทีก็มีเศษเนื้อบ้าง แล้วส่วนมากเป็นแค่กากน้ำซุป จะได้ไม่เหลิงตัวเอง, แต่อาหารก็ไม่เลวร้ายถึงขนาดทำให้ผิวเสียจนรูปร่างดูไม่ได้…”


” … มากาเรตซัง ไม่รังเกียจฮารุที่เป็นทาสสินะ?”


“อื้อ, ไม่คิดมากหรอก มากินด้วยกันเถอะ”


มากาเรตซังว่าแล้วขยิบตาส่งมา, เล่นเอาชั้นหนาวสันหลังเลย


แล้ว, มากาเรตกับโนรุนก็เข้าร้านไปก่อน


“เห็นมั้ย, ถ้าไม่มีฮารุอยู่ ชั้นคงช่วยโนรุนไม่ได้, มีแค่ชั้นน่ะ หาทางลับเองไม่เจอหรอก”


แล้วก็ … คงบอกสิ่งที่อยากจะบอกได้แล้ว


“นี่, ฮารุ คิดยังไงกับชั้นเหรอ? คิดว่าตอนนี้แข็งแกร่งกว่าฮารุแล้วรึเปล่านะ?”


“ค่ะ, นายท่านจัดการโจรที่ฉันไม่อาจจัดการได้ คิดว่าแข็งแกร่งมากค่ะ”


“งั้น … ฮารุ, เธอมองว่าชั้นแกร่งกว่าเธอแล้วนะ”


ชั้นมองตาเธอ, มองดวงตาสีทองของเธอ … แล้วเข้าเรื่อง


“ชั้นอยากจะไถ่ตัวฮารุ”


เกิดความเงียบขึ้นระหว่างเราทั้งคู่


ในเมืองที่ไม่มีผู้คน, ชั้นรอคอยคำตอบจากเธอ


แล้ว, น้ำตาก็ไหลลงจากดวงตาฮารุ


เอ๋? หมายความว่าไงกัน ร้องทำไม?


แล้ว, ฮารุก็ว่า


“ดีใจที่สุดเลยค่ะ, นายท่าน”


“เอ๋? งั้น …”


“แต่ว่า, นายท่านคงรู้สินะคะ ว่ามีชนชั้นสูงที่จะซื้อตัวฉัน, เป็นชนชั้นสูงที่ให้การสนับสนุนกิลด์นักผจญภัยอย่างมากด้วย, นายท่านจะลำบาก ถ้าหากซื้อตัวฉัน เพราะงั้น … ”


“ชั้นไม่คิดจะเข้ากิลด์นักผจญภัยอยู่แล้ว, ถึงยืมตัวฮารุ ให้ช่วยขายของที่กิลด์นักผจญภัยไงล่ะ … อ่ะ แต่ถ้าแบบนั้น, อาจเกิดเรื่องกับฮารุตอนที่เอาของไปขายกิลด์นักผจญภัยก็เป็นได้แฮะ”


“ค่ะ, คงไม่กดดันเราโดยตรง แต่ราคาของคงต่ำลงมาก แล้วสุดท้ายนายท่านก็คงเกลียดฉัน จนอยากจะขายฉันออกไป”


ฮารุว่าต่อ


“ไม่อยากจะถูกนายท่านเกลียด, เพราะฉะนั้น ขอรับแต่ความรู้สึกไว้ …”


“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า! ชั้นจะทำอะไรซักอย่างเอง, ต่อให้หินเวทถูกกดราคาลงครึ่งนึง, ถ้าเก็บมาสองเท่า ก็ไม่มีปัญหาแล้ว, แล้วถึงจะไม่มีเงิน, อาศัยอยู่ข้างนอกล่าสัตว์ เราก็อยู่รอดได้ … อ่ะ, แต่แบบนั้นจะทำให้ฮารุลำบากหน่อย”


“ไม่หรอกค่ะ, เผ่าหมาป่าขาวไม่ได้อยู่อาศัยในเมือง เป็นเผ่าเร่ร่อนอยู่แล้ว, แต่นายท่านเป็นฮิวม์ … อาจจะทนชีวิตแบบนั้นไม่ได้ …”


“นี่, ฮารุ ที่ชั้นอยากรู้ตอนนี้ คือ ความต้องการที่แท้จริงของเธอ, จะเป็นอำนาจกดดันจากชนชั้นสูง หรือความเกรงใจชั้น ก็ไม่เกี่ยวทั้งนั้น”


“ฉัน …”


ฮารุลังเลแล้วว่าเบาๆ


“อยาก, อยากจะอยู่ด้วยกันกับนายท่าน … ถ้าท่านไม่รังเกียจ”


น้ำตาไหลหลั่งจากหน้าฮารุ


เป็นน้ำตาที่มีความหมายชัดเจน… และชั้นทำให้เธอร้องไห้สองรอบแล้ว


“ชั้นเองก็ด้วย , เราอยู่ด้วยกันเถอะ"




NEKOPOST.NET