[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 15 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.15 - กลับเมือง


ด้วยเครื่องหอมที่เผาแล้วไล่มอนไปได้ของโจเฟร, ทำให้ขากลับ เราไม่ถูกมอนโจมตี


พอมาถึงชั้น 1, ผิวสัมผัสที่อยู่บนหลังของชั้น ก็เริ่มขยับ


“อือ … เอ๋? ทีนี่ที่ไหน?”


“โนรุนซัง, ตื่นแล้วเหรอ?”


“เอ๋? หะ? คุณพี่, เกิดอะไรขึ้นกัน? เอ๋?”


ดูเหมือนโนรุนจะไม่รู้ตัวว่าโดนโจรจับไป, ชั้นเอาตัวเธอลง แล้วอธิบายสถานการณ์ตามลำดับ โดยเริ่มจากที่ชั้นอาศัยอยู่ที่ร้านมากาเรตซัง


แล้วพออธิบายทุกอย่างเสร็จ, เธอก็หน้าซีดลง แต่ก็โล่งใจเพราะถึงโดนโจรถอดเสื้อเปลื้องผ้า แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นโดนขืนใจ


“อ่ะนี่, หอกของโนรุนซัง, ขอโทษนะ ที่หาเกราะไม่เจอ”


ชั้นเอาหอกออกจาก item bag ส่งให้เธอ


“ขอบคุณคุณพี่… อา, น่าอายจัง ที่โดนโจรจับไป ทั้งที่ออกปากเตือนคุณพี่เองแท้ๆ”


โนรุนลูบหัวตัวเองอายๆ พลางเอาหอกไป


เอาล่ะ, โนรุนตื่นขึ้นมาแล้ว, ก็คงได้เวลาแล้วสินะ?


ชั้นเรียกสองคนที่เดินนำด้านหน้าให้หยุด


“นี่, เอลิซกับโจเฟร, ทั้งคู่เป็นสมาชิกโจรเข้าใหม่สินะ”


ชั้นถาม 2 คนที่เดินนำหน้า


พอได้ยิน, ทั้งสองคนก็หันกลับมามอง


“พ พ พ พูดอะไรน่ะ? เด็กใหม่, ผมไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอกนะ”


“ช ช ช ใช่แล้ว, เด็กใหม่คุง, ไม่มีทางที่ชายหล่อหญิงสวยแบบเรา จะเป็นโจรหรอกนะ จริงมั้ย?”


เสียงสั่นแบบนี้, เป็นหลักฐานเกินพอแล้วล่ะ


กลับกันซะอีก, ไม่มีเหตุผลอะไรที่ทั้งสองคนนี้จะไม่ใช่โจรเลยด้วย


บอสโจรมันบอกว่าสมาชิกใหม่เป็นคู่ชายหญิง, ยิ่งกว่านั้น มีขวดเหล้าอย่างเห็นได้ชัดอยู่ที่เป้สะพายหลังของไอ้ชายหล่อชีวิตเปี่ยมสุขด้วย


ฮารุเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน, แต่ถ้าชั้นแบกโนรุน จะให้ฮารุแบกโจรร่างใหญ่ไซส์บิ๊กก็ไม่ไหว, เราเลยหลอกใช้เจ้าพวกนี้ไงล่ะ


เลเวลระดับนั้น, ต่อให้ทั้งคู่โจมตีเราโดยไม่ตั้งตัว ก็คงจะจัดการเราไม่ได้, แต่เพื่อความปลอดภัย ก็ให้ทั้งคู่เดินนำหน้าไปก่อนแล้วด้วย


ถึงบอสโจรจะได้สติขึ้นมา กลายมาเป็น 2 ต่อ 3, แต่เส้นเอ็นที่มือของบอสโจรก็โดนตัดไปแล้ว เลยไม่อาจแสดงพลังต่อสู้ได้มากนัก


“ช ช ช ใช่แล้วล่ะ, เด็กใหม่เอ๋ย, เพื่อเป็นหลักฐาน, เรากะจะแบ่งรางวัลค่าหัวโจร เอาส่วนแบ่งเป็นค่าแบกโจรเพียงแค่ 20%, เป็นไงล่ะ? ให้พวกเธอตั้ง 80% เลยนะ ทั้งที่ต้องแบ่งเท่าๆกันแท้ๆ, มีโจรที่ไหนจะใจดีขนาดนี้ล่ะ?”


“ว้ายย, โจเฟร สุดใจดี!”


ร้อนตัวกันเข้าไป


” …… ”


เราจ้องเจ้าสองคนนี้


“อ่ะ ยังไม่เชื่ออีกเหรอ? ก็ได้, 90% แล้วกัน! เราเอาแค่ 10% ให้พวกเธอ 90% ก็ได้, ทีนี้เชื่อรึยังล่ะ?”


“อ่ะ, โห, โจเฟร เมตตาสุดๆ เป็นเทพเหรอเนี่ย? โอย ใจละลายไปหมดแล้วค่า”


ไอ้พวกชีวิตเปี่ยมสุข ร้อนแรงถึงขีดสุด


” …… ”


เรายิ่งจ้องเขม็งเข้าไปใหญ่


“ก็ได้ๆ 95%, ไม่สิ, เอาไปทั้งหมดเลย ยกโทษให้เราด้วยเถอะนะ”


“โจเฟร, ไม่ได้นะ! อย่าขอโทษสิ! นายบริสุทธิ์ใจไร้ซึ่งความผิด ที่เข้าร่วมเป็นโจรมือใหม่ เพื่อซักวันจะได้เป็นสุภาพบุรุษจอมโจร ช่วยเหลือเหล่าผู้ตกยากนี่นา!”


โจเฟรก้มกราบลงพื้น ส่วนเอลิซเข้าห้ามไว้


แค่ถูกจ้องเงียบๆ ก็สารภาพซะแล้ว, อย่างที่คิด พวกนี้มันน่ากวนใจนิดหน่อย ไม่สิ น่ากวนใจเอามากๆ, แต่ก็ตลกดี


นี่แกปล่อยให้หัวบอสโจรไปโขกลงกับพื้นตอนที่ก้มกราบแบบนี้จะดีเหรอ?


“โนรุนซัง, เอาไงดีล่ะ?”


โนรุนกุมหัวพลางมองทั้ง 2 คน


“เอ, ในเมืองเนี้ย ไม่มีใครที่ไม่รู้จักคู่นี้ ตัวร้ายกระจิ๊ด 小悪党, โจเฟรกับเอลิซ”


“ไปทำอะไรบ้างล่ะ ถึงเป็นความร้ายแบบกระจิ๊ดๆเนี่ย?”


“ก็อย่าง, ขโมยแอปเปิ้ล 3 คดี


“ไม่ได้ขโมยนะ, เรารอจนมันตกจากต้นแล้วถึงเก็บ เก็บของตกไงล่ะ”


“ใช่ๆ, การขโมยน่ะ แย่ที่สุด!”


ถ้าขโมยมันแย่ พวกเอ็งก็อย่าเข้ากลุ่มโจรสิฟะ


แล้วก็, โลกนี้มีแอปเปิ้ลด้วยสินะ อยากจะกินพายแอปเปิ้ลจัง


“ขายก้อนดินปั้นโดยไม่ได้รับอนุญาต”


“เราไม่รู้ว่าต้องขออนุญาตจากกิลด์นักแปรธาตุถึงจะขายก้อนดินปั้นได้นี่”


“เราขายให้เด็กแค่ 1 เซนส์เองนะ, ก้อนดินปั้นกลมๆเปล่งประกายสวยงาม”


อืมม์, ชั้นเองก็ไม่รู้แฮะ ว่าต้องขออนุญาตด้วย


แต่ถึงกับเอาก้อนดินปั้นหลอกขายเด็กเนี่ย


“มือบอนขีดเขียนมั่วซั่วบนกำแพง”


“ไม่ใช่มั่วนะ! นั่นลายเซ็นต์ผม!”


“ลายเซ็นต์โจเฟร ในอนาคตจะเป็นแหล่งดึงดูดนักท่องเที่ยวเลยนะ!”


อ่ะ … ชัดเลย


นั่นก็คือ, เจ้าพวกนี้…


“มันบ้านี่หว่า?”


“ค่ะ …”


โนรุนตอบแบบถอนหายใจ


นั่นสินะ, หมดแรงจะจับไปเข้าซังเตเลย, ฟังแต่ละข้อหาแล้ว ก็แค่ระดับต้องถูกตำหนิต่อว่าเท่านั้น


ยิ่งกว่านั้น, ถึงจะเป็นสมาชิกโจรใหม่ แต่ขนาดหน้าของบอสตัวเอง ยังไม่รู้เลย


“แต่นึกไม่ถึงว่าทั้งสองคนจะไปเป็นลูกน้องโจร … แบบนี้, คงต้องขังไว้ซักคืนแล้ว”


อืม, ให้โนรุนซังจัดการเถอะ


“ตอนนี้, ถ้าไม่อยากติดคุกยาว, ก็มาช่วยแบกเจ้านี่ไป”


“รับทราบ, จนถึงกิลด์นักผจญภัยนะ?”


“ไม่หรอก, แค่ถึงป้อมยามหน้าเขาวงกต”


“โอ้ ไปกันเถอะ, เอลิซ!"


“อื้อ, โจเฟร”


ทั้งสองคน ลากโจรที่ยังสลบอยู่ไปอย่างกระตือรือร้น


“โนรุนซัง, ดูชินเลยนะ”


” … อื้อ, ตั้งแต่ฉันทำหน้าที่ เรื่องแบบนี้ก็เกิดขึ้นทุก 3 วัน, จับเข้าคุกไปก็มีแต่เปลืองภาษี, ต่อให้เอาไปเป็นทาสอาชญากรก็ไม่มีใครซื้อ, แล้วก็ไม่ได้ทำผิดถึงขนาดต้องประหารด้วย, เรื่องเลยค้างเติ่งอยู่แบบนี้, ตอนนี้เราเลยบังคับให้ไปลงเขาวงกตทำประโยชน์ซะมั่ง แต่นึกไม่ถึงว่าจะไปคบหาเป็นเพื่อนกับโจรซะได้”


” … ขอบคุณที่ทำงานอย่างเหนื่อยยาก”


แล้ว, โดยที่มีโจเฟรกับเอลิซเดินนำไป เราก็ออกจากเขาวงกตซะที


มีผู้ชายถือหอกรออยู่ที่ทางเข้าเขาวงกต


“โนรุน, ไม่เป็นไรนะ?”


“อื้อ, โทษที, โดนโจรจับไว้ แล้วได้พวกเค้ามาช่วย, ส่วนคนนี้ คือหัวหน้าโจร”


“ฮืม …งั้นเหรอ! เห้ย! แบกไอ้นี่ไปป้อมยามซิ! มาช่วยกัน! จะว่าไป, แล้วโจเฟเอลิ เนี่ยล่ะ?”


คนถามเป็นผู้ชายซึ่งดูหน่ายกับวีรกรรมคู่โจเฟรเอลิซ เลยย่อเป็นโจเฟเอลิ 


“คราวนี้จะไปเข้ากลุ่มโจรแน่, ขังไว้ให้เข็ดซักหน่อยเถอะ”


“งั้นเหรอ, งั้นก็ฝากเรื่องไว้กับเราเถอะ, โนรุนกลับบ้านพักผ่อนก่อน มากาเรตซังห่วงแย่แล้ว, รายละเอียดไว้เล่าพรุ่งนี้ก็ได้”


แล้วเขาก็มองมาทางนี้


“นายน่ะ, ในฐานะตัวแทนหน่วยลาดตระเวน ขอขอบคุณมากที่ช่วยโนรุนไว้, ถ้าเจ้านี่มีค่าหัว เราจะจ่ายให้ด้วย, พรุ่งนี้ ช่วยมาที่กิลด์นักผจญภัยด้วยนะ”


” … งั้นก็, เราแวะร้านมากาเรตซังก่อนกลับไปหามาเทอัสซังเถอะ”


“ร้านท่านมาเทอัสปิดแล้วล่ะค่ะ, ไว้ไปพรุ่งนี้ก็ได้”


อ่ะ, ถ้าไปตอนนี้ ก็คงรบกวนสินะ


นึกว่าถ้าไม่รีบไปรายงาน จะเป็นห่วงเอา แต่ที่ฮารุพูดมา มันก็ถูก


“งั้นเหรอ … ถ้างั้น, จะขอยืมห้องของร้านมากาเรตซังแล้วกัน”


น่าจะมีห้องว่างอยู่หรอก




NEKOPOST.NET