[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 142 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.142 - บทนำ 6


โลกของชั้น, My World

ในบ้านไม้ที่พิโอเนียสร้าง, มีชั้น กับฮารุ อยู่กันสองต่อสอง

"......น, นายท่านคะ....ใส่เข้าไปอีกหน่อย ก็ได้ค่ะ"

"ข, เข้าใจหรอก แต่มันปรับท่ายาก"

 "ไม่เป็นไรค่ะ......ฉันจะรับของนายท่านเข้าไปให้หมด....อ่ะ เต็มที่แล้ว ......"

"ท, โทษที ใส่เข้าไปเยอะเกิน.....รู้สึกไม่ดีรึเปล่า?"

"เหนียวเหนอะนิดหน่อย, แต่เป็นของที่นายท่านปล่อยออกมา ไม่มีทางรู้สึกไม่ดีหรอกค่ะ"

พูดแบบนี้ชั้นก็สบายใจ

แต่จะได้เวลาแล้ว, ถ้าทำมากไปกว่านี้ ชั้นจะล้มเอา

ขณะที่คิด, ประตูบ้านไม้ก็เปิดออก

เป็นแคโรที่เข้ามา

"ท่านอิจิโน――"

"...... แคโร ....... โทษที"

ชั้นยิ้มแข็งๆให้แคโรที่เข้ามาขัดจังหวะการทำ

"น้ำมันเนี่ย, สามไหก็ถึงคงขีดจำกัดแล้ว"

"ไม่หรอกค่ะ, ท่านอิจิโน แค่นี้ก็เหลือเฟือแล้ว, ต่างกับน้ำมันทำอาหาร น้ำมันสำหรับเคลือบขน ไม่ต้องใช้เยอะ"

"งั้นเหรอ....ขอบคุณฮารุที่ช่วยด้วยนะ, ถ้าทำคนเดียว ก็เอาใส่ไหลำบาก"

ตอนนี้ ชั้นกำลังใช้ Oil Create, เพื่อสร้างน้ำมันสำหรับให้ cait sith ทาขน

เป็นการขอโทษ ที่แคโรเอาไม้หอมแมว ไปทำเป็นเหล้าไม้หอมซะทั้งหมด

เพราะไหที่พวก cait sith เตรียมไว้ มันไม่สมดุล เลยต้องให้ฮารุช่วยจับ

ฮารุปิดไหด้วยหนังหนา แล้วก็เช็ดน้ำมันที่เปื้อนข้างไหด้วยผ้า

"งั้นก็, ฉันเอาน้ำมันไปส่งนะคะ"

"อ่ะ, แคโร, ชั้นจะ――"

พยายามจะยืนขึ้น แต่ก็เซไป เพราะพลังเวทจะหมด

"ท่านอิจิโนพักเถอะค่ะ, Oil create ใช้พลังเวทมากกว่าการสร้างน้ำเยอะด้วย"

"งั้นฉันจะเอาไปให้ค่ะ"

"ฮารุซังเองก็เปื้อนน้ำมันอยู่นี่, แล้วเพราะท่านอิจิโน ฉันเลยมีพลังกายมากขึ้นแล้วด้วย"

แคโรยิ้มร่าเริง แล้วเอาสองไหออกไปนอกบ้านไม้

ชั้นเหนื่อย เลยเอนลงนอนเตียงซักหน่อย

"งั้นฉันจะไปล้างมือนะคะ"

ฮารุจะออกจากห้อง

"อ่ะ, เดี๋ยวก่อน......."

ชั้นถอดชุด ทำให้ช่วงบนเปลือย

เทียบกับตอนที่เพิ่งมาโลกนี้แล้ว นับว่าร่างกายมีกล้ามเนื้อมากขึ้น, แล้วก็พลิกตัวนอนลง

"ฮารุ......โทษที แต่เอามือทั้งแบบนั้นนวดได้ไหม? แบบนวดน้ำมันน่ะ......."

ช่วงนี้วุ่นจนไม่ได้มีโอกาสสกินชิพกับฮารุเลย

เดี๋ยวแคโรก็จะกลับมาแล้วด้วย เลยทำอะจึ๋ยๆกันไม่ได้ แต่ก็อยากแตะๆกันซักหน่อย

ถึงต่างเพศกันจะไม่ดี แต่ถ้าเป็นฮารุ ก็คงอยากอยู่

ทว่า

"...... รับทราบค่ะ, นายท่าน"

สงสัยนิดหน่อย, ฮารุเสียงไม่ได้เปลี่ยนไป และท่าทางก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

คนที่อยู่กับฮารุมานานแบบชั้น ก็มีวิธีดูอยู่

แต่ที่หางฮารุเอง ก็ไม่ส่ายด้วยสิ

"ฮารุ, หรือว่าจะไม่อยากเหรอ?"

 "อ่ะ .... ไม่หรอกค่ะ, ถ้านายท่านขอ ก็ไม่ใช่ไม่อยากทำ"

"......ชั้นน่ะ ถ้าฮารุไม่อยากทำ ก็ไม่บังคับหรอกนะ, ถ้าฮารุคิดว่าเพื่อชั้นก็เลยต้องฝืน ชั้นก็ไม่เอา"

".......เอ่อ ....... นายท่านจะให้ฉันนวดร่างกาย, นวดที่หลังก็ได้อยู่ แต่ถ้านวดที่ท้อง....."

"อ้อ แบบนี้เอง"

ในที่สุด ก็เข้าใจฮารุแล้ว

"โทษทีนะ ลืมไปเลย, สำหรับเผ่าหมาป่า การแสดงท้องให้ คือการสวามิภักดิ์สินะ"

"……ค่ะ"

"งั้นก็, นวดที่หลังพอเนอะ"

"ค่ะ"

แวบนึง, ฮารุยิ้มขึ้นมา....รึเปล่า, ไม่สิ คงยิ้มล่ะ ก็หางส่ายใหญ่เลยนี่

 "วันนี้พลังเวทหมดเลยไม่ไหว คราวหน้าจะนวดให้เธอบ้างนะ"

"ค่ะ, แล้วจะรอ"

ถึงงั้นก็เหอะ น้ำมันที่ชั้นทำขึ้น มันสบายจริงๆแฮะ

ตอนแรกฮารุบอกว่าหนืดๆ แต่นวดๆไป มันก็ลื่นไหลชื้นๆดี

หากเป็นพวกหนุ่มซิง ป่านนี้คงตื่นเต้นจนนอนไม่หลับแล้ว, แต่เพราะพลังเวทหมด ชั้นเลยง่วง

แล้วชั้นก็รับรู้นิ้วฮารุ จนหลับไปบนแขนตัวเอง 



※※※ ※※※
 

 

"พี่, พี่, อดทนไว้"

นี่ ฝันเหรอ.....ถึงได้ยินเสียงมิริ

ชั้นเปิดตา เห็นมิริกำลังร้องไห้

แต่ว่า....เป็นช่วงเวลาก่อนที่ชั้นจะตายไปอีก

เป็นช่วงที่มิริยังเป็นเด็กประถม

นี่มันอะไรกัน, ความทรงจำเหรอ? ความทรงจำแน่เหรอ?

สถานที่เหมือนจะเป็นทางแคบๆระหว่างตึกกับตึกในเมือง

เพราะได้ยินเสียงเพลงจากร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ไปรบกวนอยู่บ่อยๆ เลยพอรู้ตำแหน่งคร่าวๆ

แต่ว่า ชั้นไม่เคยเข้าไปในที่แบบนี้เลยนะ

งั้น, นี่ก็เป็นความทรงจำปลอมเหรอ?

"พี่ ...... ทำไมต้องทำเกินควรแบบนี้ล่ะ"

เกินควรเหรอ?

เอ้ยเอ้ย, มิริ พูดอะไรเนี่ย?

ชั้นเป็นมนุษย์ที่ทำอะไรโดยเอาเหตุผลเป็นที่ตั้งมาแต่ไหนแต่ไรแล้วนะ

ไม่มีทางทำอะไรเลยเถิดเกินควรไปได้หรอก

ฮะฮะ, นี่ฝันแน่ๆ

ดูดีๆแล้ว เลือกก็ไหลโชกไปทั่วรอบตัวชั้นเลยแฮะ

แผลขนาดนี้ ถ้าที่ otherworld ซึ่งกระต่ายยังมีเขาเลย ก็ใช้เวทฟื้นฟูรักษาได้, แต่ถ้าเป็นญี่ปุ่น ขึ้นกับว่ารถพยาบาลจะมาเมื่อไหร่ บางที อาจจะไม่รอดก็เป็นได้

"...... พี่, พูดไว้นี่นา ว่าจะปกป้องมิริให้ได้น่ะ จะปกป้องมิริเท่านั้น, เพราะงั้น.....มาตายในที่แบบนี้ไม่ได้นะ"

มิริน้ำตาไหล ก้มหน้าลง

แล้ว, ความมืดก็มาจากด้านหลังของมิริ――รู้สึกแบบนั้น

แล้ว―― 

 


※※※ ※※※

 

รู้สึกดี เลยค่อยๆเปิดตา――มาเห็นนางฟ้า

ไม่สิ, ฮารุรึ

บ้าจริง, น่ารักเกินไปจนคิดว่าเป็นนางฟ้าซะแล้ว

อ่ะ ทำไมชั้นนอนตักฮารุอยู่ล่ะ

"นายท่าน, อรุณสวัสดิ์ค่ะ, ปล่อยไว้แบบนั้น มือนายท่านจะชาเอา ขออภัยที่เข้าไปจุ้นจ้าน แต่ฉันใช้ขารองให้แทนค่ะ"

"อ, อื้ม ขอบคุณที่เลี้ยง"

ยืนลุกขึ้น..... เอียงคอ

รู้สึกเหมือนจะฝันอะไรแปลกๆด้วย――คิดไปเองรึเปล่านะ?

"นายท่าน, เมื่อซักครู่ สเตลาซังบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย ถ้าตื่นแล้วอยากให้ไปพบแถวปราสาท"

"สเตลาเหรอ ......เข้าใจล่ะ งั้นไปกันเถอะ"

เอาเหอะ, รู้สึกว่าจะฝันอะไรที่มันน่าสนใจ แต่การลืมความฝันเมื่อตื่นขึ้นมา มันก็ปกตินี่นะ

ตื่นแล้ว หายเหนื่อยเลย, ต้องขอบคุณหมอนหนุนตักฮารุจริงๆ




NEKOPOST.NET