NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.14 - หนีจากรังโจร


ไอ้เจ้านี่ มันเชื่อจริงๆเหรอฟะเนี่ย?

จริงอยู่, ที่ชั้นได้ยินมาว่าจะมีสมาชิกใหม่เข้ากลุ่มโจร, แต่ดูยังไง๊ยังไง โจรพวกนี้มันก็ไม่ได้สลบจากการเมาหัวทิ่มนะ

คนนึงถึงกับน้ำลายฟูมปากเลยเนี่ย

แต่ดูท่า … เจ้าโจรนี่ จะเชื่อชั้นอย่างจริงจัง

มันนั่งลงเก้าอี้.....

“เห้ย เจ้าสมาชิกใหม่, เอาเหล้ามาซิ! เหล้าน่ะ!”

แล้วก็สั่งเหล้าซะงั้น

“เอ่อ, ขออภัยด้วย แต่ตอนนี้ ไม่มีเหล้า”

น่าเสียดายจริงๆ, ถ้ามันเมาเหล้าหัวทิ่ม เราอาจจะหนีได้ก็ได้

แต่ที่ห้องซึ่งกักตัวโนรุนไว้, เราค้นกันหมดแล้ว มีแต่เตียง กับกล่องไม้ขนาดใหญ่ ไม่มีเหล้าเหลือแต่อย่างใด 

โจรมันคงขุ่นเคืองใจ ที่ไม่มีเหล้าเหลือ แล้วสมาชิกใหม่ที่ถูกส่งไปซื้อเหล้า ก็ยังไม่กลับมา

พอชั้นขอโทษ หน้าตามันก็ออกทีสงสัย

“ไอ้พวกนี้มันเมาหลับไปนี่หว่า? ก็ต้องมีเหล้าสิ?”

ชิ, โดนจับตอแหลได้แล้วเหรอ? ไม่สิ, ต้องลองหลอกกันให้ถึงที่สุด

ได้เวลาแสดงหน้าตาย แบบที่ใช้กับเวลาตอบคำถามสัมภาษณ์งานพลาดแล้ว

“ขอโทษด้วย พวกลูกพี่ดื่มหมดไปแล้ว เธอเลยกำลังจะไปซื้อให้อีก” 

ชั้นว่าแล้วชี้ไปที่ฮารุ

… อย่างน้อยที่สุด, ก็อยากให้ฮารุหนีไปได้ และกลับมาพร้อมกับกำลังหนุน!

เพราะงั้น ถึงพยายามเปิดช่องให้เธอไป, แต่

“หืมม์? เด็กผู้หญิงนั่น, ใส่ปลอกคอทาสนี่? เห้ย, หมายความว่าไงวะ!”

อึก, ทั้งที่เป็นไอ้โง่แท้ๆ แต่ดันช่างสังเกตซะจริง, อ่ะ, ต้องสร้างเรื่องแล้ว

เรื่องราวแบบที่มีทาสเป็นเพื่อนร่วมทางได้ …

“อ้อ, เธอเป็นคนรักของชั้นน่ะ แต่โดนคนขายทาสลักพาตัวไป, เพื่อจะเอาตัวเธอกลับมา ชั้นเลยฆ่าคนขายทาสซะ แต่มันดันมีเส้นสายกับขุนนางอยู่ ชั้นเลยถูกตามล่า, เราเลยหลบหนี มาเข้ากลุ่มโจรของท่านบอส ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังขจรขจายไปทั่วไง”

ปั้นเรื่องแถซะสีข้างถลอกเลยแฮะ ตัวชั้น 

… เชี่ยเอ้ย! จะมั่วไปแล้ว!

เห้ยเห้ย, นี่บ้าป่าววะเนี่ย? ถ้าเป็นคนถูกตามล่า ก็ต้องเข้าเมืองไม่ได้อ่ะดิ, แต่ไหนแต่ไรนะ แค่มองแวบเดียว ก็รู้แล้วว่าเราไม่ใช่คนรักกัน, ยิ่งกว่านั้น มีปลอกคอทาสอยู่ เจ้าของก็สั่งเธอห้ามหนีได้ด้วย, แล้วไหนจะทั่นบอส ที่โด่งดังตรงไหนก็ไม่รู้ ทุกคนรู้แค่ว่ามีโจรอยู่ที่เขาวงกตมือใหม่เท่านั้นเองนะเว้ย

” … นี่, พูดจริงเรอะ?”

ตาโจรมันหรี่ตาจ้องซะคมกริบแล้ว

โอเค, จบเห่ล่ะทีนี้

ก็คิดยังงั้นหรอก

“ฮึก, ช่างเป็นเรื่องเศร้ายิ่งนัก, กูไม่ถูกกับเรื่องเศร้าเลยว่ะ”

เอ๋, ร้องไห้ซะงั้น?

รึว่ามันจะเป็นคนดีแบบคาดไม่ถึง?

ก็คิดงั้น, แต่จู่ๆมันก็หยิบขวานขึ้น

“แต่ไอ้เวรพวกนี้, มันแดกเหล้ากูหมด! ฆ่ามันลดจำนวน … เฮอะ, มีมาใหม่อีก 2 งั้นฆ่าไปซักตัวคงไม่มีปัญหา”

ว่าแล้วมันก็ลงขวานใส่คอนักธนู

เลือดสาดกระจาย หัวคนกลิ้งไปตามพื้น

… โกหกน่า, นี่มันฆ่าเพื่อนเลยเหรอ? เพียงเพราะโดนแย่งเหล้าเนี่ยนะ?

“คะฮะฮะฮะฮะ, ฆ่าคนเนี่ยยอดจริงๆ! เลเวลอัพแล้วโว้ย!”

เลเวลโจรมันขึ้นเป็น Lv15 แล้วจริงๆด้วย

ที่เผลอคิดไปแวบนึงว่ามันเป็นคนดีเนี่ย คิดผิดครั้งใหญ่เลยแฮะ

ไอ้เจ้านี่ … มันบ้าไปแล้ว, อยากจะหนีจากที่นี่ให้ไวที่สุด

แต่ว่า, ต้องให้ฮารุหนีก่อน … แล้วชั้นค่อยหาโอกาสเอาตัวโนรุนหนีตามไป

“บอส, ให้เธอไปซื้อเหล้านะ”

“อ่ะ, นั่นสิ เหล้า, แกนั่นล่ะไปซื้อ! ไม่ค่อยได้เอา เซลิสโล セリスロ นักหรอก แต่เอาเหอะ จะเป็นคู่ให้” 

” … เอ่อ, บอส, เธอเป็นคนรักชั้นนะ”

“หาา, ไม่ได้ยินรึไงวะ, บอสสั่งนะโว้ย, มึงอยากตายเหรอ?”

คุ, แผนล้มเหลวสินะ

“ไปเถอะค่ะ, ฉันไม่เป็นไรหรอก”

ฮารุว่าแล้วยิ้ม, เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นฮารุยิ้ม

ไม่เป็นไรงั้นเหรอ? ไม่เป็นไรก็แย่แล้ว

อย่ามาบอกว่าไม่เป็นไร ด้วยรอยยิ้มแบบเหงาๆนั่นนะ

“โหว, ผู้หญิงนี่รู้งานนี่หว่า, ดี จะยกโทษเรื่องเมื่อกี้ให้, รีบไปซื้อเหล้าซะเซ่!”

… ใช่แล้ว, มันคงไม่ฆ่าฮารุกับโนรุนหรอก

ถ้าชั้นวิ่งด้วยความเร็วเต็มที่, ก็ไปอธิบายสถานการณ์กับทหารข้างบน แล้วกลับมาได้… 

ไม่สิ, โจรที่เหลืออีก 2 คงตื่นขึ้นมาก่อน หรือไม่ก็โจรเข้าใหม่ตัวจริงจะกลับมา จนเราถูกพบว่าไม่ใช่โจร, เป็นแบบนั้น ฮารุไม่รอดแน่

ยิ่งไปกว่านั้น, ชั้นไม่อยากหนีไปโดยทิ้งฮารุไว้นี่นา

ชีวิตของชั้น, ก็เคยม่องเท่งไปแล้วด้วย!

ทำสิ่งที่ทำได้แล้วกัน!

โดนตูมเดียวคงไม่ตายหรอก, ถึงที่โลกเก่าของชั้น จะตายในตุ้บเดียว, แต่นี่คือต่างโลกนะ...

เป็นโลกซึ่งค่าสเตตัสมีผลอย่างมาก, จนถึงกับว่าน่ากลัวที่พลังโจมตีระดับฟันหัวคนได้ จะฟาดไม่ผ่านพลังป้องกันเลย

ถ้ายังงั้น …

“งั้นก็, บอส, ชั้นไปซื้อเหล้านะ!”

ว่าแล้วก็ไปที่โจรซึ่งสลบอยู่, เอาดาบออกมา ฟันหัวซะ

คิดว่าคงเป็นไปได้ที่จะจัดการโจรซึ่งอ่อนแออยู่แล้วจากการถูกฮารุโจมตี, แล้วก็คิดถูกจริงๆ

【อิจิโนโจวเลเลวอัพ】

【สกิลไร้อาชีพ: 「ตั้งอาชีพที่ 3」 อัพเป็น  「ตั้งอาชีพที่ 4」】

【เปิดอาชีพ: นักดาบ】

【เปิดอาชีพ: นักธนู】

【ตั้งสามัญชน Lv15 เป็นอาชีพที่ 4 โดยอัตโนมัติ】

ชั้นรีบเอานักดาบ Lv1 แทนที่สามัญชนซะ

… ฆ่าคนไปซะแล้วสิ

แล้ว …

“เห้ย มึงทำอะไรวะ …”

“「Slash」!”

「Slash」ของชั้น ฟันใส่ท้องโจรนักดาบ Lv9 ที่นอนแหม่บอยู่

【อิจิโนโจวเลเวลอัพ】

【ได้สกิลนักดาบฝึกหัด: 「เสริมทักษะดาบ (เล็ก)」 剣術強化(小)】

【สกิลนักล่า: 「แยกส่วน」 อัพเป็น  「แยกส่วน II」】

【สกิลนักดาบ: 「ใส่ดาบ」 อัพเป็น「ใส่ดาบ II」】

เลเวลขึ้นมาแล้ว

แปลว่าอย่างน้อย นักดาบฝึกหัด ก็ถึง Lv25, แต่ไม่มีเวลามาเช็คดูสถานะอาชีพอื่นแล้ว

ไม่มีเวลามานั่งลังเลใจสั่นว่าฆ่าคนไปแล้วด้วย

อยากจะเช็ดเลือดที่ไหลย้อมดาบ กับกลิ่นเลือดที่กระจายใส่หน้า, แต่ก็ไม่มีเวลาเช่นกัน

นั่นก็เพราะ โจรกำลังจ้องเขม็งมา

หนีจากการต่อสู้ไม่ได้แล้ว

“ไอ้เวร, มึงโกหกที่ว่าอยากเป็นลูกน้องกูสินะ”

“เออดิ!”

“เป้าหมายมึงคือจะจัดการกู แล้วยึดครองอำนาจเป็นหัวหน้ากลุ่มโจรสินะ! กูไม่ยอมหรอกโว้ย!”

ใช่ก็เหี้ยแล้วเว้ย!

แต่ไม่มีเวลามาตบมุก, โจรชายถือขวาน พุ่งเข้ามาแล้ว

อยากจะถอยหนีซื้อเวลาซักหน่อย แต่ก็ไม่มั่นใจว่าขวานจะมีสกิลยิงระยะไกลแบบ 「Slash」 ของชั้นไหม

ดังนั้น, จึงตัดสินใจว่าถ้ายืนไกลไป จะอันตราย

รีบเอาหอกโนรุนออกจาก item bag แล้วขว้างใส่

ขว้างได้อย่างโค้งเนียน เพราะสกิลสามัญชน 「ขว้างหิน」 รึเปล่านะ … ไม่สิ, ไม่เกี่ยวกันเลย แต่ไหนแต่ไร ก็ไม่ใช่หินด้วย, หอกถูกขวานปัดไปได้อย่างง่ายดาย

บ้าจริง, มันแกร่งจริงๆด้วยแฮะ!

“ตายซะ! กองโจรนี่มันของกูโว้ย!”

ตอนนี้เอง … ฮารุก็ได้โอกาสเข้าใส่ข้างหลัง ฟันดาบไปที่คอมัน

ทว่า …

“เจ็บนะโว้ย!”

โจรโวยวายแล้วเอาขวานกระแทกฮารุ

ร่างบางๆของฮารุ ปลิวไปข้างหลัง

“เดี๋ยวตามึงทีหลัง นอนรอไปก่อน!”

บังอาจทำกับฮารุ!

ที่หลังของมันในตอนนี้ … มีเลือดไหลออกจากคอ แต่ห่างไกลกับคำว่าแผลฉกรรจ์นัก

จริงอยู่ ชั้นที่เอาชนะฮารุไม่ได้ ไม่มีทางชนะเจ้านี่ได้หรอก

แต่ … ชั้นในตอนนี้น่ะ แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว!

ไม่สำคัญหรอกว่าเป็นนักดาบหรือโจร

จะแสดงถึงพลังที่แอบซ่อนอยู่ของไร้อาชีพให้ดู

ด้วยความตั้งใจ, ชั้นชักดาบเหล็กกล้า แล้ววิ่งไปฟัน

แต่โจรหยุดดาบไว้ด้วยขวาน แล้วจดจ้องพอใจ… 

“ขยับได้ดีนี่หว่า! ถ้าทำงานเป็นลูกน้องกู, อาจได้เป็นมือขวา”

“เออ ขอบใจ!”

ชั้นว่าแล้วก็ปล่อยไม้ตายซึ่งใช้จัดการก๊อบลิน

「Slash」!

ตะโกนชื่อท่า

คราวนี้ไม่ใช่มือมีด แต่เป็น 「Slash」จากการเตะ

ถ้าปล่อยด้วยมือได้ ก็คงปล่อยด้วยเท้าได้เหมือนกัน … คิดว่างั้นนะ

“อ … โอ้ยยยยยยยยยย! ห, เหี้ย, ไม่เคยพบเห็น「Slash」ที่ปล่อยจากเท้ามาก่อน! มึงทำอะไรวะ!”

“ไม่เคยพบ? ก็เจออยู่ต่อหน้าแล้วไง … แกมันโง่เองเปล่า?”

“เรียกกูว่าโง่เรอะ!? อย่ามาล้อกันนะโว้ย! กูน่ะ, กูเขียนหนังสือได้นะ!”

โง่ของแท้เลย ที่อวดอ้างเอากับเรื่องแบบนี้เนี่ย!

เอาเหอะ, คนที่เขียนตัวอักษรโลกนี้ไม่ได้อย่างชั้น ก็คงว่าอะไรไม่ได้

“คนที่ด่ากูว่าโง่ ไม่มีใครรอดไปได้! ตายซะ!”

“แกนั่นล่ะที่จะตาย!”

โจรชายกับชั้นปะทะอาวุธกัน ที่ทางในเขาวงกต

แล้ว …

” … อ, โอ้ยยยยย! โพชั่น, โพชั่น!”

ชั้นร้อง! แขนชั้น, แขนชั้นโดนเข้าให้แล้ว! โอ้ย, ดาบเหล็กกล้าเบี้ยวเลยเหรอ?

ชั้นรีบเอาโพชั่นออกจาก item bag มาดื่มรวดเดียวหมด

ส่วนด้านโจร…

“อะฮะฮะฮะ … อั่ก”

มันหัวเราะดังแล้วก็ล้มลงทันที

มีแผลถูกฟันขนาดใหญ่ที่ท้อง

ชนะมาได้, แต่จะให้แอ๊กท่าประมาณว่าฝ่ายที่ชนะคุกเข่าดาบยันพื้นแบบเท่ๆ… แบบนั้นมันก็ไม่ไหว

เนื่องจากไม่ได้เลเวลอัพ, แสดงว่าโจรนั่นคงจะยังมีชีวิตอยู่ล่ะนะ

ชั้นเข้าไปหา, เก็บขวานลง item bag

แล้วก็, ชั้นคงไม่พูดหรอกว่าการฆ่าคนเป็นเรื่องโหดร้าย แต่ขอตัดเส้นเอ็นที่มือขวามันไว้ก่อน

โทษทีนะ ชั้นไม่อยากโดนอัดตอนมันตื่นขึ้นมาว่ะ

ฮารุเป็นไรไหมนะ?

เธอโดนมันซัดซะปลิวเลย

“ฮารุ, เป็นอะไรไหม! ตอบหน่อย!”

“นาย, นายท่าย, รีบหนีไป”

“ไม่เป็นไรแล้ว, ชั้นจัดการโจรแล้ว ดื่มโพชั่นนี่สิ”

ชั้นส่งโพชั่นให้ฮารุดื่ม

คงเพราะฟื้นจากความเจ็บหลังดื่มโพชั่นแล้ว ฮารุจึงยืนขึ้น

แล้ว ชั้นก็เอาผ้าที่ไว้เช็ดดูแลรักษาเครื่องสวมใส่ออกจาก item bag มาเช็ดเลือดที่ดาบกับที่หน้า

ทีนี้ … เอาไงกับโจรดี… ฆ่ามัน, หรือ …

“หืมม์, อ่ะอ่ะ, อะไรเนี่ย เอลิซ, บอสตัวใหญ่เบ้งมานอนอยู่ในที่แบบนี้ล่ะ”

“นั่นสิ โจเฟร, ในเขาวงกตมันอุ่นหรอก แต่มานอนในที่แบบนี้ได้เหรอ?”

“ฮะฮะฮะ, รู้มั้ย? เอลิซ, ภาษาของประเทศอื่นน่ะ, มีสำนวนว่า คาโฮวจะนอนหลับเพื่อรอ! แปลว่า, รอคาโฮวอยู่ไง”

“งั้นเหรอ? เน่, โจเฟร, คาโฮวคืออะไรเหรอ?”

“แน่นอน, ถ้านอนรออยู่ ก็จะถึงเย็น! เป็นสัญญาณว่ารอตอนเย็นอยู่ไงล่ะ”

“งั้นก็รอจะปฏิวัติอยู่สินะ! ฉลาดสมกับเป็นโจเฟร”

“เฮ้เฮ้, ไม่เคยบอกว่าเป็นนักปฏิวัติเลยนะ”

“พูดอะไรน่ะ โจเฟร, ก็เป็นนักปฏิวัติคืนความสุขให้หัวใจฉันไงล่ะ”

แล้วชายผมบลอนด์กับผู้หญิงก็กอดกัน

บรรยากาศหวานๆระหว่างทั้งสอง...

” ………….. 「Slash」”

ชั้นเล็ง「Slash」 ใส่ขาโจเฟรกับเอลิซ

เอ, อ่ะ? ทำอะไรงั้นเหรอ? แบบว่าร่างกายมันขยับไปเองอ่ะนะ

“อุหวา, อะไรเนี่ย … เดี๋ยวสิ, โอะ, นายคือเด็กใหม่ตอนนั้นนี่นา, มาทำอะไรในที่แบบนี้ล่ะ?”

“ทำอะไรอยู่ … อ่ะ, เด็กใหม่ตอนนั้น ตรงนี้มันอันตรายนะ, เหมือนจะมีโจรอยู่ รีบๆกลับไปจะดีกว่า”

โอย … ประสานเสียงอี๋อ๋อกันเข้าไป ไอ้พวกชีวิตเปี่ยมสุข, ฆ่าทิ้งได้ไหมเนี่ย?

“โทษทีนะ, เอ่อ, เจ้าตัวนี้ เป็นหัวหน้าโจร, เราสองคนเพิ่งจะจัดการมันไป …”

พอว่างั้นแล้ว, เอลิซกับโจเฟรก็ช็อค มองหน้ากันแล้วซุบซิบบางอย่าง

แล้ว, ก็มองมาด้วยใบหน้ายิ้มบาน

“งั้นเหรองั้นเหรอ, ถูกเด็กใหม่กำจัดได้ แสดงว่าโจรก็ไม่ได้เก่งอะไร, จะว่าไป จะทำไงต่อล่ะ?”

“อืมม์, ไม่มีเหตุผลจะไว้ชีวิต ก็เลยกะจะฆ่าทิ้ง”

“เฮ้เฮ้, สิ้นเปลืองเสียเปล่ามั้ยเนี่ย? ถึงจะอ่อนแอ แต่เอาโจรไปที่กิลด์นักผจญภัย ก็จะได้รางวัลค่าหัวนะ”

“ให้เราช่วยแบกไปไหม! แบ่งรางวัลค่าหัวมาตอบแทนเราด้วยนะ”

อืมม์, รับข้อเสนอไว้ดีกว่าแฮะ

ชั้นเองแบกทุกอย่างไปก็ไม่ไหว, แล้วเมื่อคนข้างบน ได้เห็นหลักฐานชัดๆว่าโจรถูกจัดการไปแล้ว ก็จะโล่งใจกว่าด้วย, ชั้นกระซิบกับฮารุ ซึ่งเธอเองก็เห็นด้วย

กลับไปที่รังโจร เอากล่องไม้ที่อยู่ข้างโนรุน ซึ่งไม่รู้ว่ามีอะไรข้างใน ใส่ลง item bag ซะ, กับแบกโนรุนที่ยังหลับอยู่ขึ้นหลัง

ส่วนศพนั้น หายไปแล้ว

ที่หลังของชั้นในตอนนี้ มีสิ่งน่ารื่นรมย์สุดจะนุ่มนิ่มแตะอยู่ จึงปิติยินดีเป็นยิ่งนัก

จากที่ฮารุตรวจดู, โนรุนหลับไปเพราะยา แต่ไม่มีอาการอันตรายแต่อย่างใด

“เอาล่ะ, กลับเมืองกัน!”

แล้ว เราก็กลับเมือง




NEKOPOST.NET