[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 127 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.127 - ต่างโลก......สินะ


ถ้าจะบอกว่าไม่เหลิงตัวเลย ก็คงโกหก

ก็เป็นศัตรูระดับที่ปาร์ตี้นักผจญภัย B rank จัดการได้

เราซึ่งจัดการฝูงมอนที่กองทัพทหารรับมือไม่ไหว เลยน่าจะเอาอยู่สบายๆ

ทว่า―― 

slash ของชั้นซึ่งปล่อยใส่ด้านขวาของมังกร, ตัดใส่เกล็ดตั้งๆ จนเลือดกระจายย้อมหญ้ารอบๆเป็นสีแดง แต่ก็ไม่ใช่อาการบาดเจ็บหนัก

ส่วนท่าของฮารุ ที่เล็งท้องมังกร ถูกขาหน้ามันกันไว้จนไม่เกิดความเสียหาย

บ้าจริง, ยังกะเท็งกุเลย

"สุดยอดเนี้ยว! เกล็ดที่หลังมังกรมันแข็งมากเนี้ยว ถ้าจะเล็งเลยต้องเล็งท้อง แต่นี่ตัดผ่านเกล็ดไปได้นิดหน่อยด้วยเนี้ยว!"

สเตลาตะโกนตื่นเต้นจากหลังพุ่ม

อ้อ, ท้องเป็นจุดอ่อน ต้องเล็งตรงนั้นหรอกเหรอ

นึกไม่ถึงเลยแฮะ

"นายท่าน, มันมาแล้วค่ะ!"

พอฮารุเตือน, มังกรก็ขยับปีกใหญ่ ยกตัวขนาดยักษ์ขึ้น

(เห้ยเห้ยเห้ยเห้ย, ปีกแค่นั้น แต่รับน้ำหนักยกตัวใหญ่ๆได้ นี่มันขี้โกงนี่หว่า!)

อาจจะมีคนถามว่า มันมีปีก ก็ต้องบินได้สิ ไม่เห็นแปลกตรงไหน?

แต่เอาจริงๆนะ มังกรที่มีปีกประดับที่หลัง แต่บินไม่ได้ ก็มีอยู่เหมือนกันนี่

แล้วเจ้านี่ ก็ไม่เหมือนไวเวิร์นซึ่งมีแค่สองขา, มังกรนี่มีสี่ขาเชียวนะ

เลยนึกว่าปีกที่หลัง ไม่ได้วิวัฒนาการจากมือ――แต่เป็นเหมือนดาบที่ไหล่

โกหกน่า นึกไม่ถึงเลย

แต่ว่า ปีกมันก็เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เกิดกระแสลม

(ความเร็วพอใช้เลย)

บรอนซ์ดรากอน ยกตัวขึ้นสูง แล้วพุ่งลงมา

ชั้นเลยใช้จังหวะนี้โดดใส่หลังมังกร

"เกล็ดที่หลังมันแข็ง ต้องระวังนะ――" 

ชั้นว่า แล้วก็เอาดาบฟันสวนใส่หลังมังกร

ถูลอกเกล็ดไป และสร้างแผลลึก

มังกรอาละวาดและพยายามสะบัดชั้นลงไป, แต่ดาบปักไว้แน่นไม่ยอมหลุด ซึ่งชั้นก็จับดาบเกาะไว้แน่น

แล้วก็ดึงดาบด้วยพลัง

ไม่ใช่เพื่อฟัน, แต่บิดให้ดาบฉีกผิว

"นายท่านคะ!!!!"

ได้ยินเสียงฮารุกรีดร้อง, แต่เสียงก็ห่างออกไป

มังกรยกตัวขึ้น จะบินสู่ท้องฟ้า

มังกรผ่านต้นไม้ ขึ้นสู่ฟ้าที่ไร้เมฆ เหมือนกับจะพาบินขึ้นดวงอาทิตย์

เลยป่าไป一เป็นทุ่งราบกว้างใหญ่ไปทั่ว――พื้นที่ของดาคาท

อีกฟากนึง คงเป็นอาณาเขตโคราท, มีดินแดงๆแผ่กระจาย, เลยจากนั้นไปอีก มีหมอก เลยมองไม่เห็นนัก

(ต่างโลก......สินะ, ที่นี่ ที่ otherworld สินะ)

ช่วงหลังมานี้ ชั้นชักรู้สึกแปลกๆ

ถึงจะทำเพื่อเพื่อนของมารีนะซักแค่ไหนก็เหอะ, แต่ถึงกับสู้กะมังกร เพื่อเหตุผลบ้าๆอย่างไม้หอมแมว, แบบนี้ จะดีแล้วจริงๆเหรอ

เพื่อจะปัดเป่าความรู้สึกแปลกประหลาด ว่ามาทำอะไร อยู่ในที่แบบนี้

"ชั้น――อยากจะทำอะไร ที่โลกนี้กันนะ――"

อุบสงสัย ขณะที่สายลมสัมผัสผิว

หลังๆนี้, เรื่องของญี่ปุ่น แล้วเรื่องของมิริซึ่งสำคัญยิ่งเฉกเช่นฮารุ ก็ไม่ได้นึกถึงมากอย่างแต่ก่อนแล้ว

สิ่งที่หวัง คืออยากอยู่ด้วยกันอย่างสงบกับฮารุและแคโร, และตอนนี้ก็รวมมารีนะกับพิโอเนียเข้าไปด้วย 

แต่ว่า, ทำไมถึงต้องมาข้องเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ล่ะ?

ทำไมต้องยุ่งกันแบบนี้?

คราวนี้ก็ด้วย, ชัดเจนเลยว่าสเตลากับหกดาราดาวใต้นี่ เป็นตัวปัญหา

แล้วชั้นจะทำไงล่ะ?

จะไปยุ่งเกี่ยวอีกเหรอ?

ชั้นดูมังกรที่เท้าตัวเองแล้วยิ้ม

จากนั้น ก็เชื่อในความสามารถของมังกร แล้วเปิดปาก



※※※ ※※※
 

 

มังกรค่อยๆร่อนลงที่เดิม

ฮารุตั้งท่าต่อสู้, แต่ชั้นใช้มือหยุดไว้

พอมังกรยืนยันว่าชั้นลงมาแล้ว มันก็ค่อยๆลุกตัว บินขึ้นฟ้าไป

"ไม่ไล่ตามจะดีเหรอคะ?, วัตถุดิบจากมังกรทำอาวุธได้นะ"

ฮารุถามพลางดูมังกรจากไป

"เอาเหอะ, เกล็ดมันก็หลุดมาเยอะอยู่แล้ว, และมันก็สู้อย่างยุติธรรมด้วย"

ตอนนั้น, บรอนซ์ดรากอนมันมองแต่ชั้น

ทั้งที่รู้ว่ามีฮารุอยู่ข้างชั้น, มีมารีนะที่ปล่อยธนูอยู่ห่างๆ, มีสเตลากับแคโรที่แอบอยู่

แต่มันก็เลือกที่จะสู้แต่กับชั้น

"มังกรนั่น ตอนเริ่ม ที่เห็นวิธีสู้ ก็มีสติปัญญาอยู่, แล้วพอชั้นโจมตี มันก็สู้แต่กับชั้นเท่านั้น แถมยังได้เห็นวิวดีๆด้วยนี่นะ"

ดังนั้น, ชั้นเลยเจรจากับมังกรบนฟ้า

ความสามารถต่างกันอย่างชัดเจนใช่มั้ย?, ถ้าชั้นเอาจริงตรงนั้น ก็แทงคอมันตอนกระโดดขึ้นไปได้

หากยอมรับว่าแพ้ ให้ชั้นลงที่เดิม, แล้วจะปล่อยไป

ว่างี้ แล้วมังกรก็ลงมาจอดช้าๆ

นี่ถ้าคุยกันไม่รู้เรื่อง คงต้องใช้กำลังบีบบังคับ

มองดูมังกร แล้วก็ยิ้มออกมานิดหน่อย

คิดอะไรหลายๆอย่าง, แต่สุดท้าย ชั้นก็หวังอยากจะมีความสุขนั่นล่ะ

อะไรที่ทำให้มีความสุขได้ ก็โอเคแล้ว

มีฮารุ, แคโร, มารีนะ, พิโอเนีย......มีคนสำคัญทั้งหลายอยู่ ก็เหลือเฟือ




NEKOPOST.NET