NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.115 - ผู้อาศัยใหม่ในโลกของชั้น


"งั้นก็, นายท่าน, จะไปซื้อโดยทันทีนะคะ"

"จะไม่ทำให้ท่านอิจิโนต้องรอคอยค่ะ"

"ฉ....ฉัน, ที่นี่.... ปกป้อง"

ให้ฮารุกับแคโรออกไปซื้อของให้

จริงๆชั้นก็อยากไปด้วย, แต่บางที ให้สองสาวไปช็อปปิ้งกันสบายๆเองมั่งก็ดี

ส่วนชั้น จะลอง my world อยู่ที่นี่

แน่นอน ตอนเปิดประตูสู่โลกของชั้น ก็น่ากลัวว่าใครจะเปิดห้องมาเจอเข้า, เลยมีมารินะอยู่เฝ้าทาง

my world เป็นสถานที่ให้พวกชั้นผ่อนคลาย

ทั้งที่น่าจะเป็นงั้นแท้ๆ

แต่กลับมีแขกที่คาดไม่ถึงอยู่

แถมยังทำตัวตามสบายอีกต่างหาก

"... มาทำอะไรเหรอครับ?"

ชั้นเรียกถามท่านผู้ยิ่งใหญ่ในร่างเด็กที่อยู่ตรงหน้า

"ท่านโทเรรูรครับ"

ใช่แล้ว, ผู้ที่มาเยือนโลกของชั้น คือท่านโทเรรูร

"เราจะไปไหนก็เรื่องของเรา, ให้ตายสิ คิดว่าเป็นความผิดใครกัน......, โอะ พูดไม่ได้ โคโชมาเลห้ามไว้"

ท่านโทเรรูร เทพธิดาแห่งความปรีดาและสุดจะขี้เกียจ, กำลังนอนแผ่บนเตียงขนาดใหญ่ อยู่หน้าตึกที่เหมือนกับหอสังเกตการณ์ซึ่งท่านไลบราสร้างไว้

ถึงจะชื่อสกิลฮิคิโคโมริใช้หมกตัว แต่มีเทพธิดามาเยี่ยมได้ แบบนี้ก็ไม่นับเป็นหมกตัวแล้วน่ะสิ

อีหรอบนี้, กลายเป็นรีสอร์ตให้พักผ่อนสำหรับเทพธิดามากกว่ารึเปล่า?

แบบนี้ ไม่ดีเลยนะ

"จะว่าไป, ท่านโทเรรูร, วันนี้ไม่ทรงทวินเทล แต่ปล่อยผมไปด้านหลังหมด, เข้ากันดีเลยนะครับ"

ขนาดรูปปั้นท่านเทพธิดา ยังเป็นโทเรรูรในทรงผมทวินเทล, การได้เห็นทรงผมแบบคาดด้วยที่คาดผมแก้ว ทำให้เห็นหน้าผากชัดเลย

เส้นผมยาวยืดไปถึงข้างหลัง และสยายออกซ้ายขวา

ถึงทรงทวินเทลจะเข้ากับลักษณะนิสัยแบบเด็กๆนี่ก็เหอะ, แต่เรื่องนี้เงียบไว้ดีกว่า

"ไม่ใช่เพราะเรากลัวเจ้านั่น เลยเปลี่ยนทรงผมหรอกนะเออ....ถึงจะพูดงี้ ก็คงไม่เข้าใจสินะ......เห้อ.....โทษที แต่เราเหนื่อยแล้ว, ต้องรับมือกับคนญี่ปุ่นยุ่งยากนั่น แล้วก็คุยอยู่กับเทพธิดาอื่นตั้งหลายวัน, เหนื่อยจริงๆนะ บอกไว้ก่อน, ครึ่งนึงนี่ความผิดของเจ้าด้วย ให้ตายสิ เมื่อไหร่จะเปลี่ยนอาชีพไปซักที, จะอยู่เป็นคนไร้อาชีพแบบนี้ไปถึงไหนกัน"

"เอ่อ... ขอโทษครับ"

แต่ไหนแต่ไร เรื่องมันเกิดก็เพราะท่านโทเรรูรมอบ 'ใช้ค่าประสบการณ์ 1/20' มาให้โดยไม่ไต่ถามรับฟังก่อนนี่นา, แต่แน่นอนว่าเงียบไว้เถอะ

"ดูจะบ่นอยู่ในใจมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ, เราอ่านใจแบบโคโชมาเลก็ได้เหมือนกันนะ"

"เอ... ขอโทษครับ"

"เอาเหอะ, โลกของเจ้ามันไม่มีอะไรเลยแฮะ, อย่างน้อยก็สร้างบ่อนหน่อยสิ"

เอิ่ม แบบนั้นก็ไม่ไหวนะ

ถ้าพูดถึงบ่อน แบบรูเล็ตหรือสล็อตแมชชีนที่เบราสรา, มันทำขึ้นยากนะ

"หากท่านโทเรรูรต้องการจริงๆ ก็อยากทำบ่อนอยู่, แต่ว่าคนที่เข้ามาโลกนี้ ก็มีแค่ 4 คนเอง, แล้วยังไม่ได้ทำบ้านตัวเองเลยด้วยนี่ครับ"

"เอาความต้องการของตัวเองเป็นใหญ่เหนือความต้องการของเทพธิดารึ, นี่ถ้าพวกผู้ศรัทธาโบสถ์ลาคอนท์ได้ยินเข้า คงโดนจับไปพิพากษาลงโทษที่นอกรีตแน่ๆ"

อันนี้ ท่านโทเรรูรล้อเล่นกันสินะ

"งั้นอย่างน้อยก็สร้างตุ๊กตาที่เชื่อฟังคำสั่งซะสิ"

"ตุ๊กตาที่ฟังคำสั่ง?"

"อืม, ที่มนุษย์เรียกกันว่าโฮมุนครุสน่ะ"

……โฮมุนครุสเหรอ?

แน่นอน ว่าไม่เคยเห็นมาก่อน

แต่เรื่องเล่าของโลกชั้น โฮมุนครุสคือชีวิตที่สร้างขึ้นจากการเล่นแร่แปรธาตุ 

ประมาณว่าเอาน้ำเชื้อกับเลือดตกไข่ ใส่ลงผสมในขวดปริมาตร, แล้วเกิดออกมา

มนุษย์ตัวนิดในขวดแก้ว ที่มีขนาดเล็ก และมีชีวิตอยู่ได้ในขวดแก้วเท่านั้น

"ก็สร้างโลกได้, โฮมุนครุสก็สร้างได้รึเปล่า?"

สร้างได้ที่ไหนเล่า!

ถึงจะมีสกิลหลายอย่างก็เหอะ, แต่การสร้างชีวิต เป็นขอบเขตระดับพระเจ้านะ

"ไม่ได้สร้างชีวิต, แค่เป็นตุ๊กตาที่ทำตามคำสั่งง่ายๆได้, เหมือนหุ่นยนต์ปัญญาประดิษฐ์ที่โลกของเจ้าไง"

"ยังไงก็เหอะ, สร้างของแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ"

"งั้นรึ? งั้นเราทำโฮมุนครุสเอง"

ว่าแล้ว ท่านโทเรรูรก็เอาที่วางหลอดแก้วสแตนเลส กับหลอดแก้วส่งให้

มีบางอย่างเหมือนไข่เล็กๆอยู่ในหลอดแก้วทดลอง

"นี่คือ โฮมุนครุสเหรอครับ?"

"อืม, เปิดฝาแล้วโยนลงพื้น ก็จะโตเป็นรูปร่างคนขึ้นมา, ที่เหลือก็....นั่นสินะ อ่านคำแนะนำที่โคโชมาเลเคยส่งให้เรามาก่อนนี่เอาแล้วกัน, ถึงตัวเราเองจะไม่เคยอ่านก็เหอะ"

โทเรรูรว่างั้นแน่

"อืม, รับของตอบแทนไปล่ะ"

แล้วท่านก็หัวเราะ เปิดแผ่นผ้าเตียงออกมา

มีมะเขือเทศในแผ่นผ้าเยอะแยะเลย

โทเรรูรหยิบเอามะเขือเทศ

"อร่อยนะ, ผลที่คนอื่นทำ ไม่เห็นอร่อยเท่านี้เลย"

หัวเราะทิ้งท้ายอีกยก แล้วก็หายไป

ชั้นถือหลอดทดลอง แล้วก็วิ่งไปดูทุ่ง

สภาพทุ่ง ซึ่งมะเขือเทศสุกถูกดึงออกไปหมด

มีรอยเท้าเล็กๆย่ำทั่วทั้งทุ่ง

ไม่ใช่รอยเท้าโทเรรูร, แต่มันเล็กกว่านั้น

นี่คือรอยเท้าโฮมุนครุสสินะ

.....เอาเหอะ, ถ้าเป็นมะเขือเทศ ยังมีอยู่ใน item bag, ปลูกใหม่ มันก็ได้หรอก......

เทียบราคาโฮมุนครุสกับมะเขือเทศแล้ว นับว่าถูกมาก

คิดแล้ว ก็วางหลอดทดลอง แล้วก็ต้องตกใจ

ของเหลวกับไข่สีขาวตกลงไป

มันเริ่มพอง แล้วกลายสภาพเป็นคน

เอ๋?

จากรอยเท้าที่ทุ่ง คิดว่าน่าจะซักประมาณเด็กอนุบาล

แต่เด็กที่อยู่ตรงหน้านั้น ประมาณเด็กประถมปลาย หรือม.ต้น.......เด็กสาวม.ต้น?

เกิดออกมาทั้งยังงี้เลย

หน้าอกขนาดเล็กกว่าฮารุ, ใหญ่กว่าแคโร......ราวๆมารีนะรึเปล่า?

แล้ว สายตาก็มองลงไปอีก

"อะ ..... อะ... เอ่อ"

"สวัสดีค่ะ, มาสเตอร์"

สาวผมทรงบ๊อบคัทสีบลอนด์ หน้าตาไม่แสดงอามรณ์, หันดวงตาสีทองมาทางนี้ แล้วทักทายอย่างฉับพลัน

ดูยังไง ก็เป็นเด็กสาวมีชีวิต......

"นายท่าน, คนๆนั้นคือ!?"

"ท่านอิจิโน ......หาคนใหม่อีกแล้วเหรอคะ!?"

ฮารุหางหด, แคโรตกใจทำกระเป๋าผ้าตก

"ไม่นะ, ไม่ใช่นะ! ไม่ใช่อย่างงั้นน้าาาาาาา!"

เสียงชั้นก้องดังสะท้อนไปทั่ว

ไม่รู้หรอกว่าเสียงหายไปที่ไหน, ทั้งที่ชั้นเป็นคนทำโลกนี้ขึ้นแท้ๆ




NEKOPOST.NET