[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 113 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.113 - การผจญภัยของมิริ⑥


หุ่นเชิดสังหาร (Assassin Marionette)

เวทความมืดที่ใช้ควบคุมผู้อื่น

แต่ว่า ยังมีวิธีใช้แบบอื่นอีก

มิริใช้เวทนี้กับตัวเอง, ตอนที่คัคเคะกำลังหัวเราะเมื่อได้เห็นมิริฆ่านักเวท

การทำเช่นนี้ ทำให้ร่างกายแสดงพลังออกมาได้อย่างเต็มที่

พลังและความเร็วที่มากขึ้นเป็นสามเท่า

แน่นอน หากใช้แรงมากไป จะทำให้ร่างกายเจ็บปวด

เมื่อผลของหุ่นเชิดสังหาร (Assassin Marionette) หมดลง ก็ทำให้มิริเกิดอาการเจ็บปวดเป็นอย่างมาก

ปวดไหล่ปวดตัว ร้อนไปทั่ว

แต่ว่า, มิริจะไม่หยุดมือ

รยางค์ความมืด บีบรัดคัคเคะ

นักสู้ แล้วก็ death warrior ต่างก็อ่อนแอต่อเวท, เมื่อถูกจับได้ จึงหนีไม่พ้น

แต่มิริ ยังไม่ฆ่าอย่างที่คนอื่นคิดหรอก

"เอาล่ะ, คัคเคะสินะ? มีข้อมูลอะไรของพี่เหรอ? ถ้ามีประโยชน์ จะให้ตายสบายหน่อย"

"อ๊ากกกกกกก"

"อ้อ, ไม่พูดเหรอ, งั้นก็ดิ้นรนจนตายไปแล้วกัน จะได้สำนึกในบาปที่ดูหมิ่นพี่"

พลังดาร์คของมิริแรงขึ้น

เลือดไหลโชกออกจากปากคัคเคะ

"มิริวจัง, หยุดเถอะ! ทำยังงั้นไป พี่เธอก็ไม่ดีใจหรอกนะ!"

โนรุนตะโกนมา

มิริจึงปิดตานิดนึง

"นั่นสินะ, แบบนี้พี่คงไม่พอใจ"

"อื้อ, เพราะงั้น.."

"เพราะงั้น, ทำไมเหรอ? ทำไมฉันจะต้องหยุดฆ่าผู้ชายคนนี้เพื่อพี่ด้วยล่ะ?"

"เอ๋?"

"ฉันจะฆ่าผู้ชายคนนี้ เพราะคิดจะฆ่า นี่ก็เพื่อตัวฉันเอง"

โนรุนในตอนนี้ ในที่สุดก็เข้าใจว่าผิดพลาดครั้งใหญ่แล้ว

สิ่งที่โนรุนคิด, สิ่งที่แสดงถึงความมืดจากจิตใจของมิริ..

มิริไม่ได้มาเพื่อพี่

ไม่ได้แข็งแกร่งขึ้นเพื่อพี่

แล้วก็ไม่ได้โกรธคัคเคะเพื่อพี่

มิริ ทำเพื่อตัวเองเสมอ

เพื่อที่ตัวเองจะได้อยู่ด้วยกันกับพี่

เพื่อที่จะปกป้องพี่

และจะไม่ยกโทษให้คนที่ดูหมิ่นพี่

ตั้งแต่ต้นจนจบ, มิริทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น

แน่นอน ถ้าถามว่ารักพี่ไหม, ก็ต้องรักแหงๆ

【มิริวเลเวลอัพ】

【ได้สกิลจอมมาร:อำนาจจอมมาร】 魔王の権威 

เมื่อข้อความระบบขึ้นในหัวมิริ, มิริก็ทิ้งศพซึ่งไม่ควรค่าแก่การเสียเวลาของคัคเคะไว้

แล้ว ก็เอาโพชั่นที่ได้จากใน item bag ไดจิโรว ออกจากมิติสูญมาดื่ม, แล้วจึงลงจากสังเวียน

ตอนลง, นักผจญภัยต่างแยกตัว หลีกทางให้กันหมด

แล้ว, มิริก็ออกจากกิลด์นักผจญภัย

"โนรุน, ฉันจะไปเบราสราแล้วนะ"

มิริว่างี้

มิริเข้าใจแล้วว่าพี่ทำตัวเป็นจุดเด่นกว่าที่คิด

ถ้าไม่รีบตามไป อาจจะเอาคืนมาไม่ได้แล้ว

ดังนั้นจึงลากเท้าที่ยังฟื้นฟูไม่เต็มที่ เดินไป


 


※※※ ※※※

 


ถนนไปสู่เบราสรา

มีเงาผู้นึง ติดตามมิริที่ออกจากเมืองฟออรันส์

"ทำไมเหรอ โนรุน, บนสังเวียนนั่น คือการป้องกันตัวเอง, หรือว่าโกรธอะไร?"

"อื้อ, มิริวจังผิดแน่ๆ, ทั้งที่ไม่จำเป็น อีกฝ่ายก็มีสภาพต่อสู้ไม่ได้แล้ว แต่ยังฆ่าอีก"

"ก็บอกแล้วไง, ฉันฆ่าเพราะอยากจะฆ่า ก็แค่นั้น"

"ฉันจะตามไปด้วย, ถ้าปล่อยมิริวจังไปคนเดียว จะทำอะไรบ้างก็ไม่รู้"

โนรุนว่าเช่นนี้

และเมื่อกี้ ก็ไปลาออกจากงานแล้วด้วย

ไม่ได้บอกลามากาเรตซัง ก็น่าเศร้าหรอก, แต่คนๆนั้นคงเข้าใจดีแน่

กลับกัน, มิริไม่ค้านอะไร

เพราะว่ารู้ดี

หากพูดแบบนี้ออกมา แสดงว่าโนรุนตัดสินใจแน่วแน่แล้ว

มิริที่รู้เช่นนี้ จึง

"ตามใจสิ"

ว่าแล้ว มิริก็เอาสิ่งนึง ออกมาด้วยเวญสูญ

พอเห็น, โนรุนก็กรีดร้องเบาๆ

"นี่มัน ...... หรือว่า"

"อื้อ, แขนของผู้ชายเมื่อกี้"

มิริตอบพลางโยนแขนที่เลือดหยดติ๋งๆ

"ทำอะไรน่ะ?"

"โนรุนเป็นยามเฝ้าประตูเมืองฟออรันส์ ก็รู้สินะว่าแถวนี้มีมอนอะไรบ้าง?"

"ก็กระต่ายกับหมาป่า?"

"ใช่, กระต่ายมีกระต่ายขาวกับกระต่ายดำ, แต่หมาป่า รู้เปล่าว่ามีแบบไหนมั่ง?"

"เอ๋?"

โนรุนเริ่มคิด

"รู้สึกว่า,  มี Brown Wolf กับ ...... white Wolf ที่หายาก, แล้วก็ ถึงจะเป็นเรื่องหลอกๆก็เหอะ แต่...."

โนรุนไม่ได้พูดต่อ

เพราะว่า, มีหมาป่าขนสีขาวบริสุทธิ์ออกมา

แต่ว่า มันไม่ใช่ white Wolf

ราชาหมาป่า เฟนริล (Fenrir) 狼王フェンリル 

หมาป่าขนาดใหญ่ยิ่งกว่า white Wolf เป็นสิบเท่า, ซึ่งว่ากันว่า แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลหมาป่า และเป็นมอนที่แข็งแกร่งที่สุดในบริเวณนี้

แต่ว่า, แทบไม่มีใครพบเห็น

ปีศาจในตำนาน, ทำให้โนรุนขาทรุด

มิริมาที่จุดเกิดเฟนริล, แล้วเอาอาหารสดมาล่อนั่นเอง

เมื่อเฟนริลเข้าใกล้มิริอย่างช้าๆ, มันก็กลิ้งตัว แสดงหน้าท้องออกมา

เป็นการแสดงความเชื่อฟังในแบบหมาป่า

"เป็นเด็กดี, มาเป็นขาให้ฉันซะ"

สกิลจอมมาร, อำนาจจอมมาร

ทำให้ควบคุมมอนป่าได้, เป็นสกิลซึ่งมีแค่จอมมารที่จะใช้ได้

แล้วก็, มันไม่มีผลกับมอนในเขาวงกต

ยิ่งกว่านั้น, ถึงจะฆ่ามอนที่ควบคุมไป คนควบคุมก็ไม่ได้ประสบการณ์ ซึ่งอันนี้ มิริก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร

ตามหลัก ถึงฆ่ามอนฝึกให้เชื่องไป ก็น่าจะได้ประสบการณ์แท้ๆ

เอาเป็นว่า, ตอนนี้ มิริขึ้นขี่เฟนริล ซึ่งก้มลงให้อยู่

"ด เดี๋ยวสิ, มิริวจัง!"

พอโนรุนจะตาม, เฟนริลก็แยกเขี้ยวคำรามขู่

"ไม่ได้, เฟนริล ให้เค้าขึ้นมาด้วย"

พอมิริสั่ง, เฟนริลก็ "งี้ด" แล้วยอมให้โนรุนขึ้นตัวอย่างง่ายๆ

เมื่อโนรุนขึ้นขี่ตัว, เฟนริลก็เริ่มออกวิ่ง

"ไว, ไวไปแล้ว, มิริวจัง!"

"มิริก็ได้"

"เอ๋?"

"เรียกฉันว่ามิริก็ได้"

"อื้อ, เข้าใจแล้ว มิริจัง, เพราะงั้น ขอร้องล่ะ ลดความเร็วลง"

"ไม่ได้!"

"ว้าาาาาย"

สองคนกับหนึ่งสัตว์ มุ่งสู่ทางใต้

ด้วยความเร็วเหลือเชื่อ

โดยมีเสียงกรีดร้องโนรุนดังไปทั่วทุ่งราบ




NEKOPOST.NET