[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 108 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.108 - การผจญภัยของมิริ①


 

 

มิริอยู่ในห้องที่ไม่รู้จัก, ห้องซึ่งสว่างด้วยตะเกียงเวท 

ไม่รู้จักห้อง แต่รู้จักบรรยากาศแบบนี้

อากาศซึ่งมีพลังเวท, มีภูติ, มีมังกร, โลกแห่งเวทมนต์

รู้สึกคุ้นเคยกับอากาศที่ไม่ได้สูดมานาน, โลก otherworld  แห่งนี้ซึ่งปราศจากความสงบสุขดั่งญี่ปุ่น

แล้วก็, มิริเห็นป้ายใหญ่อยู่

(…………อ่านหนังสือสีแดง, อ่านหนังสือสีฟ้า, อ่านหนังสือสีเหลือง)

เป็นภาษาญี่ปุ่น อังกฤษ และตัวอักษรภาษาทั่วไปของโลกนี้ ตามลำดับ

หยิบหนังสือแดงซึ่งเป็นเล่มที่พี่น่าจะอ่านขึ้นมา

เป็นหนังสือเขียนถึงวิธีการใช้ชีวิตต่างโลกเบื้องต้น

หนังสือที่มนุษย์ชื่อไดจิโรวซึ่งเคยจัดการฉัน เขียนถึงโลกนี้

มิริเข้าใจได้ในทันที ว่าเป็นหนังสือที่เขียนขึ้นหลังตัวเองถูกจัดการไป

แล้วก็ หยิบเอา items bag สองอันที่ห้อง, เอาเงินออก และกวาด items bag ลงช่องต่างมิติ

ถึงจะเขียนไว้ให้เอาไปได้แค่คนละอัน แต่ไม่สนหรอก

(ถึงจะถูกโยนมาต่างโลกอย่างทันทีทันใด, ก็ยังรักษากฎอีก ยอดสมกับเป็นพี่เลย)

นึกถึงพฤติกรรมของพี่ซึ่งบัดนี้ไม่อยู่ตรงนี้แล้ว มิริก็หัวเราะคนเดียว

จากคำอธิบาย ที่นี่เป็นทางทวีปตะวันตก, พี่คงจะเดินขึ้นเหนือ ไปฟออรันส์แน่ๆ

แล้วก็ พี่จะไม่มุทะลุออกเดินทางตอนกลางคืน, ปลอดภัยแบบนี้ ก็โล่งใจได้

นี่ถ้าเป็นทวีปตะวันออกหรือใต้ สาถนการณ์คงแย่กว่านี้

แล้ว, มิริก็ลองตรวจสเตตัสตัวเอง ว่า status open ดู

…………………………………………………… 

ชื่อ:มิริว ミリュウ

เผ่า:ฮิวม์ ヒューム

อาชีพ:จอมมาร 魔王 LV1 

HP: 192/192
MP: 66/66
Phy Atk: 95
Phy Def: 82
Mag Atk: 305
Mag Def: 189
Speed: 104
Luck: 30

【เครื่องสวมใส่】

ชุดนักเรียน       รองเท้ากีฬา

【สกิล】

เวทสูญ III        เวทมืด X         ผสม IV             空間魔法Ⅲ    闇魔法Ⅹ    調合Ⅳ 

【ฉายา】

ไม่มี

【อาชีพที่เปลี่ยนได้】
สามัญชน Lv1     นักสมุนไพร Lv1                        平民Lv1 薬師Lv1

【พร】

เภสัชศาสตร์ 薬学

……………………………………………………


"อะไรเนี่ย……"

มิริประหลาดใจมาก

สเตตัสเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบของช่วงรุ่งโรจน์, สกิลอื่นนอกจากเวทสองอย่างกับผสม ก็หายไปหมดเลย

ระดับของเวทเอง ก็ตกต่ำลงมาก, จนคงวาร์ปทันใดโดยใช้เวทสูญไม่ได้แล้ว

แต่แน่นอน ว่าพลังระดับนี้ ก็ยิ่งกว่านักเวทชั้นนำแล้ว

เพราะเกิดใหม่สินะ, เป็นเหตุผลเดียวที่คิดได้

อย่างน้อยที่สุด ตอนอยู่ญี่ปุ่น ก็น่าจะมีพลังมากกว่าสเตตัสในตอนนี้

(ชื่อก็ ...อา, ชื่อนั่นเหรอ)

ชื่อก็เปลี่ยนไป, อันนี้คงต้องยอมๆ

ชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้นั้นก็สำคัญอยู่, แต่ก็เป็นความรับผิดชอบของพ่อแม่ ตามความเชื่อแบบเก่าๆ 

พอออกมาข้างนอก ก็เป็นกลางคืนแล้ว

ท้องฟ้ายามค่ำคืนซึ่งเปล่งประกายดาว แบบที่ไม่สามารถเห็นได้ในญี่ปุ่น

ดูจากตำแหน่งดาว ก็เดินไปทางเหนือได้

เดินไปซักหน่อย, ก็มีอะไรขยับอยู่ในป่า

สิ่งที่ออกมา เป็นหมาป่าสามสี่ตัว, มันคือ Brown Wolf ブラウンウルフ

ก็ไม่ได้เกลียดหมาป่าหรอก

มันเป็นสัตว์กลางคืน แล้วก็―― 

"ทำให้นึกถึงเด็กนั่นเลย, แต่ว่านะ คิดจะฆ่าฉัน ก็คงปล่อยไปง่ายๆไม่ได้หรอก!"

ว่างั้น, แล้วมิริก็ใช้ 「มืดนิด」ซึ่งเป็นเวทสายมืดที่เบาที่สุด

มืดนิดนั้น เดิมที ควรจะเป็นแค่บอลความมืดนิดๆ

แต่ว่า เวทมนต์ที่ไม่ปกตินี้ งอกออกเป็นหนวดรยางค์ พันหมาป่า

"โทษทีนะ, ตอนนี้ต้องการค่าประสบการณ์ เพราะงั้นตายๆไปเหอะ"

มิริที่เย็นชายืดมือแล้วบีบกำ

ทำให้รยางค์ความมืดรัดหมาป่าแน่น

"สามสี่ตัวเอง เลเวลไม่ขึ้นเลย"

ร่างหมาป่าที่ไม่ขยับแล้ว ถูกเก็บเข้าช่องว่างมิติของเวทสูญ

ในเวลาเดียวกัน รยางค์ความมืดก็หายไป ท่ามกลางพระจันทร์ที่ส่งเงาเล็กๆ




※※※ ※※※
 

 


มิริมาถึงเมืองฟออรันส์จนได้

ในยุคจอมมารเรืองอำนาจ, ทวีปตะวันตกมีเมืองซึ่งมีเขาวงกตสามแห่ง จึงนับเป็นเมืองที่ดีที่สุดของการผจญภัยเลยก็ว่าได้

แต่ว่า คุณภาพของนักผจญภัยนั้น นับว่าอยู่ในระดับไม่สูง, เพราะอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงและเมืองสำคัญต่างๆ นักผจญภัยที่เติบโตแล้วจึงออกจากเมืองไป

ที่เหลือ ก็คือพวกนักผจญภัยที่ไม่มีความสามารถจะไปเมืองอื่น จนกลายเป็นอยู่อาศัยอยู่ถาวรของเมือง

กลางคืนเวลาราวสองทุ่ม, ทำให้ไฟตามเมืองยังไม่ดับลงหมด

แน่นอน ว่ายังไม่ใช่เวลาดึกพอที่คนเฝ้ายามจะต่อสู้กับความง่วง, จึงเฝ้าแข็งขันอยู่

ยามเฝ้าซึ่งดูอายุราว 17, มีผมสั้นสีฟ้า, ผิวแทน และเป็นสาวห้าว

ยามสาวแปลกใจเมื่อเห็นมิริ

"เธอมาถึงนี่ด้วยตัวคนเดียวเหรอ? ไม่โดนหมาป่าโจมตีเหรอ?"

ถามยังงี้

"ก็น่ากลัวหรอก แต่จัดการแล้วล่ะ, ฉันเป็นนักเวทน่ะ"

ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังว่าแข็งแกร่ง, กลับกันซะอีก ถ้าอ่อนแอจะถูกสงสัยเป็นปัญหายุ่งยากเอา

ดังนั้น แค่ปกปิดเรื่องอาชีพตัวเอง แล้วมิริก็บอกไป

"มาตามหาพี่ล่ะ, คนๆนี้ รู้จักไหมคะ?"

ว่าแล้วมิริก็เอามือเข้ากระเป๋าเสื้อ, ดึงภาพพี่ที่เก็บไว้ในมิติเวทสูญออกมา

ถึงโลกนี้จะไม่มีกล้องถ่ายรูปหรือภาพถ่าย แต่ก็มีเครื่องมือเวทเหมือนๆกัน, ถึงราคาจะแพงเป็นหมื่นๆเซนส์ก็เหอะ

เอาภาพให้ดู แล้วยามก็ทำหน้าตาขึ้นมา 

"รู้จักสินะ!"

"อ อื้อ, อยู่ในเมืองจนถึงวันก่อน ตอนนี้ไปทางเมืองเบราสรา"

"เบราสรา ......คนละทางเลยนะ"

มองถนนที่มา แล้วมิริก็ถอนหายใจ

เบราสรา เป็นเมืองทางใต้ซึ่งต้องไปจุดทางแยกที่ผ่านมา

(จริงสิ, ที่นั่น มีเขาวงกตของเทพธิดาเด็กเปรตโทรเรรูร)

จะเดินไปมันก็ไกล, นี่ถ้ามีพลังจอมมาร ก็ใช้เวปสูญวาร์ปไปได้, แต่ MP ตอนนี้ไม่พอ 

ถ้าวาร์ปไป จะไปนอนแผ่หมดแรงที่กลางเขาเอา

แล้วก็ พลังแค่นี้ ยังปกป้องพี่ไม่ได้

ยังดี ที่เมืองนี้เป็นเมืองเขาวงกต

สถานที่สำหรับเก็บเลเวล

"เธอ, กับพี่――"

มิริว่าถึงนี่แล้วก็ชะงัก, ชื่ออิจิโนสุเกะของพี่เอง ก็คงถูกเปลี่ยนไปหน่อยแบบเดียวกัน

"มีความสัมพันธ์ยังไงกับอิจิโนโจวเหรอ? ท่าทางจะไม่ใช่แค่รู้จักกันนะ"

ว่าชื่อพี่ออกไป

แล้วยามสาวก็ตอบ

"ฉันชื่อโนรุน, เป็นยามเฝ้าเมืองนี้น่ะ, เคยโดนโจรในเขาวงกตมือใหม่จับไป แล้วก็ได้อิจิโนโจวช่วยเอาไว้จากอันตราย"

อธิบายยังงี้, มิริที่กำลังคิดเรื่องชื่อใหม่ของพี่ที่มาโลกนี้ เลยฟังไม่ถนัดนัก

"เอ๋? พี่ช่วยไว้เหรอ?"

"อื้อ, โจร 4 คน, ถูกเขากับสาวเผ่าหมาป่าขาวจัดการล่ะ"

คำว่าสาวหมาป่าขาว, ทำให้มิริอารมณ์แกว่งขึ้น

หมาป่าขาว, ในกองทัพปีศาจ ก็มีอยู่ ส่วนที่เป็นฝ่ายศัตรู ก็มีเช่นกัน

แต่ได้ยินว่าพี่อยู่กับผู้หญิง ก็เลยเป็นห่วงขึ้นมา

แล้วก็, ถึงจะถามความต่อไป ก็คาดเดาได้อยู่

"สรุปก็คือ, พี่ที่ช่วยสนับสนุนเผ่าหมาป่าขาว มาช่วยเธอไว้?"

เมื่อรู้ว่าพี่เก็บค่าประสบการณ์ได้ 20 เท่า, ก็คงไปปาร์ตี้กับคนอื่นได้โดยเร็ว, เลเวลขึ้น ค่าพลังก็ขึ้น ดังนั้นถึงเป็นสามัญชน แต่เลเวลสูงก็คงจะช่วยสนับสนุนอะไรได้อยู่

แต่, ความเป็นจริงมันต่างจากที่คิด

"ไม่หรอก, น่าจะกลับกันมากกว่า―― เหมือนฮารุซังจะเป็นตัวสนับสนุนคุณพี่มากกว่า"

ชื่อฮารุนี้ ทำให้มิรินึกถึงสมัยก่อน, เด็กเผ่าหมาป่าขาวที่ถูกตั้งชื่อแบบนี้ ก็มีอยู่มาก

เพราะว่า ในยุคจอมมาร, ผมขาวๆดั่งหิมะขาวปกคลุมทั่วผืนดิน ทำให้หวังว่าฤดูใบไม้ผลิแห่งการปลูกดอกออกผลจะมาโดยไว, จึงเป็นที่มาของชื่อฮารุ เพื่อเตรียมการรับฤดูใบไม้ผลิ

แต่หลังจากเกิดเป็นคนญี่ปุ่นแล้ว ก็รู้สึกคิดผิดหน่อยๆ, เพราะมันเป็นชื่อแบบม้าญี่ปุ่น ฮารุอุระระ ซึ่งโด่งดังทางโทรทัศน์มาก จากการที่เป็นม้าแข่งแพ้ต่อเนื่องเป็นร้อยครั้งโดยไม่เคยชนะเลย

ทว่า, ตอนนี้ปัญหาคือ พี่อยู่กับหมาป่าขาว

"พี่ชายของเธอ, แข็งแกร่งมากเลยนะ, ในกิลด์นักผจญภัย เอาชนะคู่ต่อสู้ตั้งเยอะด้วยตัวคนเดียวล่ะ"

"ตัวคนเดียว?"

มิริคิด, เมื่อพี่มีพร ได้ประสบการณ์ 20 เท่า  กับใช้ประสบการณ์ 1/20, มันก็โกงจริงๆนั่นล่ะ เล่นเติบโตไวกว่าคนปกติ 400 เท่าเนี่ย

ดังนั้น ถึงจะอยู่ในเมืองแค่อาทิตย์เดียว ก็คงเก่งขึ้นอยู่พอตัว, แม้ว่าจะใช้เวลาช่วงแรกล่ากระต่าย แล้วไปลงเขาวงกตมือใหม่เมื่อพัฒนาถึงระดับนึงก็ตาม

แต่ถ้าไปเข้าปาร์ตี้ที่แข็งแกร่ง ก็จะเสียประโยชน์จากได้ประสบการณ์ 20 เท่าไป 

ไปเก็บเลเวลเขาวงกตระดับกลางก็คงทำได้แบบเฉียดฉิวอยู่

และไม่ว่ายังไง, นี่ก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างฉับพลันเกินไป

(บางที, อาจจะมีความลับบางอย่าง)

มิริซึ่งสนทนากับโนรุนเพียงนิดเดียว ก็รู้สึกถึงความผิดปกติในพลังของพี่ 

"ยังไงก็ตาม, ไปพักกับฉันก่อนไหมคะ? เป็นน้องสาวของคุณพี่, มากาเรตซังเองก็คงดีใจแน่ๆ"

ชื่อใหม่ๆเหล่านี้, มิริจดจำเอาไว้แล้ว

โนรุน, ฮารุ แล้วก็มากาเรต

พวกแมลงร้ายที่มาไต่ตอมพี่, ต้องกำจัดให้หมด เพื่อให้ได้พี่กลับคืนมาโดยไว

"...... หรือว่า, จะทำลายมันทั้งโลกเลยดีกว่าไหม"

"เอ๋?"

"เปล่า, ไม่มีอะไรหรอก, นำทางไปที หาแมลง... เอ้ย, ที่ของมากาเรตซัง"

"อื้อ, เดี๋ยวขอผลัดเวรก่อน รอนิดนึงนะ"

โนรุนบอกกับยามชายอีกคนที่ไม่ได้ทำอะไร, แล้วก็นำทางมิริสู่ที่ของมากาเรต

เข้ามาประตูหลังของร้านเสื้อผ้า, แล้วมิริก็ค้นพบปัญหาใหญ่อย่างนึง....

"รุนจัง, กลับมาแล้วเหรอ ♪ อร่า, สาวน้อยน่ารักคนนั้นใครกัน, น่ารักจนอยากจะกินเลยนะ อุหุหุ"

ปัญหาอะไรน่ะเหรอ, ก็มากาเรตซัง คือชายกล้ามถึกตัวบึกที่ใส่เสื้อผ้าผู้หญิง

"พี่ ...... เกิดใหม่แล้วรสนิยมเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ"

อยากให้เป็นความกังวลที่คิดไปเองซะจริงๆ, มิริคิดแบบนี้




NEKOPOST.NET