[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 101 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.101 - จะถอยหรือลุยต่อ


ชั้นที่ถูกชนล้มลง, รีบตรวจดูความปลอดภัยฮารุก่อน

ฮารุนั้น ล้มตัวลงหลบได้แทนที่จะถูกชน เลยไม่น่าจะมีแผล

ส่วนสุซุกิ...ก็เหมือนชั้น คือดูความปลอดภัยของทางเราอยู่

ชั้นลุกขึ้น แล้วก็สั่งฮารุ

"ฮารุ, ตามไปทำลายแต่กิ่งไม้ที่หัวเซนทอร์ได้ไหม!"

"โจเฟรซังจะเกะกะ――"

"เห้ย, โจเฟร! ฟันกิ่งที่หัวเซนทอร์สิ!"

เสียงชั้นส่งไปถึง, โจเฟรเอาดาบ ฟันกิ่งที่แขวนหัวลาลงมา

เมื่อแครอทหล่น, เซนทอร์ก็หยุดกับพื้นเพื่อกิน เลิกวิ่งลากเป็นรถไฟซะที

แต่ร่างมันตอนนี้ ตั้งแต่หัว ดูกลมๆเหมือนจะตกนะ 

ร่างแบบนั้น ไม่เจ็บเลยเหรอ, น่าแปลกแฮะ

"เห้อ, รอดแล้ว.....เอ๋? ทำไมโจวมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"

"ไม่ได้เจอกันนาน, โจว! มาเดินเล่นเหรอ?"

โจเฟรรู้ตัวซะที

ส่วนเอลิซ, ที่นี่มันใช่ที่เดินเล่นรึไง

"ลูกพี่, รอเดี๋ยวสิครับ"

 "มิลกี้, กางบาเรียอีกสิ! มอนไล่มาจากข้างหลังแล้วนะ!"

"――ถึงขีดจำกัดแล้ว...แต่ที่สำคัญ"

ทิศทางเดียวกับที่โจเฟรมา, มีเด็กราวมัธยม, ชาย 2 กับหญิงอีก 1 วิ่งมา

เด็กผู้ชายผมดำ อุ้มขนสีทองจำนวนมากมาด้วย

ส่วนเด็กผู้หญิง วิ่งตามมา

พวกนี้ คือพวกซึ่งอยู่กับโจเฟรตามที่สุซุกิบอกงั้นสิ

ที่อยู่หลังสุด เป็นญาติของผู้ใช้แมวชายนั่นสินะ

……สำหรับเด็กผู้หญิง ก็หน้าตาน่ารักดี ......

"ที่สำคัญ, มีผู้ชายมาใหม่อีกสอง.....ฟุฟุ, ฟุฟุฟุฟุฟุฟุฟุ"

แต่น่ากลัวชิบ!

อะไรฟะ? เด็กนั่น, พอมองชั้นกับสุซุกิ ก็หัวเราะออกมาเลย

"เธอคือมิลกี้ซัง, ฟุริโอคุง, สุจจิโนคุงสินะ, ลุงของมิลกี้ซัง ขอให้มาช่วยน่ะ"

สุซุกิ โปรยยิ้มสดชื่นเพื่อให้ทั้งสามสบายใจ

สถานการณ์มันให้ ก็เลยช่วยไม่ได้, แต่ถ้าในยามสันติ โปรยยิ้มสดชื่นแบบนี้ มันต้องทุบหลังกันซักป้าบ

"จะว่าไป,  โจเฟร นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หรือที่มอนออกมา เพราะพวกแกเป็นต้นเหตุ?"

"ผมก็ไม่รู้เรื่องนะ, ไม่ค่อยรู้หรอก แต่สายลับโคราทมาตู้ม แล้วก็บรึมล่ะ"

.....ไม่ค่อยเข้าใจแฮะ, แต่โคราท เป็นประเทศศัตรูของดาคาท

"ฉันจะอธิบายเอง"

มิลกี้ก้าวออกมา

เอ๋? จนถึงเมื่อกี้ ยังไม่มีบาดแผลอะไรเลยนี่นา

"เป็นอะไรรึเปล่า? เลือดออกด้วยนี่"

สุซุกิเห็นที่หน้ามิลกี้

"ไม่เป็นไรหรอก, อันนี้คืออาการป่วยของเธอน่ะ, เนอะ ฟุริโอ"

"อื้อ, ป่วยน่ะ ไม่ใช่มีแผลหรอก"

สุจจิโนกับฟุริโอพยักหน้ากัน

เด็กสาวที่ป่วย……เหรอ?

เด็กสาวที่เลือดไหลจากจมูกเมื่อตื่นเต้น, สังหรณ์ว่าเป็นอาการป่วยในอีกความหมายรึเปล่า

"สายลับจากโคราท ทำอะไรลงไปกับรูปปั้นเทพธิดา, คงจะทำให้รูปปั้นไม่สามารถดูดไอพิษได้ เลยมีไอพิษสะสมจนเกิดมอน"

ถึงจะอธิบายพลางเลือดกำเดาไหลก็เหอะ, แต่แบบนี้ ก็เข้าใจสาเหตุที่ฝูงมอนปรากฏแล้ว

"มีวิธีจะหยุดมอนออกไปไหม?"

"ถ้าไปสำรวจดูต้นตอ อาจจะหาทางแก้อะไรได้ แต่ว่า ......"

ถึงมิลกี้จะพูดงี้ แต่ก็ไม่มีแรงกระตุ้นเลย

ฟุริโอกับสุจจิโนเอง ก็ดูเหนื่อยๆ

"คุสึโนกิคุง, พวกนี้ติดอยู่ในเขาวงกตมาหลายวันแล้ว เลยเหนื่อยมาก, ให้หนีออกไปก่อน แล้วค่อยว่ากันเถอะ"

"นั่นสินะ, คนปกติอยู่ในนี้หลายๆวัน คงจะไม่สบายซักเท่าไหร่"

ฮารุที่ไม่ได้ร่วมคุยด้วย ก็บอกชั้นจากข้างๆ

"นายท่าน, งั้นฉันจะแบกมิลกี้ซังเองค่ะ"

"นั่นสิ, ส่วนผู้ชาย ก็ให้วิ่งตามไป"

คงพาพวกนี้ไปที่รูปปั้นด้วยไม่ได้

"โจว, ผมยังสบายดีนะ?"

"โจว, ฉันก็ยังสบายนะ?"

ก็พวกเอ็ง ไม่ใช่คนปกตินี่หว่า

"หนีไปถึงข้างนอกกัน"

ชั้นเสนอออกมา――แต่

"เดี๋ยวก่อนสิ!"

มีเสียงค้านที่คาดไม่ถึงขึ้นมา

เป็นสุจจิโนที่แบกขนทองอยู่ที่หลัง

"พวกนาย, มาถึงนี่ได้แสดงว่าเก่งสินะ? งั้นก็ไปให้ถึงรูปปั้นกันเถอะ!"

" ......ผมก็ไม่รังเกียจหรอก, แต่พวกเธอจะไหวเหรอ?"

"แน่นอน"

ข้างๆคุสึโนกิ, ฟุริโอเหมือนจะพยายามพูดอะไร แต่สุจจิโนหยุดไว้ แล้วพยักหน้า

เด็กชื่อสุจจิโน, ดูท่าจะเป็นเด็กที่มีคุณธรรมอยู่

เพราะแบกขนทองอยู่ข้างหลัง เลยคิดว่าเป็นพวกหน้าเงินขี้เหนียว ทิ้งของไม่ได้อยู่หรอก

"พวกนายก็เป็นพยานด้วยนะ! เราจะไปทำงานที่หน้ารูปปั้นเทพธิดา ไม่งั้นจะไม่ได้รางวัลเอา"

"เห้ย, สุจจิโน! งานนั่น, ทิ้งไปไม่ดีกว่าเหรอ!"

ฟุริโอว่าอย่างโมโห

"ไม่หรอก, ฟุริโอ! คนพวกนี้ออกจะเก่ง, ถ้ายังงั้น มีคนพวกนี้เป็นพยาน ก็น่าเชื่อถือได้!"

.....อืม, ตกลงไม่ใช่เพื่อ 'คุณธรรม' แต่เป็น 'คุณ-น่ะ-ทำ' สินะ

แต่ว่า, จะดีเหรอ?

"จะไหวเหรอ?"

มิลกี้หรือฟุริโอเอง ก็ดูเหนื่อยมากแล้วด้วย

"อื้อ, ไม่เป็นไรหรอก, ถ้าผมอยู่กับเอลิซ จะไปถึงไหนก็ได้"

"ฉันด้วย, ถ้าอยู่กับโจเฟร ก็ถึงไหนถึงกัน"

"เอลิซ"

"โจเฟร"

โจเฟรเอลิซกอดกัน

"พวกเอ็งฟังคนอื่นหน่อยเซ่!"

ชั้นปล่อย slash ไปแยกคู่

ส่วนเซนทอร์ ―― ทั้งที่พึ่งกินแครอทแท้ๆ แต่ก็ไปงับๆเอา item bag ของโจเฟร ซะแล้ว




NEKOPOST.NET