[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです ตอนที่ 10 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] สูตรโกงโตไวไร้อาชีพ - 成長チートでなんでもできるようになったが、無職だけは辞められないようです

Ch.10 - เพื่อนร่วมบ้านพักที่ไม่กลับมา


หลังจากมากาเรตซังใช้เวลาราวๆชั่วโมงเพื่อสอนชั้นถึงวิธีดูแลเครื่องสวมใส่, ก็ให้ชั้นมาช่วยงานร้าน


“มีเด็กผู้ชายมาช่วยยกของหนักเนี่ยดีจังน้า”
 
เราช่วยกันยกของ... แต่ชัดเจนเลยว่ามากาเรตซังมีแรงมากกว่า
 
หลังจากนั้น, ชั้นก็ฝึกหวดดาบตรงที่ว่างหลังร้าน


ฝึกหวดดาบเนี่ย เป็นอะไรที่ไม่ควรจะดูถูกนะ
 
แค่ 2 ชั่วโมง นักดาบฝึกหัดก็ขึ้นไป 2 เลเวลแล้ว


แต่มันก็เพราะโตไว 400 เท่าล่ะนะ, นี่เท่ากับฝึกหวดดาบ 800 ชั่วโมง


หากคนธรรมดาใช้เวลาวันละ 4 ชั่วโมงเพื่อหวดดาบ, มันก็เท่ากับ 200 วัน จึงไม่แปลกใจเลยที่เลเวลจะเพิ่มขึ้น
 
“อิจิคุง, วันนี้ฝึกหวดดาบพอแล้วล่ะ, เช็ดเหงื่อแล้วมากินอาหารกัน, แล้วเสื้อผ้าก็ใส่ในตระกร้าข้างห้องน้ำ เดี๋ยวจะซักให้”
 
มากาเรตซังว่าแล้ววางถังน้ำกับชุดไว้ให้เปลี่ยน


ไอน้ำโชยขึ้นจากถัง… ดูท่าจะอุตส่าห์ช่วยเตรียมน้ำร้อนไว้ให้เช็ดตัวซะด้วย


ตอนนี้ พระอาทิตย์ตกแล้ว และเป็นเวลาเย็น


วันนี้ก็พอแค่นี้เถอะ


ไว้ไปเขาวงกตชั้น 2 พรุ่งนี้, ด้วยสภาพในตอนนี้ สู้กับโคโบลต์น่ะเรื่องหมูๆ


อ่ะ, แต่ถ้าจัดการโคโบลต์อีกซัก 3 ตัว ปั๊มเลเวลก่อนลงลึกไปอีกก็จะดี


คิดว่าตัวเองชักจะรบกวนมากาเรตซังมากแล้วสิ, ถอดเสื้อออก แล้วเอาน้ำอุ่นเช็ดเหงื่อ


อา, รู้สึกดีจัง, แต่ว่านะ ในฐานะคนญี่ปุ่น ก็อยากจะแช่น้ำจริงๆ


ไม่มีวิธีเลยเหรอ


ขณะที่คิด … ก็เกิดเสียววูบถึงสันหลังขึ้นมา 
 
หะ … มีคนแอบจับตามองอยู่!?


เป็นความรู้สึกที่แย่สุดๆ


หรือนี่จะเป็นสิ่งที่เรียกว่าจิตสังหาร!?


เอากันถึงในเมืองเลยเหรอ?
 
ชั้นหันไปยังทางที่รู้สึกถึงสายตา ..… ก็พบกับมากาเรตซังกำลังพ่นลมฟืดฟาดมองมาอยู่


สบตากันซะแล้วสิ


“ว … ว้ายยย”


มากาเรตซังปิดตาแล้วหนีไป


เอิ่ม, ถึงจะทำเป็นใสซื่อก็เหอะ …


แบบว่านะ …ตั้งแต่พรุ่งนี้  ชั้นควรจะมองหาโรงแรมแล้วล่ะ
 
ข้างหลังร้านเป็นครัว และมีอาหารเตรียมไว้แล้ว


รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลยแฮะ


“เอ่อ, แถวนี้มีอาหารอะไรเด่นๆเหรอ?”


“หืมม์ ผลเคียโรป キャロプ อร่อยนะ แล้วผักเกนจิ ゲンジ ก็ดังด้วย”


” … โอ้, ยังงั้นเหรอ”


… เมืองนี้ ดังเรื่องผลไม้กับผักสินะ


แล้วทำไมอาหารวันนี้ มีแต่จานเนื้อเรียงรายกันล่ะ?


วันนี้คือวันแห่งเนื้อเรอะ, หรือจะกะขุนชั้นไว้เขมือบตอนกลางคืน!? ไม่เอานะเห้ย
 
“รุนจังเนี่ย สายจังเลยน้า, เราเริ่มกินกันก่อนเถอะ”


“รุนจัง? อ่ะ, มีคนอื่นที่อยู่บ้านพักประจำนี่ด้วยเหรอ?”
 
ก็นั่นสินะ, พอได้เห็นชั้น 2 กับ 3, นอกจากห้องชั้นกับมากาเรตซัง ก็ยังมีอีก 4 ห้องนี่นา


จะทิ้งไว้เป็นห้องว่างๆมันก็เสียเปล่า


ถ้าไม่นับเรื่องที่มีความเสี่ยงอันตรายต่อร่างกาย, มากาเรตซังก็ดูแลเอาใจใส่คนได้เป็นอย่างดี


“ใช่แล้ว รุนจังเป็นเด็กสาวน่ารักเหมือนฉัน, อ่ะ แต่จับต้องเธอไม่ได้นะ, ส่วนฉัน อยากจะจับเมื่อไหร่ก็เชิญเลย”


“ครับ, ขอสาบานต่อพระเจ้าว่าจะไม่จับต้อง(ทั้งคู่)เลย”


ยังไงซะ ชั้นก็ไม่มีปัญญาเป็นเสี่ยเลี้ยงสาว(?)รุนอยู่ดี


ใช้ส้อม, ลองรสเนื้อดู, เป็นรสที่ปรุงน้อยๆ เลยกินได้ง่าย แต่จำนวนมันมากเหลือเกิน


“เป็นเด็กดีมากเลยล่ะ รุนจังน่ะ, ชื่อเต็มคือโนรุน ノルン เป็นเด็กสาวยามเฝ้าประตูผิวสีแทนแหล่ะ”


“ยามเฝ้าประตูผิวแทน? หรือจะเป็นสาวผมฟ้า นักหอกฝึกหัดอายุราว 16 17?”


“ใช่แล้ว, อร่า อิจิคุง, รู้จักกับรุนจังด้วยเหรอ?”


“อื้อ, วันนี้เจอทีนึงที่ประตู กับอีกสองทีที่เขาวงกต”


โลกมันแคบแฮะ


แปลว่าโนรุนซังที่เป็นคนดีซะเหลือเกิน ได้รับอิทธิพลมาจากมากาเรตซังด้วย


“จำได้ว่าตอนที่เจอกันในเขาวงกต เธอบอกว่าจะใช้เวลา 3 ชั่วโมงออกตรวจตราก่อนจะกลับ”


“งั้นเหรอ งั้นก็น่าจะกลับมาได้แล้วน้า, ไม่คิดว่าเธอเป็นพวกที่ออกไปใช้ชีวิตกลางคืนด้วยสิ นี่เป็นครั้งแรกเลย”


ตอนนี้เอง, ก็นึกถึงเรื่องที่โนรุนว่าขึ้นมาได้


เรื่องเกี่ยวกับโจรที่ช่วงนี้ปรากฏขึ้นในเขาวงกต


ไม่สิ, ไม่หรอกน่า, โจรคงไม่ใจกล้าถึงขนาดโจมตียามหรอก


ขณะที่คิด, ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูร้าน


ทั้งที่ประตูล็อคแล้วมีป้ายแขวนว่าปิดแท้ๆ


“อร่า, เสียงหัวหน้ายามนี่, ก็หล่อมากหรอก แต่ไม่ใช่แบบที่ฉันชอบหรอกนะ”


โชคดีจังแฮะ, คุณหัวหน้ายาม


มากาเรตซังบอกว่า “เดี๋ยวมานะ” แล้วไปที่ทางเข้า


ระหว่างนี้ ชั้นก็กินเนื้อไปอย่างช้าๆ


ถึงจะปรุงรสได้ดี, แต่มีแต่เนื้อมันก็เอียน


อยากกินข้าวขาวจัง, ถ้าเป็นไปไม่ได้ ขอซุปกับขนมปังแข็งก็ยังดี


คิดแบบนั้นอยู่ …


『เอ๋, โนรุนจังยังไม่กลับจากเขาวงกตอีก!?』


『ไม่ได้กลับมาที่นี่ด้วยสินะ, ใช่แล้วล่ะ นี่ผ่านมาตั้ง 6 ชั่วโมงแล้วตั้งแต่เข้าเขาวงกตไป, คงไม่ได้ถูกมอนฆ่าไปหรอก แต่ … วันพรุ่งนี้ เราจะส่งปาร์ตี้ค้นหาออกไป, ต้องไปเตรียมตัวแล้ว ขอตัวก่อนล่ะ』


『… เข้าใจแล้ว,ระวังด้วยนะ』


… โนรุนซังยังไม่กลับออกมาอีก?


อย่าบอกนะ ว่า …


มากาเรตซังที่กลับมา ก็มีหน้าตาซูบซีด


“โนรุนซังยังไม่กลับมาเหรอ?”


“ใช่ … แต่ถ้าเป็นเธอ, คงไม่เป็นไรหรอก, อิจิคุง กินเนื้อเถอะ”


“เอ่อ, ชั้นไปหาตัวดีไหมนะ?”


“อย่าเลย ยิ่งเขาวงกตลึกลงไป ก็ยิ่งกว้าง ศัตรูก็ยิ่งเก่ง, เดินสุ่มๆน่ะ หาไม่เจอหรอก, ยิ่งอาจจะมีโจรอยู่ด้วย”


บ้าจริง, ไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอ?


ไม่มีวิธีติดตามร่อยรอยเลยเหรอ?


เห้ย มีนี่หว่า


“เอ่อ, เคยได้ยินรึเปล่าว่ามนุษย์สัตว์จะมีจมูกดีกว่าฮิวม์หลายเท่า?”


ก็แค่คาดการณ์ แต่จากนิยายต่างโลก มักจะเป็นสูตรสำเร็จแบบนั้นนี่นา


ถ้าใช่, ก็เป็นไปได้สูงเลย ที่เทพธิดาอาจจะยัดรูปแบบยังงี้ใส่ลงไปกับมนุษย์สัตว์ของโลกนี้ ว่าจะมีจมูกดี


“ใช่, มนุษย์สัตว์มีจมูกไวต่อกลิ่นกว่าคนหลายร้อยเท่า, ถึงกับตามกลิ่นคนได้เลย … อิจิคุง, อย่าบอกนะว่าคิดจะ …”


“ใช่, อย่างนั้นเลยล่ะ!”


ทันทีที่ตัดสินใจได้, ชั้นก็รีบออกจากร้านโดยไม่รอฟังมากาเรตซังหยุดตัวไว้


แล้วก็วิ่งไปเต็มที่ สู่ร้านของมาเทอัส


พนักงานต้อนรับกำลังจะแขวนป้ายปิดร้านพอดี


ค่อยยังชั่ว, ทันอย่างฉิวเฉียด


“ช่วยรอก่อน! มาเทอัสซัง, มาเทอัสซังอยู่ไหม!”


พอได้ยินชั้นตะโกน, มาเทอัสก็โผล่มาจากร้าน


“โอะ, ท่านอิจิโนโจว มีอะไรให้ช่วยรึ?”


“ขอร้องล่ะ, ขอยืมตัวฮารุวาทาทซังวันนึง! ต้องการพลังของเธอ!”


ตามที่ชั้นของร้องอย่างจริงใจ, มาเทอัสก็ว่า “เข้ามาคุยในร้านกันก่อนเถอะ”




NEKOPOST.NET