[นิยายแปล] Genius Sword Immortal ตอนที่ 90 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Genius Sword Immortal

Ch.90 - การมาถึงของหลงหวางเอ๋อ


บทที่ 90 การมาถึงของหลงหวางเอ๋อ

 

ทันทีที่อาบน้ำเสร็จซูเหมิงหานในชุดลูกไม้สีฟ้าเดินมาอย่างสง่างามตรงทางเข้าบ้าน ผมยาวสลวยดูเปียกชื้นเล็กน้อยจากการพึ่งอาบน้ำมาใหม่ๆ

 

เด็กสาวได้ยินเย่เฟิงคุยกับพ่อของเธออยู่ด้านนอกเกี่ยวยาอะไรบางอย่าง ดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะเดินออกมาถามเกี่ยวกับเรื่องราวที่เป็นอยู่

 

เย่เฟิงที่เห็นซูเหมิงหานเดินออกมา เดินเข้าไปหาเธอพร้อมกระซิบบางอย่างที่ข้างหู ยังไงก็ตามเธอได้ฝึกทักษะเซียนและกำจัดฤทธิ์ยาออกไปจากร่างกายทั้งหมดแล้ว ดังนั้นการบอกความจริงไปจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่มากนัก

 

หลังจากฟังเย่เฟิงพูดจบซูเหมิงหานพลันเกิดความคิดบางอย่างขึ้น

 

“ช่วยโกหกเขาไปก่อนได้ไหม?”

ซูเหมิงหานกระพริบตา

 

“ได้สิ”

เย่เฟิงยิ้มพลางพยักหน้า

 

หลังจากทั้งสองกระซิบกระซาบกันจบ พวกเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของซูซินฉาง ส่วนชายร่างสูงสองคนนั้นยืนอยู่ฝั่งด้านนอกของสวนคอยอารักขา

 

เมื่อเห็นทั้งสองค่อยๆใกล้เข้ามา ซูซินฉางเริ่มตื่นตระหนก โดยเฉพาะเมื่อเขาเห็นสภาพของซูเหมิงหานที่มีสีหน้าไม่ค่อยดีนักยิ่งทำให้เขากระวนกระวายมากขึ้นไปอีก เขาไม่คิดเลยว่าลูกสาวของเขาจะถูกจับฉีดยาไปเช่นนั้น เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้ซูซินฉางเสียใจอย่างมาก

 

“คุณมีอะไรจะพูดรึเปล่า?”

เด็กสาวหยุดอยู่ใกล้ๆกับเย่เฟิง สายตาที่งดงามมองไปยังซูซินฉาง เธอถามอย่างเศร้าๆราวกับว่าเธอพึ่งรู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอ

 

“พ่อ… เหมิงหาน พ่อมันไม่ดีเอง พ่อมันเลว”

มุมปากของซูซินฉางสั่นเทาอย่างรู้สึกสำนึกผิด เขาพยายามฝืนยิ้มออกมาแล้วพูดต่อ “ขอแค่เหมิงหานยอมยกโทษให้พ่อ เหมิงหานจะสั่งให้พ่อทำอะไรก็ได้ บอกมาเลย”

 

“คุณจะทำอะไรให้กับหนูได้งั้นเหรอ?”

ซูเหมิงหานพูดด้วยสีหน้าที่เจ็บปวดราวกับฝืนทนและกำลังทุกทรมาณอยู่

 

“พ่อ...”

ซูซินฉางไม่รู้ว่าจะกล่าวอะไรดี ตอนนี้เขาจะมีปัญญาทำอะไรให้เธอได้กันล่ะ?

 

“อย่างน้อย… อย่างน้อยพ่อก็ยังมีบ้านมีรถนะ… เหมิงหานอภัยให้พ่อเถอะ ได้มั้ย? แล้วเรากลับไปอยู่ด้วยกันนะ...”

 

ทุกคนที่อยู่รอบตัวเขาจากไปทีละคนทีละคนทิ้งให้เขาอยู่เดียวดาย มันช่างเป็นความรู้สึกที่ขมขื่นเหลือเกิน ตอนนี้ซูซินฉางไม่เหลืออะไรแล้ว เขาแค่อยากได้ลูกของเขากลับมาอยู่กับตัวเอง

 

อย่างที่ทุกคนรู้ว่าซูเหมิงหานไม่เคยสนใจอยู่แล้วว่าพ่อของเธอจะมีหุ้นมากเท่าไร รถกี่คันหรือว่าบ้านกี่หลัง ของพวกนั้นไม่ได้สำคัญกับเธอเลย เด็กสาวต้องการแค่เพียงให้พ่อดูแลเธอดีๆแค่นั้น ขอแค่นั้นเองไม่ว่าจะเจอเรื่องลำบากอะไรเธอก็รับได้หมด

 

แต่น่าเสียดาย...

 

“บ้านเหรอรถเหรอ มันมีประโยชน์อะไรกับหนูกันล่ะตอนนี้?”

ซูเหมิงหานพูดอย่างโศกเศร้า ใบหน้าของเด็กสาวดูเหมือนพร้อมจะร้องไห้ได้ตลอดเวลา “ที่หนูต้องอยู่ในสภาพแบบนี้ก็เพราะคุณนั่นแหละ คุณทำร้ายหนูขนาดนี้ได้อย่างไรกัน”

 

คำพูดของเธอทำให้หัวใจของซูซินฉางสั่นสะท้าน
 

ตอนที่เขารู้ว่าซ่งเทียนยิงได้ฉีดยานั่นเข้าใส่ลูกสาวของเขา ซูซินฉางยังรู้สึกเสียใจเล็กน้อยกับการกระทำของเขา แต่ตอนนี้ที่ได้เห็นซูเหมิงหานตะโกนต่อหน้าเขาในสภาพที่ย่ำแย่เช่นนี้ มันปลุกให้ความเป็นพ่อของซูซินฉางตื่นขึ้นมา

 

เขามองไปยังใบหน้าอันบริสุทธิ์ของเธอ ลูกสาวของเขาที่ถูกฉีดยาจนต้องอยู่ในสภาพขาดยาไม่ได้!

 

ทันใดนั้นเองเขาเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมาทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะตัวของเขาเองทั้งนั้น

 

ซูซินหางลองคิดดูว่าต่อให้เขาร่ำรวยเหมือนเดิม เงินของเขาก็ไม่อาจช่วยอะไรเหมิงหานได้อีกแล้ว ลูกสาวเขามีชีวิตเหลืออีกแค่ปีเดียวเท่านั้นในตอนนี้

 

“หนูไม่อยากเห็นคุณอีกแล้ว”

เด็กสาวเอนตัวพิงไปที่ร่างของเย่เฟิงขณะมองไปที่พ่อของเธอ “เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นหนูไม่ต้องการจะโทษอะไรคุณอีก แต่ถ้าคุณยังมีสำนึกอยู่รับปากหนูมาเรื่องนึงสิ”

 

“ขอแค่เหมิงหานพูดออกมา พ่อจะทำให้ทุกอย่างเลย!”

ซูซินฉางพลันผงกหัวตอบรับ

 

“ถ้าอย่างนั้นบอกความจริงเรื่องอุบัติเหตุของยายหนูมา หนูต้องการให้คนทำผิดตัวจริงรับโทษ”

ซูเหมิงหานกล่าวอย่างน้ำตาคลอ

 

ซูซินฉางได้ยินเช่นนั้นก็ลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเขาคิดถึงสภาพของซูเหมิงหานแล้วได้แต่ถอนหายใจตกลง ช่างมันเถอะ ในเมื่อเธอเป็นเช่นนี้แล้วมันไม่มีประโยชน์อะไรอีกที่จะปิดบังความจริง

 

ด้วยเหตุนี้ซูซินฉางจึงบอกเล่าถึงเหตุการณ์ในอดีตเมื่อหกปีที่แล้วออกมาอย่างไม่ซ่อนเร้น

 

เดิมทีในอดีตซูซินฉางอยากจะแต่งงานกับเซี่ยหมิน อย่างไรก็ตามยายของซูเหมิงหานไม่ชอบนัก และเธอพยายามทุกทางเพื่อที่จะหยุดงานแต่งงานนี้ ที่ยายของซูเหมิงหานทำเช่นนี้เพราะรู้ว่าเซี่ยหมินไม่ใช่คนที่ดีนัก และต้องมีปัญหากับซูเหมิงหานในอนาคตอย่างแน่นอน

 

ด้วยเหตุนี้ทำให้เซี่ยหมินเกิดความแค้นขึ้นในใจ หกปีก่อนเซี่ยหมินและน้อยชายของเธอเซี่ยเฉิงเย่จึงได้จ้างคนมาฆ่ายายของซูเหมิงหานโดยทำให้มันดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ ซึ่งพวกเขาก็ทำตามแผนสำเร็จ ยายของซูเหมิงหานจึงต้องจบชีวิตลงไปแบบนั้น

 

เมื่อซูซินฉางรู้เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากมันผ่านไปแล้ว เขาไม่เพียงไม่ปรักปรำเซี่ยหมินและเซี่ยเฉิงเย่แต่ยังกลับช่วยปิดบังเรื่องที่เกิดขึ้นอีกด้วย ยิ่งกว่านั้นยังรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้กับคนที่ถูกจ้างวานไปฆ่าคนนั้น

 

เพราะตอนนั้นบริษัทของซูซินฉางกำลังอยู่ในช่วงการพัฒนา สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดคือทรัพยากรของเซี่ยหมิน...

 

 “อย่างที่คิดเอาไว้ พวกมันจริงๆด้วย”

เย่เฟิงคาดเดาไว้ในใจ จากเหตุการณ์ที่ร้านอาหารจิงเฉิงทำให้เขามั่นใจถึงร้อยเปอร์เซนต์ นอกจากเซี่ยหมิน เซี่ยเฉิงเย่และซูซินฉาง ไม่มีใครรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ทั้งนั้น

 

เมื่อทราบความจริงซูเหมิงหานรู้สึกโล่งใจ จากนั้นซูซินฉางกล่าว “พ่อมั่นใจว่าจะต้องเอาความผิดกับพวกนั้นได้แน่ ถ้าพวกนั้นไปขึ้นศาลเมื่อไหร่พ่อจะเป็นคนไปเป็นพยานด้วยตัวเอง”

 

การกระทำของซูซินฉางถือว่าเป็นการปกปิดความผิด ดังนั้นถึงเขาจะไม่ได้กระทำความผิดด้วยแต่การปกปิดมันไว้ก็ถือเป็นความผิดหนักเช่นกัน แต่ถ้าเกิดว่าเขาเป็นพยานในคดีความนี้ โทษของเขาก็คงจะลดหย่อนไปได้บ้าง

 

ซูซินฉางพยักหน้าช้าๆ “งั้นพ่อไปก่อนนะ...”

 

“ก่อนจะะถึงเวลานั้น คุณอยู่กับหน้าบากไปก่อนก็แล้วกัน”

เย่เฟิงกวักมือ “อย่าคิดจะหลบหนีเด็ดขาด ด้วยความสามารถของผมมันไม่ยากเลยที่จะหาตัวคุณ”

 

“เข้าใจแล้ว”

 

ได้ยินเช่นนั้นทำให้ซูซินฉางค่อนข้างรู้สึกกลัวจนเหงื่อแตก เท่าที่เขารู้เย่เฟิงเป็นคนต่อยซ่งเทียนยิงร่วงลงมาจากตึกหกชั้น! ถ้าเย่เฟิงยอมปล่อยเขาไปตอนนี้ก็ถือว่าดีเท่าไหร่แล้ว ยิ่งกว่านั้นเขาไม่คิดจะหลบหนีเลยในเมื่อเย่เฟิงเองก็มีความสัมพันธ์กับตระกูลหลิน ต่อให้เขาหนีก็ไม่มีทางรอดไปได้หรอก

 

เมื่อเห็นชายร่างสูงสองคนพาตัวซูซินฉางขึ้นรถจากไปทำให้ซูเหมิงหานยิ้มออกมา เธอยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาออก

 

“เธอนี่แสดงเก่งจริงๆให้ตายสิ”

เย่เฟิงก็ยิ้มเช่นกันขณะที่โอบไหล่ของเธอ เขากล่าวชมการแสดงของเด็กสาว ถ้าเธอไม่เล่นบทโศกได้ดีเช่นนี้คงไม่ทำให้ซูซินฉางเชื่อได้หรอก แล้วเรื่องก็คงไม่ราบรื่นขนาดนี้

 

อย่างไรก็ตามเย่เฟิงสามารถทำให้ซูซินฉางเปิดเผยความจริงออกมาง่ายๆด้วย ‘การสะกดจิต’ เพียงแต่ผลข้างเคียงจะเกิดหากอีกฝ่ายขัดขืน มันจะทำให้เกิดความเสียหายแก่สมองของคนที่โดนสะกดจิต แล้วถ้าหากใช้การสะกดจิตบ่อยครั้งอาจจะทำให้คนที่โดนกลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปได้ ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นพ่อของซูเหมิงหานเขาจึงไม่อยากเลือกใช้วิธีนี้เสียเท่าไหร่

 

อย่างที่ซูเหมิงหานบอกไว้ เธอต้องการให้เรื่องนี้ไปขึ้นศาล เย่เฟิงไม่รู้เกี่ยวกับมันเท่าไหร่ แต่ในเมื่อเขามาอยู่ในโลกปัจจุบันแล้วก็ได้แต่ตามใจเธอ ความรุนแรงไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาได้เสมอไป

 

“งั้นเหรอ?”

 

ใบหน้าของเด็กสาวแดงระเรื่อเพราะถูกเย่เฟิงกอด แต่เธอก็ไม่ได้พยายามขัดขืน แต่กอดชายหนุ่มกลับอย่างแนบแน่นกว่าเดิมแล้วกล่าว “นี่ถ้าเขารู้ว่าฉันไม่ได้ติดยาไปจริงๆเขาจะไม่สงสัยเหรอ ฉันไม่อยากให้คนอื่นรู้ด้วยว่าฉันฝึกวิชาเซียนแบบนาย...”

 

สิ่งที่เธอพูดเป็นความจริงทุกอย่าง ตอนนี้ยังไม่มีวิธีรักษาคนจากยาตัวนั้นได้ ถ้าเรื่องที่ซูเหมิงหานไม่มีอาการติดยารั่วออกไปมันคงทำให้หลายๆฝ่ายเกิดความสงสัยแน่นอน

 

“หือ?”

ทันใดนั้นซูเหมิงหานที่อยู่ในอ้อมกอดของเย่เฟิงเห็นบางสิ่งและก้าวถอยออกไป

 

“เกิดอะไรขึ้น?”

เย่เฟิงถามด้วยความสงสัย

 

“เธอคนนั้นอีกแล้ว”

ซูเหมิงหานมองออกไปด้านนอกประตูบ้าน

 

เย่เฟิงมองตายสายตาของเธอไป มันทำให้เขารู้สึกตะลึงทันที

 

หลงหวางเอ๋อ? เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?

 

เขาเห็นเงาของใครบางคนยืนอยู่ตรงข้ามกับบ้านใต้ต้นไม้ใหญ่ เป็นร่างที่ดูคุ้นตาเหลือเกิน หลงหวางเอ๋อไม่ใช่หรือนั่น?

 

เวลานี้หลงหวางเอ๋อยืนอยู่อีกฝั่งของถนนขณะกอดอกเอาไว้ และกำลังจ้องมองมายังบ้านของเย่เฟิง ใบหน้างดงามอันละเอียดของเธอปรากฏความเศร้าโศกออกมา ตอนแรกเย่เฟิงแทบไม่เชื่อสายตาตนเองแต่หลังจากมองอย่างชัดเจนแล้ว มันทำให้หัวใจของเขารู้สึกเจ็บแปลบ

 

...........................

แปลโดยทีมงาน GSI

 

Solar Spark : เอาแล้วรถไฟชนกัน แนะนำให้ไปเรียนวิธีสับรางกับปรมาจารย์หยุนเช่อโดยด่วนเลยเย่เฟิง




NEKOPOST.NET