[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game ตอนที่ 8 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game

Ch.8 - ภาค 1 คู่หมั้น (8) [จบภาค]



 

เมื่อเธอ — ผู้สมัครตำแหน่งภรรยาท่านดยุครานันคูล่า เลดี้โรบิเนีย  ตอนที่วูล์ฟกล่าวกับเธอว่าจะมีคนแขกมารับประทานอาหารมื้อค่ำเพิ่ม เธอก็กล่าวตอบไปว่า「ตกลง」 พยักหน้าแล้วยิ้มให้เขา

 

ด้วยข้ออ้างของเธอที่กล่าวว่ากำลังฝึกทำอาหารอยู่นั้น ทำให้เธอสามารถเข้าออกครัวได้อย่างอิสระ นั้นคือเหตุผลที่ช่วงเย็นวันนั้นเธอเรียกวูล์ฟไปยังห้องครัว

 

ถือน้ำซุปใส่ในจานรองเล็กๆ แล้วขอให้วูล์ฟลองชิม

 

นี่ต้องเป็นช่วงเวลานั้นอย่างแน่นอน ในตอนที่ฉันมาถึง ฉันรีบวิ่งตรงปรี่ไปตรงห้องครัวของคฤหาสน์ท่านดยุครานันคูล่าทันที

 

「วูล์ฟ!」

 

ฉันร้องเรียกชื่อวูล์ฟ ดังเท่าที่เสียงของฉันจะดังได้ วูล์ฟหันหลังกลับมามองตามเสียงเรียกของฉันด้วยสีหน้าตกใจ

 

「ลิโคริส เป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้น?」

 

เรื่องทุกอย่างจะต้องทำให้เร็วที่สุด ฉันรีบเอ่ยคำพูดหนึ่งออกมาว่า 「หมอ」 กับวูล์ฟ

 

「ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย นายช่วยเรียกหมอให้ฉันทีได้ไหม? ได้โปรดนะ วูล์ฟ」

 

เป็นเพราะว่าฉันวิ่งตรงมาที่นี่ทันที ทำให้ฉันหอบหายใจอย่างหนัก จนวูล์ฟถึงกับตกใจ

 

「โรบิเนีย เลดี้ท่านนี้คือลิโคริส ผมอยากให้คุณช่วยอยู่ที่นี่ดูแลเธอให้สักครู่นะครับ」

 

เขากล่าวแค่นั้นกับผู้หญิงคนนั้น ก่อนที่จะรีบก้าวเท้าออกไปจากห้องครัวอย่างรีบร้อน

 

และฉัน ฉันในตอนนี้ต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนนั้นที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าหม้อซุป

 

โรบิเนียนั้นเป็นผู้หญิงที่ผอมเพรียว และมีผิวขาวสะอาดตา เธอดูน่าจะอายุน้อยกว่าฉันในชาติก่อน ฉันคิดว่ามันเป็นไปได้ยากที่เธอจะชอบคนอายุสามสิบกว่า

 

ท่าทางของเธอดูไม่มีพิษสงค์อะไร แต่ทว่านัยน์ตาของเธอไม่มีเววความใสซื่อ

 

「ยินดีที่ได้รู้จัก ดิฉันชื่อ ลิโคริส ราเดียต้า」

 

เสียงของฉันที่หมดความอดทนนั้นทั้งห้วนทั้งไม่มีหางเสียงเหมือนเช่นเคย นี่เป็นนิสัยของลิโคริสในเกมซึ่งก็คือตัวฉันที่ใจร้อนและวู่วาม ความจริงแล้วฉันไม่มีแผนการในการที่จะพูดคุยกับผู้หญิงคนนี้เลยแม้แต่น้อย ฉันแค่อยากจะยืนยันเรื่องหนึ่งเท่านั้น หากว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นความเข้าใจผิดล่ะก็ ฉันจะชดเชยทุกอย่างกับผู้หญิงคนนี้ในภายหลัง

 

「ต้องขออภัยที่หนูอาจจะขออะไรที่ออกจะเสียมารยาทไปสักหน่อย แต่หนูอยากจะรู้จังเลยค่ะว่าน้ำซุปนั้นเป็นน้ำซุปอะไรหรือคะ ได้โปรดให้หนูลองชิมได้หรือไม่คะ?」

 

「…」

 

「หากไม่ว่าอะไร หนูขอลองชิมเป็นคนแรกนะ」

 

ฉันหยิบจานใหม่ออกมา แล้วเพิ่มช้อนเงินเข้ามาอีกหนึ่งคัน หลังจากที่พูดประโยคด้านบนไป ...จากนั้นก็ส่งให้เธอ

 

「สำหรับหนูแล้ว การทำอาหารครั้งแรกก็มีบางทีที่ล้มเหลวมาก อย่างเช่นการใส่น้ำตาลลงไปแทนเกลือ นั้นทำให้รสชา-」

 

「เธอต้องการทำอะไร?」

 

ฉันยังพูดไม่จบประโยค เธอก็ตัดคำพูดของฉันด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทำให้ใบหน้าของฉันเริ่มซีดลง

 

「หนูคิดว่าคุณดูแปลกๆ 」

 

นัยน์ตาของผู้หญิงคนนั้นสะท้อนออกมาอย่างไม่ลังเลเลย นั้นเป็นนัยน์ตาของคนที่เป็นนักฆ่า

 

การใส่ยาพิษในการทำอาหารของเธอนั้น เธอจะต้องมั่นใจว่าเธอสามารถทำให้คนที่เป็นเป้าหมายกินมันได้ ในเรื่องนี้เธอจะต้องปกปิดตัวตนของเธอสิ แต่ว่าผู้หญิงคนนี้ในตอนนี้เธอไม่มีการหลีกเลี่ยงหรือหลบหนีใดๆ เลย ทำให้ฉันรู้สึกว่ามันผิดปกติ

 

เธอจ้องมองซุปพิษที่วางอยู่ด้วยสายตาเหมือนกับเด็กที่ทำของหล่นหายไป

 

แล้วก็

 

「…ถ้าซุปนี้หายไปก็คงดีสินะ」

 

เธอในตอนนี้กำลังจมอยู่กับความรู้สึกของตัวเอง บ่นพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

 

「…แม้ว่าฉันในตอนแรกคิดว่าฉันอาจจะเป็นแม่ที่ดีได้ แต่ว่าเธอมักจะแสดงสีหน้าเหมือนไม่พอใจฉัน เธอไม่เคยเรียกฉันว่า'แม่' เลยสักครั้ง」

 

เมื่อเธอพูดว่า『เธอ』เธอมองไปที่ประตู ตรงที่วูล์ฟยืนอยู่ และวูล์ฟนั้นมีสีหน้าที่เหมือนกำลังพูดไม่ออก

 

「และฉันก็มาตระหนักได้ว่า สำหรับท่านดยุคและฉันจะเริ่มต้นมีชีวิตใหม่ ฉันไม่อยากที่จะให้มีคนอื่นอยู่อีกภายในบ้านหลังนี้เป็นเสี้ยนหนาม ฉันต้องการสร้างครอบครัวกับท่านอัครเสนาบดี มีลูกที่น่ารัก แต่เด็กพวกนั้นจะต้องถูกรังแกโดยลูกของภรรยาคนแรกแน่ๆ ถ้าหากว่าฉันได้กำเนิดเด็กน่ารัก ฉันจะทำยังไงถ้าคุณรังแกพวกเขา? มีอะไรอีกบ้างนะ…」

 

เธอพูดต่อไป แล้วทำท่าไม่พอใจวูล์ฟ

เอาจากใจจริงของฉันเลยนะ การที่พึมพำเรื่องแบบนี้ออกมาต่อหน้าเด็ก เรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่เย็นชาเสียจนน่ากลัว จนฉันรู้สึกเย็นวาบอย่างหวาดกลัว

 

「นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันต้องฆ่าแกเพื่อตัดปัญหา ฉันไม่เคยคิดที่จะใช้เจ้านี่ การมียาพิษไว้กับตัวนี้ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันในตอนนี้ดูน่ากลัวเกินไป」

 

เธอวางขวดเล็กๆ ลงบนโต๊ะ อย่างที่คาดเอาไว้ เธอไม่ได้วางแผนที่จะหลบเลี่ยงในสิ่งที่เธอจะทำเลยแม้แต่น้อย

 

โรบิเนียเป็นโรคจิต อย่างน้อยในตอนนี้ฉันก็คิดออกมาได้แค่นั้นว่าเธอเป็นอะไร แต่นี่เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่ง

 

ในตอนนี้ฉันจะต้องดึงตัววูล์ฟให้ออกห่างจากผู้หญิงโรคจิตที่แสนน่ากลัวคนนี้

 

เริ่มต้นจากหัวหน้าพ่อบ้านที่กำลังมองมาทางนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะไปเอายามาให้ฉัน ในตอนนี้เริ่มมีผู้คนเข้ามาในครัวแล้ว

 

ทุกคนยืนมองอย่างงงวย「ฉันไม่ได้เป็นคนผิดนะ」เธอยังคงพูดต่อไปว่า「เพราะว่าฉันกำลังทำในสิ่งที่ทำให้ท่านดยุครัก ใช่แล้ว ฉันเป็นคนเดียวที่ท่านดยุคจะรัก」

 

ฉันขยับตัวของฉันด้วยอาการสั่นเทาไปทั้งตัว แม้แต่ความรู้สึกที่ย่ำเท้าลงกับพื้นก็ยังสัมผัสได้ว่าสั่นมาก ฉันเดินเข้าไปหาวูล์ฟ ดึงเสื้อผ้าสีดำสนิทที่เขาสวม แต่เขายังคงมองโรบิเนียด้วยสายตาที่หวาดระแวงและตะลึงจนพูดไม่ออกดังนั้นอย่างน้อยที่สุดก็ขอปิดหูของเขาเอาไว้

 

นัยน์ตาสีม่วงเข้มของเขาหันมามองทางฉัน ใบหน้าของฉันที่กำลังบิดเบี้ยว เหมือนเด็กที่กำลังจะร้องไห้สะท้อนให้ฉันเห็นในแววตาคู่นั้นของเขา

 

ในตอนนี้ความรู้สึกของฉันเองก็เริ่มขัดแย้งกัน ภายในใจของฉัน ทั้งความรู้สึกของเด็กวัยสิบขวบ อีกทั้งฉันยังเจ็บใจที่ตัวของฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลยแม้แต่น้อย

 

ไม่นานหลังจากนั้น ฉันก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง น้ำตาฉันไหลนองและหัวใจของฉันนั้นแทบแหลกสลาย

 

อันที่จริง เรื่องแบบนี้คนที่ควรจะร้องไห้ควรจะเป็นวูล์ฟมากกว่าฉัน แต่ว่าในคืนนี้นั้น

 

พวกเราละทิ้งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับอาหารมื้อค่ำนี้ไว้กับท่านดยุคและท่านพ่อของฉัน ในตอนที่พวกเขาเดินทางมาถึงที่นี่ ขณะเดียวกันพวกเราสองคนก็มานั่งอยู่ภายในห้องนอนของวูล์ฟ เขากอดฉันเอาไว้ ท่ามกลางแสงโคมไฟกลมในห้อง อย่างไรก็ตามมือของฉันนั้นถือหนังสือเอาไว้ แต่กลับไม่ได้ใส่ใจเนื้อหาที่อ่านเลยแม้แต่น้อย ภายในห้องเงียบมากจนแม้กระทั่งการพลิกเปิดหน้าต่อไปก็คงได้ยินเสียงแน่ๆ

 

เฉพาะแค่วันนี้เท่านั้น ที่แม้ว่าจะมีพวกผู้ใหญ่มาขอให้พวกเรานอนคนเดียว หรือนอนปิดไฟ พวกเราก็จะไม่ยอมเชื่อฟัง

 

ฉันปิดหนังสือในมือดังบัป แล้วหันไปหาวูล์ฟ

 

「ร้องไห้ออกมาซะ」แล้วฉันก็พูดออกมา

 

「ฉันไม่เป็นไร」นั้นคือสิ่งที่เขาตอบกลับฉันมา

 

ฉันคิดได้แค่ว่าเขาไม่มีทางไม่เป็นไรหรอก ฉันจุ่มผ้าเปียกน้ำ บิดหมาดๆ ยกขึ้นมาหมายจะเอาไปเช็ดหน้าเขา และนี่ก็จะทำให้ตาของเขาดีขึ้น

 

แต่วูล์ฟกลับเร็วกว่าฉัน เขาดึงผ้าไปจากมือของฉัน แล้วแปะมันลงไปที่ตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ของฉันเอง

 

「เธอร้องไห้มามากพอแล้ว นี่มันก็เพียงพอต่อฉันแล้วล่ะ...」

 

คำพูดที่วูล์ฟเอ่ยออกมาอย่างไม่มีเหตุผลด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนพวกนี้ ทำให้ฉันเหมือนกับกำลังได้รับของขวัญชิ้นใหญ่

 

ตาของฉันเริ่มบวมอีกครั้งและอีกครั้ง ฉันร้องไห้ออกมาอีกแล้ว... และผ้าขนหนูก็ยิ่งเปียกมากขึ้น

 

ฉันจำเรื่องที่ท่านดยุครานันคูล่าเล่าให้ฟังในจดหมายได้ว่า

 

วูล์ฟนั้นมีความคิดเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก นี่อาจจะเป็นเหมือนกับเรื่องที่ท่านดยุคว่าเอาไว้ นั้นเป็นเพราะว่าเขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขาถึงสามารถเอาชนะความเจ็บปวดได้อย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

 

「แล้วแบบนี้ต่อไป...วูล์ฟจะเกลียดผู้หญิงหรือเปล่า」

 

คำพูดที่ฉันพูดออกมาโดยไม่คิดนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ตลก

 

เขาหัวเราะออกมาราวกับว่าคำพูดของฉันนั้นเป็นเรื่องน่ารื่นรมย์ วูล์ฟลุกขึ้นยืนแล้วมองลงมาที่ฉัน

 

「นี่เป็นเรื่องที่เธอคิดอยู่เหรอ เธอนี่นะ...ตอนนี้เธอกำลังอยู่ห้องของผู้ชายในตอนกลางคืนอยู่นะ เธอร้องไห้แบบไม่ระวังตัวเอาเสียเลย อย่างน้อยเธอก็ต้องหัดที่จะรู้สึกถึงอันตรายบ้างสิ นี่ถือว่าเป็นการเกียรติกับผู้ชายนะ ไม่ใช่มาถามแบบนั้น」

 

เขาพูดแบบนั้น พร้อมกับขยับแขนของเขา คิดไม่ถึงว่าเขาจะดึงตัวฉันหันเข้าไปเผชิญหน้ากับเขา วูล์ฟยกร่างของฉันลอยขึ้นแนบกับแผ่นยกออกของ

 

ฉันนึกถึงโปสเตอร์ที่น่าจะเรียกว่า 'ท่าแบกสไตล์เจ้าหญิง'

 

ใบหน้าและความคิดภายในใจของฉันขาวโพลนไปหมด ริมฝีปากอ้าเล็กน้อยอย่างตกใจ ความรู้สึกที่แปลกประหลาดก่อขึ้นมาภายในใจ ถึงแม้ว่าฉันจะตกใจเรื่องเรี่ยวแรงของวูล์ฟ แต่ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ…

 

「ก็จริงนะ วูล์ฟ– ตอนนี้เธอสูงกว่าฉันแล้วหรือเนี้ย?」

「… เธอไม่เชื่อฉัน?」

「ไม่ใช่นะ… แต่ว่าแค่สามเดือนเองนี่นา」

「ฉันอยากจะรีบเป็นผู้ใหญ่เร็วๆ ทั้งร่างกายและจิตใจของฉันเองก็ต้องเติบโตไปด้วยสิ」

 

แล้ววูล์ฟก็หัวเราะออกมาแบบเขินๆ สำหรับฉัน ฉันคิดว่าเขาก็ดูเป็นผู้ใหญ่– เขาดูแข็งแกร่งขึ้น

 

ตอนนี้มันชัดเจนสำหรับฉันแล้ว

เขากลายเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ

 

และบางที

เขาจะกลายเป็นคนใหม่ที่แตกต่างจาก『วูล์ฟกังก์ ไอเซนฮู้ท』ภายในเกมที่ถูกสร้างขึ้นมา

 




NEKOPOST.NET