[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game ตอนที่ 7 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game

Ch.7 - ภาค 1 คู่หมั้น (7)


เหมือนกับเป็นโชคชะตาที่เข้ามาอย่างเงียบสงบ

 

นี่ผ่านมาได้สามเดือนแล้วตั้งแต่ที่ฉันได้เขียนจดหมายโต้ตอบกับคู่หมั้นและพ่อของเขา และในตอนนี้เรื่องการเก็บจดหมายได้กลายเป็นปัญหาใหญ่เกี่ยวกับจดหมายที่ฉันได้รับมาทั้งหมด

 

ฉันเขียนจดหมายของฉันเพื่อขอคำปรึกษาจากวูล์ฟ

เพราะในตอนนี้สิ่งที่วูล์ฟกำลังเผชิญอยู่นั้นกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างน่าอึดอัดใจ

มีการพูดถึงเรื่องว่าที่ภรรยาของท่านดยุคแห่งรานันคูร่าคนที่สอง

 

ภรรยาของท่านดยุค หรือก็คือท่านแม่ของวูล์ฟนั้นเสียไปตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อนหน้านี้ ในช่วงเวลานี้การพูดคุยเรื่องแบบนี้ไม่น่าจะเหมาะสมเท่าไหร่ แต่มีผู้หญิงหาญกล้าคนหนึ่งที่ตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อนหน้านี้ไม่เคยละความพยายามในการเข้าใกล้ท่านพ่อของวูล์ฟ

 

ท่านดยุคพูดไว้ว่า 『มีภรรยาคนที่สองในตอนนี้เป็นเรื่องที่สายเกินไปแล้ว』 และท่านดยุคก็ไม่เคยมีคนอื่นเลย โดยส่วนตัวแล้วฉันคิดว่าเขากดดันตัวเองมากเกินไป ในฐานะตำแหน่งของเขาที่เป็นอัครเสนาบดีและท่านดยุคที่ปกครองที่ดินแล้ว สาวๆ คงจะพูดว่า『ดิฉันอยากจะดูแลท่าน…』อย่างแน่นอนเลยล่ะ!

 

ในตอนนี้ก็ได้ผ่านมาเกือบสี่ปีแล้ว ตั้งแต่เขาสูญเสียภรรยาไป อีกทั้งเรื่องการหมั้นของวูล์ฟกับฉันยังได้ประกาศออกไปอย่างเป็นทางการแล้ว ตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ถ้าเป็นเด็กพิธีหมั้นในตอนนี้ยังตัดสินใจเองไม่ได้ ฉันก็เลยทำได้แค่พยักหน้าให้กับท่านพ่อของฉันจัดการต่อไปเท่านั้น

 

แล้วพวกบรรดาญาติๆ ก็เริ่มซุบซิบ และพลางบอกกับท่านดยุคอ้อมๆ ว่า「ลองคิดดูสิ ถ้าลูกชายของท่านแต่งงานออกไป ท่านจะไม่เหงาหรือหากต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในวัยชรา」เหมือนกับจะกดดันท่านดยุคตามไปด้วย

 

แต่อันที่จริงปัญหานี้เองก็เกิดขึ้นกับบ้านของฉันเองเช่นกัน ที่บ้านนี้มีเพียงแค่พ่อของฉันกับฉันเท่านั้น แทบไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเรื่องที่ยากมากทีเดียว ในกรณีที่ฉันไม่มีทายาทต่อการที่ท่านพ่อจะมีภรรยาคนที่สองเพิ่มขึ้นมามีโอกาสเป็นไปได้สูง

 

นั้นเป็นเพราะลิโคริสคนก่อนหน้านี้เคยทำเรื่องเอาไว้ หรือก็คือฉัน จากผู้หญิงคนหนึ่งที่ท่านพ่อของฉันจะแนะนำเธอให้รู้จักกับฉัน แต่ว่าตัวฉันไม่อนุญาตให้ผู้หญิงคนไหนก้าวเข้ามาในบ้านของเรา

 

คนพวกนี้อยู่ในชนชั้นสูง

วิธีการที่พวกหล่อนแสดงออกมานั้นว่าจะเป็นแม่ที่ดีของฉันนั้นทำให้ฉันไม่ชอบใจ ยกตัวอย่างเช่นต้องการให้ข้ารับใช้ของเจ้าหล่อนเข้าไปในห้องครัว ฉันยังเคยได้ยินมาว่าพวกเขาถูกบังคับให้ทำสิ่งต่างๆ อย่างเช่นเสื้อผ้า เครื่องประดับ ม้า สุนัขและแมวเท่าที่สถานการณ์จะเอื้ออำนวย

 

ถึงแม้ว่าจะปฏิเสธไม่ได้ว่ามีคนแบบเจ้าหล่อนอยู่เป็นจำนวนมากทีเดียว แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เฉพาะแค่กับลิโคริสในอดีต ยังรวมถึงตัวฉันในตอนนี้ที่ต้องเผชิญด้วย พวกข้ารับใช้ของผู้หญิงพวกนั้นถูกส่งตัวกลับไปทันที ก็นะ...ก็ดันเล่นกับใครไม่รู้นี่นา มาเล่นกับตัวฉัน แล้วยังทำเรื่องไม่สมควรด้วย

 

นั้นคือสิ่งที่ฉันเขียนให้วูล์ฟอ่าน และวูล์ฟเองก็เขียนเรื่องราวของเขากลับมาทางจดหมายเช่นเดียวกัน

 

『มีเลดี้ท่านนึงเข้ามาในบ้านของฉันตอนที่ท่านพ่อของฉันไม่ได้อยู่ด้วยตัวคนเดียว』

 

ดูเหมือนเลดี้คนนั้นจะไม่ฟังคำปฏิเสธใดๆ หรือมากไปกว่านั้นเธออาจจะไม่ได้สนใจ หรือสนใจแค่เรื่องของเธอเท่านั้นนะ

 

เจ้าหล่อนจะแอบชอบท่านดยุครานันคูล่ามานานมากแล้ว เธอเป็นคนเดียวที่แม้ว่าท่านดยุคจะแต่งงานแล้ว แต่เธอก็ยังยืนยันว่าอยากจะแต่งงานกับท่านพ่อของเขา

 

เธอคิดว่ายังไงหรือ? คำถามที่เขาถามฉันกลับมาหาฉัน

 

พอได้เห็นเพื่อนของฉันกำลังพยายามอยู่นั้น ทำให้ฉันไม่สามารถนิ่งอยู่เฉยได้เลย

 

『แม้ว่าเธอจะไม่ได้มีสายสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับตัวนาย แต่สิ่งสำคัญที่สุดก็คือการเป็นครอบครัวที่มีความสุข ฉันจะคอยเชียร์นายนะ』

 

หลังจากนั้นฉันก็เขียนถ้อยคำอีกสองสามประโยคแล้วค่อยปิดผนึกจดหมายส่งไปหาเขา

ต่อมาฉันเริ่มนึกเสียใจในการเขียนถ้อยคำพวกนี้ลงไปอย่างใจจริง...

 

 

ในวันที่แสงแดดแรงจ้า

ก็มีจดหมายจากวูล์ฟส่งมาถึง และมันค่อนข้างแตกต่างจากครั้งก่อนมาก

มีเพียงแค่ซองจดหมายธรรมดาๆ และข้อความสั้นๆ เท่านั้น

 

『พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของท่านพ่อ ดูเหมือนว่าเลดี้ท่านนี้นั้นจะเตรียมงานเลี้ยงเล็กๆ ในมื้ออาหารค่ำให้ท่านพ่อของฉันด้วย ท่านพ่อของฉันอาจจะมาสายหน่อยเพราะต้องไปทำงาน อาจจะฟังดูน่าอายสักหน่อย แต่ฉันอยากจะพูดคุยกับเธอ แต่ว่าถึงเธอจะไม่มาฉันก็ยังอยากจะพบเธออยู่ดี เพราะถ้าเธอมาล่ะก็พวกเราคงได้พูดคุยชมเรื่องที่เลดี้ท่านนั้นทำอาหาร หรือไม่ก็ ฉันจะไปรับเธอมาที่นี่หลังจากนั้น』

 

เป็นข้อความที่เขียนออกมาอย่างเร่งรีบมากทีเดียว

ตามวันที่ในจดหมาย『วันพรุ่งนี้』ในจดหมาย นั้นหมายความว่าเป็นวันนี้ ถ้าฉันไปตั้งแต่เที่ยงก็น่าจะทันก่อนเวลาอาหารค่ำ

เขาอาจจะเขียนขึ้นมาเมื่อวานนี้ เพราะเขาเป็นคนค่อนข้างใจร้อน

แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะตื่นเต้นมากทีเดียว และในตอนนี้ก็คงกำลังพยายามสงบใจอยู่กระมั้ง

 

ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้เป็นคนที่เข้าสังคม แต่การพูดคุยกันครั้งแรกของฉันกับเขาก็อาจจะทำให้วูล์ฟวางใจและอยู่กับผู้หญิงคนนั้นได้อย่างสงบ นอกเหนือจากนั้นถ้ามีเพียงแค่เขากับเลดี้ท่านนั้นแค่สองคนก็คงดูอ้างว้างน่าดู ฉันจะไปช่วยเขาหน่อยก็ได้

 

ไม่รู้ทำไมท่านพ่อของฉันถึงได้อนุญาตทันทีที่ฉันเข้าไปขอ หรือท่านดยุครานันคูล่าอาจจะสอบถามท่านพ่อของฉันไว้แล้วก็เป็นได้ว่าฉันอาจจะไปปรากฏตัวที่นั้น และท่านพ่อเองก็คงไปด้วยเช่นเดียวกัน

 

อาจจะเพราะไม่ค่อยวางใจ แต่ท่านดยุคคงไม่ต้องการให้มีบุคคลที่สามเข้ามาเกี่ยวข้องในการดูตัวผู้สมัครเป็นว่าที่ภรรยาคนที่สองของเขา แต่ด้วยสถานะของท่านพ่อและฉันในตอนนี้ถือว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว

 

วูล์ฟเขียนไว้ว่า『ฉันจะไปรับเธอ』ด้วยถ้อยคำที่เป็นสุภาพบุรุษ เขานี่จะเหมือนกับท่านดยุครานันคูล่าเข้าไปทุกที

 

ฉันกับท่านพ่อนั้นออกเดินทางกันคนละเวลา ดูเหมือนท่านพ่อน่าจะไปกับท่านดยุค และฉันเองในตอนนี้ก็รีบเตรียมตัวเดินทางไปให้ทัน

 

สำหรับเหตุผลที่จะบ้านดยุคก่อนหน้านี้คือ

 

ฉันในตอนนี้รู้สึกดีใจมาก

ไม่ได้เจอมาตั้งสามเดือนแล้ว นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้เห็นเขาในวัยเจริญเติบโตอย่างที่เขากล่าวเอาไว้ในจดหมาย ถ้าอย่างนั้นฉันคงไม่มีโอกาสแซวเขาอีกแน่

 

วันนี้ฉันเองก็หวังว่าจะมีเวลาว่างก่อนอาหารมื้อค่ำอย่างที่เขากล่าวไว้ในจดหมาย『มาช่วยกันหาคำพูดชื่นชมเธอกัน』พวกเราสามารถทำในสิ่งเดียวกันได้

แน่นอน ฉันคิดไว้แล้วว่าจะใช้คำพูดแบบไหนในการกล่าวชื่นชมอาหารที่แสนอร่อย

 

(ในความเป็นจริงมันจะเป็นบาดแผลสำหรับคนปรุงอาหารถ้าอาหารของพวกเขาทำให้เกิดโรคอาหารเป็นพิษ…)

 

ทำไมอยู่ดีๆ ในหัวของฉันถึงนึกข้อความนี้ขึ้นมาได้นะ?

หัวของฉันที่เต็มไปด้วยข้อมูล

ทำให้ฉันรู้สึกตัวอีกครั้งว่านั้นคงเป็นข้อมูลในชาติก่อนของฉันเอง

 

พอได้รู้ข้อมูลทำให้ฉันรู้สึกช็อคตัวแข็งทื่อ

 

ฉันตัวแข็งทื่อ ในหัวพยายามที่จะควานหาข้อมูลมากกว่านี้

ถึงแม้ว่าจะคิดว่าเป็นเรื่องจริงแน่ๆ แต่ก็พยายามฟังเสียงของฉันต่อไป

ร่างกายของฉันเริ่มสั่นเทา ฉันเริ่มไม่มีแรง จนเมื่อรถม้าสะเทือนเล็กน้อย ตัวของฉันก็ล้มลงจากที่นั่งของฉันเอง

ฉันไม่ได้สนใจคำเตือนในหัวของฉันแล้วผลักประตูรถม้าออก

 

「เป็นอะไรไปหรือขอรับ!? คุณหนู!」

「มะ-ที่นี่ที่ไหน? ไม่สิ ฉันหมายถึง นานแค่ไหนแล้วนะที่พวกเราไม่ได้ไปเยี่ยมตระกูลดยุครานันคูล่า?」

ถึงแม้ว่าจะนึกได้แล้วว่ามีเหตการณ์นั้นเกิดขึ้น แต่ฉันยังคงนั่งอยู่ ทว่าใบหน้าของฉันกลับขาวซีดเซียว「พวกเราจะถึงในไม่ช้า」

 

「ได้โปรดรีบไปเร็ว พวกเราไม่มีเวลาแล้ว!  ได้โปรด ได้-…. ถึงจะสะเทือนยังไงก็ช่าง แต่รีบไปให้เร็วกว่านี้ที」

 

เมื่อฉันมองหน้าคนขับรถม้าด้วยสีหน้าที่ฉันคิดว่าคงทำให้เขากลัว เพราะเขาพยักหน้าให้ฉันแล้วหันกลับไปอย่างรวดเร็ว

พอม้าเริ่มวิ่งอีกครั้ง ฉันก็ถึงกับรีบจับที่นั่งตัวเองเอาไว้ กันตัวเองไม่ให้หล่นลงไปนั่งกองกับพื้น

 

ฉันจำได้แล้ว!

วูล์ฟกัง ไอเซนฮู้ท ในเกมนั้น เป็นคนที่เกลียดผู้หญิงมาก แต่เขานั้นไม่ได้เป็นแบบนั้นตั้งแต่เด็ก

นั้นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขามีอารมณ์ซับซ้อน เพราะเคยเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นมา

 

คำพูดในความทรงจำของฉันที่ฉันจำได้ก็คือ『อาหารมีพิษ』ไม่สิต้องเรียกว่า『ถูกวางยาพิษ』

 

วูล์ฟพูดคุยกับนางเอก ในเรื่องวัยเด็กของเขา เขานั้นลูกลอบวางยาพิษโดยผู้หญิงคนหนึ่งในวันเกิดของท่านพ่อของเขาหรือก็คือ วันนั้นเป็นวันที่เขาคิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะเข้ามาเป็นท่านแม่ของเขา

 

หลังจากที่หนีออกมาจากความตายได้แล้วนั้น หลังจากนั้นร่างกายของเขาก็แข็งทื่อเมื่อได้เห็นท่านพ่อของเขา นอนอยู่บนเตียงคู่กัน ทว่าร่างของท่านพ่อนั้นเย็นเฉียบราวกับศพ

 




NEKOPOST.NET