NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game

Ch.5 - ภาค 1 คู่หมั้น (5)


ห้องที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา แต่อาหารกลับอยู่ในระดับแค่รสชาติกลางๆ เท่านั้น ส่วนพวกผู้ใหญ่นั้นพอเริ่มค่ำก็เริ่มดื่มเหล้ากัน ท่านพ่อของฉันเองก็ดื่มด้วยเหมือนกัน เขาดื่มตั้งแต่ช่วงบ่ายวันนี้จนถึงตอนนี้อย่างสุขใจ...

 

ท่านพ่อของฉันนั้นเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบดื่มเหล้าที่บ้าน แต่ฉันบอกได้เลยว่าเขาเองก็ไม่ค่อยชอบดื่มเป็นส่วนตัวอยู่แล้ว แต่ว่า...ในบางทีอาจจะมีบางครั้งบางคราวที่รู้สึกอย่างจะดื่มบ้างเช่นกัน

 

ฉันอยากจะคุยกับวูล์ฟต่ออีก ฉันเลยตัดสินใจที่จะให้เขาเอ่ยชวนเขาให้แนะนำทางไปห้องสมุดภายในคฤหาสน์ของเขาแก่ฉัน

 

ฉันมีบางเรื่องที่ยังอยากจะรู้และพูดคุยเรื่องเขาเท่านั้นในหัวตอนนี้

 

 

แสงไฟจากโคมตะเกียงที่ส่องสว่างขึ้นมานั้น ทำให้ห้องสมุดนั้นดูเหมือนจะมีมนต์ขลังในช่วงเวลากลางคืน

 

สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่มีความสว่างแบบสลัวๆ เวทมนตร์แห่งแสงสว่างที่แสนพิเศษ ไม่ต้องกังวลเรื่องไฟใดๆ และก็ไม่ต้องใช้น้ำมันในการจุดโคมตะเกียง นอกจากนี้ เพราะว่ามันเป็นเหมือนกับเปลวไฟที่ริบหรี่ ไม่ค่อยมั่นคง เอาเป็นว่าฉันไม่มีทางอ่านหนังสือด้วยไฟแบบนี้แน่...

 

ดูเหมือนว่านี่จะเป็นไอเทมที่กำลังนิยมมาก ในการติดตั้งไฟในบ้าน เพราะมันมีทรงกลมแลดูคล้ายกับลูกปาล์มขนาดใหญ่ เป็นภาชนะแก้วใสๆ ที่ส่องประกายในยามเช้า ในช่วงกลางคืนแสงนี้นั้นจะถูกนำมาใช้อย่างในตอนนี้ และมีอะไรบางอย่างคล้ายกับเปลวไฟอยู่ข้างในนั้น การชาร์จไฟก็ง่ายคือใช้วิธีการชาร์จด้วยพลังงานแสงอาทิตย์

 

ที่แตกต่างจากไฟฟ้าก็คือไม่ต้องเปิดด้วยสวิทช์ เนื่องจากเราสามารถปิดไฟโดยคลุมผ้าไว้เหนือใต้ลูกบอลนั้น

 

ภายใต้แสงไฟที่เหมือนกับเวทมนตร์นี้ พวกเราพูดคุยเรื่องหนังสือหลายเล่ม และแนะนำหนังสือที่ชอบอ่านไปด้วย ต้องบอกว่าพวกเรานั้นพากันหลุดเข้าบทสนทนาต่างๆ กันหลายเรื่องทีเดียว และการพูดคุยกับวูล์ฟนั้นน่าสนใจมาก

 

แม้ว่าการพูดคุยเรื่องการแหกกฏที่พวกผู้ใหญ่ตั้งเอาไว้อาจจะเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีแต่ว่ามันคือความท้าทายและสนุกสนานของตัวฉัน แน่นอนว่าวูล์ฟเองก็สนใจเช่นเดียวกัน

 

 

ไม่มีใครที่จะรู้ความลับนี้ได้ หากพวกเราพูดกันเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบ『กิจกรรมยามค่ำคืน』แบบนี้ ไม่ได้มีอันตรายเลยแม้แต่น้อย

 

แต่สำหรับเด็กอย่างพวกเราแล้ว พวกผู้ใหญ่ไม่ได้กังวลเรื่องพวกนี้นัก แต่ถ้าเห็นว่าพวกเราอยู่ดึกเกินไป พวกเขาอาจจะมาเตือนว่า『ได้เวลานอนของเด็กแล้ว』และพวกเขาก็จะไล่พวกเราไปนอน โดยที่พวกเขานั้นยังคงนั่งดื่มด่ำกันบางสิ่งบางอย่างต่อไป

 

การสนทนานั้นถูกตัดบทไปอย่างรวดเร็ว เมื่อฉันนึกเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้นมาได้ นี่เป็นเรื่องใหญ่ทีเดียวนะ ทำไมฉันถึงลืมไปได้...

 

「นี่ วูล์ฟ… เรื่องการหมั้นของพวกเรา…」

 

เพราะคำพูดที่ฉันพูดออกมาอย่างกะทันหันทำให้วูล์ฟเพียงแค่ตอบรับว่า 「หืม?!」เหมือนกับเพิ่งหาเสียงของเขาเจอ

 

「เรื่องการหมั้นหมายของพวกเราถึงแม้ว่าจะเป็นความตั้งใจของพวกท่านพ่อก็ตามที แต่ว่ามันอาจจะเป็นปัญหาในภายหลังได้ –ฉันไม่แน่ใจว่าพวกท่านพ่อจะจริงจังกับเรื่องแบบนี้หรือเปล่า แต่ว่าฉันอยากจะบอกความตั้งใจของฉันให้ชัดเจนกับเธอน่ะ」

 

ฉันคิดว่าคงจะดีกว่าถ้าหากสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับวูล์ฟในวัยเด็กได้ ฉันอยากจะเปิดทางเลือกให้เขามากขึ้น (เขาจะได้ไม่ต้องมาฆ่าฉัน...)

 

อย่างที่ฉันพูดไปว่า『อาจจะเป็นปัญหาในภายหลังได้』เมื่อฉันกล่าวออกไปแบบนี้ วูล์ฟน่าจะรู้ว่าเป็นเรื่องอะไร

 

การหมั้นหมายของฉันกับวูล์ฟนั้นเป็นการเดิมพันที่มีความเสี่ยงมากสำหรับท่านดยุคแห่งลิเลีย ในการที่เขาพาฉันมาหมั้นหมายนั้น เรื่องนี้น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องการค้าขายของเขาด้วยเหมือนกัน

 

คำถามที่แน่นอนก็คือ นี่เป็นสิทธิพิเศษสำหรับบุตรีคนเดียวของท่านดยุคแห่งลิเลีย –ฉัน–ต้องแต่งงานไปอยู่ในตระกูลใดตระกูลหนึ่งเพื่อผลประโยชน์แหงอยู่แล้ว

 

แม้ว่าฉันจะไม่สามารถสืบทอดตำแหน่งหน้าที่จากท่านพ่อได้ แต่ฉันสามารถเลือกสามีที่จะใช้ชีวิตร่วมกับฉันได้ อย่างที่ฉันคิดไว้ก็คือ สามีที่ปลอดภัยและไม่ฆ่าฉัน...

 

แน่นอนว่าท่านพ่อคงไม่ยอมรับฟังเหตุผลข้อนี้ของฉันเขาจะต้องกล่าวว่า『ต้องเลือกบุคคลที่มีความสามารถในการตัดสินใจเรื่องต่างๆ ได้ดี』มาแน่นอน

 

และแล้วท่านพ่อของฉันก็คงเดิมพันกับเด็กหนุ่มคนนี้ และหวังว่าฉันจะแต่งงานกับวูล์ฟ –บุตรชายของท่านอัครเสนาบดีในปัจจุบัน ที่มีตระกูลที่มั่นคงพอที่จะสนับสนุนตระกูลของฉัน– ท่านพ่อของฉันจะถือว่าการมีบุตรชายคนแรกของการแต่งงานครั้งนี้ หลานชายของเขาจะได้รับมรดกสืบทอดต่อเป็นท่านดยุคแห่งลิเลียคนต่อไป...

 

หรือพูดก็คือ อย่างน้อยฉันจะต้องมีเด็กสองคนที่สามารถสืบทอดตระกูลดยุคแห่งลิเลียและดยุคแห่งรานันคูล่าได้ นอกจากนี้พวกเขายังเดิมพันให้ฉันกำเนิดบุตรชายถึงสองคนอีก

 

การประกาศหมั้นของฉันกับวูล์ฟนั้น มีคนที่รู้อยู่เป็นจำนวนมาก และท่านพ่อเองก็คาดหวังเอาไว้มาก ไม่เพียงเท่านั้น แต่จะมีเรื่องของฝ่ายค้าน ถ้าทั้งสองตระกูลในห้าท่านดยุคที่มีอำนาจในมือผูกสัมพันธ์กันด้วยกันแต่งงานนี้ ถึงแม้ว่าจะเป็นลูกหลานของตัวเอง แต่ก็สามารถขึ้นเป็นดยุคคนถัดไปของที่ดินแห่งลิเลียได้

 

โดยส่วนตัวแล้วฉันไม่ค่อยพอใจกับคำอธิบายพวกนี้เท่าไหร่นัก หลังจากที่เรื่องพวกนี้ไม่ได้เป็นสิ่งที่เราสองคนต้องการ

 

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ฉันก็ต้องขอบคุณท่านพ่อของฉันที่อธิบายสถาการณ์ต่างๆ ให้ฉันฟัง นั้นคือความจริงใจของท่านพ่อของฉัน หมายความว่าอย่างน้อยที่สุดเขาก็ยังเห็นแก่ฉันที่เป็นลูกสาวไม่ใช่หวังผลประโยชน์มทั้งหมด

 

ในตอนแรกบุคลิกของวูล์ฟนั้นคาดเดายาก ฉันจึงต้องเกริ่นเหตุผลออกมาก่อน แต่ว่า…

 

「ทำไมเราไม่มาร่วมมือกันล่ะ?」

 

「ร่วมมือ?」

 

「ใช่แล้ว เพราะการหมั้นหมายนี่ วูล์ฟเองก็ไม่เห็นด้วยใช่ไหม?」

 

「…เอ๊ะ?」

 

เขาทำเพียงตอบรับคำพูดของฉันว่า「เอ๊ะ」มาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว?

 

「ฉันหมายถึง – ฉันเข้าใจสถานการณ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับพวกเรา และชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล พวกเขาเองก็ไม่นึกถึงความรู้สึกของพวกเราเลย พวกเราเป็นเพียงแค่เด็กเท่านั้นเอง ยังมีผู้คนอีกตั้งมากมายที่พวกเราจะได้พบในอนาคต」

 

หรือก็คือเมื่อวูล์ฟได้เข้าโรงเรียนตอนอายุสิบสองขวบ เขาจะถูกลิขิตให้พบกับเด็กสาวผมสีทอง นัยน์ตาสีเขียวมรกตสดใส และพวกเขาก็จะรักกันในอีกหกปีต่อมา— เพราะนั้นจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นภายในโรงเรียน ซึ่งจะเป็นเรื่องที่ฉันจะพูดในภายหลังกับเขา

 

「นั้นแหละเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันคิดว่าเราไม่จำเป็นต้องทำตามข้อตกลงของผู้ปกครองเรื่องการหมั้นนี้ พวกเราแค่หมั้นไว้เพื่อบังหน้าไม่ให้พวกพ่อของพวกเราหาคู่หมั้นใหม่มาให้เท่านั้น ดีไหม?」

 

「…」

 

「เห็นด้วยกับฉันไหม? ที่พวกเราต้องทำในตอนนี้ก็คือแสร้งว่าพวกเราเข้ากันได้ดีเท่านั้น จะได้ไม่ต้องไปเจอคู่หมั้นคนอื่นที่พวกท่านพ่อหาให้อีก ฉันอยากให้นายรู้ไว้นะว่า ถ้าหากนายมีใครที่อยากจะแต่งงานด้วยล่ะก็ บอกฉันมาได้เลย ฉันยินดีช่วยเหลือนายเต็มที่ ถ้าหากว่าวันนั้นมาถึง!」

 

‘ดังนั้น อย่าทำร้ายฉันจนตายนะ?’ แต่ฉันไม่ได้พูดประโยคนี้ออกไปหรอกนะ

 

ด้วยความจริงใจนะ ถ้าเกิดว่าโตขึ้นมาแล้วล่ะก็ ฉันอาจจะต้องคุยเรื่องการรับมือกับการหมั้นหมายของพวกเรา และพิจารณาหาข้อสรุปที่ลงตัว

 

วูล์ฟในตอนนี้ยังดีกว่าตอนที่เขาเป็นยันเดเระ – ไม่สิ... ในตอนนี้เป็นเขายังเป็นแค่การเริ่มต้น – ดังนั้นเขาในตอนนี้เลยเป็นเด็กที่มีมนุษยสัมพันธ์ดี เข้าใจเหตุผลและประนีประนอมอยู่ จนกว่าจะเกิดเหตุการณ์หนึ่งขึ้น

 

「แล้วเธอล่ะ…?」

 

นั้นคือเสียงของวูล์ฟ ที่อยู่ๆ ก็ดังขึ้นมาจากความมืด เป็นเรื่องที่ฉันคาดไม่ถึง

 

「เธอต้องการแต่งงานกับคนอื่นหรือ? นั้นคือเหตุผลที่เธอไม่คิดอะไรกับฉันใช่ไหม」

 

วูล์ฟเอื้อมมือมาคว้ามือของฉันไปจับเอาไว้

 

ถึงเขาจะไม่ได้จับแรงมากนัก แต่ฉันก็รู้สึกเจ็บนิดๆ เพราะถูกคว้ามือไปกะทันหัน–  และเพราะถูกดึงไปในความมืดทำให้ฉันรู้สึกตกใจ

 

「… เธอกำลังพูดเรื่องอะไรหน่ะ?」

 

ในทางตรงกันข้ามฉันพยายามที่จะสะบัดข้อมือของฉันออก แต่ว่าสะบัดไม่หลุด เขาดึงมือของฉันเข้าไปใกล้อีก ทำให้เราใกล้กันยิ่งกว่าเดิม

 

แม้ว่าฉันจะตัวสูงกว่าวูล์ฟ แต่ว่ามือของเขากลับใหญ่กว่าฉัน อาจจะเป็นเพราะว่าเขาฝึกฝนดาบด้วย ทำให้มือของเขานั้นแข็งแรง

 

เมื่อไม่สามารถสะบัดมือออกมาได้ ฉันเลยเงยหน้ามองเขา และถูกนัยน์ตาสีม่วงที่ฉายแววคาดเดาอารมณ์ไม่ออกนั้นดึงดู

 

「เธอบอกว่า『พวกเราไม่รู้ว่าจะได้เจอใครอีกในอนาคต… 』ในตอนนี้ให้ฉันทนเป็นคู่หมั้นปลอมๆ กันไปก่อน นี่คือเหตุผลที่เธออยากจะพูดหรือ และถ้าหากว่าในอนาคตเธอได้เจอกับใครที่เธอชอบล่ะก็ ให้เธอบอกกับฉัน ฉันจะช่วยเธอกับผู้ชายที่เธอชอบเองหรือไง?」

 

เสียงของเขาฟังดูเหมือนกับประชดประชันกับคนรัก เหมือนกับจับได้ว่าคนรักมีชู้ ทำให้ฉันรู้สึกประหลาดใจมาก

 

ใบหน้าของฉันตอนนี้มันคงต้องกลายเป็นสีแดงกล่ำแน่ๆ ในตอนนี้หัวใจของฉันเต้นรัวเพราะคำพูดของเขา เขาในตอนนี้กำลังทำให้หัวใจของฉันสั่นคลอ ดังนั้นฉันจึงได้ยินเสียงที่เขาพูดตะกี้วนไปวนมาในหัวสมอง

 

และในตอนนี้วูล์ฟที่กำลังโกรธอยู่นั้นดูเหมือนจะคลายอารมณ์ลงนิดหน่อย ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจของเขาดังออกมา

 

「ในเรื่องนี้… ต่อจากนี้จะมีผู้คนมากมายเข้ามาหาเธอสินะ...ไม่สิ...นี่ก็เป็นเรื่องธรรมดาๆ สำหรับบุตรีของท่านดยุคอยู่แล้วนี่นา …」

 

「เอ๊ะ? น่าจะมีสาวๆ อยู่รอบตัวนายเยอะนะ วูล์ฟ? อ่า-อืม อย่างเช่นพี่สาวคนสวย หรือแม่บ้านสักคนนะ? หรือไม่ก็คนมนราชวงศ์…」

 

แม้ว่าเขาจะไม่มีเพื่อน แต่ว่าในชีวิตต่อจากนี้เขาจะต้องได้รู้จักเพื่อนต่างเพศ หรือไม่ก็เพศเดียวกันมากมายแน่ๆ และเพื่อการที่จะได้ครอบครองอำนาจนั้น ทำให้เขากลายเป็นเจ้ายันเดเระที่ชั่วร้าย...

 

「นั้นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ถึงแม้ว่าฉันจะเคยได้ยินเรื่องพวกนั้น แต่ว่าฉันไม่ต้องการที่จะเกี่ยวข้องกับผู้หญิงพวกนั้น และมีความสัมพันธ์ฉาบฉวยในพระราชวังของชายหญิงแบบผิดธรรมเนียมหรอกนะ ฉันไม่ต้องการ!」

 

พอพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องรักๆ แบบนี้ นี่มันเหมือนกับวูล์ฟนั้นมองว่าฉันจะต้องเติบโตขึ้นราวกับเจ้าหญิงที่อยู่แต่ในร่มเงา ความรู้สึกที่เคยคิดว่าเป็นเพียงแค่เพื่อนหรือน้องชายที่เคยคิดเอาไว้ ในตอนนี้ในรู้สึกคาดเดาอารมณ์ของวูล์ฟไม่ได้เลย เพราะตัวตนของเขาตอนนี้แตกต่างจากในเกมที่ฉันเคยเล่น

 

วูล์ฟยังคงจับข้อมือของฉัน ขณะที่ฉันยังรู้สึกสับสน

 

แม้ว่าในตอนนี้เขาจะไม่จับฉันแน่นเหมือนคราวแรก แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจเท่าใดนัก หนำซ้ำใบหน้าของเขายังอยู่ใกล้ฉันเกินไปอีกด้วย

 

ถ้าใช้ประโยชน์จากความทรงจำในชาติก่อนของฉัน ฉันในตอนนี้อาจจะพูดอะไรบางอย่างที่สามารถทำให้เขาตกใจจนปล่อยมือของฉันออกมากได้อยู่หรอก แต่ฉันไม่อยากใช้วิธีนั้น ฉันไม่อยากจะให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องน่าขัน หรือทำให้เขาโกรธไปมากกว่านี้?

 

ในตอนที่เป็นเกมนั้น วูล์ฟมักจะจู้จี้จุกจิกในเรื่องของคนอื่น ยกเว้นนางเอกที่เขาไม่ได้เกลียดเธอ หรือก็คือนางเอกมีอะไรบางอย่างที่ทำให้วูล์ฟสนใจและอยากจะอยู่ใกล้

 

ฉันสับสนมาก

 

เมื่อวูล์ฟเห็นแววตาของฉันที่ดูสับสน เขาก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน รอยยิ้มที่ทำให้เขาดูเหมือนกับเขาในตอนที่อยู่ในเกม รอยยิ้มที่ใกล้เคียงกับเจ้ายันเดเระที่น่าหลงไหลคนนั้น

 

「ไม่เชื่อหรอก ในตอนนี้นายก็พูดได้สิ เพราะว่านายยังไม่เคยเจอเรื่องแบบนั้น ยังไม่เคยมีความรู้สึกอย่างนั้นนี่นา」

 

ฉันไม่อยากได้ยินคำพูดที่ว่า นั้นเป็นแค่สัญญาของเด็กสิบขวบ! ไม่ต้องการ!

 

「แทนที่จะหาเจ้าชายในฝัน เธอน่าจะพิจารณาคนรอบข้างเธอมากกว่านะ หรือไม่ก็มองจากสายตาของเธอ...」

 

ฉันไม่อยากได้ยินทั้งนั้น! ไม่ว่าการที่จะโหยหาเจ้าชาย หรือคนในเทพนิยายนั้นไม่จำเป็นสำหรับฉัน!!

 

「…ฉันไม่ต้องการยกเลิกการหมั้น」

 

พอฉันประกาศคำพูดนี้ออกมา มือของวูล์ฟที่จับมือของฉันไว้ก็คลายออกจากข้อมือของฉัน

 

แต่ก่อนที่จะถูกปล่อยอย่างอิสระ เขาก็ลูบข้อมือของฉันกับนิ้วมือของฉัน ก่อนที่จะจับเบาๆ อีกครั้ง

 

ฉันไม่ได้ต่อต้านการกระทำใดๆ ของวูล์ฟ ปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ ตอนนี้ใบหน้าของฉันแดงกล่ำเหมือนกับมะเขือเทศ ไม่ว่าสิ่งใดที่ฉันพูดออกไป มันช่างน่าอายมาก...

 

เมื่อวูล์ฟพูดว่า『กลับห้องพักกันเถอะ』ฉันทำได้เพียงแค่พยักหน้าถี่ๆ เท่านั้น ในตอนนี้มีแค่สิ่งนี้เท่านั้นที่ทำให้ใจของฉันสงบลงได้

 

「ราตรีสวัสดิ์ คู่หมั้นของผม ผมขอให้เธอนอนหลับฝันดีในค่ำคืนนี้」

 

นี่เป็นอีกครั้งที่ทำให้ฉันไม่สามารถทำอะไรวูล์ฟได้ เมื่อเขาพาฉันมาถึงที่หน้าห้องพักเขาก็จูบลงที่หน้าผากของฉัน ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินจากไป

 

 

ฉันจะขอย้ำอีกครั้งว่าคู่หมั้นที่พ่อของฉันเลือกให้นั้นหมอนั้นเป็นยันเดเระ...

 

แต่ในตอนนี้เขาเป็นคนที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันทำใจเกลียดได้ยากคนนึงเลยล่ะ...

 

 

 




NEKOPOST.NET