[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game ตอนที่ 30 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game

Ch.30 - ภาค 3 ตอนที่ 11


School Arc – Chapter 11


 

พอคาบสุดท้ายจบลง พวกเราก็เดินออกมาจากห้องเรียน ฉันค่อยๆ เก็บอุปกรณ์เย็บผ้าแล้วถอนหายใจออกมา พลางคิดว่าเรื่องนี้น่าจะจบลงไปด้วยดีอีกวัน

 

(คาบเรียนตอนบ่าย… ง่วงจังเลย)

 

เพราะมื้อกลางวันที่กินจนอิ่มแปร้ ทำให้พลังงานที่ใช้ในช่วงบ่ายลดลงฮวบฮาบ

 

พูดตรงๆ ก็คือฉันง่วง แล้วก็เผลอหลับไป

 

ไม่มีใครใส่ใจกับพฤติกรรมของฉัน แล้วก็ยังโชคดีที่ฉันไม่โดนไล่ออกจากห้องเรียนก่อนเลิกคาบ

 

โรงเรียนนี้สอนทฤษฎีช่วงเช้า และช่วงบ่ายก็เป็นปฏิบัติ ซึ่งสมเหตุสมผลดี

 

ถ้ามีสอนทฤษฎีช่วงบ่ายล่ะก็ ฉันคิดว่าฉันคงจะคิดว่าคำพูดของครูเป็นเพลงกล่อมเด็กไปแล้ว

 

(แต่น่าแปลกที่พอเรียนปฏิบัติไปแล้ว วันอื่นๆ ฉันกลับไม่ง่วงเลย…)

 

 

‘ฉันเดาว่าไม่ว่าโลกนี้หรือญี่ปุ่น นั้นค่อนข้างคล้ายกัน บางสิ่งบางอย่างไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย’ ฉันได้แต่ใคร่ครวญในใจ

 

จากนั้นเสียงฝีเท้าเร่งรีบจากทางเดินก็ดังขึ้นมา

 

「ท่านพี่ลิโคริส! อัลเทิร์ดคุงค่ะ!」

 

「ที่ไหน!?」

 

「ที่สนามหญ้าค่ะ!」

 

หัวข้อเรื่องที่ฉันเผลอหลับในหัวตกไป เมื่อมีเรื่องวุ่นๆของอาร์คตามมาให้ฉันตามไปแก้ไขเรื่องวุ่นวายของเขา

 

เด็กสาวที่วิ่งมาในชั้นเรียนนักเรียนชั้นปีสูง เป็นคนที่รู้จักกับลูกสมุนของอาร์คที่อยู่อยู่ปีเดียวกันกับอาร์ค และเป็นหนึ่งในเด็กสาวที่ต้องแจ้งให้ฉันทราบ ถ้าหากมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นในรั้วโรงเรียน

 

ฉันฟังเรื่องราวจากเธอ ตอนที่มุ่งหน้าไปที่สนามหญ้า

 

จากที่ได้ฟังจากเธ ช่วงบ่ายวันนี้อาร์คและลูกสมุนของเขาไม่ได้ทำตัวน่าสงสัย แต่ว่าหลังจากคาบเรียนตะกี้ มีลูกสมุนคนหนึ่งของอาร์ค อ้างชื่อของฉัน และถามหาลิลี่

 

「ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาพูดอะไรกัน แต่หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปที่สนามหญ้า พวกเขาเจออัลเทิร์ดคุงกับกลุ่มเพื่อนเขา ฉันรู้สึกว่าไม่ค่อยดี เลยมาแจ้งให้ท่านพี่ทราบก่อนค่ะ…」

 

「ขอบคุณ ช่วยได้มากเลยล่ะ」

 

 

แม้ว่าจะมีคนเรียกฉันว่า 『ท่านพี่』 ตอนที่อยู่ในสถานการณ์เคร่งเครียด ทำให้นัยน์ตาฉันเบิกโพลงทันใด

 

พอเห็นสนามหญ้าที่เขียวชอุ่มฉันก็ถอนหายใจออกมา เมื่อเห็นลิลี่และอาร์คยังไม่สู้กัน

 

แต่ เมื่อเข้าไปใกล้เรื่อยๆ ฉันรู้สึกว่าลิลี่แปลกไป สองมือของเธอกุมหน้าอกไว้ มองไปยังจุดๆ หนึ่งอยู่ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือก

 

ฉันเผลอมองไปยังจุดนั้นอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้าเริ่มซีดตามลิลี่ ความรู้สึกกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามา เมื่อรู้สึกว่ามันเดจาวู…


 

จุดหมายที่ลิลี่กำลังจ้องมองอยู่

 

ด้านบนนั้นเป็นดินที่ถูกช้อนกันขึ้นมา และมีไม้กางเขนปักเอาไว้ เหมือนกับสร้างขึ้นมาให้เห็นจะๆ ตา

 

ฉันรู้สึกว่าสีหน้าของฉันเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังปะทุ เมื่อมองไปที่ 『หลุมฝังศพ』

 

「… ทำไม… ถึง….」

 

ลิลี่พยายามพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่น เหมือนเสียงเธอจะหายไปแล้ว และเสียงหัวเราะเย้ยหยันของอาร์คก็ดังขึ้นมาแทนที่

 

「ข้าแค่ทำให้เจ้ารู้ไว้สถานะของเจ้าเป็นแค่สามัญชน นกนั่นก็เป็นแค่เครื่องสังเวย อ่าา ข้าลืมคิดไปดูเหมือนว่าเจ้านกนี่จะเป็นเพื่อนคนเดียวของเจ้าสินะ ช่างน่าขันเสียจริง~」

 

น่ากลัว เสียงนั้นช่างน่าหวาดกลัว และเป็นเหมือนกับในเกม แต่รู้สึกว่าสัตว์ที่ตายไปไม่ใช่นก แต่นอกนั้นส่วนประกอบอื่นๆ เหมือนกันเลย

 

(แต่ เหตุการณ์นี้มันควรเกิดขึ้นหลังจากนี้นี่นา…)

 

ฉันเหมือนได้ยินเสียงคำอธิบายในใจของฉัน

 

ภายในเกมมีฉากที่อาร์คฆ่าสัตว์ที่ลิลี่ชอบมาก ในตอนนั้นเขาก็ทำหลุมฝังศพให้เด่นแบบนี้ให้ลิลี่เห็น

 

เป็นเพราะเขาไม่ชอบที่เธออยู่กับคนอื่น เขาเลยฆ่าสิ่งที่อยู่รอบตัวเธอ

 

แต่ความสัมพันธ์ของอาร์คกับลิลี่ในปัจจุบันนี้เป็นแค่คนรู้จักแบบผิวเผินเท่านั้น เรื่องโหดร้ายนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ มันไม่ควรเกิดขึ้นนอกจากในเกม

 

แต่ในความเป็นจริงตรงหน้าของฉันคือหลุมฝังศพเล็กๆ ที่มีพลั่ววางไว้ใกล้กัน ดูเหมือนจะเพิ่งฝังไม่นาน… หืม?

 

ตอนที่จมอยู่กับความคิดนี้ ลิลี่ได้เข้าไปใกล้หลุมศพ และอาร์คก็พูดดูถูกเธอขึ้นมาตอนที่เธอกำลังเอื้อมมือไปแตะที่ดิน

 

「อย่าบอกนะว่าเจ้าจะขุดขึ้นมา? ไร้หัวคิดสิ้นดี อยากให้เพื่อนข้าเห็นของโสโครกหรือ ฮึ้ย น่าขยักแข~ยง」

 

 

ลิลี่ชักมือกลับมาด้วยความหวาดกลัว ระหว่างนั้นหยดน้ำตาที่คลออยู่ตรงนัยน์ตาสีมรกตก็หยดลงมา

 

ด้วยเหตุนี้ขีดความอดทนของฉันจึงหมดไป

 

ฉันเดินเข้าไปหาอาร์ค ลืมแม้กระทั่งกฏระเบียบ มารยาททั้งหมดของฉัน ก่อนที่อาร์คจะได้พูดอะไรฉันก็ตบแก้มอาร์คด้วยกำลังทั้งหมดที่ฉันมี

 

เสียงตบดังสนั่น รอยฝ่ามือแดงของฉันเห่อขึ้นที่หน้าของเขา รวมทั้งความรู้สึกเจ็บที่ฝ่ามือรวมถึงหัวใจของฉันด้วย

 

ฉันคิดว่าอาร์คจะตีฉันกลับมา แต่อาร์คก็จ้องมองฉัน อ้าปากค้าง ใบหน้า ‘งี่เง่า’ ติดอยู่บนใบหน้า

 

รวมทั้งผู้คนตอนนี้ก็เงียบกริบไปโดยปริยาย

 

ที่สนามหญ้านั้นเป็นที่ที่ผู้คนมองเห็นเหตุการณ์ได้ชัดเจน เมื่อเกิดเหตุการณ์ขึ้นที่นี่ นี่เป็นสาเหตุที่อาร์คเลือกที่นี่โดยมีลิลี่เป็นเป้าหมาย และใช้ทุกคนข่มขู่เธอภายในโรงเรียน นี่เป็นการกลั่นแกล้ง เขาเป็นสาเหตุหลัก และอาร์คเป็นเด็กที่วางแผนได้เยี่ยมมาก ไม่สิ ต้องพูดว่าเขาคำนวณเอาไว้แล้ว

 

ฉันโมโหมาก แต่ใจของฉันก็เริ่มเย็นลง เตรียมพร้อมที่จะทะเลาะกับอาร์ค และมองหาคนที่อยู่ข้างฉันไปด้วย

 

คนที่พูดคนแรกเป็นลูกสมุนของอาร์ค ถึงเขาจะพูดแย้งยังไง แต่คำพูดของเขาตอนนี้มันไร้ประโยชน์ไปแล้ว

 

「ทะ-ท่านเข้าใจผิดแล้ว ท่านลิโคริส! พวกเราไม่ได้จับนกไว้ในหลุมศพนะ – พวกเราแค่สร้างมันขึ้นมาเพื่อหลอกเธอเท่านั้น!」

 

เขาพยายามอธิบายกับฉัน แต่ว่าฉันไม่สนใจ

 

ลิลี่ไม่ได้สังเกตเห็นความวุ่นวายทั้งหมด แต่ว่าหลุมฝังศพนี่ก็น่าสงสัย เพราะมันเล็กนิดเดียว เหมือนกับเอาดินมาโกยๆ ด้านบนให้เห็นเป็นหลุมเท่านั้น

 

ไม่เพียงเท่านี้ นกป่านั้นคุ้นเคยกับลิลี่ดี และคนอื่นมาจับคงยากเอาการ การใช้หลุมศพปลอมในการกลั่นแกล้งเธอเป็นเรื่องที่ดีกว่ามาก แต่ถึงอย่างไรก็ตาม…

 

「ลิลี่ อย่างที่เธอได้ยินนั่นแหละ นกยังมีชีวิตอยู่」

 

ลิลี่เงยหน้าขึ้นมา

 

「ลิโคริส ฉัน…」

 

「ไปหานกซะ ส่วนเรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง」

 

ลิลี่พยักหน้าตามคำพูดของฉัน หลังจากนั้นก็วิ่งเข้าไปในป่า ไปยังที่ที่น่าจะมีนกสีฟ้าตัวน้อยๆ อยู่

 

「พะ- พี่ พี่ต้องขอโทษผม! ผมถูกตีเจ็บนะ! 」

 

เมื่ออาร์คตะโกนมา ฉันก็หันมามองเขาข้ามไหล่ของฉัน

 

「ความผิดพลาดหรือ? เธอวางแผนจะฆ่านกไม่ใช่หรือไง?」

 

「ก็ใช่ แต่ว่าพวกเราก็บอกไปแล้วว่าไม่ได้ฆ่านี่! ยัยนั่นโง่เองที่ถูกหลอก ไม่เห็นจะแปลกอะไรนี่!」

 

「ตอนนี้ฉันเข้าใจดีแล้วล่ะค่ะ!」

 

คราวนี้ฉันตั้งใจจะชกอาร์คด้วยกำปั้นของฉัน นี่เป็นความตั้งใจของฉันเอง ก่อนที่ฉันจะตบเขาเมื่อกี้นี่เสียอีก

 

แต่เมื่อมีบทเรียนครั้งแรกไปแล้ว ครั้งที่สองอาร์คย่อมไม่พลาดอยู่แล้ว อาร์คจับมือหยุดมือของฉันเอาไว้ และฉันก็จ้องมองเขา

 

「ฉันคิดว่าเธอจะเติบโตขึ้นมาบ้าง ถึงฉันจะจู้จี้กับเธอเสมอ แต่ในมุมของฉันฉันมองว่าเธอยังเด็ก แต่ในช่วงสามปีที่ผ่านมา เธอไม่โตขึ้นมาเลย ฉันคงจะรับผิดชอบดูแลเธอไม่ได้แล้ว」

 

เขาพูดออกมาอย่างฉุนเฉียวเมื่อเผชิญหน้ากับฉัน พูดคำที่เขามักจะพูดประจำคือ

 

「…ทำไม?」

 

『ทำไม』 เธอถามฉันว่าทำไมหรือ? จนกว่าเธอจะเข้าใจฉันจะไม่พูดกับเธอ และฉันก็ไม่ให้อภัยเธอด้วย โดยเฉพาะคำขอโทษที่เธอกล่าวกับลิลี่ ที่ไม่ได้มาจากใจจริงของเธอ」

 

เมื่อฉันพูดประโยคนี้ออกมาก็มีเงาหนึ่งมาทาบทับฉันเอาไว้ พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเป็นวูล์ฟ ทำให้ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

หลังจากที่วูล์ฟบิดแขนอาร์คออกมาจากแขนฉัน เขาก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ฉัน

 

ฉันคิดว่าเขาคงคิดว่าฉันจะร้องไห้ จริงๆ แล้วตอนนี้นัยน์ตาของฉันคลอไปด้วยน้ำตา นี่ไม่ใช่เรื่องที่ฉันอยากจะพูดถึงเลย

 

「วูล์ฟ ฉันทิ้งอาร์คไว้กับเธอได้ไหม? ฉันต้องหาลิลี่」

 

「พวกเราไปด้วยกันเถอะ」

 

เพราะวูล์ฟยืนยันว่าจะไปด้วยให้ได้ พวกเราเลยปล่อยอาร์คทิ้งไว้ให้ครูดูแล แล้วไปตามหาลิลี่ในป่า แต่เพราะเสียเวลามากเกินไป ทำให้พวกเราหาลิลี่ไม่พบ

 

หลังจากนั้นพวกเราได้รวบรวมคนเพื่อหาลิลี่ แต่ก็ไม่เจอ จนกระทั่งคืนนั้นที่พวกเราได้พบกับเธอ

 

ใบหน้าของเธอเหนื่อยล้า เธอกลับมาที่หอพัก และนอนหลับไปแทบจะทันทีที่ถึงห้อง

 

เธอนอนหลับไปทั้งวันหลังจากนั้น



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 




NEKOPOST.NET