[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game ตอนที่ 28 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game

Ch.28 - ภาค 3 ตอนที่ 9 (ตอนพิเศษเชด)


School Arc – Chapter 9 Shade POV

 

「อยากรู้จริงๆ ว่าใครเป็นคนที่ทำให้เธอทำสีหน้าแบบนั้น」

 

คำพูดของฉันทำให้เธอหันมามองฉันอย่างตกใจ

 

ก่อนหน้านี้เธอเหลือบมองพี่สาวของฉัน และคนที่ฉันกลัวว่าจะมาเป็นพี่เขยในอนาคตของฉัน อยู่ด้วยกัน ถึงแม้ว่าจะเว้นระยะห่างก็เถอะ แต่นั่นมันทำให้คนที่เฝ้าดูพวกนั้นหน้าแดงอย่างไม่มีสาเหตุ;  แต่ฉันกล้าพูดเลยว่าเธออาจจะเป็นแฟนคลับของลิโคริส ไม่ก็วูล์ฟ ทั้งสองคนนี้นี่มีแฟนคลับแปลกๆ นะ พวกนั้นทำหน้าแบบ 『ฉันอยากจะเฝ้าดูความรักของทั้งคู่』 ...อ่า

 

ไม่ หยุดคิดเรื่องไร้สาระก่อน

 

「ช่วยเต้นรำกับผมได้ไหม?」

 

ถึงแม้ฉันจะชวนเธอเต้นรำด้วยรอยยิ้มที่แสร้งดูดีที่สุด ทว่าคำตอบของเธอคนนั้น– ลิเลียมกลับเถรตรงมาก

 

「วัตถุประสงค์คำเชิญของคุณไม่ใช่เพื่อเต้นรำ แต่เพื่อคุยกับฉันถูกต้องไหมคะ?」

 

เป็นผู้หญิงที่ฉลาดมาก

 

「จะพูดเรื่องพี่สาวของคุณรึคะ」

 

「ไม่ล่ะ ฉันไม่มีทางพูดเรื่องนั้นแน่」

 

「แต่จะว่าไปทำไมเธอถึงไม่มีเพื่อนสนิทเลยล่ะ ทั้งที่เธอต้องการมาตลอด เป็นเพราะว่าคุณกีดกันเธอใช่ไหม?」

 

ไม่เพียงแค่ฉลาด ทั้งยังค่อนข้างเอาแต่ใจอีกด้วย

 

「เข้าใจผิดแล้ว ทั้งฉันและวูล์ฟไม่เคยคิดอยากให้ลิโคริสอยู่คนเดียว」

 

「แต่ ถ้าเธอร่วมมือกับคุณ เธอก็จะเข้ากับคนรอบข้างได้เองนี่」

 

「นั่นก็…เธอก็รู้ใช่ไหม ไม่ใช่ว่าฉันปล่อยให้เธออยู่คนเดียวหรอกนะ แต่ว่า…」

 

เสียงของฉันเริ่มแผ่วเบาลงไปเรื่อยๆ

 

「ถ้าเธอคนนั้นใช้เวลาอยู่กับคนอื่นตลอดเวลาจะไม่เหงาหรือคะ?」

 

เธอกำลังเย้ยหยันหรือตำหนิฉันใช่ไหมเนี่ย?

 

แต่ปฏิกิริยาของลิลี่นั้นไม่ได้เป็นแบบนั้นทั้งคู่

 

「ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณดีค่ะ」 

 

(โอ๊ะโอ๋?)

อาจเป็นเพราะฉันตั้งใจแสดงเจตนาจริงๆ ของฉันให้เธอเห็น ลิเลียมเริ่มสงบลง และหันกลับมามองทางฉัน 『ด้วยสายตา』ที่เป็นแค่『คนแปลกหน้า』

 

「เธอก็รู้นี่ว่าทำไมฉันถึงได้อิจฉาเขา แล้วความรู้สึกแบบนี้อธิบายยากด้วย」

 

「…………」

 

ฉันตัดสินใจที่จะลองเสี่ยงเข้าใกล้เธอดูอีกนิด

 

「ยกตัวอย่างหรือ อย่างความรักในครอบครัวหรือมิตรภาพดีล่ะ」

 

「ดูเหมือนว่าคุณจะรู้ดีเรื่องอดีตของฉันเหลือเกินนะคะ?」

 

ไม่มีแม้แต่ความโกรธขึ้งออกมาจากรอยยิ้มนั้น รอยยิ้มที่แสนมาดมั่น รอยยิ้มที่ทำให้ฉันแน่ใจว่าการกระทำของเธอ การแสดงออกของเธอนั้น 『ตรงกันข้าม』กับที่แสดงออกมาให้เห็น ออกมา

 

ที่ฉันรู้เกี่ยวกับ ลิเลียม แวลลี่ ในวัยเด็กก็คือเธอมีพลังอำนาจเวทมนตร์ ที่ทำให้『ชีวิตของเธอผิดปกติ』 ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของเธอกับคนอื่นๆ ที่แสนเรียบง่ายต้องเปลี่ยนไป

 

พลังเวทมนตร์ของเธอตื่นขึ้นมาโดยบังเอิญ จากที่ฉันรู้มานั้นดูเหมือนว่าจะเป็นเวทมนตร์ที่ไม่ได้ทำให้ใครเป็นอะไรร้ายแรง

 

แม่ของเธอหวาดกลัวพลังของเธอจนหนีออกจากบ้านไป ลูกพี่ลูกน้องของเธอก็ดกรงกลัวต่อพลังของเธอ เพื่อนๆ ของเธอไม่รู้กว่ากลัวหรือว่าอิจฉาพลังเวทมนตร์นี้ทำให้หนีหายไปจากเธอด้วยเช่นเดียวกัน

 

พ่อของเธอยิ่งเลวร้ายเข้าไปอีก ผู้ชายคนนั้นตัดสินใจว่าลิเลียมนั้นมีค่าต่อตัวเองหรือว่าไม่มีค่า เขากักขังเธอเอาไว้ในบ้าน และหาคนมาซื้อลูกสาวของตัวเองแลกกับเงิน

 

「ถ้าคุณรู้อดีตของฉัน คุณคงกังวลใจที่ฉันอยู่ข้างเธอใช่ไหมคะ」

 

「กังวลสิ เพราะว่าฉันอ่านใจเธอไม่ออก」

 

เธอนั้นตัดสินใจเข้าทำงานในสมาคมทันทีหลังจากจบการศึกษาตามความตั้งใจของเธอ และทางสมาคมก็ต้องการผู้ที่มีเวทมนตร์แข็งแกร่งอยู่แล้วจึงตอบรับเธอ นั่นคือความจริงที่ฉันรู้มา

 

คนที่เข้าร่วมกับสมาคมเวทมนตร์นั้นทำให้ฉันสงสัยว่าเธอมีจุดประสงค์อื่นในการเข้าหาลิโคริสที่เป็นลูกสาวของดยุคหรือเปล่า เพราะกรณีของเธอนั้นไม่ใช่การเป็นเพื่อนธรรมดาๆ อย่างแน่นอน

 

「แม้ว่าคุณจะพูดอย่างนั้น แต่ว่าฉันไม่ได้มีความตั้งใจเช่นนั้นเลยค่ะ… แน่นอนว่าถึงฉันจะเจอเธอไม่นาน แต่ว่าฉันจริงใจกับเธอค่ะ แม้ว่าเธอจะมีผู้คนรอบกายมากมายแต่ว่าเธอก็ยังโดดเดี่ยว ถึงจะมีผู้คนที่ชอบเธอ แต่ว่าก็ยังตีห่างจากเธอ ไม่ว่ายังไงก็ตาม ด้วยเหตุนี้ทำให้ลิโคริสต้องรู้สึกโดดเดี่ยว」

 

「เธอชอบคนโดดเดี่ยวเหรอ?」

 

เมื่อฉันถามคำถามตลกๆ เธอกลับส่งสายตาจริงจังกลับมา

 

「ค่ะ ใช่ค่ะ ถ้าหากคุณถามฉันล่ะก็ การให้ความหวังกับคนอื่น อย่างความมีเมตตา หรือความกรุณานั้นเป็นเรื่องที่ง่ายออกนี่คะ ฉันชอบคนที่กำลังมีปัญหา แล้วฉันก็ชอบคนที่โหยหาบางอย่างด้วยค่ะ」

 

ฉันหัวเราะไม่ออกเลย

 

「…แต่เธอไม่ได้โดดเดี่ยวจริงๆ นี่คะ? เพราะคุณก็อยู่ที่นี่ และเขาก็อยู่กับเธอด้วย」

 

ลิเลียมหันไปมองลิโคริสและหมอนั่นอีกครั้งด้วยสายตาที่ชื่นชม ทว่าแลดูเศร้าแปลกๆ

 

「ถ้าเป็นคำสั่งล่ะก็ ฉันจะออกห่างจากเธอค่ะ แต่ฉันไม่เคยคิดร้ายต่อเธอเลย แต่ฉันก็จะไม่ละเลยเธอด้วยเหมือนกัน ถ้านั่นทำให้ทุกคนรู้สึกไม่สบายใจล่ะก็…」

 

เธอมองฉันด้วยสายตาเศร้าๆ ที่ทำเอาฉันรู้สึกไม่ค่อยดี ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปดี แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ต้องพูดบางอย่างออกไป

 

ฉันนี่รู้สึกต้องแคร์กับความรู้สึกของผู้หญิงทุกคนจริงๆ นั่นแหละ

 

「เธอคนนั้น — ลิโคริสน่ะ เป็นคนที่ทำให้เธอเชื่อเรื่องความเมตตากับความรัก เธอก็รู้ดีใช่ไหม?」

 

สีหน้าของลิเลียมดูเหมือนว่าจะสับสน

 

「ทำไมเธอถึงไม่ไปอยู่ข้างเธอด้วยความสามารถของเธอเองล่ะ」

 

「จะ…ไม่เป็นไรรึคะ? ถ้า… ฉัน…ฉันอยู่เคียงข้างเธอได้เหรอคะ」

 

「อย่างที่ฉันบอกเธอไปนั่นแหละ การตัดสินใจนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉัน ฉันพูดอะไรไม่ได้หรอกถ้าลิโคริสต้องการให้เธออยู่ด้วย」

 

「แล้วอัศวินของเธอจะให้ฉันอยู่ข้างเธอได้เหรอคะ?」

 

「สำหรับคนที่คิดสร้างอันตรายให้กับพี่สาวของฉัน ฉันไม่ปล่อยไว้แน่– รวมไปถึงวูล์ฟ วูล์ฟน่ากลัวเสียยิ่งกว่าฉันอีก ในอดีตเขาเคยผ่านเรื่องร้ายๆ มามากมาย ถ้าเพื่อตัวลิโคริส เขาก็จะไม่ให้มีอะไรมาทำให้เธอช้ำใจอย่างแน่นอน แต่ว่านั่นก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของลิโคริสเองด้วย ไม่ใช่ว่าเขาจะทำอะไรใครก็ได้」

 

「…ฉันจะจำไว้ค่ะ」

 

ตอนที่ลิเลียมทิ้งฉันไว้ เธอก็โบกมือให้ฉัน พร้อมกับรอยยิ้มน่ารักสมวัยเป็นคราแรกบนใบหน้าของเธอ

 

ตอนที่โบกมือกลับไป ฉันคิดว่าเธอคงจะต้องพยายามทำให้ดีที่สุดอย่างแน่นอน เพื่อที่จะอยู่ข้างลิโคริสได้

 

แทนที่จะเห็นเธอหวานชื่นกับหมอนั่น (วูล์ฟ) ไม่ใช่ว่าสนับสนุนให้เธอหวานชื่นกับเธอ(ลิเลียม)คนนั้นดีกว่าหรอกหรือ สุขภาพจิตของฉันดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อเลยทีเดียว

 

 

**************************************

.

.

.

เจอกันใหม่ วันจันทร์ค่ะ ^^*


 




NEKOPOST.NET