[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game ตอนที่ 22 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game

Ch.22 - ภาค 3 ตอนที่ 3


School Arc – Chapter 3

 

‘อัลเทิร์ด บรักแมนเซีย’ คือเด็กหนุ่มรูปหล่อผมสีบลอนด์ นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนทรงเสน่ห์ ที่ให้ความรู้สึกตรึงใจตั้งแต่แรกพบ

 

ชื่อเล่นของเขาคืออาร์ค แม้แต่ในเกมผู้เล่นยังตั้งชื่อเขาว่า 『บากะรุโตะ』 คือ 『ไอ้บ้า』+『อาร์ค』+『ลัทธิ』 นั่นแหละถึงกลายเป็น 『บากะรุโตะ』*

 

ทำไม ‘ลัทธิ’ ถึงมารวมอยู่ได้น่ะหรือ? เป็นเพราะภายในเกม อาร์คจะทำตามใจตัวเขาเองไม่ว่ามันจะโง่หรือว่าไร้จิตมนุษยธรรมแค่ไหนก็จะทำ หากเขาสนใจ 『เขาทำเพราะความเอาแต่ใจแค่นั้นอ่ะนะ?』『ไม่ๆ พวกนี้ต้องเรียกว่า เจ้าคนบ้า(คลั่ง)สิ แต่จะเรียกอะไรทำนองนั้นก็ได้』

 

『อาร์ค』เป็นคนที่พิเศษกว่าคนอื่น เนื่องจากเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ ถึงจะสงสัยว่าหมอนี่มันงี่เง่าจริงๆ รึเปล่า แต่ทว่าก็ฉลาดพอๆ กับงี่เง่า ถ้าจะให้พูดสรุปก็คือ เขาเป็นคนที่ทำให้คนอื่นเป็นกังวลมากที่สุด

 

ภายในเกม ไม่ว่าจะวางแผนการงานปาร์ตี้ การแต่งตัวให้คนอื่น หรือว่าแต่งตัวให้ตัวเอง หรือกระทั่งการสนับสนุนความรักของคนรอบข้าง เขาก็จะเข้าไปร่วมด้วยหากเขาสนุกกับเรื่องนั้นๆ เช่นเดียวกับการเล่นพนันเล็กๆ การเสพยา ข่มขู่คนอื่น แล้วก็ฆ่าสัตว์ตัวเล็กๆ เขาก็สามารถทำได้อีกเช่นเดียวกัน

 

คราแรกที่ฉันได้เห็นเขา ฉันก็นึกถึงภาพลักษณ์ของเขาภายในเกม แล้วก็คิดว่า『จบสิ้นแล้วล่ะ』ข้างหน้าคือฝ่ายตรงข้ามที่วิปลาสจนฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย

 

สิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับอาร์คก็คือในบรรดาเป้าหมายที่จีบได้ทั้งหมดนั้นอดีตที่เลวร้ายไม่เคยมีการพูดพาดพิงถึงเลย แม้กระทั่งในการแข่งขัน เขาก็ถูกว่าว่าเป็นคนงี่เง่าเหมือนกัน ในความเป็นจริงแล้ว ทั้งพ่อและแม่ของเขาเป็นคนที่ดีทั้งคู่ ไม่มีเรื่องแตกแยกภายใน ลูกคนสุดท้องที่น่าเอ็นดูในบรรดาพี่น้องทั้งหกที่ถูกเลี้ยงมาอย่างอบอุ่น นั่นก็เลยทำให้เขามีนิสัยเสียตั้งแต่เด็กยันโตจนกระทั่งถึงตอนนี้…

 

ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่ ไม่มีเหตุไหนที่ที่ทำให้เขาเจ็บปวดรวดร้าว จนอยากที่จะเอาชนะทุกสิ่ง ถ้ามีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการยับยั้งชั่งใจในตัวเองเข้ามาด้วยแล้วล่ะก็ เขาจะใช้ทุกวิถีทางในการเอาชนะให้ได้เช่นเดียวกับการฝังไมโครชิปไว้ในสมองของเขานั่นแหละ

 

โชคดี ไม่สิ ฉันไม่รู้ว่าจะพูดว่าดีจริงรึเปล่า

 

เขาเป็นเด็กผู้ชายที่น่ารำคาญ ชอบวุ่นวายกับคนอื่นๆ แต่เนื่องจากว่าฉันเป็นลูกสาวของดยุค เขาก็เลยเชื่อฟังฉัน

 

แต่ถึงจะพูดว่าเขาเชื่อฟังฉัน แต่คำตอบกลับของเขามันก็เกินเยียวยาเหลือเกิน อย่าง「เอ๋~~」หรือไม่ก็ 「ไม่เอาอ่าาาา」หลังจากที่ฉันพูดตำหนิหรือว่าสั่งบางอย่างเขา ถึงเขาจะไม่พอใจ แต่ว่าความต่างของระบบชนชั้นทำให้เขานับฉันว่าเป็นบอสของเขา พูดง่ายๆ เป็นพวกเถียงก่อนแล้วค่อนทำตาม

 

ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะต้องทำให้เด็กจอมเอาแต่ใจคนนี้ได้รับการเรียนรู้ที่ถูกต้อง แล้วก็ต้องทำให้เชื่องให้จงได้

 

นี่ไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะ

 

อย่างน้อย สำหรับอาร์ค บางคนที่มีอำนาจมากกว่าเขาเท่านั้นถึงจะยับยั้งพฤติกรรมของเขาเอาไว้ได้ เพราะการขอร้องของรุ่นพี่โซลาน่า อีกทั้งฉันยังโชคดีที่มีคู่หมั้นที่เชื่อถือได้อย่างวูล์ฟ และน้องชายคนเล็กของฉันช่วยอยู่ด้วย

 

รุ่นพี่โซลาน่าได้กล่าวกับอาร์คก่อนที่เขาจะออกจากบ้านว่า 「ถ้าเธอเชื่อฟังที่ลิโคริสจังพูด เธอจะไม่ทำสิ่งใดผิดพลาด แล้วถ้าหากมีเรื่องอะไรล่ะก็ให้เธอไปปรึกษากับลิโคริสจังนะ」

 

ม่ายย มันไม่ได้เป็นงานที่ลำบากอะไรเลย แต่รุ่นพี่คะ…

 

ปล่อยให้เด็กแบบนี้มาอยู่ในโรงเรียน ปล่อยให้ฉันควบคุมเค้าอย่างนี้จะดีจริงๆ รึคะ…

 

พออาร์คสังเกตเห็นฉันเขาก็รีบวิ่งมาหาทันที ทว่าดันเอาลูกสมุนของเขามาฝูงใหญ่ จากนั้น ก็พูดกับฉันว่า

 

「ไม่เห็นหน้าเห็นตาเลย~ บอสเลดี้ เหงาไหมที่ไม่ได้เจอฉัน?」

 

「…………」


 

ไอ้บ้… อาร์คตั้งชื่อเล่นวูลฟ์หัวหน้าหอของเขาว่า「บอส」แต่ดันไปเรียกเชดว่า 『รุ่นพี่』

 

「…ฉันจะไม่ตอบคำถามเธอ ถ้าหากว่าเธอไม่หยุดเรียกฉันแบบนั้น」

 

「ทำไมล่ะ? ก็เรียกถูกแล้วนี่ ทำไมถึงเรียกไม่ได้ล่ะ?」

 

「ถ้าอยากอยู่ในสังคมชนชั้นสูงกรุณาเก็บคำพูดพวกนี้ไว้ในใจ ไม่เช่นนั้นฉันจะใช้ทุกวิถีทางให้เธอห…?」

 

อยู่ๆ เสียงของอาร์คก็แผ่วเบา แต่「ฉันไม่ได้พูดแย่ๆซะหน่อย เนอะพวกเรา?」เขาดันหันไปพูดกับเด็กที่อยู่ข้างหลังซะงั้น แล้วเจ้าพวกนั้นดันพยักหน้าเห็นด้วยกับเขาอีก วันนี้มีลูกสมุนของอาร์คตามมาด้วย 5 คน เด็กผู้ชายสองคน ผู้หญิงอีกสามคน

 

ลูกสมุนของอาร์ค บางทีก็มีเยอะ บางทีก็มีน้อยแล้วแต่สถานการณ์ แต่ปกติแล้วฉันไม่ค่อยได้ยุ่งกับพวกนั้น เมื่อเจอพวกเราพวกเขาแค่มองแล้วก้มหัวให้เท่านั้น‘มาทำข้อตกลงกันไหม?’ ตอนแรกฉันก็งงอยู่ แต่ว่าฉันไม่ได้ตอบรับใดๆ ทั้งสิ้น

 

เฉพาะบางคนเท่านั้นที่คุยกับพวกเราถ้าจำเป็น– เด็กคนหนึ่งที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของอาร์คมักจะตัวติดกับอาร์คตลอดเวลา อาจจะเรียกว่าจ้องจับผิดก็ได้ แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะทำตามที่ว่านั้นจริงๆ จากที่ฉันเฝ้าสังเกตมาตลอด

 

「ก่อนอื่นนะ เธอมาที่นี่ทำไม อาร์ค?」

 

「เอะ?」

 

「นายเพิ่งอยู่ชั้นปีที่ 4  ไม่ใช่หัวหน้าหอ ไปยืนเข้าแถวเดี๋ยวนี้!」

 

「ผมสมบูรณ์แบบจะตายไป!」

 

「ฉันรู้น่า แต่…พวกเราไม่ต้องการคนสมบูรณ์แบบในวันนี้ค่ะ」

 

「ไม่เอาา ! ฉันอยากอยู่ด้วยนี่!」

 

「ฉันให้สิทธิพิเศษกับเธอไม่ได้หรอกนะ…」

 

「ทำไม?」

 

ดูเถอะ

ฉันมองเขาอย่างเหนื่อยใจ

 

เขาไม่เข้าใจเหตุผลว่าทำไมเขาถึงไม่ได้รับอภิสิทธิพิเศษ

 

เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงพวกฉันถึงได้จบเรื่องที่แสนน่าสนุกเช่นนี้ลง


 

ในตอนนี้อาร์คยังเผชิญหน้ากับพวกเรา แล้วถามว่า 『ทำไม?』 คำถามที่พูดออกมานั้นต่างจากคำถามว่าทำไมจากเด็กตัวน้อยที่อยากรู้อยากเห็น เพราะเขาถามว่าทำไมออกมาพร้อมด้วยอารมณ์หงุดหงิดปนเปมาด้วย 『จนถึงตอนนี้ฉันก็งดทุกอย่างให้แล้วนะ ทำไมไม่ขอโทษฉันล่ะ?』พร้อมกับช้อนสายตามองมาอย่างเคืองๆ

 

ทุกครั้งที่ได้ยินประโยคนี้ฉันก็คิดว่าสามปีแล้วนะที่ฉันเฝ้ามองเขา แต่เขาก็ไม่เข้าใจฉันเลย? ฉันเคยเชื่อว่าอย่างน้อยพวกเราคงคุยกันรู้เรื่องแล้วกลายเป็นเพื่อนกัน–แต่ก็ไม่มีอะไรเพิ่มเติมเลยนอกจากฉันคิดไปเอง เขาไม่เคยเข้าใจเลยด้วยซ้ำ เอาแต่ถามฉันว่า『ทำไม』?

 

 

ฉันยังยืนงงงวยต่อไป ถึงวูล์ฟกับเชดจะไล่อาร์คออกไปด้วยสีหน้าไม่พอใจ ให้เขากลับไปที่นั่งของเขา ลูกสมุนของเขาเองก็เดินกลับไปนั่งที่เงียบๆ ด้วยเช่นกัน

 

ฉันถอนหายใจออกมา

 

 

แล้วฉันก็ได้กลิ่นหอมจางๆ ลอยมาตามลม กลิ่นของไม้กฤษณา

(agarwood ไม้หอมหายาก มีราคาแพง เป็นน้ำหอมชั้นเลิศ)

 

「ขออภัยที่มาช้าครับ」

 

คนที่กล่าวถ้อยคำสุภาพเรียบร้อย แล้วโค้งหัวลงต่ำเพื่อขออภัยในทวงท่าที่สสง่างามคือ รุ่ยเซียง เจ้าของกลิ่นหอมกฤษณานี้



 

การเคลื่อนไหวที่สง่างาม รูปลักษณ์ที่ดูเถรตรง ผมสีดำเงางามทรงผมที่ตัดหน้าม้าปัดข้างเป็นเอกลักษณ์ที่ดูเหมาะกับเขามาก เพียงแค่เขายืนอยู่ตรงนั้นก็เหมือนกับว่ามีอีกโลกหนึ่งขึ้นมาเลย เสื้อสีขาวดูประณีตปักด้วยด้ายสีเงิน เด็กหนุ่มที่มีบรรยากาศรอบตัวที่แตกต่างจากคนอื่นๆ

 

ถึงจะไม่ค่อยอยากเรียกว่า“หนุ่มน้อย” ยังไงดีล่ะ ก็วูล์ฟกับเชดนั้นมีโครงร่างกายที่เป็นหนุ่มเต็มวัยแล้ว ทว่าถ้าเทียบกับรุ่ยเซียงแล้วนั้น รุ่ยเซียงกลับดูบอบบางร่างอรชร ทั้งยังมีรอยยิ้มกับบรรยากาศที่ดูสงบนิ่งตลอดเวลา แต่อีกไม่นานเขาก็คงจะกลายเป็นชายหนุ่มแล้วล่ะ

 

หลังจากที่รุ่ยเซียงรายงานสถานการณ์ของนักเรียนคนอื่นให้วูล์ฟฟัง เขาก็นั่งลงเงียบๆ ตรงโต๊ะกลมของพวกเรา

 

 

เขาเป็นหัวหน้าหอพักอีกคนหนึ่ง แล้วก็เป็นเป้าหมายที่จีบได้ในเกมด้วยเช่นกัน

 

 

บ้านเกิดของเขามีที่มาที่ไปไม่ชัดเจน ในเกมบอกเพียงแค่เป็นขุนนางคนหนึ่งเท่านั้นที่เหลือละไว้ไม่อธิบายใดๆ ต่อทั้งสิ้น

 

ภายในเกมมีฉากหนึ่งที่『รุ่ยเซียง』พูดถึงแม่ของเขา เขาบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงเลว และเป็นคนหัวรุนแรง เป็นคนที่ปกปิดทุกสิ่งที่เธอต้องการ เป็นบุคคลที่ดูถูกและกำจัดผู้คนที่เธอไม่พอใจอย่างโหดร้าย

 

เขาเป็นคนที่มีอารมณ์สับสนหากเป็นเรื่องผู้หญิง เขาคิดว่าผู้หญิงรักพวกเขาเพราะว่ามันเป็นนิสัยของผู้หญิง ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องความต้องการทางเพศเท่านั้น แต่เป็นสิ่งที่ได้มาง่ายๆ อย่างชั่วร้าย

 

ด้วยความอคติที่เกิดขึ้นมาเมื่อเขาเริ่มชอบตัวเอกเขาก็อยากจะฆ่าเธอเพื่อคงร่างที่สวยงามของเธอเอาไว้เท่านั้น แต่เขาก็ไม่ได้ทำแบบนั้น

 

เขาเป็นเป้าหมายจีบตัวเดียวในเกมที่ดูธรรมดา ไร้ซึ่งความรุนแรงใดๆ นอกจากอาการป่วยจิตของตัวเขาเอง– การล่วงละเมิดทางเพศ–ไม่มีให้เห็นเป็นรูปธรรม ครั้งหนึ่งตอนที่อยู่ในรูทของเขา เขาเคยพูดกับตัวเอกว่า『ผมอยากจะทำให้ของที่เธอชอบทุกอย่างหายไปให้หมดจังเลยครับ』แม้ว่าในรูทเขาจะอ่อนโยน แต่สำหรับเรื่องอื่นไม่ว่าจะเลือกอะไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้ฆ่าตัวเอก แล้วก็ไม่มีใครตายในรูทของเขาด้วย นี่คืออย่างน้อยที่ฉันนึกออกในรูทของเขานะ…

 

 

รุ่ยเซียงที่อยู่ตรงหน้าของฉันเป็นเด็กที่จริงจัง

 

กระตือรือร้นที่จะเรียนรู้เรื่อ มารยาทดี และรักษากฏระเบียบของโรงเรียน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยถูกกับเชดเพราะนิสัยจริงจัง แต่ว่าเขาก็ออกจะประนีประนอม แล้วเขาก็ไม่ได้รู้สึกแย่กับฉันที่เป็นพี่สาวของเจ้าเด็กนั่น

 

รุ่ยเซียงเรียกฉันว่า 「รุ่นพี่ลิโคริส」ด้วยท่าทีสบายๆ

 

 

แต่แล้ว

ฉันก็ดันไม่ระวังตัวไปเสียได้

 

ตัวเอก — 『ลิลี่』 ปรากฏในโรงเรียนนี้ด้วยเช่นกัน นั่นหมายความว่าฉากเริ่มต้นในเกมได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว



==============================================================

-『バカ』+『アルト』+『カルト』=『バカルト』 ไม่มั่นใจคำแปลตรงส่วนนี้ค่ะ รบกวนผู้รู้บอกทีว่ามันคืออะไร? TT^TT

- รุ่ยเซียง(瑞香) : ชื่อของดอกวินเทอร์แดฟเน่




NEKOPOST.NET