[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game ตอนที่ 21 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game

Ch.21 - ภาค 3 ตอนที่ 2


School Arc – Chapter 2

นอกจากนั้นตอนที่พวกเราพักอยู่ในหอพักนั้น เว้นเรื่องเรียนแล้วฉันใช้เวลาอยู่กับวูล์ฟเยอะมาก

และบ่อยครั้งที่ฉันเห็นเชดพูดคุยกับคนอื่นๆ โดยที่ไม่สนใจเพศ(อัตราส่วนผู้ชายต่อผู้หญงประมาณ 1:9) แต่เมื่อเขาเห็นพวกเรา เขาจะปลีกตัวออกมา แล้วเข้ามาหา

วันนี้เห็นแก่『การทำงาน』ที่พวกเราสามคนวางแผนเอาไว้อย่างตั้งใจ

เมื่อฉันบอกว่าอยากทำงานที่เกี่ยวข้องกับหอพักของเราจากปีแรกจนถึงปีสุดท้าย ทั้งหอพักชายและหอพักหญิงมีหัวหน้าหอได้คนเดียวเท่านั้น–เรียกสั้นๆ ว่า‘หัวหน้า’ – นั่นแหละ จากปีที่ห้า มีคนสองคนเท่านั้นที่ได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้า แม้ว่าจะไม่ได้กำหนดชัดเจน แต่หัวหน้าหอพักนั้นจะต้องให้คำปรึกษาแก่นักเรียนใหม่ที่เข้ามาเรียน ถือว่าเป็นเรื่องที่สำคัญมาก ในฐานะที่เป็นหัวหน้าหอสามารถกำหนดกะเกณฑ์เรื่องต่างๆ ได้ด้วย รวมถึงการสั่งงาน

ดีที่เด็กๆ ถูกแบ่งออกเป็นส่วนๆอย่างชัดเจน ลงไปตามหอพักต่างๆ ด้วยความเอาใจใส่ของโรงเรียน

ในทางกลับกันแล้ว แม้ว่าฉันจะบอกว่าหัวหน้าหอมักจะสามารถใช้งานคนอื่นๆ ได้ แต่ก็ต้องรับคำสั่งจากอาจารย์ด้วยเหมือนกัน บางครั้งอาจจะต้องเจอปัญหาที่เด็กในหอก่อด้วยเหมือนกัน

「ลำดับการทำงานที่น่าอายแบบนี้เป็นการกระทำของนักเรียนที่เรียนอยู่ในสถาบันการศึกษาของพระราชวังอย่างนั้นหรือ 」อย่างเหตุการณ์นี้

ถ้าฉันจะบอกว่าการเป็นหัวหน้าที่เป็นผู้ช่วยหัวหน้าหอพักนั้น ‘วุ่นวาย’ กว่ามาก แต่เพราะว่าฉันเป็นมาแล้ว ทำให้ฉันรู้ความจริงเรื่องนี้ดี

วันนี้เป็นวันทำงานของหัวหน้าหอพัก— ในวันนี้เป็นวันที่พวกเราโดนเทศนา เพราะเรื่องพิธีเปิดภาคเรียน วูล์ฟและฉันจะต้องขึ้นไปบนเวที

「เชดไม่มีอะไรที่ต้องไปทำแล้วเหรอ?」

เชดนั้นได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าหอพักในปีนี้

「ดูเหมือนว่าหัวหน้าจะขยันจังเลยนะ เหลือเชื่อจัง!」

「อย่าบอกนะว่านายเอางานไปให้คนอื่นทำ?」

「การทำงานผ่านลุล่วงไปด้วยดีน่า พวกเราสองคน…. คนคนนั้น ทำให้งานเสร็จเร็วมาก!」

ฉันเหลือบมองไปที่วูล์ฟที่สบตากับฉัน ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ขัดที่เชดพูดเลย วูล์ฟทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ต่อผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา บางทีเขาน่าจะมีวิธีการสั่งการทำงานบางนะ และลูกน้องเขาต่างกันเกินไปแล้ว

เชดและหัวหน้าหอพักคนอื่นๆ กำลังพูดคุยกัน อันที่จริงแล้ว ฉันรู้สึกว่าเรื่องที่พวกเขาพูดนั้นไม่มีความจริงจังกันเลยแม้แต่น้อย

ฉันชอบที่จะพูดว่า ‘พวกนายไม่สู้กันแล้วหรือไง’ แต่ก็นะ นี่เป็นโรงเรียนนี่นา หัวหน้าหอพักก็เหมือนกับผู้ดูแล พวกเขาจะต้องเลือกคนให้ดีอยู่แล้ว

「เมื่อวานนี้ฉันหัวหมุนกับงานที่ลีออนแบ่งมาแล้ว เพราะงั้นในวันนี้ควรจะให้เขาทำบ้าง」

เห็นได้ว่าหัวหน้าหอพักชายแบ่งงานไปทำแทนที่จะร่วมมือกันทำงาน

การลงทะเบียนเข้าพักในหอพักของพวกนักเรียนเริ่มไปตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว และเพิ่งจะสิ้นสุดเมื่อวานนี้ และมีปัญหาเร่งด่วนที่วุ่นวายมากจนแทบจะลมจับ ก็คือเรื่องของเด็กที่มาอยู่ แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ภาระหน้าที่การทำงานก็จะลดลงแล้ว เมื่อการเรียนการสอนเริ่มขึ้น พวกอาจารย์ก็จะเข้ามาดูแลพวกนักเรียน และแบ่งการทำงานของหัวหน้าหอพักได้เบาบางลงไปบ้างーーแล้วให้อาจารย์เป็นคนดูแลเรื่องที่พวกเขาควรจะสอน

เสียงฝีเท้าที่ดังก้องไปทั่ว แม้ว่าจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่นัก แต่ว่าฉันไม่อยากให้พวกเขามีงานคั่งค้างมากกว่านี้ เพราะไม่งั้นพวกสาวๆ จะต้องวุ่นแน่

หัวหน้าหอพักหญิงสองคน หรืออีกคนนั้นถูกบังคับให้เป็นหัวหน้าหอ วิ่งมาหาฉัน

「ท่านพี่คะ พวกเราตรวจรายชื่อนักเรียนเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ! 」

「ถึงแม้ว่าเราจะได้ตรวจสอบนักเรียนใหม่ที่เข้ามาแล้ว แต่ว่าก็ต้องมีเด็กที่บ่นว่าที่อยู่นั้นไม่ค่อยดีแน่ค่ะ พวกเราเคยบอกให้พวกนั้นเงียบ ตอนที่ท่านพี่และท่านโวล์ฟกังกำลังสนทนากันค่ะ!」

อย่าเข้าใจผิดนะคะ

ที่พวกเขาเรียกฉันว่า ท่านพี่ ไม่ใช่เพราะเรื่อง ‘ท่านมาเรียมองเราอยู่นะ’แต่ เป็นเพราะว่านี่เป็นธรรมเนียมของที่หอหญิง

อันที่จริงก็ไม่ได้กำหนดกะเกณฑ์อะไรในเรื่องนี้ แต่พวกสาวๆ เหล่านี้นั้นน่าจะขัดเขินที่จะเรียกฉันว่า รุ่นพี่ลิโคริส แต่ก็ยังมีสาวๆ บางคนที่อยากจะเรียกชื่อเล่นอื่นที่ต่างกันไปด้วยเช่นค่ะ

ในทางกลับกันกลับมีพวกสาวๆ เรียกฉันว่า “ท่านพี่” เป็นจำนวนมาก ดังนั้นเลยรู้สึกเหมือนกับว่าเป็น ‘ความอับอาย’ วันนี้ฉันก็ทักทายกลับพวกสาวๆ พวกนี้ด้วยรอยยิ้มที่แข็งทื่อ

「(ถึงฉันต้องการให้พวกเธออยู่เงียบๆ และฟังคำพูดของประธานกับกรรมการนักเรียนก็เถอะ)ขอบคุณทุกคนที่ทำงานกันอย่างแข็งขัน ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ค่ะ ถึงมีเรื่องปวดหัวไปหน่อย แต่ว่าทุกคนทำงานได้ยอดเยี่ยมมากค่ะ」

ทั้งสองยิ้มอย่างเขินอาย ดูน่ารัก และมีความสุข พวกหล่อนโค้งคำนับให้พวกเรา และฉันก็ลุกออกมาจากตรงนั้นเพื่อออกคำสั่งต่างๆ แก่พวกเธอทั้งหลาย และเพื่อหลบสายตาที่มองตรงมาของเชด

คนใดคนหนึ่งในสองคนนี้จะเป็นหัวหน้าหอพักคนถัดไป ฉันคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอกถ้าจะทิ้งตำแหน่งให้พวกเธอในตอนนี้ ทั้งสองนั้นขยันขันแข็ง ส่วนชีวิตรักสวยรักงามแบบพวกสาวๆ ทั่วไปนั้น เหมือนจะไม่ค่อยมีมากเท่าไหร่นัก

แต่พวกเธอมักจะเข้ามาอยู่ใกล้ฉันมากเกินไป
แม้แต่ตอนนี้ที่ฉันบอกคำสั่งงานให้พวกเธอเสร็จสิ้นหมดแล้วนั้นพวกเธอก็ไปนั่งอยู่ไกลออกไป แล้วพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

ถึงแม้ว่าฉันจะไม่อยากจะยอมรับ
แต่ในโรงเรียนนี้ฉันอยู่ตัวคนเดียวตลอดเลยค่ะ

ไม่ได้หมายความว่าฉันถูกรังแกหรอกนะ พวกเขาไม่ได้ไม่สนใจฉันด้วย ฉันเองก็มีกลุ่มในห้องเรียน เพียงแต่ว่า ในช่วงเรียนนั้นฉันพูดว่า “ขอฉันเข้าด้วยได้ไหมคะ?” ฉันก็ไม่ได้ถูกปฏิเสธใดๆ

แต่อย่างไรก็ตามฉันก็ไม่ได้มีเพื่อนที่ไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นประจำ สำหรับฉันมีเหตุผลใหญ่กว่านั้น

ห้าปีก่อน ตอนที่ฉันเข้าโรงเรียนฉันได้พับกับเด็กสาวที่ชื่อ โซลาน่า บรักแมนเซีย
บรักแมนเซีย เป็นหนึ่งในห้าตระกูลดยุค และเธอก็เป็นหัวหน้าหอพักในตอนนั้น
ตอนนี้ฉันรู้จักชื่อคนอื่นๆ แล้ว แต่ดูเหมือนว่าในกรณีของเธอแล้วนั้นก็เหมือนกัน

ฉันถูกเธอเรียกตัวไปนั่นคือสิ่งที่ฉันต้องทพตาม เด็กสาวผมสีบลอนด์ปนน้ำตาลอ่อน เธอที่ดูสง่างามทุกท่วงท่าตอนที่เคลื่อนไหวนั้นราวกับเจ้าหญิง

นั่นเป็นครั้งแรกของฉันที่มีพี่สาวคนโต แต่เมื่อฉันพยายามคุยกับเธอ ฉันรู้สึกว่าเธอไม่สนใจอะไรเลย ไม่สิเรียกว่าเหม่อลอยมากกว่า– ฉันจัดวางเธอไว้ในคนประเภทที่ไม่สามารถไปไหนคนเดียวได้!

และภายใต้การสนับสนุนของเธอ ฉันเริ่มปรับตัวให้เข้ากับหอพักอย่างง่ายดาย โดยเฉพาะในการมาโรงเรียนที่มีการสอนเรื่องเวทมนตร์ บทเรียนมารยาท และการเข้าสังคมภายในโรงเรียน ก็ประสบความสำเร็จไปได้ด้วยดีในช่วงเวลาที่อยู่กับเธอผู้นั้น

ด้วยการรวมตัวของทั้งฝั่งชายและฝั่งหญิง ทั้งหมดถูกกำหนดให้วูล์ฟและฉันจะต้องเข้าร่วมเรียนเวทมนตร์ซึ่งเป็นบทเรียนชั้นเรียนสูงกว่าที่เรียนอยู่ภายในโรงเรียน

และหลังจากนั้นเวลาที่ฉันเข้าเรียนปกติ ฉันรู้สึกว่าสภาพการเรียนดำเนินไปอย่างช้าๆ จนฉันรู้สึกผิด

กลุ่มที่เข้ากันได้กำเนิดขึ้นมาแล้ว!!

ฉันหนีด้วยการหายตัวไป

หากเป็นแบบนี้ฉันก็ยังมีตัวเลือกในการเข้ากลุ่มอยู่ ซึ่งถ้าเข้าร่วมกับโซลาน่า รุ่นพี่ หรือ ท่านพี่ นั่นทำให้ฉันห่างไกลจากเด็กชั้นปีเดียวกัน –ฉันไม่ต้องการเลือกผิดแบบนั้น – จึงเปลี่ยนวิถีชีวิตของฉันเป็นแบบตัวฉันเอง
อย่างไรก็ตามแต่

เธอ… ได้เป็นที่สนใจอย่างกว้างขวาง เธอเดินไปรอบๆ เพื่อแนะนำอยู่เบื้องหลัง『เธอจะต้องชวนลิโคริสจังไปทานมื้อกลางวันด้วย』และ『เธอจะต้องเชิญเธอเข้าทำงานกลุ่ม』กับพวกสาวๆ ในชั้นปีเดียวกัน

และตามที่คาดการณ์ไว้ แน่นอนว่าฉันเองก็สังเกตเห็น นั่นก็คือพวกหล่อนเชิญฉันไปทานอาหารกลางวันด้วย และหมุนเวียนกันไปแบบนั้น

เมื่อฉันเริ่มตระหนักว่าฉันได้ขุดหลุมฝังตัวเองไปซะแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะเพิ่งมาคิดได้ แต่ว่ากันตามตรงฉันดีใจที่พวกหล่อนไม่ได้มาข่มขู่ฉันแทนเสียกว่าอีก

และหลังจากนั้นก็– หลังจากที่กำลังต่อสู้กับจิตใต้สำนึกของตัวฉัน เริ่มหยุดตีกันแล้ว และวางแผนการสร้างความสัมพันธ์เล็กๆ น้อยๆ แต่ ผลที่ได้คือบกพร่อง ฉันไม่คิดว่าลิโคริสในเกมจะมีเพื่อนด้วยเหมือนกัน บางทีสิ่งนี้อาจจะเป็นโชคชะตา

ความรู้สึกนี้ทำให้ฉันเริ่มคิดถึงปัญหาของตัวฉันเอง ซึ่งฉันเชื่อว่ารุ่นพี่โซลาน่าเป็น『ผู้ใหญ่』มาตลอดเ แต่ว่าฉันใช้เวลาสองปีไปหาเธอ เมื่อเธอส่งบัตรเชิญมา

หลังจากที่รุ่นพี่โซลาน่า ที่ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าหอพักจบการศึกษาไปแล้วฉันก็ได้รับหน้าที่ให้เป็นหัวหน้าหอพักต่อเมื่อเลื่อนชั้นขึ้นไปแล้ว ในตอนนี้การได้พูดคุยกับเด็กๆ ชั้นปีเดียวกันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ความสัมพันธ์ดูสั้นลงบ้าง แม้ว่าจะเป็นอย่างนั้น แต่ฉันก็หยุดนิ่งอยู่กับที่ ความสัมพันธ์นี้ไม่ได้เรียกว่าดีได้เลยสักนิด ส่วนตัวแล้วฉันผ่านวันธรรมดาที่แสนวุ่นวายเพราะพวกเด็กๆ สร้างปัญหามาให้เสมอ

ยังไงซะ อย่างในกรณีของวูล์ฟได้เพื่อนสนิทมากกว่าของฉัน หรือพูดอีกทีว่าเขานั้นเป็นที่รู้จักรอบด้าน? ครั้งนึงกลายเป็นการพูดแบบว่า 「ไม่ใช่การพูดคุยแบบเจ้านายสั่งการลูกน้องซะหน่อยนี่?」 แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว เหมือนจะเป็นเพื่อนล้อเลียนเพื่อนซะมากกว่า น่าอิจฉาจังเลย

ในหมู่พวกเราสามคน เชดเป็นคนที่สนิทกับคนอื่นได้อย่างน่าทึ่งเสียยิ่งกว่า แม้ว่าจะเป็นคนเดียวที่อยู่ในหมู่สาวๆ แต่ฉันเคยเห็นพวกเขาคุยกันแต่บทสนทนาที่ค่อนข้างไร้สาระ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้เนื้อหา แต่แค่ดูบรรยากาศก็รู้แล้วว่าเป็นยังไง แล้วพวกผู้หญิงก็เข้าหาเขาอย่างง่ายดาย

แต่วิธีของรุ่นพี่โซลาน่า ก่อนที่จะจบการศึกษาเธอได้ทิ้งระเบิดเอาไว้ลูกใหญ่

เป็นระเบิดที่ทำให้ฉันค่อยๆ ตายใจ ก่อนที่จะรู้ว่ามันเป็นระเบิดเวลาลูกใหญ่
และประหลาดใจมาก
นั่นก็คือสิ่งที่เธอพูดไว้ก่อนที่จะจบจากโรงเรียนนี้ไป

『ในปีถัดไป น้องชายของฉันจะเข้ามาเรียนที่นี่ เขาเป็นน้องชายคนสุดท้องที่อายุห่างกับฉันแค่ไม่กี่ปี บุคลิกเขาจะเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจตัวเองหน่อยๆ… ฉันเป็นห่วงเขามากๆ เลย ลิโคริสฉันฝากดูแลน้องชายของฉันด้วยนะ?』

และในพิธีปฐมนิเทศของปีถัดมา
มาแล้ว สีเหลืองมาแล้ว

ไม่ ยกโทษให้ฉันทีสิ นี่คือการมาของ ‘อัลเทิร์ด บรักแมนเซีย’

หนึ่งในตัวละครที่จีบได้ในเกม『ที่ถูกเซตติ้งมา』- อิมเมจเป็นตัวละครสีเหลือง ที่ซื่อบื้อ ไร้เดียงสา งี่เง่าที่สุดในที่สุดของยันเดเระ

สำหรับเขาคำว่า『ปัญญาอ่อน』มันเบาไป , 『งี่เง่า』 น่าจะเหมาะสมกว่าในความคิดของฉันค่ะ

 




NEKOPOST.NET