[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game ตอนที่ 15 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game

Ch.15 - ภาค 2 ตอนที่ 6


『ห๊ะะ?』แม้กระทั่งในตอนนี้ฉันกลับรู้สึกว่าฉันกำลังมึนงง

 

หลังจากที่ได้ยินคำพูดพวกนี้ ฉันก็คัดค้านทันที

 

「แต่ท่านน้าคะ เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ หนูมี… คู่หมั้นอยู่แล้ว…」

 

การหมั้นหมายของฉันกับวูล์ฟนั้นถูกประกาศออกไปต่อสาธารณชนเรียบร้อยแล้ว ไม่มีทางที่ท่านน้าจะไม่รู้แน่

 

แต่ใบหน้าของฉันในตอนนี้ก็ยังช็อคอยู่ดี–หรือท่านน้าจะไม่ได้ไปฟังประกาศพวกนั้นกันนะ? หรือว่าบางทีเขาอาจจะหมกมุ่นอยู่กับงานเกินไปจนไม่รับรู้เรื่องทางโลก

 

ไม่ว่ายังไง ตอนนี้หัวใจของฉันเต้นแรงมาก (เขาไม่ฟังความคิดคนอื่นเลย) ตอนนี้เหมือนกับว่าท่านน้าปฏิบัติกับคนอื่นอย่างกับสัตว์เลี้ยง ในตอนนี้เขาเหม่อมองออกไปทางอื่น แล้วกล่าวคำพูดไร้สาระอีกครั้ง

 

「ยังดีไงนะ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมแคลล์เฟอร์ถึงได้อยากให้หลานแต่งงานกับคนนอกตระกูล แต่ว่าในตอนนี้นั้นคู่ที่เหมาะสมกับหลานมากที่สุดก็คือเชด ฉันรู้ว่าแคลล์เฟอร์กังวลเรื่องการเลือกคู่หมั้นให้หลานมาตลอด แต่ในตอนนั้นเขายังไม่รู้ว่าเชดมีตัวตนอยู่นี่นะ เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ จริงไหม ลิโคริส」

 

ฉันมึนไปเลย… คนคนนี้ไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยสักนิดเดียว เขาเอาแต่พูดเรื่องที่เขาคิดเท่านั้น และคิดว่าเรื่องที่เขาคิดเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

 

สิ่งที่เขาบอกนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะตัดสินใจแล้วว่าอยากจะให้ฉันหมั้นกับเชด แต่ในความเป็นจริงมันเป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้ฉันคิดว่าคงต้องอธิบายให้เขาเข้าใจ แม้ว่าเขาจะดูไม่ฟังเสียงฉันเลยแม้แต่น้อย...

 

「… แต่ ท่านน้าคะ นั่นเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ...หนูไม่ได้ชอบเชดแบบนั้น เชดกับหนูแต่งงานกันไม่ได้ค่ะ」

 

「ไม่ น้าไม่คิดแบบนั้น」

 

ท่านน้ายังคงยืนกรานอย่างหัวแข็ง

 

「การแต่งงานในเครือญาติเป็นสิ่งที่ควรทำ ไม่อย่างนั้นพลังวิเศษของสายเลือด 『สีแดงแห่งตระกูลดยุคลิเลีย』 จะสูญหายไปตลอดกาล」

 

『สีแดงแห่งตระกูลดยุคลิเลีย』

แม้ว่าฉันจะไม่ค่อยเข้าใจความหมาย แต่ดูเหมือนว่าเชดนั้นจะมีตาสีแดงและเส้นผมเหมือนกับตระกูลดยุคแห่งลิเลียในอดีต นั่นก็คือ มีนัยน์ตาสีแดงหรือไม่ก็ผมสีแดงงดงาม

 

「ท่านน้าคะ เส้นผมและนัยน์ตาของหนูไม่ได้เป็นสีแดง เป็นสีดำสนิทค่ะ」

 

การที่ฉันมีสีผมและสีตาแบบนี้ ทำให้ฉันมีความสุขมากกว่าจะฟื้นฟูไอ้เจ้า『สีแดงแห่งตระกูลดยุคลิเลีย』หรืออะไรก็ตามที่ท่านน้าพูดถึง แต่ท่านน้ากลับตัดบทว่า

 

「แต่เส้นผมสีดำสนิท และริมฝีปากสีแดงสดใสเหมือนกับท่านยาย เป็นสายเลือดของท่านพี่อย่างแน่นอน หลานจะต้องรู้ไว้นะ ว่าในตระกูลของเรานั้นมีแค่ท่านพี่ของน้าเท่านั้นที่มีลักษณะคล้ายกับท่านยาย ดังนั้นสายเลือดของท่านยายจะต้องเข้มข้นแน่นอน」

 

「หนูเข้าใจว่าหนูเหมือนกับท่านแม่ แต่หนูไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นท่านยายด้วยคะ」

 

「ดูเหมือนว่าหลานจะยังไม่เข้าใจ『สีแดงแห่งตระกูลดยุคลิเลีย』ดีนักสินะ ในสมัยก่อนนั้นในตระกูลของพวกเราบุคคลใดที่เกิดมามีผมสีแดงและนัยน์ตาสีแดงนั้น มักจะมีพลังเวทมนตร์ที่แข็งแกร่ง เพราะอย่างนั้นการที่พวกเราในตระกูลได้เจอกับเด็กที่มีพลังนี้อีกครั้ง มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีมิใช่หรือ ไม่แน่ว่าหากหลานแต่งงานกับเชด หลานอาจจะให้กำเนิดเด็กที่มีพลังเหมือนเช่นในอดีตก็เป็นได้!」

 

คำพูดที่เหมือนกับคำสาปของท่านน้า ทำให้ฉันขนลุก

 

ดูเหมือนว่าคำพูดของฉันจะไม่สามารถโน้มน้าวใจของท่านน้าที่ไม่รับฟังความคิดเห็นใดๆ ได้แน่นอน ในตอนนี้ฉันอยากจะจบการพูดคุยนี้ให้เร็วที่สุด

 

「หนู… เข้ากันได้ดีกับคู่หมั้นของหนู หนูชอบเขา」

 

ฉันไม่ได้ใช้คำว่า『ชอบ』เพราะความสะดวก แน่นอนว่าฉันเองก็พูดแบบนี้กับวูล์ฟเหมือนกัน ความรู้สึกของคำว่าชอบ มันเป็นกึ่งกลางระหว่างมิตรภาพและความรัก แน่นอนว่าอาจจะคลุมเครือไปหน่อย แต่ฉันก็เลือกที่จะใช้คำคำนี้

 

และอีกครั้งที่ฉันต่อต้านอย่างชัดถ้อยชัดคำ หวังเพียงแต่ว่าเขาจะเข้าใจคำพูดของฉัน

 

「ไม่ ถ้าหลานรักใคร หลานไม่ควรจะไปผูกพันยุ่งเกี่ยวกับพวกเขา」

 

น่าเสียดายที่คำพูดของฉันส่งไปไม่ถึงเขา

 

และยังกล่าวคำตำหนิติเตือนฉันอีก บางทีฉันคิดว่าเขาคงจะไม่เข้าใจหลักความเป็นมนุษยชนล่ะมั้งเนี้ย...

 

「ท่านยายนั้นทำแบบนั้นเพื่อคงรักษาสายเลือดบริสุทธิ์ของตระกูลเอาไว้ แต่ท่านพี่ของข้ากลับไม่ทำเช่นนั้น ท่านเป็นคนที่ถ้ารักใครแล้วจะหึงหวงมากเกินไป และนั่นทำให้แคลล์เฟอร์นั้นลำบากไม่น้อย แต่ยังไงก็แล้วแต่ท่านพี่ของน้าก็มีเหมือนกับท่านยาย พี่ที่ได้แต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่งในตระกูล นี่เป็นเส้นทางที่ทำให้เลือดของเด้กที่เกิดมามีความบริสุทธิ์มาก และคนที่ได้รับคัดเลือกให้มาเป็นคู่แต่งงานของพี่ก็คือลูกพี่ลูกน้องที่อายุเท่ากันกับท่านพี่ โดยเลือกจากคนที่มีสายเลือดบริสุทธิ์เช่นเดียวกัน และแคลล์เฟอร์ก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในช่วงเวลานั้น แคลล์เฟอร์นั้นกลายเป็นผู้รับเคราะห์ตรงนั้นไป…. เพราะการตัดสินใจของทุกคน เขานั้นช่างเป็นผู้ชานที่น่าสงสารจริงๆ」

 

นี่มันอะไรกัน? ผู้ชายคนนี้คิดบ้าอะไรอยู่วะเนี้ย?

 

ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีคนกล่าวคำพูดบ้าๆ แบบนี้ออกมา

 

「หลานคล้ายกับท่านพี่และท่านยายมาก หลานไม่อยากจะทำให้สายเลือดนี้บริสุทธิ์มากขึ้นหรอกหรือ」

 

นั่นมันคำสาปแล้ว

 

หากฉันยืนฟังคำพูดของท่านน้าต่อไป ฉันคงจะต้องบ้าตายแน่นอน

 

ฉันรีบเดินออกจากห้องทานอาหารทันที

 

พอออกจากห้องอาหารได้ ฉันก็รีบวิ่ง

 

ฉันไม่สามารถกลับไปที่ห้องฉันได้อีกแล้วในตอนนี้

 

ถ้าเมื่อวานนี้ไคนัมไม่ได้พูดข้อร้องกับฉัน ขอความช่วยเหลือล่ะก็ แต่...ในตอนนี้มีหลายเรื่องที่คาดหวังไม่ได้แล้ว...

 

ฉันพยายามที่จะสงบจิตสงบใจของฉันด้วยการมุ่งไปที่สวนในเขตบ้านของตระกูลแรงเจอรัช

 

วันนี้เพราะท่านน้าพูดแปลกๆ ทำให้ฉันไม่ต้องการที่จะเห็นหน้าเขา ฉันไม่อยากจะยุ่งกับท่านน้า

 

ฉันเดินไปตามทางเรื่อยๆ มองต้นไม้ดอกไม้ที่มีสีสันสดใสในทุกเส้นทางที่เดินผ่านของฉัน บางครั้งฉันก็เห็นม้านั่งอยู่ตามมุมต่างๆ ใต้ร่มเงาไม้ ในตอนนี้ฉันเองก็ไปนั่งพักเหนื่อยอยู่แถวนั้น จับใบไม้ขึ้นมาเล่นเพื่อหาใบที่ดีที่สุด และเมื่อฉันหายเหนื่อยแล้ว ฉันถึงเดินต่ออีกครั้ง

 

ก่อนที่ฉันจะรู้ตัวพระอาทิตย์ก็ขึ้นสูงแล้ว ในตอนนี้น่าจะเป็นเวลาที่ปลอดภัยแล้ว แต่ในใจของฉันยังคงเหนื่อยล้าจนอยากจะหยุดพัก

 

ดังนั้นในตอนที่กำลังเดินเล่นแบบมั่วๆ ฉันก็พบเจอกับเชดเข้า

 

ฉันไม่คิดว่าจะพบเขาข้างนอก

 

อาจจะเป็นเพราะว่าเขาถูกท่านน้าสะใภ้ล็อกห้องทำให้เขาออกมาจากห้องไม่ได้ นั้นเป็นสาเหตุที่ทำให้ผิวของเขาขาวจนแทบจะโปร่งใส

 

แต่ในเรื่องนี้ รูปร่างหน้าตาของเขาก็เหมือนกับเด็กธรรมดาๆ ทั่วไป คงไม่แปลกอะไรถ้าเขาจะออกมาเล่นข้างนอกบ้าง

 

แต่ถ้าไปเห็นหน้าของเขาในตอนนี้ ฉันคงจะรู้สึกไม่ดีมากแน่ๆ เป็นเพราะท่านน้าที่พูดอะไรไร้สาระแบบไม่มีเหตุผลออกมานั้นแหละ!

 

อย่างไรก็ตาม เพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่เข้าใจ แต่นั้นก็ดีแล้วสำหรับเชดที่ทำให้ฉันรู้ว่าเขาก็ห่วงฉัน

 

「เธอนี่เอง ผมคิดว่าเป็นผีเสียอีก」

 

แม้ว่าคนที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ไม่อยู่ แต่ทว่าพอมองจากนัยน์ตาของเชดก็ทำให้ฉันรู้ว่าหน้าของฉันคงซีดเซียวมากทีเดียว

 

「… มีบางอย่างในบ้านหลังนี้ที่เธออาจจะไม่รู้」

 

「ใครรังแกเธอหรือ?」

 

「ท่านน้า ไม่สิท่านพ่อของเธอไง!」

 

น้ำเสียงของฉันในตอนนี้ไม่พอใจมากทีเดียว

 

「ขอโทษ」

 

「ทำไมนายต้องขอโทษ?」

 

「เพราะว่านั้นคือท่านพ่อของฉัน และในตอนนี้เธอยังไปไหนไม่ได้ เพราะยังไม่ได้บอกเรื่องของฉันในเรื่องที่เขาทำใช่ไหม?」

 

「…ขอบคุณ」

 

เมื่อฉันคิดว่าเชดเองก็เป็นเหยื่อของท่านน้า ฉันก็เริ่มผ่อนคลายลงบ้าง

 

เมื่อใคร่ครวญดูแล้ว ฉันก็บอกเขาเกี่ยวกับเรื่องที่ท่านน้าพูดกับฉัน

 

ฉันพูดออกมาทุกอย่างกับ『เชด』เหมือนกับการระบายความทุกข์ใจ และฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงเมื่ออยู่ในคฤหาสน์นี้

 

แต่ตอนนี้ท่านน้าน่าจะหมกมุ่นความคิดเรื่องเลือดบริสุทธิ์ไร้สาระของตระกูล นี่อาจจะเป็นเรื่องตลกของในงานเลี้ยง ทว่านี่คือสิ่งที่ฉันต้องเจอ『เรื่องไร้สาระ』บ้าๆ นี่เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของวงศ์ตระกูล

 

นั่นมันก็ฟังดูสนุกดี ในตอนนี้เชดกำลังฟังฉันเล่าเรื่องของวูล์ฟ『วูล์ฟ』เป็นเรื่องเดียวที่ทำให้หัวใจของฉันที่เหน็ดเหนื่อยนั้นดูแข็งแรงขึ้นมาบ้าง ถึงแม้ว่าจะเหนื่อย แต่ฉันก็พูดออกไปไม่หยุด

 

ทั้งหมดนี้ฉันไม่ไได้บอกเรื่องที่เขาพูดเรื่องของท่านแม่ การพูดคุยของท่านน้ากับฉันนั้นเป็นเรื่องที่ทำให้ฉันเจ็บปวดมากเกินไป ภายในหัวของฉันนั้นในตอนนี้สับสนไปหมด

 

「หลังจากนั้นเขาพูดอะไรบางอย่างกับแม่ของฉัน」

 

เอ๊ะ?

 

「เขาบอกว่าแม่นั้นคล้ายกับท่านย่า หมือนกันมากจนทุกคนอิจฉา ในทางกลับกันนั้นเขาก็พูดเรื่องแย่ๆ อีกว่า ท่านพ่อไม่อยากแต่งงานกับท่านแม่ แต่… ไม่ว่ายังไง ฉันก็...อ่า...ฉันไม่ได้อยากจะพูดเรื่องนี้นะ」

 

เชดยิ้มหวานให้ฉัน เป็นรอยยิ้มที่น่ารัก และพูดกับฉันว่า

 

「ไม่เป็นไรนะ ผมเองก็รู้สึกดีมากที่ได้รับฟังความทุกข์ใจของเธอ ถ้าหากว่าเธออยากจะพูดต่อก็ระบายออกมาได้เลย แต่ว่าตอนนี้หน้าของเธอซีดมากทีเดียว ไปพักผ่อนไหม?」

 

มือของเชดเริ่มมาสัมผัสที่แก้มของฉัน

 

「มะ-ไม่!」

 

ทำไมกัน ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ตอนที่มือของเขาสัมผัสใบหน้าของฉัน

 

เสียงของเขาดูหวาน และฉันคิดว่าน้ำเสียงของเขานั้นน่าฟังมาก เพียงแค่ในตอนนี้ฉันกลับคิดถึงแต่เสียงของเขา

 

แต่บางแห่งในหัวใจของฉันกลับรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง เสียงแบบนี้มันไม่ถูกต้อง ต้องมีอะไรบางอย่างที่ผิดพลาด

 

「ฉันคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มีจิตใจเข็มแข็งมาก แต่ก็นั้นแหละ ที่ทำให้เธอแข็งแกร่ง?ไม่สิ..ไม่ใช่ หรืออาจจะเป็นเพราะเวทมนตร์กันนะ เรื่องแบบนี้ยุ่งยากจัง...」

 

ใบหน้าของฉันกำลังกระตุก ฉันเงยหน้ามองนัยน์ตาของเขา

 

ฉันในตอนนี้หัวสมองรู้สึกว่างเปล่า นัยน์ตาของฉันมองแต่นัยน์ตาสีแดงเข้มของเขาเท่านั้น ไม่สามารถละสายตาไปไหนได้เลย

 

ร่างกายของฉันเริ่มไร้เรี่ยวแรง หัวใจของฉันในตอนนี้กำลังเต้นระรัว ฉันในตอนนี้ไม่สามารถควบคุมตัวเองเอาไว้ได้ และกำปั้นที่ฉันพยายามจะยกขึ้นมากลับกำแน่น

 

「เด็กดี เธอต้องฟังที่ฉันพูดต่อไปนี้นะ และอย่าทำเรื่องวู่วามไปเสียล่ะ ฉันเองก็จะไม่ทำอะไรเธอ」

 

เขาก้มหน้ามากระซิบกับใบหูของฉัน และฉัน–

 

ฉันนั้นยกกำปั้นขึ้นมา หมายจะชกเชด แต่เขาหลบได้ทัน

 

และหลังจากนั้น ฉันก็พยายามที่จะหลีกหนีจากเขา

 

พอเชดถูกฉันชกหน้า และฉันก็วิ่งหนีเขา แต่เขาก็กำลังไล่ตามฉันมา

 

การที่ถูกคนไล่ตามนั้นเป็นเรื่องที่น่ากลัวที่สุด และนอกจากนี้ชุดที่ฉันสวมอยู่ยังเป็นกระโปรงด้วย ทำให้เคลื่อนไหวได้ยาก?

 

แต่โชคดีที่เชดวิ่งไม่เร็วนัก แต่ระยะห่างของฉันกับเขาก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่

 

(แต่ฉันจะขอความช่วยเหลือจากใครได้ล่ะ?)

 

ไม่มีทางที่ฉันจะวิ่งได้ตลอด จนถึงที่บ้านของฉัน ไม่… แต่ถ้าฉันหนีเขาไปในอาคารจะต้องมีใครสักคนช่วยฉันได้สิ?

 

ในตอนนี้ฉันรู้สึกเกลียดร่างกายของตัวฉันเอง การเคลื่อนไหนของฉันเริ่มช้าลง

 

ต้องบอกว่าในตอนนี้ ฉันถูกดึงมือของฉันไปหาเขา และถูกล็อคไว้ให้ไปด้านหลัง

 

ลักษณะแบบนี้ เขาก้าวผ่านฉันไปด้านหน้า

 

คนนี้…คนที่กำลังคุ้มครองฉันจากการคุกคามของเชดอยู่นี้ ในตอนนี้เขากำลังจัดการกับเชดที่วิ่งมาไล่ตามฉันอยู่!



 

「วูล์ฟ!」

 

ไม่มีทางเป็นไปได้ ฉันอาจจะเข้าใจผิดอยู่ หรืออาจจะเห็นภาพลวงตา แต่ว่า ไม่สิ… เด็กคนนี้คือ วูล์ฟกังก์ ไอเซนฮู้ท แน่นอน

 

หลังจากที่วูล์ฟจัดการกับเชดด้วยการบิดแขนทั้งสองข้างของเชดและล็อคตัวเขาไว้กับผ้ามาผูกข้อมือ

 

「ฉันทำไปตามสัญชาตญาณ…แต่ไม่เป็นไรใช่ไหม?」

 

「ใช่! อา… ฉันหมายถึง – นี่… ทำไมวูล์ฟถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ!」

 

ฉันในตอนนี้คิดตามดู ดูเหมือนว่าวูล์ฟจะมาที่บ้านแรงเจอรัชและมองหาฉันไม่เจอ ทำให้เขาเดินตามหาฉันจนเจอฉันวิ่งหนีเชดอยู่

 

「ท่านดยุคแห่งลิเลียกล่าวกับฉันว่า『ฉันจะมอบหมายให้เธอดูแลลิโคริส เธอจะต้องเป็นอัศวินของเธอ』ฉันคิดว่าท่านดยุคล้อฉันเล่นเสียอีก แต่...นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี้ย เธอทำอะไรของเธอลิโคริส!?」

 

「ฉันรักท่านพ่อกับวูล์ฟจัง!」

 

「ระ-รัก…?อ่า – ไม่สิ – ฉันต้องไม่พอใจสิ ถึงเธอจะ…เฮ้อ...」


 




NEKOPOST.NET