[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game ตอนที่ 14 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game

Ch.14 - ภาค 2 ตอนที่ 5


เช้าวันรุ่งขึ้น

ฉันเริ่มจู่โจมลูกศิษย์ตัวน้อย เชดด้วยการอบรมพิเศษตามแบบฉบับของฉัน

 

「อรุณสวัสดิ์ค่ะ」

 

「หะ…? เอ๋…?」

 

「อรุณสวัสดิ์ค่ะ」

 

「….สวัส…สวัสดี」

 

แม้ว่าจะเป็นตอนเช้า เป้าหมายของฉันในตอนนี้คือจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว เพื่อให้เขารับมือกับมารยาททางสังคมได้

 

ในตอนเช้าการป้องกันตัวของเชดจะลดน้อยลง เขาในตอนนี้กำลังทำสีหน้าง่วงนอนคล้ายกลับจะหลับตลอดเวลา แต่ก็ต้องออกมาเผชิญหน้ากับฉัน

 

「ฉันขอโทษสำหรับการมาอย่างกระทันหัน แต่มันมีสิ่งที่ยุ่งยากเกิดขึ้นและฉันยังไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก–  หรือบางทีฉันควรที่จะพูดหรือไม่พูดออกไปจะดีกว่า นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันต้องรีบมาหาเธอ เพื่อฟังความรู้สึกของเธอก่อน เธอ….ในบ้านหลังนี้…เธอถูกท่านน้าสะใภ้ล็อคประตูห้อง อีกทั้งยังถูกจำกัดเรื่องอาหารการกินด้วยใช่ไหม?」

 

เชดดูตะลึงไปชั่วขณะจากการฟังเสียงฉันพูดไม่หยุด เขาหันมามองหน้าฉันอย่างสงสัย และพยายามมองดูความจริงใจของฉัน

 

「นั่น… เธอได้ยินมาจากไหน?」

 

「จากพี่ไคนัม และอันที่จริงฉันเองก็สงสัยอยู่ก่อนแล้วเช่นกันค่ะ」

 

「…………」

 

「ฉันไม่ได้ขอให้เธอเชื่อใจฉันหรอกนะคะ แต่ฉันกับท่านพ่อ พวกเราอยู่ฝั่งท่านน้าสะใภ้ ทว่าพวกเราก็ไม่คิดจะยอมให้เกิดเรื่องที่ไม่ยุติธรรมขึ้นกับเธอด้วยเช่นนกัน ในตอนนี้ฉันอยากให้เธอตอบฉันมาก่อนว่า ทำไมเธอถึงไม่บอกท่านน้าเกี่ยวกับสิ่งที่น้าสะใภ้ทำล่ะคะ หรือไม่ก็บอกกับฉันหรือท่านพ่อ– เธอน่าจะได้คนที่สามารถช่วยเหลือเธอได้มากกว่านี้นะคะ ถึงแม้ว่าการออกจากบ้านนี้ไปเป็นเรื่องที่ยากก็ตามทีเถอะค่ะ?」

 

「ฉัน…」*ใช้คำว่าโอเระ

 

ฉันแปลกใจในคำพูดแรกของเขา แต่ทว่าต่อมาก็เริ่มแปลกใจเมื่อเขาเปลี่ยนไปใช้คำพูดสุภาพขึ้น และกล่าวขอโทษกับฉัน

 

「ต้องขออภัยด้วยนะ ที่อาจจะพูดกับเธอหยาบคายไปหน่อย แต่ว่าตั้งแต่ที่ผมมาอยู่ที่นี่ ถึงแม้ว่าจะเลวร้าย แต่ผมไม่อยากให้จุดยืนผมหายไป 」

 

「ไม่ ฉันไม่ได้ว่าอะไรเลยค่ะ ถ้านั่นทำให้เธอสามารถพูดออกมาได้ ไม่ว่าสิ่งที่รูปแบบของคำพูดที่คุณใช้จะเป็นแบบไหน ถ้าเธอจะใช้คำพูดสุภาพก็ได้ หรือ ไม่สุภาพก็ได้ อย่างไรฉันก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้วค่ะ เพราะฉันอยากจะพูดกับเธอก็เท่านั้นเองค่ะ」

 

「ถ้าอย่างนั้นผมหวังว่าเธอจะยกโทษให้ผมแม้ว่าผมจะใช้คำพูดที่ไม่เหมาะสม ส่วนตัวผมน่ะคิดว่าเธอเป็นคนที่ผมสามารถไว้วางใจได้」

 

「…ถึงแม้ว่าฉันจะได้พบกับเธอเมื่อวานนี้ แต่เธอก็รู้ว่าฉันรู้ว่าท่านน้าสะใภ้ทำเรื่องไม่ดีกับเธอใช่ไหมคะ」

 

「ก็ใช่… เธอเข้ามายุ่งด้วยมากเกินไป เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องผมแน่ใช่ไหมเนี้ย?」

「นั่น– ใช่ค่ะ แต่…」

 

「อย่างน้อยในบ้านหลังนี้ก็ไม่มีใครพูดทักผมว่า『ราตรีสวัสดิ์』 หรือ『อรุณสวัสดิ์』เหมือนเช่นเธอเลย นี่เป็นมารยาทพื้นฐานที่เธอสอนผม และนั่นทำให้ผมคิดว่าผมสามารถพูดกับเธอตรงๆ ไง ได้ใช่ไหมล่ะ」

 

「แล้วถ้าอย่างนั้น ช่วยบอกเหตุผลให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมคะ? ว่าทำไมเธอถึงไม่พูดอะไรกับท่านน้าเลยล่ะคะ?」

 

「ไม่เห็นจะต้องมีเหตุผลอะไรด้วยเลยนี่นา เพราะถึงแม้ว่าจะบอกพ่อไป ก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดีนั่นแหละ ผมเลยเลือกที่จะไม่พูดกับเขา」

 

เชดพูดออกมาอย่างเย็นชา จนฉันสามารถจับน้ำเสียงของเขาได้

 

「นอกจากนี้สิ่งที่ทำให้ทุกคนสนใจผมน่าจะเป็นสีตามากกว่าตัวผมซะอีก...」

 

「สีตา? นั้นสินะคะ สีตาของเธอนั้นไม่เหมือนกับใครเลยนี่คะ คงจะเป็นเพราะได้สีตาสีนี้มาจากท่านแม่ของเธอใช่ไหมคะ? 」

 

「ทำไมเธอถึงบอกว่า『ได้มาจากแม่』ล่ะ แม่ของฉันนั้นเป็นผู้หญิงธรรมดาๆ เธอมีสีตาสีน้ำตาล จากเท่าที่ฟังมาจากท่านพ่อ เขาบอกกับฉันว่าฉันได้สีตานี้มาจากทวดของฉัน」

 

「ท่านย่า…? อ่า เธอ…」

 

「เธอรู้จักท่านรึเปล่า?」

 

「เรื่องนี้น่าจะเกี่ยวกับท่านย่า คุณพ่อแล้วก็ฉัน แต่เธอเสียชีวิตก่อนที่ฉันจะเกิดเสียอีกนะคะ ดังนั้นตัวฉันไม่รู้จักเธอหรอกค่ะ แต่ว่ามีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับตัวท่านย่า เพราะท่านนั้นไม่สนใจคำขอแต่งงานของกษัตริย์ ท่านไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ในตอนนั้น  ตอนนี้ที่เธอพูดถึงท่านนั้นทำให้ฉันจำได้ว่าเคยได้ยินเรื่องสีตาของท่านไม่เหมือนใคร อะไรทำนองนั้นแหละค่ะ」

 

「คนในตระกูลของดยุคแห่งลิเลีย เท่าที่ฉันได้ยินมานั้นรู้สึกจะมีคนที่นัยน์ตาสีเดียวกับฉันเยอะและพวกเขาก็ชอบสีแดง」

 

จริง ดูอย่างในตู้เสื้อผ้าของฉันที่มีแต่เสื้อสีแดงสิ แม้แต่ในตอนนี้ฉันก็ยังใส่ชุดสีแดงเลยด้วยซ้ำ!? นี่อาจจะเป็นเอกลักษณ์ของตระกูลเราไปเลย

 

พอมองไปที่ลูกศิษย์ที่มีนัยน์ตาสีแดงแบบเชด ภายใต้ใบหน้านี้ของเขาที่มีแสงอาทิตย์สาดส่องลงมาทำให้สีตาของเขาเข้มขึ้น

 

「ท่านน้าเองคงจะชอบสีนี้นะ『เชื้อสายสืบวงศ์ตระกูล』ยังไม่สูญหายไปในตอนที่ท่านน้ายังอยู่?」

 

「ก็น่าจะใช่」

 

「ถึงแม้ว่าท่านน้าจะดูไม่ปกติอยู่บ้าง แต่ท่านก็ไม่น่าจะมองข้ามปัญหาในครอบครัวนี่นา ทำไมเธอไม่ลองบอกกับท่านน้าดูล่ะ? เขาอาจจะช่วยกันท่านน้าสะใภ้ให้เธอก็ได้น้า…」

 

「ผมเคยบอกกับเขาแล้ว แต่เขากลับพูดว่า 『อดทนสักพักนะ』」

 

「…เอ๊ะ?」

 

「『ตอนนี้ภรรยาของพ่อยังไม่สามารถปรับตัวกับเธอได้ แต่เธอจะต้องเข้ากับเธอได้ในไม่ช้านี้แน่ๆ ดังนั้นอดทนเอาไว้นะ』」

 

「นั่นมัน… เขาพูดอะไรกับเธอเนี้ย? ทนไว้เนียนะ? นี่มัน…พ่อควรจะปล่อยให้ลูกชายโดนภรรยาของเขาทำร้ายหรือ?」

 

「อย่างน้อย นาร์ซิสซัส ก็เป็น」

 

ปัญหาที่มีอยู่ของฉันในตอนนี้คลี่คลายลงแล้ว

 

สำหรับในตอนนี้ความรู้สึกที่ฉันมีต่อท่านน้านั้นลดลงมาก เพราะเขานั้นดันเป็นคนเพ้อเจ้อ พูดไม่เคยฟังคำของใครเลย และยังเรื่องที่เขาทำกับเชดแบบนี้อีก นี่ทำให้ฉันรู้สึกไม่พอใจกับเรื่องนี้เป็นอย่างมากทีเดียว

 

「เอาล่ะ ไม่เป็นไร เลิกพยายามที่จะพึ่งพาท่านน้านะ เธอเองก็จะได้ไม่เป็นทุกข์ด้วย ฉันจะบอกเรื่องนี้แก่ท่านพ่อของฉันเอง」

 

การกระทำของฉันที่แอบมายุ่งเรื่องนี้ อาจจะทรยศความไม่เชื่อใจของไคนัม เมื่อคิดถึงมิตรภาพของฉันและเธอแล้ว ฉันรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หน้าอกของฉัน อย่างที่พูดเชดนั้นอาจจะเป็นคนที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศในตอนเด็กก็ได้ ถึงตอนนี้จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าฉันจะต้องเฝ้าจับตามองเรื่องนี้อยู่เฉยๆ ไม่ได้เด็ดขาด

 

ฉันสะบัดไล่เหตุการณ์เมื่อคืนนี้ที่พูดคุยกับไคนัม และเดินไปหาท่านพ่อ

 

แต่ในตอนนี้เรียกได้ว่าฟ้าไม่เข้าข้างฉันเลยแม้แต่นิดเดียวเพราะทุกอย่างไม่ราบรื่น

 

「เอ๋? ออกจากบ้านไปเมื่อเช้านี้?」

 

「ใช่ขอรับ ท่านไปก่อนที่ฟ้าจะสาง รู้สึกว่าจะมีคนส่งสารว่ามีงานด่วนจากเมืองหลวงมาที่นี่ค่ะ ถึงแม้ว่าท่านจะเป็นห่วงคุณหนู แต่ว่าท่านไม่อยากที่จะปลุกคุณหนูเพื่อออกไปส่งท่านได้ขอรับ」

คุณพ่อบ้านอธิบายสถานการณ์ที่น่าเศร้านี้ให้กับฉันฟัง ทำให้ฉันเผลอเอามือวางบนหน้าผากอย่างหนักใจ

 

คนส่งสารที่มาจากเมืองหลวงนี่คงจะเป็นเรื่องที่ด่วนมากจริงๆ และเป็นเรื่องที่ท่านพ่อไม่สามารถตัดสินใจได้ นอกจากจะทำตามคำสั่งนี้ แต่สำหรับฉันที่อยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางออกแบบนี้เป็นเรื่องที่โหดร้ายมาก

 

ฉันที่รู้สึกสิ้นหวังนี้เดินกลับไปที่ห้องพักของเชดอย่างคอตก

 

「ฉันขอโทษ… ฉันจะพยายามบอกท่านพ่อให้เร็วที่สุดในตอนที่เขากลับมาที่นี่ ในตอนนี้ฉันจะพยายามทำทุกทางที่ป้องกันไม่ให้ใครทำอะไรเธอได้ เธอจะต้องรอนะ?」

 

เมื่อฉันพูดว่า『ช่วยรอหน่อยนะ』  ฉันไม่คิดเลยว่าจะต้องพูดเหมือนกับท่านน้า แต่ฉันจะต้องช่วยเชดเอาไว้ให้ได้ และเชดเองในตอนนี้ก็พยักหน้ารับคำของฉัน

 

นั่นคือสิ่งที่ฉันพูดไว้เป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่จะรีบออกมาจากห้องของเชด ถ้าหากว่าไคนัมพบว่าฉันไปที่ห้องของเชดล่ะก็ ฉันอาจจะมองหน้าของเธอไม่ติดเลยก็ได้

 

โชคดีที่แม่บ้านยังอยู่ในห้องของเธอ

 

เพราะว่าเป็นไคนัม ฉันถึงได้รู้สึกอึดอัดใจที่จะต้องร่วมโต๊ะอาหารเช้ากับเธอด้วย ดังนั้นฉันจึงไปที่ห้องครัวบอกพวกเขาว่าหิว และรีบทานอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว

 

การกระทำเช่นนี้อาจจะเป็นเรื่องที่เสียมารยาทมาก สำหรับเด็กหญิงที่เป็นแขกของบ้าน แต่ฉันไม่อยากที่จะเผชิญหน้ากับไคนัม หรือหลีกหนีปัญหาที่เกิดขึ้นกับเชดได้ อีกอย่างฉันไม่อยากที่จะสูญเสียสิ่งสำคัญไป

 

อย่างไรก็ตาม โชคชะตาก็กลั่นแกล้งฉันอีกครั้งแล้ว

 

ต่อไปฉันคงจะต้องจำเอาไว้ว่ากิจวัตรประจำวันของท่านน้านั้นคือการดูแลดอกไม้ต้นไม้ที่เขาปลูกทุกเช้า และฉันเองที่ต้องร่วมมื้อเช้ากับท่านน้านาร์ซิสซัส

 

ขนมปังที่อบมาใหม่ๆ วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะอาหาร แม้ว่าน้ำซอสจะมีรสชาดแตกต่างกับที่บ้านของฉัน แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่นัก

 

คงจะเป็นเรื่องที่น่ากลัว ถ้าหากว่าท่านพ่อ วูล์ฟ หรือดยุครานังคูล่า มานั่งอยู่ตรงหน้าของฉัน มองฉันทานอาหารเช้า ...อ๋า ฉันไม่ควรที่จะคิดถึงเรื่องนี้สิ!

 

ในบางเรื่องท่านน้านั้นพูดเรื่องสนุกๆ ให้ฉันฟัง แต่ทว่าการตอบสนองของฉันกลับเฉื่อยชาและแข็งทื่ออย่างที่ฉันไม่รู้ตัว

 

ฉันในตอนนี้พยายามที่จะตรวจสอบท่านน้า แต่ทว่าฉันอยู่ในเขตพื้นที่ของเขา คงจะดีกว่าถ้าท่านพ่อมาอยู่ที่นี่กับฉันในตอนนี้….

 

「ลิโคริส หนูตื่นเช้าอย่างนี้เสมอเลยหรือ?」

 

「ไม่ค่ะ เป็นเพาะเมื่อวานนี้หนูนอนเร็วก็เลยตื่นเช้า…ท่านน้าเองก็ตื่นเช้าเหมือนกันเลยที่คะ?」

 

「น้าต้องตื่นมารดน้ำต้นไม้ในตอนเช้า และค่อยไปนอนต่อสักพักหลังจากที่ทานมื้อเช้าเสร็จ」

 

ชีวิตของท่านน้านั้นอาจจะดูเหมือนจะหมุนอยู่รอบๆ การดูแลดอกไม้ต้นไม้ เหมือนกับกิจวัตรประจำวันที่เขาหยุดไม่ได้ และใช้ชีวิตอย่างราบรื่น เพียงแต่ว่า…

 

ฉันได้ฟังท่านน้าบรรยายเรื่องการดูแลสวนต่อสักพักหนึ่ง

แม้ว่าฉันจะไม่ได้ตื่นเต้นไปกับกิจวัตรประจำวันที่ผ่านไปอย่างสงบ- ในตอนที่ฉันกำลังจะทานของทานเล่น ท่านน้าก็เอาระเบิดลูกใหญ่ปาลงมาที่ฉัน

 

「 นี่ลิโคริส ทำไมหลานไม่คิดเรื่องเด็กคนนั้น... หนูไม่คิดที่จะแต่งงานกับเชดไหม?」

 

ในตอนนี้ท่านน้าเริ่มพูดภาษาเอเลี่ยนของเขาอีกแล้ว...




NEKOPOST.NET