[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game ตอนที่ 11 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game

Ch.11 - ภาค 2 ตอนที่ 2


「ทะ-ท่านน้า! หนูอยากเจอลูกพี่ลูกน้องของหนูจังเลยค่ะ!」

 

ทันทีที่ท่านน้าได้ยินคำพูดนั้นจากปากของฉัน เขาก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ในขณะที่ท่านพ่อของฉันทำสีหน้าขมขื่น

 

「ลิโคริส มานี่หน่อยสิลูก」

 

ฉันเดินเข้าไปหาท่านพ่ออย่างเชื่อฟังคำสั่ง พอเห็นใบหน้าของท่านพ่อที่แข็งทื่อแล้วฉันรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง

 

「ลิโคริส ลูกไม่ควรไว้ใจคนอื่นมากเกินไปรู้ไหม」

 

「แต่ท่านพ่อคะ เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของเราไม่ใช่หรือคะ ท่านพ่อไม่อยากรู้บ้างหรือคะว่าเด็กคนนี้เป็นคนยังไง?」

 

「มันก็ใช่อยู่หรอกนะ...แต่เท่าที่ท่านน้าสะใภ้ของลูกกังวลอยู่นั้น เป็นเพราะไม่อยากให้บุคคลภายนอกรับรู้เรื่องนี้ ลูกเข้าใจใช่ไหม?」

 

「นั้น… ค่ะ ลูกเข้าใจแล้วค่ะ」

 

「เอาล่ะ เด็กดี ต่อจากนี้เฝ้าบ้านนะ?」

 

พ่อกำลังออกจะไปกับท่านน้าแล้ว

 

การพูดคุยของท่านน้านั้นดูน่าสงสัย ท่านพ่อเองในตอนนี้ก็คงกำลังตรวจสอบเรื่องภายในปัจจุบันอยู่

 

ท่านพ่ออาจจะพูดถูก แต่ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ『เชด』เลย  อีกทั้งฉันจำได้แค่ชื่อ ฉันไม่จำเรื่องราวของเขาไม่ได้เลยสักนิด

 

「ท่านพ่อ…」

 

ฉันอาจจะพลาดอะไรบางอย่างไป ถ้าเกิดว่าตอนนี้ฉันปล่อยให้ท่านพ่อไปกับท่านน้า ฉันพยายามที่จะจับชายเสื้อของท่านพ่อเอาไว้ ตอนที่ท่านกล่าวว่า『หยุดพูดได้แล้ว』

 

พอท่านพ่อเห็นอย่างนั้นก็ขมวดคิ้ว

 

「…ลูก… อยากจะรู้จักเด็กคนนั้นไหม?」

 

「คะค่ะ! คงจะไม่เป็นไรใช่ไหมคะ ถ้าหากลูกได้ไปทักทายเขา ลูกจะไม่พูดอะไรที่ไม่จำเป็นออกมาเลยค่ะ นะคะ ท่านพ่อ…」

 

ท่านพ่อของฉันถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ


 

ท่านน้านาร์ซิสซัส แรงเจอรัชมาพร้อมกับภรรยาและลูกสาวของเขาที่อยู่ห่างจากคฤหาสน์ตระกูลลิเลียไปประมาณสามสิบนาที หากนั่งรถม้าไป

 

งานของท่านน้านั้นคือปกครองที่ดินที่อยู่ในอาณาเขตเดียวกับที่ดินในเขตการปกครองของดยุคแห่งลิเลีย เพื่อให้ง่ายต่อการปกครอง เพราะท่านพ่อของฉันไม่มีพี่น้อง ดังนั้นเลยให้ท่านน้านาร์ซิสซัสที่เป็นน้องชายของภรรยาตามกฏหมายมารับผิดชอบที่ดินผืนนั้น

 

แต่ต้องบอกว่าเรื่องนี้เป็นความจริง เพราะท่านพ่อของฉันเป็นผู้แนะนำท่านน้า– ดูแลเรื่องขั้นตอนการซื้อ-ขายสินค้า ภายใต้อำนาจของท่านพ่อของฉัน และคนที่รับเรื่องต่อ ดังนั้นการทำงานของท่านน้าเองก็หนักเหมือนกัน นี่อาจจะเป็นเรื่องที่ท่านพ่อไม่อยากให้ฉันฟัง หรือก็คือเป็นเรื่องที่เด็กไม่ควรได้ยิน

 

แต่ว่างานอดิเรกของท่านน้าคือการทำสวน เห็นได้จากสถานที่ในแรงเจอรัชนั้นมีเรือนกระจกที่ภายในเต็มไปด้วยพืชพรรณที่งดงามมาก

 

และดูเหมือนว่าการทำงานของท่านน้านั้นทำให้เขาแทบไม่เคยจะอยู่บ้านเลย เขามักจะเดินทางไปไหนต่อไหน เพื่อหาที่ปลูกพืช อะ~ฮืม...

 

ถึงแม้ว่าฉันจะพยักหน้าให้กับสิ่งที่ท่านน้าบอก แต่ในใจของฉันกำลังหมกมุ่น(หรือต้องบอกว่ากังวลใจ)ที่ฉันอาจจะไม่ได้พบกับ『เชด』.


 

「เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน」

 

ท่านน้านาร์ซิสซัสถามออกมากับพ่อบ้านทันทีที่เรามาถึงคฤหาสน์ และพ่อบ้านก็รีบตอบรับอย่างรวดเร็ว.

 

「เรียนนายท่าน เขาอยู่กับเลดี้ไคนันขอรับ」

 

ฉันมองตรงไปเห็นลูกพี่ลูกน้องที่อายุแก่กว่าฉันหนึ่งปี ไคนัน และในตอนนี้ฉันคงทิ้งเธอไม่ได้แน่ถ้าเธอกำลังเครียดอยู่

 

แม้ว่าพวกเราจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่ไคนันกับฉันก็ไม่มีส่วนที่คล้ายคลึงกันเลย เธอเป็นผู้หญิงหน้าตาสวย ผมสีน้ำตาลยาวตรง ถูกหวีให้เป็นระเบียบเรียบร้อย บุคลิกของเธอนั้นต้องบอกว่าทั้งเงียบและขี้อาย เมื่อตอนที่ตระกูลหลักและตระกูลในสาขาจัดงานเลี้ยงรวมกันนั้น เธอเป็นคนเดียวที่มาแอบซ่อนอยู่ข้างหลังฉัน

 

เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องที่มีบ้านอยู่ใกล้กับฉัน เป็นเพื่อน เป็นพี่ที่แสนดี ถึงแม้ว่าพวกเราจะพูดคุยผ่านกันแค่ในจดหมาย แต่ต้องบอกว่าพวกเรานั้นเป็นเพื่อนอ่านหนังสือด้วยกัน (หนอนหนังสือ)

 

ต้นกำเนิดของเชดก็คือเป็นลูกนอกสมรสของท่านน้า แต่เขาอาจจะใช้ความรักของท่านน้า ได้เดินทางมาที่นี่ และอาจจะเข้ากับไคนันได้ดีก็ได้ ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าภรรยาของท่านน้ามีความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้ แต่ฉันคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาคงไม่รุนแรงหรอกล่ะมั้ง

 

ด้วยความคาดหวังว่าจะเป็นอย่างนั้น ฉันเลยก้าวเข้าไปในเขตพื้นที่อยู่อาศัยของครอบครัวแรงเจอรัช


 

แต่

 

ภายในห้องพักที่ท่านพ่อและฉันรออยู่นั้น ปรากฏว่าไม่มีสมาชิกภายในครอบครัวของท่านน้ามาต้อนรับพวกเราเลย

 

「ท่านพ่อคะ พวกเราต้องกลับภายในวันนี้ใช่ไหมคะ? 」

 

「ใช่แล้วล่ะ แต่เดิมเริ่มแรกพ่อเองก็เคยอยู่ที่นี่พักใหญ่  ในตอนนี้บางครั้งถ้าพ่อว่างถึงจะแวะเข้ามา ถึงจะน้องชายของแม่ลูกคอยดูแลให้อยู่ แต่ว่าพ่อเป็นหัวหน้าตระกูล พ่อไม่คิดว่าเราจะปล่อยให้ทุกอย่างเสียหายได้」

 

「นั้นก็ใช่ค่ะ…ท่านพ่อเคยพบกับเด็กคนนั้นแล้วรึยังคะ?」

 

「ไม่ พ่อยังไม่เคยพบ พ่อเคยได้ยินแค่ว่าพวกเขาพยายามหาตัวแม่ของเด็กคนนั้น และเมื่อวานนี้ที่พวกเขาได้พบเรื่องของเธอ」

 

「เอ๋? นั้นหมายความว่าเด็กคนนั้นถูกพบตัวเมื่อวานนี้หรือคะ?」

 

「ไม่ อาจจะพบนานแล้ว แต่เป็นเพราะว่าพ่อชะล่าใจเกินไปในเรื่องนี้ กว่าจะสังเกตเห็นความผิดปกนี้ก็สายเกินไปแล้ว」

 

เพราะว่าในรายงานที่ส่งมาให้ท่านพ่อดูนั้นไม่มีกล่าวอ้างถึงสถานการณ์ในวันนี้ ท่านน้าได้ตัดสินใจปัญหาของเขาด้วยตัวเอง แล้วเก็บเด็กคนนั้นไว้เป็นความลับจากท่านพ่อของฉัน ถึงจะดูเสียมารยาทไปหน่อย— แต่ว่าสุดยอดไปเลยน๊า

 

「ท่านน้านี่เป็นคนที่ชอบทำอะำรแปลกๆ อยู่เรื่อยเลยนะคะ?」

 

「อืม- …นั้นเขาล่ะ」

 

หลังจากนั้นท่านพ่อก็กล่าวออกมาด้วยท่าทางลังเล ซึ่งหาดูได้ยาก

 

「ต้องบอกลูกไว้ก่อนเลยว่า ท่านน้าของลูกนั้นมีความคิดที่เข้าใจได้ยาก ถึงแม้ว่าท่านน้าของลูกจะเป็นลูกพี่ลูกน้องก็ตามที แต่ด่อนหน้าที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ พ่อพลาดไปจริงๆ ที่ไม่ดูแลให้ดี และนี่เป็นเรื่องที่อภัยไม่ได้ เพราะมันจะส่งผลกระทบต่อวงศ์ตระกูล เอาเป็นว่าพ่อไม่ค่อยอยากจะเป็นมิตรกับเขาสักเท่าไหร่ในตอนนี้」

 

ท่านพ่อบอกเรื่องสถานการณ์ทางสังคมในตอนนี้ให้ฉันฟัง (?) ทำให้ฉันรู้สึกช็อค

 

「เข้าใจแล้วค่ะ หนูคิดว่าท่านพ่อไม่เข้าใจเขาและงงใช่ไหมคะ…」

 

ท่านพ่อดูผงะแปลกใจกับคำพูดของฉัน แต่ต่อมาก็หัวเราะด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ

 

「เป็นเรื่องธรรมดา ถ้าหาก――」

 

「แคลล์เฟอร์! ขอโทษที่ทำให้รอนะ!」





 




NEKOPOST.NET