[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game ตอนที่ 10 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]It seems like I got reincarnated into the world of a Yandere Otome game

Ch.10 - ภาค 2 ตอนที่ 1


ในตอนนี้ฉันกำลังนั่งมองรายชื่อเด็กที่มีสิทธิ์เข้าไปในโรงเรียนเวทมนตร์ในรุ่นของฉัน ซึ่งฉันเอามาจากท่านพ่อ

 

เป็นรายชื่อที่ได้มาจากสมาคมเวทมนตร์ รายชื่อในนี้คือรายชื่อเด็กที่มีเวทมนตร์และเป็นชนชั้นสูง

 

แต่ก็มีบางกรณีที่ได้รับการยกเว้น อย่างเช่นในตอนนี้ชื่อของนางเอกในเกมไม่ได้อยู่ในรายชื่อเหล่านี้

 

แน่นอนว่าต่อไปเธอจะได้รับการยกเว้นให้เข้าเรียนได้เป็นกรณีพิเศษ แต่ในปัจจุบันความสามารถทางเวทมนตร์ของเธอนั้นไม่ได้รับการยอมรับ

 

ในกลุ่มรายชื่อนี้ฉันได้ทำการลงเครื่องหมายเอาไว้บางส่วนด้วย ก็คือรายชื่อของบุตรหลานของท่ายดยุคทั้งห้า รวมไปถึงตระกูลอื่นๆ ที่น่าจะโดดเด่น

 

‘ต้องมีคนใดคนหนึ่งที่เป็นชนชั้นสูง ถึงจะถูกเลือกมาเป็นตัวละครที่จีบได้ ถูกไหมนะ?’ นี่คือความคาดหวังของฉันในเรื่องนี้ ฉันวงกลมรายชื่อเด็กพวกนั้นเอาไว้ โดยเฉพาะชื่อที่เห็นว่าน่าจะใกล้เคียงด้วยวงกลมคู่

 

แต่ก็ไม่แน่ใจอยู่ดีว่าจะพลาดรึเปล่า

 

(บางทีฉันอยากจะได้ภาพถ่ายพวกเขามามากกว่า มันทำให้คาดเดาได้ง่ายมากกว่านี้)

 

ในตอนที่ฉันจำได้ ฉันก็ได้เจอกับวูล์ฟ ที่ทำให้ฉันนึกเรื่องของวูล์ฟออกทันที แต่ในตอนนี้ที่ฉันมีรายชื่ออยู่ในมือนี้ได้เป็นเพราะฉันบอกกับท่านพ่อว่า『หนูอยากจะรู้เรื่องของเด็กคนอื่นๆ ที่จะเข้าไปเรียนที่โรงเรียนเดียวกับหนู…』ถ้าฉันบอกพ่อไปว่า『แล้วก็ หนูอยากได้ภาพเหมือนของพวกเขาด้วยค่ะ…』ท่านพ่อคงไล่ฉันออกมาจากห้อง

 

หรือบางทีเรื่องนี้อาจจะเป็นตัวนำให้เกิดปัญหาที่ใหญ่กว่านั้นอีกก็ได้… ฉันอยากให้ที่นี่เป็นแบบประเทศญี่ปุ่นที่ผู้คนสามารถค้นรูปภาพได้อย่างหลากหลายจัง

 

อย่างไรก็ตามชื่อของ『เชด』ไม่ได้อยู่ในรายชื่อ

อาจจะเป็นไปได้ว่านี่เป็นเพียงชื่อเล่นจากชื่อจริงของเขา ทำให้ฉันไม่สามารถค้นหารายชื่อเขาเจอจากรายชื่อที่อยู่ในมือของฉัน

 

การที่ค่อยๆ เรียนรู้จดจำรายละเอียดต่างๆ อยู่เบื้องหลังเพื่อไม่ให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่ากลัว ในตอนนี้ฉันกำลังพยายามอย่างสุดความสามารถ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีความคืบหน้าเลยแม้แต่น้อย

 

เพราะความพยายามของฉันที่เอาแต่ปักหลักจดจดทุกอย่างในรายชื่อนั้นนับครั้งไม่ถ้วน ทำให้กลายเป็นว่าฉันคุ้นเคยและจดจำรายชื่อเหล่านี้ไว้ได้หมดแล้ว

 

(เนื่องจากพวกเขาเป็นตัวละครที่สามารถจีบได้ในเกม ดังนั้นฉันแน่ใจว่าลักษณะภายนอกของพวกเขาจะต้องดูดีแน่นอน)

 

ฉันยังคิดอยู่ว่าจะสามารถได้ยินข่าวลือเรื่องเด็กผู้ชายที่ดูดี มีลักษณะที่ตรงกับความต้องการของฉันได้ที่ไหนได้บ้าง ถ้าฉันไปขอรูปพวกเขาจากท่านพ่อ ความเชื่อถือในตัวฉันจากเขาจะต้องลดลงแน่ และฉันจะไม่สามารถแก้ไขเรื่องราวทุกอย่างได้ แต่ถ้าฉันกล้าที่จะเผชิญหน้าลองขอ บางทีฉันอาจจะขอสำเร็จก็ได้…

 

ความคิดของฉันถูกทำลายโดยพี่เลี้ยงของฉันเรียกฉันให้ไปรับประทานอาหารมื้อกลางวันที่ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว

 

「…แล้ววันนี้ท่านพ่อของฉันต้องไปร่วมงานด้วยหรือคะ?」

 

「ใช่ค่ะ  นายท่านกำลังรอรับแขกอยู่ค่ะ」

 

「แขกหรือคะ?」

 

น่าผิดหวังจัง

 

「ใช่ค่ะ เป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณหนูไงคะ น้องชายของมาดาม คุณหนูจำพวกเขาได้ไหม?」

「ท่านน้านาร์ซิสซัสใช่ไหมคะ? ฉันไม่รู้เลยว่าเขาจะไปร่วมงานกับพวกเราในวันนี้ด้วย」

 

「ใช่แล้วล่ะค่ะ เขาต้องการที่จะปรึกษาอะไรบางอย่างกับนายท่าน ซึ่งดิฉันเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไรเช่นกัน」

 

ฉันไม่รู้ว่านี่จะเป็นเรื่องดีหรือไม่ ฉันรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่ยากมากในตอนนี้ที่ฉันต้องเข้ารับประทานอาหารกลางวันร่วมกับคนหมู่มาก

 

「สวัสดีค่ะท่านน้า ไม่ได้เจอกันเสียนานเลยนะคะ หนูลิโคริสค่ะ」

 

ฉันกล่าวถ้อยคำทักทายอย่างสุภาพสตรีออกไปอย่างเหมาะสมเข้ากับสถานการณ์ และมารยาททางสังคมชนชั้นสูง และใบหน้าของท่านน้าในตอนนี้นั้นดูแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นฉัน

 

「ลิโคริส! โอ้ เด็กตัวเล็กๆ คนนั้นกลายเป็นเลดี้แล้วหรือนี่ น้าไม่ได้เจอหลานแค่ช่วงระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น ตอนนี้หนูกลายเป็นเหมือนพี่สาวน้าไปเสียแล้ว」

 

ท่านน้าบอกว่าฉันคล้ายกับท่านแม่มาก อันที่จริงฉันไม่ค่อยรู้เรื่องราวเกี่ยวกับท่านแม่เท่าไหร่นัก นอกจากภาพวาดที่ติดอยู่บนฝาผนัง

 

「แล้วท่านน้าสะใภ้และพี่ไคนัมไม่ได้มาด้วยหรือคะ? 」

 

ไคนันเป็นญาติผู้พี่ที่อายุห่างจากฉันเพียงแค่ไม่กี่ปี ถึงแม้ว่าพวกเราจะแลกเปลี่ยนจดหมายกันบ่อยๆ แต่ในความเป็นจริงพวกเราไม่เคยเห็นตัวจริงกันแล้กันเลย

 

「จ๊ะ จ๊ะ พวกเขาสบายดี แต่ว่านะลิโคริส – ตอนนี้หนูอายุเท่าไหร่แล้วจ๊ะ?」

 

「หนูอายุสิบขวบแล้วค่ะ」

 

「น้าเห็นแล้ว ตอนนี้หลานดูโตขึ้นมาก และยังดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นด้วย แม้แต่เด็กที่อายุน้อยกว่าหลานก็ยังดูเหมือนหลานโตกว่าอยู่ดีน๊า–」

 

「นาร์ซิสซัส」

 

ท่านพ่อตัดบทการพูดคนเดียวของท่านน้า

 

ท่านพ่อที่กำลังสีหน้าเครียด นี่อาจจะเป็นเรื่องปกติ แต่ว่าท่านพ่อไม่เคยทำสีหน้าแบบนี้ต่อหน้าฉัน ฉันเลยประหลาดใจเล็กน้อย

 

「ไว้คุยกันที่หลัง ฉันไม่อยากให้ลิโคริสเข้าร่วมการคุยครั้งนี้ด้วย」

 

「เถอะน่า นายควรปรับปรุงได้แล้วน่า แคลล์เฟอร์ ไม่ช้าก็เร็วเธอก็ต้องรับรู้อยู่ดี」

 

แคลล์เฟอร์ คือชื่อของท่านพ่อ ไม่มีใครเคยเรียกชื่อจริงของท่านพ่อนอกจากชื่อตำแหน่งท่านดยุคแห่งลิเลียเท่านั้นที่ฉันได้ยินจนคุ้นหู นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินคำเรียกชื่อตัวท่านพ่อแบบปกติ

 

ทำไมท่านพ่อถึงบอกว่าไม่อยากให้ฉันได้ยิน『การพูดคุย』?หรือว่ามันเป็นเรื่องยุ่งยากที่เด็กเกินกว่าจะเข้าใจ จนท่านพ่อถึงกับสั่งห้ามท่านน้าไม่ให้พูดกันนะ?

 

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฉันเลยลองถามออกไปดู

 

「ท่านน้าคะ『เด็ก』ที่ท่านอาหมายถึงนี่ใครกันคะ? เท่าที่หนูจำได้ไคนันนั้นแก่กว่าหนูนี่คะ」

 

「ใช่แล้วจ๊ะ เด็กคนนั้นไม่ใช่ไคนันหรอกนะ น้ากำลังพูดถึงลูกพี่ลูกน้องของหลานอีกคนนึง เด็กคนนั้น… เป็นเด็กที่เป็นลูกนอกสมรสของน้าเอง…」

 

ทันทีที่ท่านน้าพูดขึ้นมา ฉันก็หันหน้าไปหาท่านพ่อของฉันอย่างไม่อยากจะเชื่อ ฉันคิดว่าท่านพ่อของฉันเองก็คงเข้าใจความรู้สึกของฉัน เขาเลยส่งรอยยิ้มที่ค่อนข้างมีปัญหากลับมาทางฉัน

 

「เมื่อเร็วๆ นี้น้าได้พาเด็กคนหนึ่งมาที่บ้าน เป็นเด็กผู้ชายชื่อว่า เชด」

 

――――――――――――――――เอ๊ะ?


 




NEKOPOST.NET