NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.98 - คุณหมีกลับไปที่มิริร่า


 

เมื่อพวกเราออกมาจากอุโมงค์ แสงจากพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินนั้นย้อมทะเลจนกลายเป็นสีแดง สายลมพัดเข้ามาหาเราและได้กลิ่นเกลือจางๆ พวกเราสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด

 

「มันสวยงามมากเลย」

「เธอพูดถูก」

「ต้องขอบคุณอุโมงค์นี่ ตอนนี้ที่นี่ก็ใกล้กับเมืองครีโมเนียมากเลย ดังนั้นมันคงจะเยี่ยมไปเลยถ้าได้มาพักผ่อนที่นี่ในวันหยุด」

「ฉันเข้าใจ ครั้งหน้าฉันพาลูกสาวมาด้วยดีไหมน้า?」

「ฉันไม่เคยแม้แต่จะคิดมาก่อนเลยจริงๆ ว่าจะเดินทางมาอีกฟากของภูเขาได้ภายในวันเดียวเนี่ย」

「ก็ปกติต้องเดินทางอ้อมภูเขา แล้วมันก็ทำให้เสียเวลาเอามากๆเลย」

 

พวกเราเดินทางตรงไปที่เมือง ในขณะที่กำลังพูดคุยแลกเปลี่ยนความเห็นและมองดูพระอาทิตย์ที่กำลังค่อยๆลาลับฟ้าไป

เมื่อพวกเรามาถึงทางเข้าเมือง ฉันก็เห็นทหารยามคนที่เคยทักฉันตอนที่มาเมืองนี้ครั้งแรก

 

「สาวน้อยหมี! เธอกลับมาแล้ว」

 

หน้าเขาดูมีความสุขมากตอนที่วิ่งมาหาฉัน

 

「ฉันออกเวรพอดีตอนที่เธอออกจากเมือง เธอรู้ไหมว่าฉันเสียใจจริงๆที่ไม่มีโอกาสได้ขอบคุณเธอเลยซักครั้ง」

 

อืมม ตอนนี้พอฉันมาลองคิดดู ยามที่เฝ้าอยู่ตอนฉันออกจากเมืองดูเหมือนจะคนละคนกันนะ

 

「ให้ฉันได้กล่าวคำขอบคุณเธออีกครั้งนะ ขอบคุณที่ช่วยปกป้องเมืองนี้เอาไว้」

 

เขาขอบคุณฉัน อย่างไรก็ตามนี่มันน่าอายจริงๆนะ

 

「ฉันได้รับคำขอบคุณมากมายจากผู้คนในเมืองนี้แล้ว คุณไม่ต้องพูดอีกก็ได้ จริงๆนะ ฉันยังได้รับข้าวมาจากพวกคุณทุกคนด้วย」

 

สิ่งที่ทำให้ฉันมีความสุขที่สุดคือข้าวที่พวกเขาเอามาให้

เมื่อลองคิดดูอีกที การแสดงความขอบคุณด้วยสิ่งของมันก็ดีกว่าคำพูด....นิดนึงนะ

 

「อ้อใช่ ในนั้นก็มีข้าวส่วนของฉันที่ยังเหลืออยู่ที่บ้านด้วยละ ถึงแม้ว่ามันจะมีไม่มากนักก็เถอะ」

「เรื่องจริงเหรอ? ขอบคุณมากจริงๆ ฉันจะทานมันอย่างสำนึกบุญคุณนะ」

 

เขาดูมีความสุขมาก เมื่อฉันพูดแบบนี้ออกไป

 

「ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะตอนที่พวกเธอคุยกันอยู่นะ แต่นายปล่อยให้พวกเราเข้าไปได้ยัง?」

 

คลิฟท์ขัดจังหวะบทสนทนาของพวกเรา

 

「ขอโทษทีนะ พวกคุณเป็นคนรู้จักของสาวน้อยเหรอ?」

「ใช่ ตามนั้นแหละ」

「ขอผมยืนยันการ์ดประจำตัวของพวกคุณได้ไหม?」

 

ยามกลับมาทำหน้าที่ของเขา และบอกให้ส่งการ์ดประจำตัวมาให้เขาตรวจสอบ

คลิฟท์และมายรีนซัง ส่งให้ตามที่เขาสั่ง

ยามมองไปที่การ์ดที่รับมา และหน้าของเขาก็ค่อยๆซีด

 

「……ท่านเคาท์ และหัวหน้ากิลด์」

 

ยามค่อยๆส่งการ์ดคืนให้ด้วยมือที่สั่นเทา แล้วรีบก้มหัวคำนับ

 

「ผมต้องขอประทานโทษด้วยครับ เชิญเข้ามาได้เลยครับ」

「คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนี่หรอกนะ แล้วก็ไม่ต้องสุภาพนักก็ได้」

「ใช่เลย นายไม่ต้องคำนับคนแบบนี้ก็ได้นะ」

 

มายรีนซังพูดอย่างกับว่ามันไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย ไม่ใช่ว่าการ์ดของเธอก็ทำให้เขาตกใจเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

เมื่อพวกเราได้เข้าเมือง พระอาทิตย์ก็ตกดินแล้ว มันค่อยๆมืดลงเรื่อยๆ

อย่างที่คิดไว้ การไปเจรจากันในวันนี้คงเป็นไปไม่ได้

 

「ถึงจะช้าไปหน่อยก็เถอะนะ แต่พวกคุณต้องการทำอะไรต่อละ? ถ้าต้องการไปโรงแรม ฉันพาไปได้นะ」

「ไม่ละ สิ่งแรกที่ฉันอยากทำคือไปที่กิลด์นักผจญภัยก่อน」

「นายพูดถูก พอไม่มีนายยกเทศมนตรีแล้ว ที่ต้องทำก็คือไปพบกับชายชราสามคนที่มีอำนาจแทน แต่นี่มันก็ดึกแล้ว ดังนั้นการไปพบหัวหน้ากิลด์นักผจญภัยที่รู้เรื่องราวทั้งหมดก็น่าจะดีกว่า」

 

ความคิดเห็นของพวกเขาตรงกัน ดังนั้นพวกเราเลยไปที่กิลด์นักผจญภัยกัน

ระหว่างทางไปกิลด์ ผู้คนมากมายที่เราพบก็กล่าวทักทายฉัน

 

「เธอนี่เป็นที่นิยมในเมืองนี้จริงๆ」

「พอคิดถึงเรื่องที่เธอจัดการคราเคน ก็เป็นเรื่องปกติละนะที่พวกเขาจะชื่นชมเธอ」

「มันไม่ใช่แค่อย่างนั้นหรอก ใช่ไหมละ? ฉันว่าส่วนหนึ่งต้องมากจากชุดน่ารักๆที่เธอใส่แน่นอน」

 

ชุดคุณหมีของฉันอะนะ?

ฉันคงไม่มีความสุขหรอกนะ ถ้าฉันจะกลายเป็นที่รู้จักเพราะชุดนี้

 

ฉันกังวลจริงๆนะเกี่ยวกับเรื่องนี้ เช่นเดียวกับที่บางคนอาจจะบอกว่า ‘โบว์นั่นคือตัวตนที่แท้จริงของเธอ’ หรือ ‘แว่นตานั่นคือตัวตนที่แท้จริงของเธอ’ พวกเขาก็จะเริ่มลือกันว่า ‘ชุดหมีนั่นคือตัวตนที่แท้จริงของเธอ’

ฉันจินตนาการได้เลยว่าฉันจะรู้สึกแย่ขนาดไหน ถ้าในอนาคตผู้คนไม่สนใจฉันเพียงแค่ว่าฉันเดินเล่นในเมืองโดยที่ไม่ได้ใส่ชุดคุณหมี

ฉันยิ้มเมื่อฉันตระหนักถึงเรื่องที่ฉันกำลังคิดอยู่

ฉันเคยคิดอยู่เสมอว่าการที่พวกเขาจ้องมองและสนใจฉันมันทำให้ฉันเจ็บปวด แต่ตอนนี้ ฉันกลับคิดว่าฉันจะเศร้าถ้าพวกเขาไม่ได้สนใจฉัน เรื่องนี้มัน…อาจจะเป็นผลที่มาจากการอยู่ตัวคนเดียวมานานใช่ไหม?

เอาเถอะสำหรับตอนนี้ ฉันภาวนาขอแค่ว่า พวกเขาจะไม่คิดว่า ฉัน = ชุดคุณหมี ฉันแน่ใจว่าฉันไม่อยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้น

เมื่อพวกเรามาถึงกิลนักผจญภัย เราเห็นแต่พนักงานกำลังทำความสะอาด ไม่เห็นนักผจญภัยเลยซักคน น่าจะเพราะเนื่องจากเรื่องอื้อฉาวของกิลด์การค้า ทำให้บางส่วนก็อยู่ในคุก และคนจำนวนมากที่ตัดสินใจออกจากเมืองไปเพราะรู้สึกผิดที่ตกเป็นเครื่องมือของกิลด์การค้า

หลังจากพวกเราเข้ามาในกิลด์ พนักงานคนหนึ่งก็สังเกตุเห็นพวกเรา

 

「ยูนะซัง」

 

หลังจากที่เขาพูดออกมา ทุกคนในกิลด์ก็หันมามอง

 

「อโทร่าซังอยู่ไหม?」

「อยู่ครับ ผมจะรีบไปแจ้งเธอทันที」

 

พนักงานวิ่งไปที่ห้องด้านหลังกิลด์

ประตูด้านหลังกิลด์ถูกกระแทกเปิดดังลั่น และอโทร่าซังก็รีบออกมา

และเช่นเคย เธอก็ยังใส่เสื้อผ้าที่เน้นหน้าอกของเธอ

 

「ยูนะ! เธอกลับมาแล้วเหรอ?」

「อโทร่าซัง ฉันกลับมาแล้ว」

「แล้วเป็นไงบ้าง? เจ้าเมืองครีโมเนียตอบกลับว่าไงบ้าง?」

 

เธอถามออกมา นี่เธอไม่ได้สังเกตุเห็นคลิฟท์กับมายรีนซังเหรอ?

 

「อโทร่าซัง ใจเย็นๆก่อนแล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง」

「อ่า โทษทีๆ โอเค ไม่เป็นไรแล้ว แล้วสองคนนี้ใครกันละ?」

 

ดูเหมือนในที่สุดเธอจะสังเกตุเห็นพวกเขาสองคนซักที

 

「ผู้ชายคนนี้คือเจ้าเมืองครีโมเนีย  คลิฟท์…โฟ…โฟ…ชื่อขุนนางซักชื่อแหละ」

「นี่! เธอไม่เคยจำชื่อคนเลยเรอะ? ถ้าเธอไปแนะนำตัวขุนนางคนอื่นแบบนี้นะ เธอไม่ได้ออกไปแบบครบ32แน่ ถึงแม้ว่าฉันไม่ว่าอะไรก็เถอะ」

「ถ้างั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมละ?」

 

ก็ชื่อของเขามันยาวจะตาย! ฉันจำได้ไม่หมดหรอก!

นอกจากนั้น ฉันก็ไม่เคยต้องพูดชื่อนี้มาก่อนนิ

 

「เธอนี่มัน…」

 

คลิฟท์ถอนหายใจแล้วเดินออกมาด้วยการแสดงออกที่น่าประหลาด

จากนั้น คลิฟท์ก็มองไปที่อโทร่าซัง

 

「ฉันเป็นเจ้าเมืองคริโมเนีย คลิฟท์ โฟรชัวร์ พวกเราเพึ่งมาถึงที่นี่ แต่มันดูเหมือนจะสายไปซักหน่อย พวกเราเลยตัดสินใจมาที่นี่เพื่อมาทักทาย」

 

คลิฟท์แนะนำตัวเองอย่างสุภาพ

 

「เจ้าเมืองครีโมเนีย…」

 

อโทร่าซังมองไปที่คลิฟท์ด้วยอาการงุนงง

 

「แล้วผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนี้คือมายรีนซัง หัวหน้ากิลด์การค้าประจำเมืองครีโมเนีย」

「หัวหน้ากิลด์การค้า.…」

 

จากนั้นเธอก็มองไปที่มายรีนซัง

 

「ฉันมาเป็นตัวแทนกิลด์การค้าแห่งเมืองครีโมเนีย ดูเหมือนว่าคนของเราจะต้องรับผิดชอบสำหรับเรื่องอื้อฉาวที่เกิดขึ้น และฉันต้องขอโทษจริงๆเกี่ยวกับเรื่องนี้」

 

หลังจากอโทร่าซังได้ยินที่มายรีนซังกล่าวออกมา เธอก็กลับมาทำหน้าที่ของเธอ

 

「ฉะ ฉันอโทร่า เป็นหัวหน้ากิลด์นักผจญภัยประจำเมืองนี้ค่ะ ขอขอบพระคุณมากๆที่อุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกลมากเพื่อมาถึงที่นี่」

「ไกลมาก?」

「เดินทางมาตั้งไกล?」

 

พวกเขาสองคนดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างออกมา เมื่ออโทร่าเห็นท่าทางของพวกเขา เธอก็พูดออกมา

 

「อย่างที่ท่านคลิฟท์บอก วันนี้มันก็สายมากแล้ว ดังนั้นเราน่าจะมาสนทนากันต่อพรุ่งนี้นะคะ?」

「ได้สิ แน่นอนอยู่แล้ว」

「แล้วคืนนี้พวกคุณจะไปพักที่ไหนกันคะ?」

 

อโทร่าซัง ถามเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะพูดออกมา

 

「โดยปกติฉันต้องพาพวกคุณไปพักในที่ๆดีที่สุดในเมืองนี้คือที่พักของนายกเทศมนตรี แต่ตอนนี้ทางเราไม่มีนายกเทศมนตรี และ…บ้านพักทั่วไปก็ดูจะไม่ค่อยเหมาะสมกับ…」

「คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก มันเป็นความผิดของทางเราเองที่มาโดยไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้า แต่ที่พักที่โรงแรมก็พอแล้ว」

「ทราบแล้วค่ะ ถ้าพวกคุณไม่ว่าอะไร」

เมื่อพวกเขาสองคนพูดไปแบบนี้ อโทร่าซังก็โค้งคำนับทั้งคู่

「ต้องขอบพระคุณเป็นอย่างมากคะ เราจะให้พนักงานไปแจ้งพวกคุณพรุ่งนี้เช้า ดังนั้นโปรดพักผ่อนให้สบายในคืนนี้นะคะ แน่นอนว่าเรื่องค่าที่พักเราจะจัดการให้เอง พวกคุณไม่ต้องกังวลเรื่องนี้」

 

อโทร่าซัง เรียกซาอิให้มานำทางพวกเราไปที่โรงแรม

 

「ฉันรู้แล้วนะว่าโรงแรมมันอยู่ตรงไหน ดังนั้นไม่ต้องให้คนมานำทางก็ได้」

「มันต้องอธิบายให้เดก้าซังเข้าใจน่ะว่า ทั้งสองคนเป็นแขกผู้มีเกียรติ ถึงแม้ว่าเราจะต้องแสดงความสุภาพต่อพวกเขา แต่ฉันก็ไม่อยากให้เรื่องยุ่งยากมันเกินขึ้น ดังนั้นฉันเลยอยากเก็บเรื่องฐานะของท่านคลิฟท์ที่เป็นขุนนางไว้เป็นความลับ แบบนี้น่าจะดีกว่า ได้ไหมคะท่านคลิฟท์?」

「ได้สิฉันไม่ว่าอะไรหรอก ฉันเป็นแค่เพื่อนของยูนะก็ได้」

「ต้องขอบพระคุณเป็นอย่างมากคะ ดังนั้นฉันจะจัดการเรื่องทุกอย่างตามที่ได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้นะค่ะ」

 

ซาอิคนที่อยู่ถัดจากอโทร่าซังก็เริ่มโค้งคำนับ

 

「ถึงงั้นก็เถอะ อโทร่าซังคุณไม่คิดเหรอว่าคำพูดของคุณตอนนี้มันดูแปลกๆพิกลอะ?」

「ยูนะ! เธอคิดว่าคนๆนี้เป็นใครกัน?」

「เจ้าเมืองครีโมเนีย?」

「ถ้าเธอรู้แล้ว เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?」

「ถึงงั้น คุณก็ไม่เห็นจะต้องสุภาพกับคลิฟท์มากนักนิ」

「เธอนี่มัน… เธอเข้าใจไหมว่านี่คือทัศนคติปกติที่คนปกติมีต่อขุนนาง คนที่แปลกน่ะเธอต่างหาก เอาเถอะถ้าคุณสุภาพมากเกินไปมันจะสร้างปัญหาให้กับฉัน คุณไม่ต้องถึงขนาดที่ยูนะทำหรอก แต่มันจะดีกว่าถ้าคุณพูดกับฉันตามปกติ」

「ค่ะฉันจะทำให้ดีที่สุด แล้วมีคนติดตามมาด้วยกี่คนคะ?」

「ไม่มีเลย」

「……」

 

อโทร่าซังเบิกตากว้าง

ถึงจะสายไปซักนิดแต่พอลองคิดดู ปกติขุนนางเวลาเดินทางก็ต้องมีคนคุ้มกันนิ ใช่ไหม?

 

「ยูนะมาด้วยกันกับพวกเรา ดังนั้นก็ไม่ต้องมีคนคุ้มกันหรอก」

มันเป็นไปได้เหรอที่เขาไว้ใจฉันขนาดนั้น?

「จริงเหรอคะ?」

「ใช่ พวกเราเดินทางมาด้วยหมีของยูนะ เมื่ออ่านข้อความในจดหมาย ฉันก็คิดว่าน่าจะดีที่สุดถ้ารีบมาที่นี่ เลยตัดสินใจใช้วิธีเดินทางที่รวดเร็วที่สุด」

「ขะ ขอบพระคุณมากคะ」

 

อโทร่าซังดูเหมือนจะตื้นตันใจ นี่เธอมีบุคลิกแบบนี้ด้วยเหรอนิ?

พออโทร่าซังใช้คำพูดที่ไม่เหมือนเธอตามปกติ เลยทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด

 

「ถ้างั้นเพื่อความปลอดภัย ฉันจะจัดหาคนคุ้มกันจากในกิลด์ไปให้ทางคุณ…」

「ไม่เป็นไรหรอกอโทร่าซัง ฉันและหมีของฉันก็ยังอยู่ด้วย มันไม่มีปัญหาอะไรหรอก」

「…แต่ว่า….」

「คุณช่วยจัดเจ้าหน้าที่คุ้มกันให้ตั้งแต่พรุ่งนี้ละกัน โดยเฉพาะเวลาที่ฉันต้องแยกกับพวกเธอ ได้ไหม?」

「……ทราบแล้วคะ คืนนี้ฉันจะเริ่มจัดการตามที่คุณสั่ง」

「ตราบใดที่พวกเขาอยู่ในโรงแรม ฉันหรือพวกหมี จะรับประกันความปลอดภัยของพวกเขาเอง」

ถึงแม้ว่าฉันจะหลับลึก แต่พวกหมีจะคอยเฝ้าให้ ดังนั้นมันปลอดภัยแน่นอน

เพราะตอนนี้มันก็ดึกแล้ว พวกเราเลยจบการสนทนาและเดินทางออกจากกิลด์

「สาวน้อย! เธอกลับมาแล้วเหรอ?」

「ฉันเพิ่งกลับมาถึงวันนี้น่ะ ฉันจะมาอยู่ในความดูแลของคุณอีกซักพักนะ」

「โอ้ เธอมาอยู่ได้เสมอตามที่เธอต้องการเลย」

 

ซาอิขัดจังหวะการสนทนาของเรา และเริ่มอธิบายรายละเอียด

 

「ฉันไม่ได้คิดจะเก็บค่าที่พักตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ที่นี่ยินดีต้อนรับเพื่อนของสาวน้อยเสมอ! นอกจากนี้เรายังมีห้องพักที่ว่างอยู่อีกมาก พวกคุณสามารถพักที่นี่ได้นานเท่าที่ต้องการเลย」

「อาา จะดีเหรอที่เชื่อใจพวกเราขนาดนี้? ถ้าพวกคนไม่ดีได้ยินเข้า คงชอบที่จะอยู่ที่นี่ไปตลอดเลยนะ」

 

มายรีนซังพูดราวกับว่ากำลังทดสอบเขาอยู่

 

「ไม่มีทางที่คนรู้จักของสาวน้อยจะเป็นคนแบบนั้น ถ้ามีใครซักคนทำแบบนั้น ก็ต้องเป็นพวกต้มตุ๋นที่ใช้ชื่อของเธอมาอ้างโดยที่เธอไม่รู้ตัว」

「หืมม ยูนะจังนี่ได้รับความเชื่อถืออย่างมากเลยนะเนี่ย」

「ฉันไม่ใช่คนที่ไว้วางใจพวกนักเดินทางง่ายๆหรอก แต่มันแตกต่างกันสำหรับสาวน้อย เรื่องนี้ถ้าถามผู้คนในเมืองนี้ ทุกคนก็คงจะตอบแบบเดียวกัน」

 

อะไรละนั่น ความหนักแน่นแบบนั้น ความไว้วางใจที่สมบูรณ์แบบ?

นี่มันน่ากลัวจริงๆนะเนี่ย ฉันทำเรื่องอะไรที่มันใหญ่โตลงไปเหรอ?

พอคิดดูซักนิด  ช่ายย ฉันทำ

ฉันให้อาหารพวกเขา ฉันปราบปรามพวกโจร ฉันปลดปล่อยพวกคนที่ถูกจับตัวไป ฉันเปิดเผยแผนการชั่วร้ายของกิลด์การค้าทางอ้อม ฉันกำจัดคราเคน ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังให้วัตถุดิบของเจ้าคราเคนกับพวกเขาอีก เมื่อฉันคิดถึงเรื่องนี้ มันก็ช่วยไม่ได้จริงๆที่พวกเขาจะเชื่อใจฉันแบบสุดๆ

เอาละตอนนี้ฉันก็ต้องเพิ่มการสร้างสร้างอุโมงค์ลงไปในรายการนี้ด้วยสินะ พวกเราไม่สามารถเก็บเรื่องนี้เป็นความลับได้นิใช่ไหม?

 

「นั่นเป็นเหตุผลที่ทำไม  มันถึงคุ้มค่าที่จะเชื่อมั่นทุกคำพูด ถ้ามันออกมาจากปากสาวน้อย」

ทำไมมันฟังดูอย่างกับว่ากำลังจะเกิดลัทธิใหม่เลยละนั่น?

ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันจะเป็นแบบนี้นะ

「ฉันทำมันเพราะฉันอยากจะทำเอง ดังนั้นอย่าใส่ใจเรื่องนี้เลย ฉันขอละ โปรดอย่าใส่ใจมัน」

 

ฉันพูดอย่างแน่วแน่

ฉันต้องหยุดการสนทนาตอนนี้อย่างเด็ดขาด

 

「แต่…」

「ถ้าคุณต้องการขอบคุณฉัน คุณช่วยรับฟังเรื่องเล็กน้อยที่ฉันต้องการได้ไหม?」

「อะไรละ? เรื่องเล็กน้อยที่เธอต้องการ?」

「ฉันค่อยบอกคุณทีหลัง ดังนั้นช่วยรอหน่อยละกัน」

「เข้าใจละ ถ้าเป็นสิ่งที่ฉันพอจะทำได้ ฉันจะรับฟังมัน」

 

แน่ใจจริงๆนะว่าจะทำตามที่พูด? นี่สัญญาโดยไม่ถามถึงเหตุผลเลยเหรอ

ฉันกำลังจะพาลูกสาวคุณไปนะ!

ฉันได้รับการยินยอมของเธอแล้ว สิ่งเดียวที่ฉันขาดคือความเห็นชอบจากเดก้าซัง ผู้ปกครองของเธอ

 

「เอาละๆ เพื่อนของสาวน้อย ฉันจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับพวกคุณเอง ดังนั้นกินกันได้เต็มที่จนกว่าท้องจะอิ่มเลยนะ」

 

เดก้าซังนำอาหารทะเลที่เขาทำมาเสิร์ฟ และพวกเขาทั้งคู่ก็ทานกันเต็มที่ตามที่พวกเขาต้องการ

พวกเราขึ้นไปและแยกย้ายเข้าห้องของแต่ละคน และเพราะเรื่องที่ต้องทำให้วันพรุ่งนี้ พวกเราตัดสินใจที่จะเข้านอนเลย

ฉันไม่ลืมที่จะเรียกคุมะคิวและคุมะยุรุออกมาเป็นผู้คุ้มกัน

 

「ช่วยปลุกฉันด้วยนะ ถ้ามีคนที่น่าสงสัยเข้ามาใกล้ห้องของคลิฟท์หรือมายรีนซัง」

 

ฉันบอกคุมะคิวกับคุมะยุรุในขณะที่กำลังลูบหัวพวกเขา

พวกเขาตอบกลับมาเบาๆ『คุนน』

 




NEKOPOST.NET