[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 96 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.96 - คุณหมีไปพบกับคลิฟท์


 

เมื่อฉันมาถึงคฤหาสน์เจ้าเมือง ฉันบอกกับยามคนที่ฉันเคยเห็นมาก่อน ว่าฉันต้องการพบกับคลิฟท์

เขาให้ฉันผ่านเข้ามาทันที และช่วยพาฉันไปพบกับคลิฟท์ตอนนี้เลย

เจ้าเมืองอย่างคลิฟท์นี่มีเวลาว่างเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

 

「มันหายากนะที่เธอต้องการมาพบฉัน แทนที่จะไปหาโนอา」

「ก็นะ พอดีมีคนขอร้องให้ฉันเอานี่มาให้กับคุณ」

 

ฉันมอบจดหมายที่คุณปู่คุโระฝากมา

พอคลิฟท์รับไปเขาก็เปิดอ่านทันที

เมื่อเขาอ่านจนจบแล้วเขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

「นี่เธอทำอะไรลงไปเนี่ย… จัดการคราเคนด้วยตัวคนเดียว มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม?」

「เรื่องที่ฉันฆ่ามันถูกเขียนอยู่ในนั้นด้วยเหรอ?」

ถึงแม้ว่าฉันจะบอกอโทร่าซังให้เก็บเป็นความลับ.…

「พวกเขาไม่ได้บอกหรอกว่าเธอเป็นคนทำ แต่บอกว่ามีนักผจญภัยจัดการมันด้วยตัวคนเดียว ทุกคนที่รู้จักเธอก็พอจะเดาออกแหละว่าเธอเป็นคนเดียวที่สามารถทำแบบนี้ได้!」

 

เขาพูดออกมา ดูเหมือนเขาจะเริ่มฉุนเฉียวนะ

ก็ถูกของคลิฟท์ เขารู้ว่าฉันสามารถจัดการมอนสเตอร์ 10,000ตัวและเจ้าหนอนยักษ์นั่นได้ในทีเดียว เขาเลยรู้ว่าเป็นใครที่ข้อความข้างในนั้นอ้างถึง

ถึงงั้นก็เถอะ คุณปู่คุโระ… คุณหาทางปกปิดเรื่องที่ดีกว่านี้ไม่ได้แล้วเหรอ?

 

「คุณรู้ไหม ฉันไม่ได้ฆ่ามันเพราะอยากจะฆ่า แต่คราเคนมันเข้ามาขวางเส้นทางของฉัน ดังนั้นฉันเลยต้องจัดการมัน เรื่องมันก็มีอยู่แค่นี้」

 

เส้นทางของฉัน = เส้นทางของข้าว

 

「’ขวางเส้นทางของฉัน’… อะไรละที่คนที่อยู่บนจุดสูงสุดอย่างเธออยากจะทำ? หรือเส้นทางของเธอคือการครองโลก?」

「ฉันไม่อยากทำเรื่องน่ารำคาญแบบนั้นหรอก」

「หืม เธอไม่ได้บอกว่าเธอทำไม่ได้ แต่เธอไม่อยากทำเหรอ」

「มันก็พอเป็นไปได้อยู่นะสำหรับฉัน」

 

แต่ฉันไม่มีแผนจะทำอย่างนั้นจริงๆ

มันสนุกตรงไหนที่ต้องมานั่งควบคุมโลก?

ฉันชอบนอนกลางวันมากกว่าจะทำเรื่องน่ารำคาญแบบนั้น

 

「ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่ฉันต้องกังวลมากกว่าเรื่องของยูนะ ก็คงเป็นเนื้อหาในจดหมายนี่」

「พวกเขาเขียนอะไรมาในจดหมายบ้างละ?」

 

พวกเขาอธิบายถึงสิ่งที่ต้องทำในระดับหนึ่ง แต่พวกเขาไม่ได้บอกฉันว่าพวกเขาเขียนอะไรมาบ้างในจดหมาย

 

「สรุปนะคือ พวกเขาเขียนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดในเดือนนี้ และพวกเขายินดีจะจ่ายภาษีให้ถ้าได้เข้าร่วมเป็นมลรัฐของเรา ฉันจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆว่าเธอไปทำอะไรมาบ้างในเมืองนั้น…」

หลังจากที่พูดจบ สายตาเขาก็เหม่อมองไปไกลแสนไกล

 

「พวกเขาเขียนถึงเรื่องของฉันเยอะเลยเหรอ?」

「พวกเขาเขียนมาว่า มีนักผจญภัยคนหนึ่งได้ช่วยเหลือพวกเขาจากความหิวโหยด้วยการบริจาคอาหารให้ ร่วมมือกับอีกสี่คนปราบปรามกลุ่มโจร ช่วยเหลือผู้คนที่ถูกจับตัวไป และสุดท้ายนักผจญภัยคนนี้ก็จัดการเจ้าคราเคนได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร และทั้งหมดนี่ก็ไม่ได้เรียกร้องเงินทองหรือของตอบแทนแม้แต่น้อย… พวกเขาไม่ได้เขียนถึงชื่อเธอ ดังนั้นเธอไม่ต้องกังวลหรอกนะ」

 

อะไรละที่มันไม่ต้องกังวล??

ถึงอย่างน้อยคนที่ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับฉัน จะไม่สามารถที่จะเชื่อมโยงเหตุการณ์ทั้งหมดมาที่ฉันได้ แต่ถ้าพวกเขารู้จักฉัน ก็จะต้องรู้ว่าเป็นฉันเช่นเดียวกับทีคลิฟท์รู้

 

「เอาละ ตัดประเด็นของเธอออกไปก่อน การพิจารณาเรื่องนี้มันสำคัญมากดังนั้นฉันต้องการคุยกับพวกเขา พวกเราต้องพบกันเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้ใช่ไหม? แต่เมืองของเขาไม่มีนายกเทศมนตรีแล้ว ตอนนี้คนที่น่าจะตัดสินใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้เป็นชายชราสามคน และหัวหน้ากิลด์ที่คอยช่วยเหลือพกวเขา แค่คิดว่าต้องพาชายชราสามคนเดินทางมาที่นี่มันก็น่ากลัวมากแล้ว」

「คลิฟท์ตอนนี้คุณว่างใช่ไหมละ ทำไมคุณไม่ไปที่นั่นด้วยตัวคุณเอง?」

「…แม้ว่าเธอจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ เธอก็รู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นเจ้าเมือง ฉันมีงานที่จะต้องรับผิดชอบ ฉันไม่สามารถออกจากเมืองไปเป็นระยะเวลานานๆได้หรอก」

「คุณรู้ไหมว่า ใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็เดินทางถึงเมืองนั้นแล้ว」

 

หลังจากได้ยินที่ฉันพูด คลิฟท์ก็ตอบกลับว่า

 

「…ดูเหมือนฉันต้องเรียกหมอมาดูอาการเธอนะ」

เขาดูเป็นกังวลจริงๆนะ

「ฉันไม่ได้ป่วยเป็นไข้นะ」

「เธอไม่สบายแน่ใช่ไหมละ? เธอจะข้ามภูเขาสูงขนาดนั้นเพื่อไปยังเมืองที่อยู่อีกฝั่งภายในครึ่งวันได้ยังไง? บินข้ามท้องฟ้าไปเรอะ?」

 

คลิฟท์เลียนแบบท่าทางนกกำลังบิน ที่เขาแสดงท่าทางออกมาแบบนี้ ฉันไม่เอามันมาใส่ใจหรอก

 

「ฉันบินไปบนฟ้าไม่ได้หรอก แต่ฉันสร้างอุโมงค์」

「…หาาา?」

 

คลิฟท์หยุดการแสดงเป็นนกของเขา

 

「ขอโทษนะเธอช่วยพูดออกมาอีกทีได้ไหม?」

「ฉันขุดอุโมงค์แล้ว ดังนั้นคุณสามารถไปที่นั้นได้ถายในครึ่งวันด้วยคุมะยุรุ」

 

คลิฟท์กุมหัวของเขา

 

「เธอไม่ได้โกหกใช่ไหม?…ถึงจะเป็นเธอก็เป็นไปได้เหรอ หือ? เธอสร้างอุโมงทะลุผ่านเทือกเขาที่ใหญ่ขนาดนั้นภายในเวลาไม่กี่วันอะนะ เรื่องนี้มัน…」

 

ที่ถูกต้องคือวันเดียวน่ะ

 

「นี่เธอสร้างมันแล้วจริงๆเหรอ?」

「ฉันสร้างเรียบร้อย พอดีฉันอยากเพิ่มการไหลเวียนของสินค้าบางอย่างน่ะ」

「ฉันมักจะเชื่อว่าการกะทำของเธอมันไม่ค่อยสมเหตุสมผลซักเท่าไหร่ แต่ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นถึงขนาดนี้นะเนี่ย」

「นั่นทำให้คุณสามารถไปถึงได้ภายในครึ่งวันด้วยคุมะยุรุ แต่ถ้าคุณอยากให้พวกคุณปู่คุโระมาที่นี่ พวกเราต้องใช้รถม้า และมันต้องใช้เวลาพอสมควร」

「ไม่ละ ฉันอยากไปเห็นเมืองนั้นเหมือนกัน ดังนั้นฉันจะไปเอง」

 

เป็นการตัดสินใจที่รวดเร็วอะไรอย่างนี้

แต่มันก็ยังดีกว่าต้องมานั่งกังวลถึงพวกคุณปู่ละนะ

 

「ฉันยังต้องไปตรวจสอบอุโมงค์ที่เธอสร้างด้วย」

 

นายพูดว่าตรวจสอบ? มันหยั่งกับต้องลงเครื่องหมายว่านี่ผ่านการทดสอบแล้ว ถึงฉันจะไม่ชอบแบบนั้นก็เถอะ แต่…...

 

「แล้วพวกเราจะไปกันตอนไหนละ?」

「ฉันมีงานด่วนที่จะต้องทำให้เสร็จภายในพรุ่งนี้ แล้วฉันต้องไปติดต่อกิลด์การค้าด้วย ดังนั้นเราจะออกเดินทางวันมะรืน」

「กิลด์การค้า?」

「ก็ตามเรื่องที่เขียนมาในจดหมาย ดูเหมือนว่าหัวหน้ากิลด์การค้าที่นั่นจะก่ออาชญากรรมร้ายแรงบางอย่าง ฉันเลยต้องแจ้งพวกเขา ถ้าเป็นไปได้ฉันก็อยากพาหัวหน้ากิลด์ไปด้วย แต่หมีของเธอบรรทุกได้กี่คนละ?」

「ฉันคิดว่าผู้ใหญ่ปกติสองคนนะ แต่ถ้าเป็นคนแบบหัวหน้ากิลด์นักผจญภัย ก็น่าจะได้คนเดียว…」

ถึงแม้จะคนเดียวแต่นั่นคือที่รวมกลุ่มของกล้ามเนื้อเลยนะ ฉันยังรู้สึกแย่แทนคุมะยุรุเลย

「ไม่เป็นไรหรอก หัวหน้ากิลด์การค้าเป็นผู้หญิง ถ้าเธอต้องการไปด้วย ฉันขอให้เธอและหมีของเธอช่วยพาไปด้วยได้ไหม?」

「ไม่มีปัญหา」

 

พวกเราก็ไม่อยากปล่อยให้สถานการณ์ภายในกิลด์การค้ายุ่งเหยิงแบบนี้ การตัดสินโทษของหัวหน้ากิลด์การค้าก็ยังไม่ได้ถูกจัดการ การให้เธอไปด้วยน่าจะช่วยเมืองมิริร่าได้เยอะ

 

「แล้วพวกเราจะไปหาเธอที่บ้านวันมะรืนนะ」

หลังจากนัดกับคลิฟท์เรียบร้อยแล้ว ขณะที่ฉันออกมาจากห้องของเขา โนอาก็วิ่งมาหาฉันพอดี

「คุณยูนะ ตอนคุณมาได้โปรดให้คนมาเรียกหนูด้วยสิค่ะ!」

「ก็วันนี้ฉันมีธุระบางอย่างกับคลิฟท์น่ะ」

「แล้วธุระของคุณเสร็จหรือยังคะ?」

「ตอนนี้เรียบร้อยแล้วละ」

「งั้นจากนี้คุณพอมีเวลาไหมคะ?」

 

เธอชวนฉันด้วยรอยยิ้มที่น่ารักจริงๆ และคนที่ยืนอยุ่ข้างหลังเธอก็ยิ้มให้ฉันเหมือนกัน แต่ทำไมฉันรู้สึกว่ารอยยิ้มนั่นน่ากลัวจัง?

 

「คือมันไม่เป็นไรเหรอ? คุณพ่อบ้านกำลังมองมาทางนี้นะ ถึงเขาจะยิ้มอยู่ก็เถอะแต่ดูเหมือนว่า…」

 

โนอามองไปที่ข้างหลังเธอแล้วหันกลับมาอย่างหน้าซีด

ฉันเข้าใจ แม้แต่โนอาก็สังเกตุถึงอารมณ์ที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั่นได้

 

「คุณหนูนัวร์ คุณอยู่ระหว่างการเรียนหนังสือนะครับ」

「หนูเหนื่อย หนูต้องการพัก หนูต้องการคุณหมีโดสนึง」

 

นี่มันคำตอบอะไรกันนิ คุณหมีโดสนึง นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้ยินชื่อยาแบบนี้  

ถ้ายาแบบนี้มันมีตัวตนอยู่จริง ฉันคงประกาศต่อสาธารณชนแล้วฉันก็คงได้รับรางวัลโนเบลแน่นอน

คุณพ่อบ้านมองโนอา แล้วถอนหายใจ

 

「ผมเข้าใจแล้ว แค่แป๊บเดียวนะครับ มิสยูนะ ได้โปรดช่วยดูแลคุณหนูนัวร์แทนผมซักครู่ได้ไหมครับ?」

「ไม่มีปัญหา」

「ผมจะไปเตรียมเครื่องดื่มมาให้นะครับแล้วค่อยตามคุณไป」

 

คุณพ่อบ้านโค้งคำนับแล้วเดินออกไป

 

「ถ้างั้น ไปที่ห้องของหนูกันเถอะค่ะ คุณยูนะ」

 

เธอจับถุงมือคุณหมีของฉันไว้แน่น และดึงฉันให้ไปพร้อมกับเธอ

 

「แล้วคุณยูนะไปไหนมาเหรอคะ?」

「ฉันไปทะเลที่อยู่ด้านหลังเทือกเขาเอริเซ็นโตะมาน่ะ」

「คุณเดินทางข้ามภูเขา?」

「ก็ฉันมีพวกหมีคอยช่วยนิ」

「พวกคุณหมีนี่น่าประทับใจจริงๆเลย ทะเลเหรอค่ะ อืม นั่นฟังดูดีจริงๆ ซักวันหนูก็อยากไปที่นั่นเหมือนกัน」

「งั้นเธออยากไปไหมละตอนที่มันอุ่นกว่านี้หน่อย?」

「หนูอยากไปแน่นอนค่ะ แต่คุณพ่อคงไม่อนุญาติแน่ถ้าต้องไปที่ไกลๆแบบนั้น」

「ไม่ต้องห่วงตอนนี้มันใกล้จะตาย」

「…?」

 

โนอาเอียงหัวของเธอด้วยท่าทางสงสัย

ฉันยังไม่บอกเรื่องอุโมงค์ตอนนี้หรอก ฉันจะอุบเธอเอาไว้ก่อน

 

「เมื่อถึงเวลาฉันจะหว่านล้อมเขาให้อนุญาติเอง」

「จริงๆนะคะ? สัญญากันแล้วนะ! และคุณยูนะ หนูมีเรื่องจะขอร้อง แต่…」

 

เธอแหงนมองมาที่ฉันอย่างอายๆ

มันดูน่ารักมากแม้กระทั่งกับผู้หญิงด้วยกันอย่างฉัน

ถ้าฉันเป็นโลลิค่อน ฉันต้องยอมรับคำขอของเธอแน่นอน

ก็นะ ถึงฉันพอจะเดาออกว่าเธอจะขออะไรก็เถอะ ฉันก็คงตกลงอยู่แล้ว

 

「คุณช่วยเรียกพวกคุณหมีออกมาหน่อยได้ไหมคะ?」

 

ฉันรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ ก็เธอพึ่งถามหาคุณหมีโดสนึงนิ

ฉันตัดสินใจที่จะแสดงคุมะคิวและคุมะยุรุในรูปแบบสัตว์น้อยให้เธอดู มันเป็นจังหวะที่ดีที่จะทำแบบนี้

 

「วะ วะ วะ ว๊าย อะไรกันค่ะนี่! คุณหมีนี่คือ!」

「คุมะคิวกับคุมะยุรุไง มันจะดีกว่าถ้าพวกเขาตัวขนาดนี้เวลาเรียกออกมาในห้องของเธอใช่ไหมละ?」

 

โนอาค่อยๆขยับเข้าหาพวกหมีอย่างช้าๆ

เธอไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้ พวกเขาไม่หนีไปไหนหรอก.…

จากนั้นเธอก็กอดพวกเขา

 

「คุณยูนะ ได้โปรดมอบพวกเขาให้กับหนูเถอะ!!!」

「ฉันคงต้องขอปฏิเสธ」

 

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าโนอาไม่อยากจะแยกจากพวกหมี แม้ว่าจะหมดเวลาพักแล้ว และคุณพ่อบ้านก็กำลังโกรธอยู่จริงๆ

 




NEKOPOST.NET