[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 95 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.95 - คุณหมีสร้างอุโมงค์


 

วันต่อมาหลังจากทานอาหารเช้า ฉันกลับไปที่ห้องพร้อมกับคิดถึงคำพูดของอันซุ

ถ้าระยะทางมันใกล้ เธอก็พร้อมจะไปที่ครีโมเนีย แต่ตอนนี้ถ้าจะไปต้องใช้ถนนเลียบชายฝั่ง ซึ่งมันไกลเพราะต้องอ้อมภูเขา ไม่ก็ต้องข้ามภูเขาไป แต่สองทางนี้มันไกลและเสียเวลามากๆ

แม้ว่าฉันอยากให้ส่งอาหารทะเลไปที่เมือง

เมื่อฉันคิดถึงเรื่องนี้ ทางเลือกที่ดีที่สุดคงเป็นการสร้างอุโมงค์

ถ้ามีอุโมงค์ ระยะทางไปครีโมเนียก็จะสั้นขึ้นมาก อันซุก็จะกลับไปกับฉัน และอาหารทะเลก็จะขนส่งไปครีโมเนียได้

อย่างไรก็ตาม มันก็มีปัญหาในการสร้างอุโมงค์

แค่เพียงขุดภูเขาคุณไม่สามารถสร้างอุโมงค์ได้หรอกนะ

มันจะมีปัญหาเรื่องระดับความสูง-ต่ำที่แตกต่างกัน

ถ้าฉันแค่ขุดตรงไปอย่างเดียว ก็เป็นไปได้ว่าฉันอาจขุดสูงขึ้นแล้วทะลุออกไปตรงกลางภูเขา โดยที่ยังไม่ถึงเป้าหมาย หรือถ้าฉันเผลอขุดต่ำลงไป มันก็จบลงที่ว่าฉันจะขุดลงใต้ดินไปเรื่อยๆไม่โผล่ขึ้นมา

ถ้าฉันไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างของความสูง-ต่ำในเส้นทางการขุดได้ ฉันคงไม่สามารถสร้างอุโมงค์ได้

ฉันเปิดแผนที่ของฉันเพื่อเช็คดู

 

「หืมม?」

 

แผนที่มันเปลี่ยนไปแล้ว

ตอนแรกมันเป็นแค่แผนที่สองมิติ แต่ตอนนี้มันกลายเป็นสามมิติแล้ว

เมื่อฉันลองมองไปรอบๆ มันก็สามารถแยกแยะความสูงที่แตกต่างกันได้

แผนที่มันเลเวลอัพตอนฉันฆ่าเจ้าคราเคนเหรอ?

ฉันเช็คดูว่าฉันได้สกิลใหม่มาบ้างไหม แต่ดูเหมือนจะไม่มี

ฉันดูแผนที่อีกครั้ง

ฉันสามารถเห็นความสูงของภูเขาได้ มันสูงมากเลย

รันย่าซังนี่ไร้เหตุผลจริงๆที่ปีนขึ้นไปบนภูเขาสูงแบบนี้

มันเป็นภูเขาที่ฉันตัดสินใจว่าจะไม่ปีนมันขึ้นไปเด็ดขาด ถ้าฉันไม่มีพวกคุมะยุรุอยู่ด้วย

แผนที่สามมิตินี้ช่วยในการสร้างอุโมงค์ได้มากจริงๆ

ฉันมองหาสถานที่ดีๆ ที่จะเริ่มต้นขุดในแผนที่

มันต้องใกล้เส้นทางสัญจร และต้องใกล้ทางที่จะไปครีโมเนีย

หลังจากที่ฉันเพิ่งเห็นจุดที่เป็นไปได้สองจุดแล้ว มีใครบางคนมาเคาะประตู

 

「นั่นใครน่ะ?」

「ผมซาอิเองครับ ยูนะซังเป็นอะไรไหมถ้าผมขอรบกวนคุณซักครู่?」

เมื่อฉันเปิดประตู ซาอิก็ยืนรออยู่ตรงนั้น

「มีอะไรเหรอ?」

「ผมขอโทษจริงๆที่มารบกวนเวลาพักผ่อนของคุณ แต่หัวหน้ากิลอยากคุยกับคุณ ดังนั้นคุณช่วยมาที่กิลด์นักผจญภัยได้ไหมครับ?」

「ทำไมเธอต้องการคุยกับฉันละ?」

ฉันไม่อยากฟังเรื่องยุ่งยากหรอกนะ

「ผมเชื่อว่าเธอน่าจะต้องการคุยกับคุณเรื่องเกี่ยวกับเมืองนี้น่ะครับ」

 

เรื่องเกี่ยวกับเมืองนี้?

เขาบอกว่าฉันจะได้ยินรายละเอียดทั้งหมดจากอโทร่าซัง ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้จริงๆที่จะปฏิเสธคำเชิญ ฉันเลยตัดสินใจไปที่กิลด์นักผจญภัย

เมื่อพวกเรามาถึงกิลด์นักผจญภัย ฉันก็เดินเข้าไปในห้องที่อยู่ด้านหลัง

อโทร่าซัง คุณปู่คุโระ และชายชราสองคนที่ฉันไม่รู้จักอยู่ข้างในห้อง

 

「ยูนะมาสิ นั่งตามสบายเลยนะ」

「อืมม แล้วคุณต้องการอะไรละ?」

ฉันนั่งลงบนเก้าอี้แล้วถามคำถาม

「ฉันต้องการจะขอร้องเธอหน่อยน่ะ」

「ขอร้องเรื่อง?」

ฉันถามต่อ

「ฉันจะไม่ขอถึงระดับพระราชาหรอกนะ แต่เธอช่วยพวกเราติดต่อกับเจ้าเมืองครีโมเนียให้หน่อยได้ไหม?」

「ติดต่อเรื่อง?」

「ก็เร็วๆนี้มันมีเรื่องเกิดขึ้นมากมายใช่ไหมละ? นายกเทศมนตรีหนีไป เรื่องอื้อฉาวของกิลด์การค้า แล้วยังเรื่องคราเคนอีก ถ้าเราปล่อยเรื่องทั้งหมดไปโดยไม่แจ้งมันอาจจะมีปัญหาตามมาทีหลังได้ ดังนั้นฉันเลยเกิดความคิด ว่าเป็นไปได้ไหมว่าเธอจะช่วยเป็นตัวแทนติดต่อกับท่านเจ้าเมืองครีโมเนียให้หน่อยน่ะ?」

「คุณหมายถึงต้องการให้เมืองนี้เป็นมลรัฐ?」
(TLไทย : ขออนุญาติใช้คำว่ามลรัฐนะครับ คือตามเรื่องมิริร่าเป็นเมืองอิสระ แต่พอเจ้าเมืองหนีไป ระบบการปกครองก็ไม่ดี ทุจริตง่าย เลยตัดสินใจกันว่าจะรวมเข้าเป็นเขตหนึ่งของจังหวัด(เมืองครีโมเนีย) แต่ระยะทางมันห่างจังจะเรียกว่ารวมกันก็ไม่ได้ เลยใช้ว่ามลรัฐแทน คือจ่ายภาษีให้ครีโมเนียคล้ายๆเป็นเมืองขึ้น ถ้ามีคำอื่นที่เหมาะสมกว่าบอกได้นะครับจะได้กลับมาแก้)

「ใช่ ถูกต้องเลย」

「แล้วชาวเมืองคนอื่นๆละรู้เรื่องนี้ยัง? มันสำคัญมากนะ」

「พวกเขายังไม่รู้หรอก แต่อย่างไรก็ตาม พวกเขาไว้วางใจให้พวกเราจัดการเรื่องที่จะเกิดขึ้นกับเมืองนี้ทั้งหมด」

 

คุณปู่คุโระตอบกลับมา

 

「สามคนนี้เป็นคนที่ได้รับเลือกมา ปกติพวกเรามีห้าคน แต่อีกสองคนหนีไปแล้ว」

「ดังนั้นหลังจากที่พวกเราได้ปรึกษากันมาแล้ว เราตัดสินใจที่จะเป็นมลรัฐดีกว่าเพราะเมื่อพิจารณาเกี่ยวกับอนาคตของลูกหลานเราแล้ว ระบบในปัจจุบันนี้มันไม่เพียงพอ」

「จากนั้นพวกเราก็ช่วยกันคิดว่าเมืองไหนดีที่เราจะขอเป็นมลรัฐด้วย เราก็คิดได้ว่า ลองครีโมเนียดีไหม? เมืองที่ยูนะอยู่」

「แต่มันก็มีเมืองอื่นที่คุณมีการติดต่อซื้อขายด้วยไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่ว่ามันใกล้กว่าเหรอ?」

「ฉันก็ไม่รู้สถานการณ์ในเมืองของเธอหรอกนะ แต่พวกเจ้าเมืองคนอื่นๆมันไม่มีดีซักคน เมื่อคิดถึงตอนที่พวกเราขอให้พวกเขาช่วยกำจัดคราเคนให้ก่อนที่จะมีปัญหาเรื่องโจร พวกเขากลับเรียกร้องเงินจำนวนมหาศาล」

「นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเราไม่ได้หยุดการกระทำของกิลด์การค้า พวกเขาบอกว่าต้องรวบรวมเงินเพื่อเป็นค่าจ้างในการกำจัด ดังนั้นเราก็เลยไม่สามารถคัดค้านอะไรได้ ถ้าพวกเจ้าเมืองนั่นไม่ได้เรียกร้องเงินเยอะขนาดนี้ พวกเราคงไม่ปล่อยให้ไอ้พวกเวรจากกิลด์การค้าทำแบบนี้หรอก」

「มันบ่งบอกถึงความผิดพลาดของพวกเราได้เป็นอย่างดี」

 

ชายชราทั้งสามละอายใจกับความผิดพลาดของพวกเขา

หืมม ฉันก็เคยสงสัย ว่าทำไมคุณปู่คุโระถึงยอมทำตามคำสั่งของกิลด์การค้า แต่ตอนนี้ฉันรู้เหตุผลแระ

เมื่อกิลด์บอกว่าต้องสะสมเงินให้มากกว่านี้เพื่อจะจ้างคนกำจัดเจ้าคราเคน พวกเขาเลยไม่มีทางเลือกใช่ไหมละ?

 

「นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเราอยากให้ยูนะเป็นตัวแทนติดต่อกับเจ้าเมืองคริโมเนียให้หน่อย」

「แน่นอนว่าพวกเราจะจ่ายภาษีให้ ในทางกลับกัน ถ้าเมืองนี้เกิดเหตุอะไรขึ้น เราก็อยากให้เขามาช่วยพวกเราด้วย」

 

ชายชราทั้งหมดก้มหัวขอร้อง

 

「ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าพวกคุณต้องการอะไร แต่ฉันไม่รู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป」

「พวกเราไม่คิดมากหรอก ดังนั้นเธอช่วยพวกเราหน่อยได้ไหม?」

「ฉันเข้าใจ ฉันจะทำให้ถ้าแค่คุยกับเขาอะนะ」

「นั่นช่วยพวกเราได้มากเลย ถ้างั้นได้โปรดนำเอกสารนี้มอบให้กับท่านเจ้าเมืองที รายละเอียดทั้งหมดถูกเขียนอยู่ในนี้」

 

ฉันรับเอกสารมาแล้วยืนขึ้น

เมื่อฉันรับคำมาแล้ว มันจะดีกว่าถ้าฉันรีบจัดการให้เร็วที่สุด

 

「เธอจะกลับไปตอนนี้เลยใช่ไหม?」

「ใช่ มันจะดีกว่าถ้าฉันรีบจัดการมัน อ๊ะ อย่าลืมเรื่องที่ดินที่ฉันขอไว้ละ ตกลงนะ?」

「ฉันจะจัดการไว้ให้ก่อนที่เธอจะกลับมา」

 

มีบ้านพักตากอากาศ (บ้านคุณหมี) เพิ่มขึ้นอีกที่

นั่นฟังดูเยี่ยมไปเลย

ฉันออกจากกิลด์นักผจญภัย กลับไปโรงแรมแล้วบอกเดก้าซังถึงเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นวันนี้

 

「มันเป็นเรื่องที่กะทันหันจริงๆ」

「คุณก็เห็นนิว่าพวกเขาขอให้ฉันทำ ดังนั้นฉันจะกลับไปคริโมเนียนะ」

「ฉันรู้ ถึงฉันจะคิดถึงเรื่องการทำอาหารอร่อยๆให้เธอกิน ถ้าจับปลาดีๆมาได้…」

 

เขาดูเศร้าจริงๆ แต่ฉัน คนที่พลาดโอกาสทานอาหารพวกนั้นน่ะ น่าเศร้ากว่าอีก

 

「แล้วเธอจะทำยังไงกับพวกข้าวละ? ต้องการให้ฉันเก็บไว้ให้ไหม?」

「ไม่ละ ฉันจะเอาไปด้วย」

 

เขาพาฉันเดินไปที่ห้องเก็บของ ของโรงแรม

มันมีถังใส่ข้าวอยู่ข้างใน

 

「นี่ฉันเอาไปได้ทั้งหมดเลยจริงๆเหรอ?」

「แน่นอน ทั้งหมดนี่พวกชาวเมืองตั้งใจเอามาให้เธอนะ สาวน้อย」

 

ฉันเอาถังข้าวใส่ในกระเป๋าคุณหมี

ด้วยจำนวนขนาดนี้ มันมากพอให้ฉันกินไปอีกซักระยะเลยทีเดียว

เมื่อฉันออกมาจากโรงแรม ฉันคิดว่าน่าจะไปบอกลารันย่าซังกับทุกคนก่อน แต่เดี๋ยวฉันก็กลับมาแล้ว ดังนั้นฉันเลยตัดสินใจออกไปโดยไม่กล่าวลาใครอีก

ฉันออกมาจากเมืองและเรียกคุมะยุรุออกมา

ฉันกระโดดขึ้นบนหลังเขา และเรียกแผนที่ออกมา

จากนั้นฉันก็ตรงไปสถานที่ ที่ฉันเห็นเมื่อตอนอยู่ที่โรงแรม

พวกเราวิ่งไปบนเส้นทางที่คนทั่วไปใช้ และพอถึงกลางทางก็เลี้ยวเข้าป่า

ฉันตัดสินใจจะกลับมาจัดการกับเส้นทางตรงนี้ทีหลัง และมุ่งหน้าตรงไปยังที่ๆฉันจะขุดอุโมงค์

มันมีอีกจุดหนึ่งที่เป็นไปได้ แต่ฉันตัดสินใจเลือกที่นี่

จากนั้นฉันก็สร้างห้องเปลี่ยนชุด แล้วเปลี่ยนเป็นชุดคุณหมีสีขาว

ถึงแม้ว่าฉันจะรู้ว่าไม่มีใครอยุ่แถวนี้ แต่ฉันก็ไม่กล้าพอที่จะโชว์ชุดชั้นในกลางแจ้งหรอกนะ

ฉันเปลี่ยนเป็นชุดคุณหมีสีขาว เพราะว่าฉันต้องใช้พลังเวทเยอะ

นั่นเป็นเหตุให้ครั้งนี้ ฉันไม่ลืมที่จะเปลี่ยนชุดก่อน

ฉันไม่อยากดูโทรมเหมือนศพหลังจากที่ใช้พลังเวทมากเกินไปจริงๆ

ฉันมองแผนที่และยืนยันจุดหมายปลายทาง

มันมีระดับสูงต่ำต่างกัน ดังนั้นฉันจะทำให้อุโมงค์มีทางลาดเล็กน้อย เพราะถ้าไม่ทำอย่างนั้น รถม้าจะมีปัญหามากเวลาขับผ่านอุโมงค์

มันเป็นเรื่องยากที่จะจัดการพวกรายละเอียดตอนขี่คุมะยุรุ ดังนั้นฉันเลยตัดสินใจลงเดินดีกว่าตอนขุดอุโมงค์

เมื่อพิจารณาจากขนาดของรถม้าแล้ว อุโมงค์จะต้องมีขนาดใหญ่ประมาณนี้

 

ขั้นแรกฉันต้องตัดสินใจเกี่ยวกับขนาดของอุโมงค์ จากนั้นก็เพียงแค่ขุด เมื่อเข้ามาในอุโมงค์ แม้เพียงเริ่มต้นแต่มันก็มืดจริงๆ ดังนั้นฉันเลยตัดสินใจสร้างแสงคุณหมีติดไว้ในอุโมงค์

ฉันขุดไปเดินไป ฉันทำให้ผนังแข็งแรงเพื่อที่มันจะได้ไม่ถล่มลงมา และเกลี่ยทางเดินไม่ให้มันเป็นหลุ่มเป็นบ่อ น่าแปลกที่มันเป็นงานที่ยากลำบากจริงๆ มันเป็นเรื่องง่ายถ้าฉันแค่ขุดอย่างเดียว แต่การเสริมความแข็งแกร่งของผนังและเกลี่ยพื้นดินมันเสียเวลา

ก็นะ มันแค่ต้องใช้เวลาและไม่ได้ใช้พลังเวทมากมายนัก

ดังนั้นความเร็วในการขุดอุโมงค์ ก็จะเท่ากับความเร็วในการเดินของฉัน

ฉันตรวจสอบทิศทางและความสูงต่ำของเส้นทางอยู่ตลอด

หลังจากขุดไปได้หลายกิโลเมตร  เมื่อตรวจสอบแผนที่ ฉันก็พบว่ากำลังจะขุดทะลุออกมาอีกฝั่งของภูเขาแล้ว

 

หลังจากนั้นไม่กี่นาที อุโมงค์ก็เสร็จสมบูรณ์

ในที่สุดฉันก็ทำสำเร็จ

เมื่อฉันออกมา พระอาทิตย์ก็ตกดินแล้ว บรรยากาศก็มืดสนิท

หืม ตอนนี้ฉันต้องนอนที่นี่สินะ

ฉันปรับพื้นดินที่ตรงทางเข้าอุโมงค์ แล้วเอาบ้านคุณหมีขนาดเดินทางคนเดียวออกมา

แม้ว่าฉันจะเพิ่งขุดอุโมงค์เสร็จ แต่ชุดคุณหมีสีขาวก็ยังสะอาดสะอ้าน

นี่แหละชุดคุณหมี คุณค่าที่คู่ควรสำหรับคุณ

ฉันเข้าไปในบ้านคุณหมีและเตรียมทานมื้อเย็น อาหารคืนนี้คือข้าวกับปลา

ฉันโทรหาฟีน่าก่อนที่ฉันจะอาบน้ำนอน

ฉันบอกเธอว่าฉันจะกลับพรุ่งนี้ และเอาพวกของฝากไปให้ เราสัญญากันว่าจะไปทานมื้อกลางวันกันที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ฉันอาบน้ำ และเพราะฉันมีความเหนื่อยล้าทางจิตใจจากการขุดอุโมงค์ ฉันเลยรีบเข้านอน

เช้าวันรุ่งขึ้นฉันก็มาถึงคริโมเนีย

ฉันโบกมือให้ทหารยามเฝ้าประตูและเข้าไปในเมือง

ฉันมาถึงในเวลาที่นัดไว้กับฟีน่าพอดี

เมื่อฉันมาถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พวกเด็กๆที่กำลังเล่นกันอยู่ข้างนอกอย่างสนุกสนานก็วิ่งเข้ามาหาฉัน

มีเด็กเพิ่มมากขึ้น ฉันจำได้ว่าไม่เคยเห็นพวกเขามาก่อน แต่ฉันตัดสินใจที่จะไม่สนใจมัน

ถ้าพวกเขาเป็นคนดีและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ฉันก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร

เมื่อฉันมาถึงทางเข้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ฟีน่าและ ผ.อ.สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็เดินออกมาหาฉัน

 

「ยินดีต้อนรับกลับค่ะ พี่ยูนะ」

「ฉันกลับมาแล้ว ทุกอย่างปกติดีนะ?」

 

ก็นะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเธอคงบอกฉันตอนที่โทรคุยกันแล้ว เมื่อวานเธอไม่ได้พูดถึงอะไรเลย บรรยากาศสงบแบบนี้ยังบ่งบอกว่าไม่มีอะไรที่เลวร้ายเกิดขึ้น

 

「ค่ะ ทุกอย่างปกติดี ร้านค้าไม่มีปัญหาอะไร และพ่อกับแม่ก็สนิทสนมกันมากกว่าเดิมอีก」

 

นั่นเป็นเรื่องที่ดีนะ

ฟีน่า น่าจะมีน้องสาวหรือน้องชายเร็วๆนี้

 

「คุณผ.อ.นี่ของฝาก รบกวนช่วยแจกเด็กๆตอนทานมื้อกลางวันด้วยนะ」

ฉันนำอาหารทะเลที่ได้รับมาช่วงเทศกาลออกมามากมาย

 

「นั่นปลาใช่ไหม? ของที่เธอเอามาให้นี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ นี่อาจจะยังเร็วไปหน่อย แต่เดี๋ยวฉันจะไปเรียกเด็กๆแล้วเราจะได้ทานมื้อกลางวันกัน」

「เดี๋ยวหนูไปเรียกให้เองค่ะ」

ฟีน่าออกจากห้องไปเรียกพวกเด็กๆ

「คุณผ.อ. คุณรู้วิธีจัดการปลาไหม?」

「ฉันรู้นิดหน่อยเกี่ยวกับปลาที่จับมาจากแม่น้ำน่ะ」

 

ก็นะ ปลาน้ำจืดมันเป็นของหายาก ดังนั้นมันคงไม่ใช่อาหารที่จะหากินได้ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหรอกนะ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ฉันคงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้อันซุมาอยู่ที่นี่

หลังจากฉันทานอาหารกับพวกเด็กๆเสร็จแล้ว ฉันก็ตรงไปที่คฤหาสน์เจ้าเมืองเพื่อไปพบคลิฟท์

 

โน๊ตจากผู้แต่ง:

ตอนนี้ฉันเพิ่มสกิลเข้าไปใหม่เพื่อจะได้เขียนตอนนี้ได้ง่ายขึ้น

ฉันไม่ชอบจริงๆเมื่อมีทักษะใหม่แล้วต้องใช้งานทันที แต่ตอนนี้มันจำเป็นจริงๆที่จะต้องมีแผนที่สามมิติเพื่อสร้างอุโมงค์ ดังนั้นฉันเลยตัดสินใจอัพเกรดสกิลแผนที่

ฉันคิดวิธีการอื่นๆที่จะสร้างอุโมงค์ด้วยสกิลเดิมที่เธอมีอยู่เหมือนกัน

① เธอขุดไปแบบสุ่มๆ (รถขุดดิน)

② เวทดินสามารถวัดและแยกความความสูง-ต่ำของพื้นดินได้

③ ให้หมีอยู่ที่ทางเข้าและทางออก จากนั้นก็ขุดไปพร้อมๆกับติดต่อพวกหมีไปด้วย

④ ใช้หนอนยักษ์ที่สร้างจากเวทดินมาขุดอุโมงค์ (ฉันหาไอเดียดีๆไม่ได้แล้ว)

ในที่สุด วิธีที่ง่ายที่สุดคือการใช้แผนที่สามมิติ

ได้โปรดอภัยให้ฉันด้วย แต่ทั้งนี้ก็เพื่อความสะดวกของฉัน

 



NEKOPOST.NET