[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 94 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.94 - คุณหมีเข้าร่วมงานเทศกาล


 

 

ตอนนี้ฉันอยู่ตัวคนเดียวแล้ว ฉันเลยตัดสินใจกลับไปที่ๆวางเจ้าคราเคนไว้

เจ้าคราเคนถูกวางอยู่บนพื้นทราย

ไม่ว่าจะมองมุมไหน มันก็คือปลาหมึกตัวใหญ่

คำถามก็คือ พวกเรากินมันได้จริงๆเหรอ?

ก็นะ ระบบนิเวศโลกนี้กับโลกนั้นมันไม่เหมือนกัน ดังนั้นมันก็น่าจะกินได้ละนะ

แต่เจ้าหนอนยักษ์ตัวที่ถูกวางอยู่ข้างๆเจ้าคราเคนนั่น  เรื่องกินมันน่ะเป็นไปไม่ได้แน่นอน

ฉันไม่เคยสนใจที่จะลองกินพวกดักแด้หรือตัวหนอนมาก่อน ถึงแม้คุณจะพูดว่า ถ้าไม่ลองกินดูจะรู้ได้ไงว่ามันอร่อยหรือไม่อร่อย ฉันก็ไม่มีทางกินมันอยู่ดี

ฉันนั่งรออยู่คนเดียวซักพัก รถม้าสามคันก็มาถึง

แน่นอนว่ารถม้าไม่สามารถวิ่งบนพื้นทรายได้ ดังนั้นพวกเขาเลยต้องจอดไว้กลางทาง

คุณปู่คุโระลงมาจากรถม้าพร้อมๆกับคนอื่น

 

「สาวน้อย เธอมาถึงก่อนแล้วเรอะ」

คุณปู่คุโระเดินเข้ามาหาฉัน

 

「คุณรวบรวมพวกผู้ชายมาเยอะเลย」

「เพราะพวกเราอยากไปสนุกกับงานเทศกาลน่ะ พวกเราเลยต้องการแยกส่วนมันให้เสร็จเร็วๆ 」

 

คุณปู่คุโระตะโกนสั่งพวกผู้ชาย ให้พวกเขาเตรียมการแยกส่วน

พวกผู้ชายตะโกนตอบกลับเสียงดังและเริ่มตรงไปที่เจ้าคราเคน

เมื่อพวกเขาเดินผ่านฉันระหว่างทางไปที่เจ้าคราเคน

 

「ขอบคุณนะ」

พวกเขาพูดอย่างซาบซึ้ง

มันน่าอายอยู่หน่อยๆนะเนี่ย

แต่เจ้าคราเคนมันตัวใหญ่มาก พวกเขาเลยแบ่งเป็นสามกลุ่ม แล้วแยกกันทำหน้าที่ของแต่ละกลุ่ม

คุณปู่คุโระออกคำสั่งในการจัดการได้ดีมาก พวกเขาค่อยๆแยกส่วนตามคำสั่งที่ได้ยิน ดูเหมือนคุณปู่คุโระเป็นคนที่พวกเขาเคารพนับถือจริงๆ

ขณะที่ฉันดูพวกเขาทำงานกัน ก็มีรถม้ามาถึงอีก

พวกคนที่ลงมาจากรถม้าก็คืออโทร่าซังและพวกพนักงานกิลด์

 

「เมื่อเทียบกับหมีของเธอแล้ว รถม้านี่มันช้าจริงๆเลย」

อโทร่าซังบ่นออกมาตอนเดินเข้ามาหาฉัน

ได้โปรดอย่าเอาหมีของฉันไปเทียบกับพวกม้าธรรมดาพวกนั้น

ไม่ว่าคุณจะมองมันยังไง  พวกหมีก็ต้องเร็วกว่าอยู่แล้ว!

มันเป็นสามัญสำนึกปกติน่ะ เข้าใจ๊!

 

「ยูนะ เธอโอเคจริงๆนะถ้าพวกเราจะแยกส่วนเจ้าหนอนยักษ์น่ะ?」

「คุณจะเอามันไปขาย กินมัน หรือไปทำอะไรก็ได้ตามที่คุณต้องการ แต่! คุณห้ามเอามันใส่มาในอาหารของฉันเด็ดขาด ถ้าคุณทำแบบนั้นแม้ว่าจะแค่ล้อเล่นก็ตาม ฉันไม่ตลกไปกับคุณแน่」

「ไม่หรอก ฉันคงไม่เล่นเรื่องตลกที่เป็นอันตรายต่อชีวิตฉันหรอก」

「เอาเถอะ แต่มันก็ยังแปลกจริงๆที่เจ้านี่มันกินได้?」

「ไม่รู้สิ ฉันแค่ได้ยินจากคนอื่นๆบอกมาว่ามันกินได้น่ะ」

「อโทร่าซัง ถ้าใครบางคนบอกให้คุณกินมัน คุณจะไม่ปฏิเสธเลยเหรอ?」

「มันก็ไม่ใช่แบบนั้น ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้ยูนะเกลียดมันมากขนาดนั้น」

 

เรื่องนี้... มันเป็นวัฒนธรรมการกินอาหารที่น่าตกใจจริงๆ

ถ้าคิดถึงเรื่องนี้ ฟีน่าจะอยู่ฝั่งไหนละนิ?

ถ้าเป็นไปได้ ฉันจะดีใจมากถ้าเธออยู่ฝั่งฉัน

อโทร่าซังและพวกพนักงานกิลด์เริ่มเข้าไปแยกส่วนเจ้าหนอนยักษ์

พวกเขาเคยทำมันเหรอ? พวกเขาเอามีดออกมาแล้วเริ่มต้นแยกส่วนมันอย่างรวดเร็ว

หลังจากฉันเดินดูทั้งสองกลุ่มจัดการเจ้าสัตว์ประหลาดพวกนั้นซักพัก ร่นย่าซังก็มาถึงพร้อมกับกลุ่มพวกผู้หญิง

 

「ฉันเคยเห็นมันแล้วเมื่อวานนะ แต่พอได้มาดูใกล้ๆแล้วมันตัวใหญ่กว่าที่เห็นอีก」

「รันย่าซัง คุณแยกส่วนพวกมันเป็นเหรอ?」

「ฉันก็ไม่ได้เชี่ยวชาญมากหรอก แต่คราเคนมันก็แค่ปลาหมึกตัวหใญ่ใช่ไหมละ? คนที่เติบโตมาในเมืองนี้ก็น่าจะทำเป็นทุกคนแหละ แต่ฉันยังขาดประสบการณ์ที่จะจัดการกับเจ้านี่น่ะ」

 

เธอพูดออกมาตอนที่เธอมองไปที่เจ้าหนอนยักษ์นั่น

แม้ว่าเธอจะพูดแบบนั้น แต่พวกผู้หญิงก็กระจายกันไปเข้ากลุ่มแยกส่วนทั้งสองกลุ่ม

การแยกส่วนดำเนินการไปอย่างรวดเร็วมาก ต้องขอบคุณพวกเขา

 

「สาวน้อย ขอเวลาฉันซักแป๊บนึงได้ไหม?」

คุณปู่คุโระเรียกให้ฉันออกไปหา

「พวกเราไม่สามารถรับมันไว้ทั้งหมดได้จริงๆ อย่างน้อยได้โปรดนำพวกนี้ไปเถอะนะ」

เขาหยิบหินเวทมนต์สีฟ้าที่ดูสวยงามมากให้กับฉัน มันถูกเอามาจากในตัวเจ้าคราเคน

มันใหญ่กว่าหินเวทมนต์ของวูล์ฟหลายๆตัวรวมกันซะอีก

「ฉันก็อยู่มานานแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นหินเวทมนต์ที่ก้อนใหญ่ขนาดนี้ เพียงแค่หินนี้ก็บอกได้เลยว่าเจ้าสัตว์ประหลาดนี่ตัวใหญ่ขนาดไหน」

「ฉันเอามันไปได้จริงๆเหรอ?」

「แม้ว่าเราจะมีหินเวทมนต์ก้อนใหญ่ มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเราได้มากหรอกเมื่อเทียบกับการแค่ขายมันแลกเงินแล้ว มันจะมีประโยชน์มากกว่าถ้านักผจญภัยแบบเธอจะใช้งานมันนะ สาวน้อย」

 

ฉันรับมันมาด้วยความซาบซึ้ง

 

「แล้วก็ยูนะ ฉันต้องให้อันนี้เธออีกอันด้วย」

 

ฉันรับหินเวทมนต์ของเจ้าหนอนยักษ์มา

สีน้ำตาล?

มันคือหินเวทมนต์ธาตุดิน

ที่มันเป็นแบบนี้เพราะมันใช้ชีวิตอยู่ใต้ดิน?

ก้อนนี้ก็ยังใหญ่กว่าหินเวทมนต์ของวูล์ฟหลายๆตัวรวมกัน

หลังจากฉันรับเอาพวกหินเวทมนต์ไปแล้ว งานแยกส่วนก็เริ่มจัดการต่อ

ชิ้นส่วนที่ถูกแยกแล้วจะถูกนำไปวางบนรถม้าแล้วขนส่งกลับเมือง

 

「สาวน้อย พวกการแยกส่วนน่ะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง เธอน่าจะกลับไปที่เมืองและเพลิดเพลินไปกับงานเทศกาลนะ ตอนนี้ผู้คนน่าจะกำลังจัดการกับปลาที่จับมาได้เมื่อเช้า สาวน้อย พวกเราทุกคนอยากให้เธอสนุกกับมันให้มากที่สุด」

「ถ้าคนที่สำคัญที่สุดไม่ได้อยู่ที่นั่น งานเทศกาลก็ไม่มีความหมายหรอก รีบไปเถอะ เดี๋ยวฉันจะรีบตามกลับไปที่เมือง เนื้อของคราเคนกับหนอนยักษ์จะถูกขนไปและน่าจะถูกปรุงที่ลานกลางเมือง」

 

เมื่อฉันกลับมาที่เมืองกับอโทร่าซัง พวกเราเห็นอาหารทะเลกำลังถูกปรุงอยู่ทุกๆหนแห่ง

นั่นมันหอยฮามากุริ(หอยตลับ)? หอยนั่นดูสดดีจัง มันมีกุ้งหรือปูบ้างไหมนิ?

ขณะที่พวกเราเดินดูว่ามีอาหารทะเลชนิดไหนบ้างที่ถูกเอามาทำอาหาร ฉันก็สังเกตเห็นว่าทุกคนกำลังมองมาที่ฉัน

 

「เธอคือสาวน้อยหมี คนที่ฆ่าเจ้าคราเคนใช่ไหมจ๊ะ? ลองนี่หน่อยสิมันอร่อยมากนะ」

คุณป้าคนหนึ่งหยิบอาหารจานเล็กๆชนิดหนึ่งให้กับฉัน

มันเป็นอาหารที่ทำจากกุ่งแระหอยกาบ

ฉันกินไปคำนึงและมันอร่อยมาก มันทำให้ฉันอยากได้ข้าวสวยซักถ้วยเลย

「อันนี้ก็อร่อยนะสาวน้อย เธอต้องลองมันนะ!」

 

เขาให้ปลาย่างฉันมา

เขาราดโชยุปริมาณมากบนปลา

ถ้าคุณพูดถึงปลาย่าง มันก็ต้องมาพร้อมกันโชยุใช่ไหมละ?

ที่จริงถ้าเป็นพอนซึจะดีกว่า แต่คงเป็นไปไม่ได้ที่จะถามหามันในต่างโลกใช่ไหมละ

(TL note: พอนซึคือน้ำส้มสายชูผสมโชยุ)

 

「ขอบคุณนะ」

 

หลังจากสองจานนี้แล้ว ผู้คนในเมืองจำนวนมากก็เริ่มพากันเข้ามาขอบคุณฉันและเอาอาหารมาให้

เมื่อพวกเขาเอามามากขนาดนี้ฉันถือมันไว้ไม่หมดหรอกนะ

อโทร่าซังช่วยถืออาหารที่ถือถือไม่หมด

 

「ทุกคน ถ้าพวกคุณลุมกันเอามามากแบบนี้ มันจะสร้างปัญหาให้กับยูนะ นะ」

 

อโทร่าซังหยุดพวกชาวเมืองไว้ก่อน

ก็นะ แม้ว่าฉันจะไม่สามารถกินมันได้หมด มันคงจะโอเคกว่าถ้าฉันเอาใส่ไว้ในกระเป๋าคุณหมี

ตอนนี้ ฉันเลยใส่ทุกอย่างที่พวกเขาเอามาให้ไว้ในกระเป๋าคุณหมี

 

「ขอบคุณนะ ฉันจะทานทั้งหมดแน่นอน ดังนั้นขอบคุณจริงๆสำหรับทุกคนเลย」

ฉันขอบคุณทุกคนแล้วเดินออกมา

「เธอนี่เป็นที่นิยมจริงๆ!」

「ฉันดีใจนะที่พวกเขาเอาอาหารมาให้ฉัน แต่ถ้าทุกคนมาลุมกันเยอะไปมันจะเกิดอุบัติเหตุได้น่ะสิ」

「ทำไมเธอไม่ถอดชุดหมีออกละ? ถ้าเธอทำแบบนั้นพวกเขาก็ไม่สังเกตุเห็นเธอหรอกใช่ไหม?」

 

เธอพูดถูก

แต่ฉันก็กลัวเวลาเกิดปัญหาบางอย่าง ดังนั้นฉันเลยไม่สามารถถอดมันออกได้

 

「มันเป็นไอเทมต้องสาป ดังนั้นฉันเลยไม่สามารถถอดมันออกได้」

「อย่างนั้นเหรอ? ถ้างั้นยูนะไม่ตัวเหม็นแย่เหรอ?」

「ทำไมละ?」

ฉันอาบน้ำตามปกตินะ

「เธอไม่สามารถอาบน้ำได้หรอกถ้าเธอใส่ชุดอยู่ ใช่ไหมละ?」

「มันเป็นเรื่องโกหก เธอเข้าใจนะ」

 

พวกเราเดินไปกินไปที่จุดหมายของเรา ที่ลานกลางเมือง

ที่ลานกลางเมืองแออัดไปด้วยผู้คน และเนื้อคราเคนก็กำลังถูกนำมาปรุงอาหาร

พวกเขาแสดงการปรุงอาหารให้พวกชาวเมืองเหรอ? หนวดเจ้าคราเคนอันหนึ่งถูกใช้เป็นของตกแต่ง

มันยาวมาก

พอพวกเขาใช้โชยุ กลิ่นหอมก็ลอยมาเตะจมูกพวกเรา

ผู้คนจำนวนมากกำลังกินมันอยู่

ทุกครั้งที่พวกเขาย่างเสร็จ มันก็จะถูกเสิร์ฟให้ผู้คนที่ต่อแถวอยู่

พวกผู้ใหญ่และเด็กๆ กำลังกินอาหารที่กองเป็นภูเขา

มันอาจจะเป็นเพราะว่านานมากแล้วที่พวกเขาไม่สามารถกินกันจนอิ่มท้องได้

ตอนที่กำลังมองดูในลานกลางเมือง ผู้คนก็สังเกตเห็นพวกเรา

พวกเขาแค่มองมาที่ฉัน แต่ไม่ได้เดินเข้ามาหา

 

「พวกเขาก็อยากเข้ามาหาแหละ แต่ฉันขอร้องไว้ว่าอย่าเข้ามาลุมเธอ」

นั่นช่วยฉันได้มากก็จริง แต่ฉันรู้สึกเหมือนหมีในสวนสัตว์เลยเมื่อพวกเขาพากันจ้องมองแบบนี้

มีเด็กชายเด็กหญิงวิ่งเข้ามาหาฉัน ช่วยทำลายบรรยากาศตึงเครียดนี้

「คุณหมีครับ ขอบคุณมากๆเลยครับที่ช่วยกำจัดเจ้าสัตว์ประหลาด!」

เด็กชายเงยหน้าพูด

「คุณแม่บอกว่าที่พวกเรามีอาหารกิน ทั้งหมดต้องขอบคุณคุณหมี!」

「คุณหมีขอบคุณค่ะ!」

ฉันคุกเข่าลงข้างนึงเพื่อให้เข้ากับส่วนสูงของพวกเขา

「พวกเธอกินอิ่มกันไหม?」

「ครับ/ค่ะ!」

 

พวกเขาตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง แล้วฉันก็ลูบหัวพวกเขา

 

「พวกเธอต้องกินให้เยอะๆนะ แล้วช่วยคุณแม่ทำงานบ้านด้วยละ เข้าใจไหม?」

เด็กทั้งสองพยักหน้าแล้วค่อยกลับไป

「หืมม เธอนี่ใจดีกับเด็กจริงๆเลยนะ」

「ก้เพราะพวกเขาไม่มีเจตนาร้ายกับฉัน แต่ถ้ามีเด็กที่มีเจตนาที่ไม่ดีกับฉัน ฉันก็ไม่คิดว่าจะใจดีด้วยหรอกนะ」

ถ้าพวกเขาเกลียดฉัน ฉันก็คงเกลียดพวกเขา ฉันไม่ได้อยากจะชอบคนที่มาเกลียดฉันหรอกนะ

「หัวหน้า!」

 

ซาอิ พนักงานของกิลด์นักผจญภัย เข้ามาหาพวกเรา

 

「ผมรอพวกคุณอยู่ พร้อมด้วยอาหารพวกนี้」

มันมีจานอาหารมากมายบนมือเขา

「พวกนี้ทำมาจากคราเคน?」

「ใช่ครับ」

「พวกมันไม่มีเนื้อหนอนผสมลงไป ใช่ไหม?」

「ไม่มีแน่นอน ผมไม่มีทางก่อเรื่องที่จะเป็นเหตุให้เมืองถูกทำลายได้หรอก」

 

เขาให้พวกปลาหมึกย่าง กับปลาหมึกผัดกับฉัน

พวกเราสามคนเดินไปที่โต๊ะ และกินอาหารต่างๆที่ทำจากปลาหมึก

ระหว่างกำลังกิน พวกเขาทั้งสองยังกินอาหารบางอย่างที่ทำจากหนอนยักษ์

 

「อร่อยจัง」

「ปกติพวกเราไม่สามารถหาอะไรแบบนี้มากินได้เลยนะเนี่ย」

 

หนอนยักษ์ถูกปรุงมาอย่างดี ดังนั้นมันเลยดูน่ากินจริงๆ จากนั้นก็แจกจ่ายให้พวกชาวเมือง

แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อฉันจำสภาพก่อนปรุงของมันได้ ฉันก็ไม่อยากแม้แต่จะคิดเอามันเข้าปาก

พวกผู้คนในโลกนี้ช่างกล้าหาญจริงๆ

งานเลี้ยงฉลองจัดกันต่อเนื่องถึงช่วงกลางคืน ในระหว่างนั้นคุณปู่คุโระก็มาร่วมโต๊ะกับพวกเรา

จากนั้นฉันก็ต้องฟังเรื่องราวเกี่ยวกับความสวยงามของท้องทะเล จากคุณปู่ขี้เมาเป็นเวลานานจริงๆ

อะโทร่าซังก็ดื่มด้วยเช่นกัน ดังนั้นมันเลยหนวกหูจริงๆ

ความจริงที่ว่าฉันไม่ได้ดื่มด้วย ทำให้ฉันเป็นผู้แพ้?

เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน ฉันกลับไปที่โรงแรม เพื่อที่จะหนีจากพวกเขา

ที่โรงแรมก็มีปาร์ตี้ที่กำลังนั่งดื่มอยู่เหมือนกันและเต็มไปด้วยกลิ่นของแอลกอฮอล์

 

「ยูนะซังกลับมาแล้ว」

 

อันซุ ลูกสาวของลุงกล้าม ทักทายฉัน

เธอเป็นเด็กสาวที่ดูสุขภาพดีและมีผิวสีน้ำตาลอ่อน

เธอเป็นคนที่ตรงกันข้ามกับฉัน อดีตฮิคิโคโมริผู้มีผิวสีซีด แน่นอน

 

「หืม ที่นี่ก็มีงานใหญ่จริงๆนะ」

「ก็นะ มันแสดงให้เห็นว่าทุกคนมีความสุขจริงๆที่พวกเขาจะได้ออกไปสู่ทะเลอีกครั้ง พี่ชายฉันมีความสุขมากจริงๆเกี่ยวกับเรื่องนี้」

「แล้วเดก้าซังอยู่ไหนละ?」

「พ่อเมาหัวราน้ำไปแล้ว ดังนั้นเขาเลยหลับอยู่ด้านหลัง」

「นั่นเป็นเหตุที่ทำให้อันซุต้องอยู่ที่นี่」

「ใช่ แล้วเธออยากทานอะไรหน่อยไหม ยูนะซัง?」

「ไม่เป็นไร ฉันกินมาจากข้างนอกเยอะแล้ว」

「โอ้ ใช้ วันนี้มันมีอาหารหลายอย่างจำนวนมากเลยนิ」

「เอาเถอะ แล้วเธอทำอะไรอยู่ละอันซุ?」

「ฉันต้องรีบมาควบคุมร้านตอนที่กำลังจะเตรียมตัวไปกินข้าวพอดี」

「เธอยังไม่ได้กินอะไรเลยเหรอ?」

「พ่อเขาเมาหนักตั้งแต่ต้น ดังนั้นฉันเลยต้องมาทำอาหารให้ทุกคน」

「แล้วเธอกำลังทำอาหารอะไรอยู่ละ?」

「ซาซิมิ อาหารที่ทำโดยแล่ปลาดิบเป็นชิ้นๆน่ะ  มันเป็นอาหารจากประเทศแห่งความสามัคคีและสันติภาพ มันอร่อยมากๆเลยนะตอนกินกับโชยุ」

「เธอทำซาซิมิเหรอ?」

「เธออยากลองกินเหรอ?」

「เธอหุงข้าวเป็นไหม?」

「ด้วยความสัตย์จริง ฉันมีเอาข้าวของเธอมาหุงแล้วละยูนะจัง ฉันต้องขอโทษจริงๆ แต่ฉันอยากกินข้าวกับซาซิมิมากๆ」

「ไม่เป็นไร ฉันพอจะเข้าใจความรู้สึกนั้นดี แต่ฉันจะโกรธมากถ้าไม่มีส่วนของฉัน」

「แน่นอนฉันจะเอาส่วนของเธอมาให้นะ」

 

 หลังจากฉันอนุญาติให้ใช้ข้าว อันซุก็แล่ปลาออกมาอย่างสวยงาม มันมีปลาหมึกและหมึกยักษ์ผสมอยู่ในนั้นด้วย

 

「เธอทำมันออกมาดีจริงๆ」

「พ่อสอนฉันมาดีน่ะ ในอนาคตฉันก็อยากเปิดร้านเป็นของตัวเองเหมือนกัน」

 

โอ๊ะ!  ฉันเพิ่งได้ยินบางอย่างที่น่าสนใจ!

ฉันอยากจะสต๊อกพวกปลาไว้ในเมืองคริโมเนียด้วย แต่มันเป็นไปไม่ได้ถ้าฉันไม่สามารถหาคนมาจัดการกับมันได้ มันจะดีมากถ้าได้คนมีพรสวรรค์แบบอันซุมาช่วย

 

「ขอถามหน่อย ว่าเธอสนใจจะมาทำงานที่ร้านของฉันในเมืองคริโมเนียไหม?」

「ยูนะซัง เธอมีร้านของเธอเหรอ?」

「ใช่ ฉันไม่ได้ทำงานที่นั่น ฉันแค่ต้องการกินอาหารทะเลสดๆบ้างที่คริโมเนีย ดังนั้นฉันจะมีความสุขมากๆถ้าอันซุ ยอมมาด้วย」

「ถ้าทำได้ฉันก็อยากไปนะ แต่คริโมเนียมันไกลจริงๆนั่นก็หมายความว่าฉันจะต้องห่างจากครอบครัวของฉันเป็นเวลานานๆ ดังนั้นฉันคงจะรู้สึกเหงาน่ะ」

 

นั่นหมายความว่าถ้ามันใกล้ ก็ไม่มีปัญหาใช่ไหม?

รอยยิ้มชั่วร้ายค่อยๆปรากฏบนใบหน้าของฉัน

อันซุยังคงกิน Kaisen-donburiของเธอต่อไป โดยไม่เข้าใจถึงเหตุผลที่ฉันยิ้ม

(TL note: Kaisen-donburi: ข้าวราดหน้าของซีฟู๊ดทั้งหลาย(ข้าวราดหน้าทะเล))

 




NEKOPOST.NET