[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 93 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.93 - คุณหมีลืมตาตื่น


 

พอฉันลืมตาขึ้น พวกหมีก็ยังซุกอยู่ข้างๆตัวฉัน

ตอนนี้เวลาอะไรแล้วเนี่ย?

ฉันปีนออกจากเตียงและเดินไปเปิดหน้าต่าง

ฉันเห็นพระอาทิตย์เริ่มฉายแสงที่ขอบทะเล

ฉันกลับมานอนตอนบ่ายแล้วตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเช้า ฉันนอนไปนานขนาดไหนเนี่ย?

คิดคร่าวๆ อย่างน้อยน่าจะ16ชั่วโมง

อย่างที่คาดไว้สำหรับการนอนที่ยาวนานนี้ ความเหนื่อยล้าของฉันหายไปหมด และพลังเวทของฉันก็กลับมาแล้ว มันยังขาดอีกนิดหน่อย แต่ฉันเปลี่ยนเป็นชุดคุณหมีสีดำ และเรียกเหล่าบอดี้การ์ดของฉันให้กลับไป

เมื่อฉันออกจากห้องแล้วเดินลงมาชั้นหนึ่ง ฉันเห็นเดก้าซังพึ่งออกจากห้องที่อยู่ด้านหลังโรงแรม

 

「สาวน้อยเธอตื่นแล้ว! ตอนนี้เธอรู้สึกยังไงบ้าง ไม่สบายตรงไหนไหม?」

「อรุณสวัสดิ์ ฉันสบายดี ฉันแค่เหนื่อยเพราะใช้พลังเวทมากเกินไป」

「ฉันเห็นแล้ว เธอไม่เป็นอะไรแล้วนะ」

 

เขาดูเหมือนจะโล่งใจ เขาอาจจะเป็นกังวลเกี่ยวกับฉัน

 

「สาวน้อย เธอเป็นนักผจญภัยที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ฮืมมม แม้ว่าเธอจะดูน่ารักมาก ๆ ...…」

「คุณรู้แล้วเหรอว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าคราเคน?」

「ฉันถามอโทร่าซังแล้ว ตอนที่สาวน้อยกลับมาที่โรงแรม.」

 

ก็นะฉันกลับมาในสภาพโทรมมาก ดังนั้นเป็นเรื่องปกติที่เขาจะถาม

 

「แล้วเธอหิวไหม? เธอไม่ได้กินอะไรเลยหลังจากมื้อเช้าเมื่อวานใช่ไหม?」

 

ฉันจับไปที่ท้องของฉัน

มันแฟ่บ

ฉันไม่ได้พูดถึงหน้าอกของฉัน!  ท้องฉันต่างหากที่แฟ่บ

 

「มันดูเหมือนว่าฉันจะหิว」

「เดี๋ยวฉันไปเตรียมอะไรมาให้ ช่วยรอซักแป๊บนะ」

เดก้าซังเข้าไปที่ห้องครัว

「ไม่ต้องรีบก็ได้」

ในขณะที่ฉันกำลังรออาหารของเดก้าซัง อโทร่าซังก็เดินเข้ามาในโรงแรม

「ยูนะเธอตื่นแล้วเหรอ!?」

「ฉันเพิ่งตื่นตะกี้.」

「เธอบาดเจ็บหรือมีปัญหาอะไรตรงไหนไหม?」

「ฉันสบายดี เพราะฉันรีบนอนแต่เนิ่นๆทำให้พลังเวทถูกฟื้นฟู และตอนนี้ฉันก็กลับมาเป็นปกติ」

「ฉันเป็นห่วงจริงๆเมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ตื่นแม้ว่าจะเป็นเวลากลางคืนแล้ว」

 

ท่าทางเธอดูเป็นกังวลมากจริงๆ

ดูเหมือนว่าฉันจะทำให้เดก้าซังกับอโทร่าซังเป็นห่วง

 

「อย่างไรก็ตาม ดีแล้วที่เธอไม่เป็นอะไร」

ขณะที่ฉันกำลังคุยกับอโทร่าซัง เดก้าซังก็ออกมาพร้อมอาหาร

「ข้าว? ฉันนึกว่าคุณจะไม่เหลือมันแล้วซะอีก?」

「ผู้คนในเมืองเอามันมาให้น่ะ」

「ทำไมละ?」

「เมื่อวานนี้วันวุ่นวายจริงๆเธอรู้ไหม ผู้คนมากมายมาที่โรงแรมเพื่ออยากขอบคุณเธอ สาวน้อย」

「ทำไมเรื่องมันดูใหญ่โตขนาดนั้นละ?」

 

อโทร่าซักพยักหน้าเห็นด้วยกับเรื่องที่เดก้าซังพูด

 

「เมื่อฉันกลับเข้าไปที่เมือง คนทั้งเมืองรู้แล้วว่าคราเคนได้ถูกกำจัดแล้ว และเมื่อพวกเขารู้ว่ายูนะเป็นคนจัดการ และรู้ว่าเธอพักอยู่ที่โรงแรม พวกเขาทั้งหมดก็รีบวิ่งมาหา」

 

ฉันประหลาดใจมากเมื่อนึกถึงจำนวนคนที่มา

ฉันไม่อยากจะคิดถึงเรื่องนั้นจริงๆ

 

「เพราะเธอเหนื่อยมากจนหลับไป เราเลยไม่อยากปลุกเธอขึ้นมา ดังนั้นเราเลยขอให้พวกเขาอย่าทำเสียงดังแล้วให้กลับไปก่อน แต่หลังจากนั้นก็มีชาวเมืองอีกมากมายมหาศาลค่อยๆทยอยมาจากที่อื่นๆอีก มันน่ากลัวมากเลยแหละ」

 

หืมม ตอนฉันหลับมีเรื่องยุ่งยากเกิดขึ้นเหรอ

 

「จากนั้นพวกเขาบอกว่าอย่างทำอะไรซักอย่างเพื่อเป็นการขอบคุณเธอ ดังนั้นเมื่อฉันบอกว่าเธอชอบกินข้าว พวกเขาเลยรีบไปรวบรวมข้าวที่พวกเขาเหลืออยู่มาให้ พวกเขาแต่ละคนมีไม่มากหรอก แต่พอมารวมๆกันทั้งหมด มันก็เป็นปริมาณที่เยอะอยู่」

 

มันทำให้ฉันมีความสุขจริงๆ

แม้ว่าฉันจะฆ่าคราเคนไปแล้ว แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าประเทศแห่งความสามัคคีและสันติภาพมันอยู่ที่ไหน แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าเรือจากที่นั่นจะมาถึงเมื่อไหร่ ด้วยเหตุนี้ฉันเลยเชื่อว่าฉันคงจะไม่ได้กินข้าวไปซักพัก

 

「นี่ทำให้ฉันมีความสุขมาก แต่ฉันเอามันไปได้จริงๆเหรอ? อาหารช่วงนี้มันหายากและราคาแพงนิ ใช่ไหม?」

「เธอพุดอะไรของเธอ? ตั้งแต่เธอกำจัดเจ้าคราเคน การขาดแคลนอาหารไม่ใช่ปัญหาเลย มันมีอาหารมากมายในท้องทะเลนั่น」

 

เพราะแบบนี้ ฉันเลยเต็มใจที่จะยอมรับมัน

อืมม พอฉันคิดถึงเรื่องนี้ นี่ฉันไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีกับพวกบลิสซ์หรือคนอื่นๆที่เดินทางไปซื้ออาหารจากครีโมเนียเหรอ?

เอาเถอะ ถ้าพวกเขาซื้ออาหารอย่างอื่นมานอกจากปลามันก็คงไม่เป็นไร

 

「ตั้งแต่พวกชาวเมืองพยายามมาขอบคุณฉัน นั่นหมายความว่าพวกเขารู้แล้วใช่ไหมว่าฉันเป็นคนฆ่าคราเคน?」

「มันมีบางคนเห็นการต่อสู้ของเธอกับคราเคน นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมข่าวมันแพร่กระจายไปเร็วนัก」

 

มีคนอยู่แถวนั้นด้วยเหรอ

ฉันไม่ได้สังเกตุเห็นเลย

ถ้าการต่อสู้มันยืดเยื้อออกไปอีกหน่อย ฉันคงได้ถอดชุดโชว์ต่อหน้าพวกเขาแน่ๆ

เอ่อ มันไม่ได้เป็นปัญหาหลัก แต่มันก็สำคัญอยู่ดีนะ

เอาจริงๆ ฉันไม่อยากให้มันเป็งเรื่องใหญ่โต แบบเดียวกับในเมืองหลวง แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกแล้ว

มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่ามีนักผจญภัยแรงค์-S ผ่านมาและฆ่ามัน

 

「พวกเขาสัญญาว่าจะไม่ก่อให้เกิดปัญหาอะไร ทำไมเธอถึงดูกังวลนักละ?」

「ฉันแค่คิดว่าถ้าเรื่องที่ฉันฆ่าคราเคนมันแพร่กระจายออกไป มันจะทำให้ฉันเจอเรื่องยุ่งยาก…」

「เธอไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก ข่าวมันไม่ได้กระจายออกไปนอกเมือง แล้วเมืองๆนี้ก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกับเมืองอื่นๆด้วย ไม่ค่อยมีคนรู้หรอกเกี่ยวกับเรื่องของเจ้าคราเคน และต่อให้พวกเขารู้ พวกเขาก็คงไม่เชื่อหรอกว่าเป็นสาวน้อยอายุ15ปีที่สวมชุดหมี จะเป็นคนฆ่ามันด้วยตัวคนเดียว แม้แต่ฉันก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยถ้าฉันแค่ได้ฟังมัน」

 

เธอพูดถูก คงไม่มีใครเชื่อหรอกว่าฉันจัดการเจ้าคราเคนด้วยตัวคนเดียว

มันเป็นเรื่องที่ใหญ่โตมากถ้ามีคนบอกว่า มีคนที่สามารถฆ่าคราเคนได้ด้วยตัวคนเดียว

ฉันไม่เคยเห็นคนที่แข็งแกร่งขนาดนั้นจริงๆ แถวนี้

ซักวันหนึ่ง ฉันอยากจะเห็นนักผจญภัยแรงค์-Sจริงๆ

 

「ฉันพยายามขอให้พวกเขาเก็บเงียบเกี่ยวกับเรื่องนี้ อย่างไรก็ตามคงไม่ได้ผลซักเท่าไหร่」

 

เมื่อคิดถึงมัน ฉันคงแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

ฉันได้แต่ภาวนาว่าข่าวลือจะไม่แพร่กระจายออกไปไกลนัก

เมื่อคราเคนถูกกำจัด ฉันควรจะมีความสุข เพราะสามารถหาทางซื้อข้าวกับโชยุได้แล้ว

หลังจากที่ฉันได้ทานข้าวของฉันที่พวกชาวเมืองรวบรวมมาให้ อโทร่าซังกับฉันก็ออกไปเดินย่อยอาหาร แม้ว่ามันจะยังเช้าอยู่ แต่ก็มีผู้คนมากมายอยู่ข้างนอกนั่น

พวกเขาทุกคนกำลังยิ้ม และพูดคุยกันอย่างคึกคัก

เมื่อเห็นพวกเราเดินออกมาจากโรงแรม ผู้หญิงที่ดูมีอายุหลายคนเดินเข้ามาหา

 

「เธอคือสาวน้อยที่เป็นคนฆ่าคราเคนใช่ไหม?」

「อืม สาวน้อยน่ารักคนนี้แหละที่เป็นคนฆ่าเจ้าสัตว์ประหลาดนั่น」

「ขอบคุณมากจริงๆ เช้านี้สามีฉันสามารถออกทะเลได้อีกครั้ง ทั้งหมดต้องขอบคุณเธอจริงๆ สาวน้อย」

「สภาพจิตใจของเขาก็ดีขึ้น ก่อนหน้านี้เขามีความหดหู่ แต่หลังจากที่เขาไปเห็นศพเจ้าคราเคนนั่น เขากลับมาก็ร้องไห้」

「เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณของพวกเรา เรากำลังจะจัดงานเทศกาลอาหารทะเล ได้โปรดเข้ามาร่วมงานด้วยนะ」

「พวกผู้ชายเอะอะโวยวายกันเมื่อวาน แต่เธอก็หมดแรงหลับไปหลังจากช่วยเหลือเมืองนี้ใช่ไหมละ?」

「อโทร่าบอกว่าเธอน่าจะอาการดีขึ้นในวันถัดไป นั่นทำให้เช้านี้พวกผู้ชายเริ่มออกทะเลไปหาปลาสดๆ เพื่อเอากลับมาทำอาหารที่อร่อยๆให้」

「อาหารที่เราจะทำมันอร่อยจริงๆ ดังนั้นโปรดเข้ามาร่วมงานเทศกาลด้วยนะ」

 

เมื่อพวกคุณป้าพูดเรื่องที่อยากจะพูดหมดแล้ว ฉันก็กล่าวลาแล้วเดินออกมา

มีคนมาขอบคุณมากมาย ขณะที่เรากำลังเดินผ่านเมือง

ถ้ามันยังเป็นแบบนี้ต่อไปพวกเราคงไม่สามารถไปไหนได้เลย ดังนั้นเราเลยออกจากเมืองและกลับไปที่หน้าผา ที่ๆฉันต่อสู้กับคราเคน

อโทร่าซังบอกฉันว่า เพราะน้ำทะเลมันยังร้อนอยู่ ผู้คนเลยไม่สามารถเข้าไปใกล้เจ้าคราเคนได้

เมื่อพวกเรามาถึงที่หน้าผา เราเห็นไอน้ำลอยขึ้นมาหยังกับอยู่ในสปาเลย

 

「นี่มันมากเกินกว่าจะรับไหวนะนิ」

เมื่อพวกเราใกล้จะหน้าผา เราสังเกตเห็นชายสูงอายุคนหนึ่งมองไปที่ทะเล

「คุโระซัง」

「หืมม มิสอโทร่า」

「คุโระซัง ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ละ?」

「ฉันคิดว่าถ้าฉันมาที่นี่ ฉันน่าจะได้เจอคนที่จัดการเจ้าสัตว์ประหลาดนี่นะสิ」

「แล้ว เรื่องการจับปลาละ?」

「ฉันมอบหมายงานให้พวกหนุ่มๆมันทำไปแล้ว ฉันต้องการขอบคุณคนที่จัดการเรื่องนี้มากกว่า ดังนั้น คนที่ฆ่าเจ้านี่ใช่สาวน้อยที่ใส่ชุดหมีที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอใช่ไหม?」

「ใช่ เธอคนนี้แหละ」

 

คุณปู่ คุโระซัง เดินเข้ามาหาฉัน

 

「ฉันได้ยินเรื่องราวทั้งหมดแล้ว แต่ฉันไม่คิดจริงๆว่าจะเป็นเด็กสาวตัวเล็กขนาดนี้ ฉันเป็นผู้นำของชาวประมงทั้งหมดในเมืองนี้ ขอขอบคุณเธอที่ช่วยปกป้องเมืองและทะเลของพวกเรา」

 

คุณปู่โค้งตัวคำนับ

 

『บอกคุณปู่คนนี้ ว่าเหตุผลที่ฉันทำมันทั้งหมดก็เพราะเพื่อข้าว…』

「ความจริงที่ว่าเรือทั้งหมดสามารถออกแล่นได้อีกครั้ง ก็ต้องขอบคุณเธอเช่นกัน สาวน้อย」

คุณปู่มองไปที่ทะเล ดูพวกเรือเหล่านั้น

『เพื่อโชยุ…』

「ฉันคิดว่าคงไม่มีใครจะฆ่าเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้ มันเป็นสัตว์ประหลาดที่แม่แต้กองทหารก็คงไม่สามารถจัดการได้ ผู้คนในเมืองนี้ยังไม่เข้าใจเลย มันน่าทึ่งจริงๆที่เธอทำได้」

「……」

『สถานการณ์แบบนี้มันเป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะบอกเหตุผลที่แท้จริง ฉันทำดีที่สุดแล้วนะ』

「คุณไม่ต้องคิดมากหรอก ทั้งหมดก็แค่ฉันคิดวิธีที่จะจัดการมันได้ ก็เท่านั้น」

ฉันคิดว่านี่คงเป็นคำพูดเดียวที่ฉันจะพูดได้

「ฉันเข้าใจ ถ้ามีอะไรในเมืองนี้ทำให้เธอเดือดร้อนแม้แต่นิดเดียว มาบอกฉันนะสาวน้อย สำหรับเธอ ฉันจะจัดการให้ทุกอย่าง」

「แล้ว ยูนะ เธอวางแผนที่จะทำยังไงกับศพเจ้าคราเคน?」

อโทร่าซังถามฉันเมื่อ เมื่อมองไปที่เจ้าคราเคนที่ลอยตุ๊บป่องอยู่บนทะเล

「คราเคนนี่กินได้ไหมอะ?」

「ฉันคิดว่ากินได้นะ」

「แล้วเรื่องหนอนละ?」

「ฉันเคยได้ยินว่ามันอร่อยมาก」

 

เจ้าหนอนประหลาดนั่นเป็นของดีคุณภาพสูง?

แต่ต่อให้ต้องเสียตัง ฉันก็ไม่ต้องการกินมันอยู่ดี…

 

「ฉันจะให้เมืองนี้ไว้ละกัน」

「เธอแน่ใจนะ? เธอเข้าใจใช่ไหมว่านี่มันสมบัติกองโตเลยนะ」

「มันไม่เป็นไร ถ้ามันถูกใช้เพื่อเมืองนี้ มีคนหลายคนที่เรือพวกเขาถูกเจ้านี่ทำลายใช่ไหมละ?」

「เธอแน่ใจจริงๆนะ? นี่มันจะช่วยพวกเราได้เยอะเลย」

「ถ้าเธออยากตอนแทนอะไรฉันซักอย่างละก็ แค่ให้ที่ดินดีๆซักที่ในเมืองให้ฉันละกัน」

「ยูนะ เธอจะย้ายมาอยู่เมืองนี้เหรอ?」

 

ฉันส่ายหัว

 

「ฉันแค่จะสร้างบ้านพักตากอากาศ และฉันอยากพาคนรู้จักของฉันมาด้วย ตอนที่อากาศมันอุ่นกว่านี้」

「ฉันแนะนำชายฝั่งเมืองนี้เลย ถ้าเธออยากจะมาว่ายน้ำ」

 

พูดถึงเรื่องนั้น แล้วชุดแบบไหนละที่คนบนโลกนี้ใส่ตอนว่ายน้ำ?

พวกเขาใส่ชุดว่ายน้ำเหรอ?

ฉันคิดว่าอย่างน้อย...คนโลกนี้คงไม่ได้แก้ผ้าว่ายน้ำหรอกนะ ฉันภาวนาให้พวกเขาไม่ได้ทำแบบนั้น

 

「อย่างไรก็ตาม ด้วยขนาดของมันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะขนเจ้าคราเคนกลับไปที่เมือง. ค่อยๆแยกส่วนมันที่ทะเลน่าจะดีกว่า」

(Edit:คนแต่งลบข้อความที่เกี่ยวกับการทำชุดว่ายน้ำจากคราเคนออก ด้วยเหตุนี้คนแปลเลยต้องลบออกด้วยครับ)

「ช่วยรอซักแป๊บนะ」

 

ฉันใช้เวทดินเพื่อทำบันไดทางลงไปตรงที่ๆ เจ้าคราเคนอยู่

ฉันเดินลงบันไดมา และเอาน้ำทั้งหมดที่อยู่ภายในเขตของกำแพงคุณหมีออกไปด้วยเวทน้ำ หลังจากฉันทำเสร็จ ก็เหลือเพียงคราเคนต้มสุกและหนอนยักษ์ที่อยุ่ตรงก้นทะเล

ฉันลงไปข้างล่าง เอาพวกมันใส่กระเป๋าไอเทมคุณหมี แล้วก็กลับไปบนหน้าผา

 

「ฉันไม่อยากให้ใครรู้เรื่องกระเป๋าไอเทมนี้จริงๆ ดังนั้นได้โปรดอย่าบอกใครนะ」

「ฉันเข้าใจ ตอนนี้ไม่มีน้ำทะเลในนั้นแล้ว มันเป็นภาพที่สวยงามจริงๆ」

 

เมื่อเอาน้ำออกไปหมดแล้ว ตอนนี้เราสามารถเห็นคุณหมีที่ก่อตัวขึ้นมาจากแผ่นดินรวมเป็นกำแพง สูงตระหง่านอยู่เหนือทิวทัศน์ทั้งหลาย

 

「ฉันจะทำให้มันกลับเป็นแบบเดิมเดี๋ยวนี้แหละ.」

「เดี๋ยวก่อน」

 

คุณปู่คะโระ หยุดฉันไว้ก่อน

 

「เธอปล่อยมันไว้แบบนี้ได้ไหม?」

「ทำไมละ?」

「เพื่อที่พวกเราจะได้ไม่ลืมเลื่อนเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่หลงลืมทุกสิ่งทุกอย่างได้ง่ายเมื่อเวลาได้ผ่านพ้นไป แม้กระทั่งความจริงที่ว่าเคยมีคราเคนมาปรากฏตัวที่นี่ และสาวน้อยที่ได้ช่วยพวกเราเอาไว้ และเพื่อไม่ให้เราลืมเหล่าคนที่หาบสาบสูญไปในทะเล」

 

ด้วยความสัตย์จริง ฉันไม่อยากทิ้งร่องรอยอะไรไว้เป็นหลักฐานว่าเป็นฝีมือฉัน และอยากทำให้พวกมันหายไป แต่เมื่อคุณปู่พูดถึงขนาดนี้แล้วฉันก็ไม่สามารถทำได้

ฉันตอบรับคำขอของคุณปู่

 

「เอาละ คุณอยากให้เอามันไปวางที่ไหน?」

「ไหนดูซิ.. มันน่าจะไม่เป็นไรถ้าไปจัดการบริเวณใกล้ๆชายหาดใช่ไหม?」

「ถูกของคุณ ถ้ามีใครถามว่าเราเคลื่อนย้ายมันมาได้ยังไง เราก็แค่บอกพวกเขาว่าเพราะเวทมนต์ของยูนะ แล้วทุกคนก็จะเข้าใจแบบนั้นกัน」

 

ฉันเอาเจ้าคราเคนและหนอนยักษ์ออกมาวางบนชายหาดใกล้ๆหน้าผา

พวกมันถูกต้มมาสุกกำลังดี

 

「โดยใช้น้ำทะเลที่นี่เราก็สามารถล้างคราบสกปรกออกได้ คนที่ออกทะเลไปน่าจะกำลังกลับมาเร็วๆนี้ เดี๋ยวฉันจะไปเรียกให้พวกเขามาช่วย」

「ส่วนฉันจะไปเรียกพนักงานกิลด์คนที่รู้เรื่องการแยกส่วนพวกมันมา」

 

ฉันวางคุณปู่ที่ดูจะตกใจกลัวลงบนหลังคุมะยุรุ และพากันกลับไปที่เมือง

ก็ฉันไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานขนาดไหนนิ หากต้องปล่อยเขาเดินกลับไปคนเดียว

 

「สาวน้อย เธอทำให้ฉันได้รับประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมมากเลยสำหรับคนวัยนี้ ฉันไม่เคยคิดจริงๆว่าได้ได้มาขี่หลังหมี เอาละฉันจะไปที่ท่าเรือนะ」

「และฉันก็จะตรงไปที่กิลด์นักผจญภัย」

 

พวกเขาทั้งคู่แยกย้ายไปตามทางของแต่ละคน

เมื่อฉันคิดว่าจะทำอะไรต่อดีเพราะตอนนี้เหลือฉันคนเดียวแล้ว รันย่าซังก็เดินเข้ามาหาฉัน

 

「สวัสดีรันย่าซัง」

「สวัสดียูนะจัง ขอบคุณจริงๆนะที่ช่วยกำจัดคราเคนน่ะ」

「ฉันแค่ทำเพื่อตัวฉันเอง」

「พวกเราได้ยูนะจังช่วยไว้หลายครั้งเลย ทั้งบนภูเขา เรื่องอาหารที่ขาดแคลน พวกโจร แม้กระทั่งเรื่องเจ้าคราเคนนั่น อ้อใช่พูดถึงเรื่องนี้ เธอจะทำอะไรกับเจ้าคราเคนละ? ฉันไปดูมาแล้วเมื่อวาน แต่เธอคงไม่ปล่อยมันไว้แบบนั้นใช่ไหม?」

「ตอนนี้ คุณปู่ชาวประมง คุโระซัง กลับไปที่ท่าเรือเพื่อพาคนมาช่วยแยกส่วนมัน อโทร่าซังก็ไปที่กิลด์นักผจญภัยเพื่อรวบรวมคนมาเพิ่ม」

「เธอจะแยกส่วนมันเหรอ?」

「พวกเราย้ายมันไปที่ชายหาดแล้ว ดังนั้นเมื่อแยกส่วนเสร็จ ฉันว่าจะแบ่งให้พวกชาวเมืองไว้กินกัน」

 

ส่วนหนอนยักษ์นั่นมันก็แค่ของเสริม

ฉันไม่กินมันเด็ดขาด

 

「ถ้างั้นฉันก็ต้องไปเหมือนกัน ถ้าคุโระซังไปท่าเรือ งั้นฉันก็จะไปรวบรวมพวกผู้หญิง ยูนะจัง ไว้เราค่อยเจอกันใหม่นะ」

 

รันย่าซังเดินออกไป

 




NEKOPOST.NET