[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 92 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.92 - คุณหมีจัดการคราเคน


 

วันต่อมา หลังจากหาทางต่อสู้ได้แล้ว ฉันไปที่กิลนักผจญภัย เพื่อขอคำอนุญาติในการจัดการ

เหมือนกับวันก่อนหน้านี้ พนักงานของกิลด์นักผจญภัยทุกคนกำลังยุ่งและไม่ได้หยุดการเคลื่อนไหวกันเลย

มันแปลกที่ว่าครึ่งหนึ่งของงานที่พวกเขาทำสมควรเป็นหน้าที่ของกิลด์การค้า

แม้ว่าอโทร่าซังจะเป็นคนสั่งก็เถอะ พนักงานกิลด์การค้าก็ดูจะทำงานได้ตามปกติดี

ฉันเจออโทร่าซังแล้ว คนที่ดูกำลังยุ่งอยู่คนนั้น ฉันเดินเข้าไปคุยกับเธอ

「ยูนะ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?」

「ฉันต้องการที่จะหารือเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่างกับคุณ ถ้าเป็นไปได้

อยากจะขอคำอนุญาติจากคุณ」

「มันคืออะไรละ? ถ้าเป็นคำขอของยูนะ ฉันจะทำให้ทุกอย่างเลย」

ถ้าฉันเป็นเด็กผู้ชายแล้วได้ยินว่า 『ทำให้ทุกอย่าง』ฉันต้องเกิดอาการแน่ๆ

เมื่อฉันกำลังคิดถึงเรื่องนั้น อโทร่าซังก็เดินเข้ามาใกล้ๆ

หน้าอกอันใหญ่โตของเธอเข้ามาใกล้หัวของฉัน

ได้โปรดอย่าเอาของใหญ่โตนั่นมาวางหน้าฉัน

ฉันไม่ได้อิจฉาพวกมันเลย โอเคนะ!

「จะโอเคกว่าไหมถ้าไปคุยกันในที่ๆเป็นส่วนตัวกว่านี้หน่อย?」

ฉันมองไปรอบๆแล้วถามเธอ ดังนั้นเธอเลยพาไปห้องที่อยู่ด้านหลังกิลด์

「มันดูรกเล็กน้อยน่ะ แต่นั่งก่อนสิ」

มีกองเอกสารเป็นภูเขาวางอยู่ตรงนั้น

ทั้งหมดนั่นอยู่ในความรับผิดชอบของเธอเหรอ?

มันเริ่มทยอยมาตั้งแต่เมื่อวานใช่ไหม?

เป็นไปได้ไหมว่าอโทร่าซังยังไม่ได้นอนเลยทั้งคืน?

「แล้วเธอจะขอร้องอะไรละ?」

「ฉันคิดเกี่ยวกับการกำจัดคราเคน ดังนั้นฉันแค่อยากจะขอสิ่งบางอย่างจากคุณ

「…………」

อโทร่าซังอ้าปากค้าง

「เธอเอาจริงเหรอ?」

「ตอนนี้ฉันมีเหตุผลที่จะฆ่ามันแล้ว ดังนั้น…」

「อะไรคือเหตุผลนั่นละ? มันคุ้มค่าที่จะเอาชีวิตไปเสี่ยงแล้วเหรอ?」

「มันก็ไม่ได้เป็นเหตุผลสำคัญหรอก ก็แค่เหตุผลส่วนตัวน่ะ」

ฉันตอบไม่ได้จริงๆว่าเหตุผลคือข้าวและโชยุ

「อาาา งั้นเรื่องที่เธอจะขอร้องคือ “ฉันจะกำจัดคราเคนดังนั้นช่วยฉันหน่อย” ใช่ไหม?」

「ไม่ต้องห่วง ฉันจะสู้กับคราเคนคนเดียวเอง」

อโทร่าซังเดินเข้ามาหาและเอามือวางบนหน้าผากฉัน

「ตัวเธอก็ไม่มีไข้นิ… เธอเข้าใจใช่ไหม คราเคนมันไม่ใช่อะไรที่เธอจะสามารถสู้คนเดียวได้หรอกนะ แค่เพราะว่าเธอสามารถสู้กับกลุ่มโจรได้ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะสู้กับคราเคนได้หรอกนะ」

ก็นะ ในเกมมันไม่ได้มีแต่มอนส์เตอร์ที่คุณสามารถสู้ได้ด้วยตัวคนเดียวทั้งหมดนิ

「ถ้าฉันบอกว่า ‘เชื่อใจฉัน’, จะพอไหม?」

「ฉันก็จะถามว่า มันมีโอกาสสำเร็จซักเท่าไหร่?」

「ถ้าคราเคนมันไปอยู่ในที่ๆฉันต้องการ ฉันจัดการมันได้แน่นอน」

อโทร่าซัง มองเข้ามาในดวงตาฉันอยู่นาน จากนั้นก็ถอนหายใจเล็กน้อย

「……ฉันเข้าใจแล้ว เอาละฉันต้องทำอะไรบ้าง?」

「บนเส้นทางที่โจรปรากฏตัว มันมีหน้าผาที่ยื่นออกไปทางทะเลใช่ไหม?」

「ใช่」

「ฉันต้องการสู้บริเวณนั้น ดังนั้นฉันไม่อยากให้ใครเดินผ่านแถวนั้น หรือไปจับปลาบริเวณนั้น มันจะอันตรายมากตลอดทั้งวัน」

「เธอจะสู้กับคราเคนตรงนั้นเหรอ?」

「ฉันก็ไม่รู้จริงๆหรอกว่าคราเคนมันตัวใหญ่ขนาดไหน แต่ถ้าเป็นที่หน้าผานั่น ฉันว่ามันน่าจะพอไหว」

「แล้วเธอจะใช้วิธีไหนให้คราเคนมันไปตรงนั้นละ?」

ฉันอธิบายถึงสิ่งที่ฉันจะใช้เป็นเหยื่อล่อ.

「ฉันก็ไม่แน่ใจว่ามันจะได้ผลไหม」

「ฟุฟุฟุฟุ ใช่เลย ไม่มีใครเคยคิดจะลองใช้เหยื่อล่อเจ้าคราเคนหรอกนะ แต่ต่อให้มันงับเหยื่อตามที่คิดไว้ เป็นไปได้ไหมว่ามันจะหนีไปได้ ?」

「ฉันมีแผนไม่ให้มันหนีได้」

เมื่อมันมาถึงตรงหน้าผา มันก็จะอยู่ในอาณาเขตของฉันแล้ว

ฉันจะฝังความหวาดกลัวแห่งการถูกล่า ลงไปในตัวเจ้าคราเคนนี่

「อืมมมม ฉันเข้าใจละ ขอเวลาฉันซักสามวันนะ  นอกจากนี้ เธอพอจะให้เนื้อวูล์ฟพวกเราอีกซักหน่อยได้ไหม?」

อโทร่าซังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก่อนที่จะยอมรับคำขอของฉัน

สามวันหมายถึงการกันไม่ให้พวกชาวประมองออกไปจับปลาบริเวณนั้น แล้วก็จะชดเชยพวกเขาด้วยเนื้อวูล์ฟแทน

ฉันทิ้งเรื่องที่เกี่ยวกับการจัดการพวกชาวเมืองไว้ให้อโทร่าซังจัดการ และเดินไปที่หน้าผาเพื่อตรวจสอบเบื้องต้น

เพื่อเป็นการระวังในแผนการนี้ ฉันไม่สามารถผิดพลาดได้ตอนที่คราเคนมานี่ เพราะถ้าคราเคนมันไม่มาก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้ามันมาแล้วฉันล้มเหลว ก็เป็นไปไม่ได้ที่คราเคนมันจะติดกับแผนการเดิมอีกครั้ง

จากที่ฉันจำได้ ตัวคราเคนน่าจะมีความยาวระหว่างยี่สิบถึงหนึ่งร้อยเมตร

พื้นที่ระหว่างความลึกของทะเลและจุดที่สูงที่สุดของหน้าผามีเพียงพอ

หลังจากนั้นเหลือแค่อย่างเดียวที่ต้องทำ คือภาวนาให้แผนมันเป็นไปได้ด้วยดี

—-

วันต่อมา อโทร่าซังมาหาที่โรงแรม

「ยูนะ อีกสองวันเรือทุกลำจะไม่ออกจากท่า แล้วฉันก็สั่งห้ามไม่ให้ทุกคนออกจากเมืองแล้ว」

「หืมมม มันอาจจะแปลกๆนะที่ฉันจะถาม แต่ทำไมคุณจัดการได้เร็วจัง?」

ฉันเพิ่งขอให้เธอช่วยเมื่อวาน  ฉันคิดว่าต้องใช้เวลามากกว่านี้ซะอีก เพื่อที่เธอจะอธิบายสถานการณ์กับพวกชาวเมือง แล้วค่อยกล่อมพวกเขา

「ฉันเพิ่งโน้มน้าวผู้อาวุโสที่เป็นผู้นำของกลุ่มชาวประมงได้สำเร็จน่ะ และตั้งแต่ที่กิลด์นักผจญภัยเป็นผู้ดูแลพื้นที่บริเวณหน้าผานั้น มันก็ไม่เคยมีปัญหาอะไรเลย」

「แต่คุณปู่คนนั้น เขารับได้จริงๆเหรอถ้าวันนั้นห้ามออกทะเลทั้งวันน่ะ?」

ในกรณีแบบนี้ เป็นเรื่องปกติที่ชายชราหัวแข็งคนหนึ่งจะไม่ยอมรับมัน

「ก็นะ ในเมืองนี้ไม่มีใครจะปฏิเสธคำขอของยูนะหรอก」

「นั่นมัน.…」

「แหม... ก็เธอทั้งให้อาหาร  จัดการพวกโจรและยุติการกดขี่ข่มเหงของกิลด์การค้า แล้วตอนนี้เธอก็ยังจะสู้กับคราเคนเพื่อผลประโยชน์ของเมืองนี้อีก」

「เกี่ยวกับกิลด์การค้า นั่นมันไม่.…」

「เราเพิ่งเจอปัญหานี้ตอนเธอให้อาหารและออกไปปราบพวกโจรนั่น  ทั้งหมดนี่ต้องขอบคุณยูนะไม่ใช่เหรอ? ด้วยเหตุนี้เลยทำให้คุณปู่คนนั้น มีความสุขที่จะได้ช่วยเธอกันพวกเรือไม่ให้ออกจากท่า เขายังฝากข้อความให้ฉันมาบอกเธอด้วยว่า 『อย่าทำอะไรเกินตัว พวกเราสำนึกในบุญคุณของเธอเสมอ สาวน้อยหมี ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอมีวิธีจัดการเจ้าสัตว์ประหลาดนี่ยังไง แต่ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือโปรดอย่าลังเลที่จะบอกฉัน』เธอก็รู้ใช่ไหมว่ามันน่าประทับใจจริงๆ ที่เธอสามารถทำให้คุณปู่คนนั้นพูดถึงขนาดนี้ได้」

แต่มันเป็นสิ่งที่ยากมากๆ ที่จะยอมรับว่าฉันต่อสู้เพียงเพื่อผลประโยชน์ของข้าว…….

 

และแล้ววันแห่งการต่อสู้ก็มาถึง

เมื่อฉันตื่นนอน ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง

มันเป็นวันดีที่จะออกไปสู้

สภาพอากาศปลอดโปร่งมันดีกว่าฝนตกแน่นอน

ตั้งแต่ที่อโทร่าซังได้เตรียมการทุกอย่าง เพื่อให้ฉันสามารถที่จะต่อสู้ได้อย่างดีที่สุด ฉันคงไม่สามารถพูดอะไรออกไปแบบ “ก็วันนี้ฝนมันตก ฉันเลยไปสู้ไม่ได้” ดังนั้นฉันดีใจจริงๆที่สภาพอากาศมันดี

「สาวน้อย วันนี้เธอจะไปไหนเหรอ?」

「ฉันจะออกไปเดินเล่นหน่อย คุณถามทำไมเหรอ?」

เดก้าซังถามฉัน แต่ฉันไม่สามารถบอกได้จริงๆแบบว่า ฉันกำลังจะไปพิชิตคราเคน ดังนั้นฉันเลยตอบไปแบบนั้น

「เดินเล่น อืม… สาวน้อย ฉันจะทำอาหารเช้าแสนอร่อยให้ ดังนั้นช่วยกินก่อนแล้วค่อยออกไปนะ?」

「อาหารของคุณมันอร่อยเสมอแหละ เดก้าซัง」

ฉันบอกเขาตามที่ฉันรู้สึกจริงๆ

「อย่ามาทำให้ฉันร้องไห้นะ!」

เขาทำเสียงคัดจมูก และฉันเห็นน้ำตาในดวงตาของเขา

「ฉันจะเตรียมอาหารไว้และจะรอเธอ ดังนั้นเธอต้องกลับมานะ!」

「แน่นอน ฉันฝากท้องไว้กับคุณแล้วนิ」

เขายังกังวลและย้ำอีกหลายครั้งว่าให้กลับมานะ  นั่นทำให้ฉันลำบากใจก่อนที่ฉันจะค่อยๆออกมา

หรือว่าเขากังวลว่าฉันจะไม่จ่ายค่าที่พัก?

เมื่อฉันมาถึงทางเข้าเมือง ฉันเห็นพนักงานกิลนักผจญภัยบางคนรวมไปถึงอโทร่าซังด้วย

「สวัสดี」

ฉันทักทายพวกเขา

「สวัสดี」

หลังจากอโทร่าทักทายกลับ พวกพนักงานก็ทำตาม

「ฉันจะไปแล้ว หลังจากนี้ห้ามให้ใครผ่านทางนี้นะ」

อโทร่าซังสั่งพวกพนักงานกิลด์

เดี๋ยวนะ ‘ฉันจะไปแล้ว’?

「เป็นไปได้ไหมว่า อโทร่าซังต้องการไปพร้อมกับฉัน?」

「แน่นอน เธอบอกว่าจะชนะนิ ใช่ไหมละ?」

「ก็เป็นไปได้ถ้าฉันได้สู้กับมันนะ」

「งั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรนิ」

เมื่อฉันออกจากเมือง ฉันเรียกคุมะคิวกับคุมะยุรุออกมา

「เธออัญเชิญพวกสัตว์ได้เหรอ?」

ฉันเคยพูดถึงพวกเขาเมื่อตอนที่ฉันถูกโจมตีที่โรงแรม และเมื่อฉันรายงานเกี่ยวกับวิธีที่ฉันหาโจรเจอ ดังนั้นมันเลยไม่มีปัญหาอะไร

「ช่วยขึ้นไปขี่ตัวสีดำนะ เขาชื่อคุมะยุรุ」

「อะร๊า มันจะไม่เป็นไรเหรอ?」

「ฉันต้องการไปจัดการคราเคนให้เร็วที่สุด พวกเขาจะช่วยให้ทุกอย่างมันง่ายขึ้น」

ฉันกระโดดขึ้นหลังคุมะคิว จากนั้นทั้งสองตัวก็วิ่งไปยังหน้าผา

「หืม? นี่เธอจะสู้ตรงนี้เหรอ」

「แต่ถ้ามันไม่มา ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน」

ฉันเอาเหยื่อที่จะใช้ล่อคราเคนออกมา

สิ่งที่ออกมาคือหนอนยักษ์ตัวยาวหลายสิบเมตร เวลาถูกหยุดภายในกระเป๋าคุณหมี ทำให้มันดูเหมือนเพิ่งถูกฆ่ามา

「ฮะ นี่เธอมีอะไรแบบนี้เก็บไว้ด้วยเหรอ」

「ก็ดั้งแต่ตอนที่ฉันได้รับฉายาว่าฮีโร่นะแหละ」

「ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว ได้โปรดเป็นมิตรกับฉันเถอะนะ ถึงฉันไม่ใช่พระราชา แต่ฉันก็ไม่อยากเป็นศัตรูกับเธอแน่นอน」

「ถ้าคุณไม่พยายามยุ่งกับของสำคัญของฉัน ฉันก็ไม่ได้คิดจะเป็นศัตรูกับคุณหรอก」

「ฉันเข้าใจละ ฉันจะระวังไว้」

ในขณะที่พวกเรากำลังคุยกันอยู่ ฉันก็ทำงานไปด้วย

ฉันใช้เวทน้ำแข็งเคลือบครึ่งตัวของหนอนยักษ์ และแขวนไว้ที่หน้าผาเหนือมหาสมุทร มันดูเหมือนหนอนที่ถูกแขวนด้วยเสาน้ำแข็งขนาดใหญ่

ฉันจัดการให้ครึ่งหนึ่งของหนอนยักษ์จมลงไปในทะเล

นานมาแล้วฉันเคยเห็นคนใช้ไส้เดือนจับปลาในทีวี หนอนยักษ์มันก็ดูเหมือนไส้เดือนใช่ไหมละ? ดังนั้นฉันเลยคิดว่า ‘ไม่ใช่ว่านี่เป็นเหยื่อล่อที่ดีที่สุดสำหรับคราเคนเหรอ?’

จุดสำคัญคือคราเค่นเป็นสัตว์ที่กินมนุษย์เป็นอาหาร

ดังนั้นมันก็ไม่แปลกที่มันจะกินหนอนใช่ไหม?

หนอนมีขนาดใหญ่ มันทำให้กลิ่นแพร่กระจายในทะเลเร็วมาก หากทุกอย่างเป็นไปตามแผน มีความเป็นไปได้ว่าคราเคนจะทำทุกวิถีทางเพื่อมาตรงหน้าผานี้

แต่ถ้ามันไม่ได้ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการสู้บนท้องทะเลในขณะที่ขี่พวกหมี

ฉันไม่อยากไปสู้แบบนั้น ดังนั้นฉันจะภาวนาให้มันมา

 

มันก็ชั่วโมงนึงแล้วตั้งแต่หนอนถูกแขวนที่หน้าผา

ถ้าฉันไม่ได้เผลอฝันกลางวัน คลื่นรู้สึกจะใหญ่ขึ้น

ฉันไม่ได้ฝันไป! คลื่นมันใหญ่ขึ้นจริงๆ

เมื่อฉันใช้เวทค้นหาเพื่อยืนยัน ก็พบคราเคนกำลังใกล้เข้ามา

จากนั้นหนวดที่ยาวมากก็พุ่งขึ้นมารัดรอบตัวหนอน

เสาน้ำแข็งแตก แล้วหนอนก็ร่วงลงไปในทะเล

「ยูนะ!」

「อโทร่าซัง ช่วยถอยไปก่อน!」

ฉันเริ่มร่ายเวทดินแล้วสร้างภาพในหัว

หมียักษ์ขนาดหลายสิบเมตร

ขึ้นมาจากพื้นทะเลลึก รวมกันเป็นรูปครึ่งวงกลมโดยมีหน้าผาเป็นจุดศูนย์กลาง หมีธาตุดินโผล่ขึ้นมาเป็นจำนวนมาก สิ่งที่ฉันสร้างขึ้นมาคือกำแพงหมี

ซักครู่หนึ่งหลังจากฉันใช้พลังเวทไปอย่างมหาศาล ความเหนื่อยล้าก็พุ่งเข้าโจมตีฉัน มันเป็นค่าตอบแทนสำหรับการใช้เวทมนต์ที่มีขนาดใหญ่แบบนี้

ฉันไม่ได้สร้างแค่ให้พวกเขาใหญ่โต แต่ยังสร้างให้พวกเขามีความทนทานเพื่อไม่ให้คราเคนทำลายพวกเขาได้  แต่เพื่อแบบนี้ฉันเลยต้องใช้พลังเวทมากขึ้น

ขอบคุณการใช้พลังเวทที่มากขนาดนั้น ตอนนี้ฉันสามารถขังเจ้าคราเคนไว้ภายในกำแพงหมี

เจ้าคราเคนยังไม่รู้ว่ามันถูกขัง มันยังคงกินหนอนอยู่

มันเป็นปลาหมึกที่ตัวใหญ่จริงๆ

คราเคนเป็นมอนส์เตอร์ที่เหมือนปลาหมึกขนาดใหญ่ หรือหมึกยักษ์ขนาดใหญ่

ในกรณีนี้มันเหมือนปลาหมึกขนาดใหญ่มากกว่า

(TLไทย : ตรงนี้คนเขียนน่าจะหมายถึง คราเคนปกติมีรูปลักษณ์สองแบบไม่หมึกกล้วย(อิกะ)ก็หมึกยักษ์(ทาโกะ)น่ะครับ แต่แปลengแยกเป็นปลาหมึกธรรมดากับหมึกยักษ์)

ฉันสร้างเปลวไฟคุณหมีจำนวนมาก และยิงไปที่คราเคน

เปลวไฟคุณหมีพุ่งตรงเข้าไปและเผาเนื้อของมัน

กลิ่นเนื้อถูกเผาลอยมาถึงพวกเรา เจ้าคราเคนรีบดำลงทะเลเพื่อดับไฟ

เจ้าคราเคนสังเกตุเห็นฉัน และยืดหนวดของมันออกมา มันจะมาถึงฉันเหรอ?

ฉันไม่รู้หรอกว่ามันจะยาวได้เท่าไหร่ แต่หนวดมันก็ยืดได้ยาวพอมาถึงบนหน้าผา

ฉันหลบหนวดพวกนั้น และยิงเปลวไฟคุณหมีใส่ หนวดพวกนั้นติดไฟ แต่เจ้าคราเคนก็รีบลงน้ำเพื่อดับไฟ

หลังจากนั้น ฉันได้สร้างเปลวไฟคุณหมีออกมาอีก

เจ้าคราเคนพยายามหนีออกไปทางทะเล แต่มันก็ไม่สามารถทำได้ ต้องขอบคุณกำแพงคุณหมี

ถ้ามันขึ้นมาบนผิวน้ำ ฉันจะโจมตีมัน

แต่ถ้ามันไม่ขึ้นมา ฉันก็ยังจะโจมตีมัน

อุณหภูมิของน้ำทะเลเริ่มสูงขึ้น ต้องขอบคุณเปลวไฟคุณหมี

เจ้าคราเคนได้รับความเจ็บปวด ในขณะที่พยายามพังกำแพงคุณหมีครั้งแล้วครั้งเล่า

ฉันใช้พลังเวทมหาศาลเพื่อสร้างกำแพงนี้นะ ถ้ามันพังได้ง่ายๆก็เสียชื่อฉันหมดสิ

ทะเลเริ่มเดือด ฟองจำนวนมากเริ่มฝุดขึ้นมา

เจ้าคราเคนเริ่มยืดหนวดเพื่อจะปีนกำแพงคุณหมี แต่ฉันไม่ปล่อยให้มันทำแบบนั้น

ด้วยแบร์คัตเตอร์ ฉันตัดหนวดพวกนั้น แต่มันก็งอกออกมาใหม่อย่างรวดเร็ว และยืดออกมาอีกครั้ง

ไม่ใช่ว่านี่จะเป็นคลังอาหารให้กินไม่จำกัดเหรอ? แม้ว่ามันจะมีแค่หนวดก็เถอะ

เจ้าคราเคนยังพยายามยืดหนวดโดยไม่หยุดพัก

นี่เป็นการต่อสู้ระหว่างพลังเวทของฉัน กับความแข็งแกร่งของเจ้าคราเคน ถ้าพลังเวทของฉันหมด เจ้าคราเคนก็จะหนีไปได้

ฉันน่าจะสร้างกำแพงคุณหมีให้ใหญ่กว่านี้ ฉันไม่รู้นิว่าเจ้าคราเคนมันจะตัวใหญ่แบบนี้

ฉันไม่ได้เข้าไปสู้ในระยะประชิดเลย ดังนั้นฉันเลยเริ่มคิดว่าฉันน่าจะใส่ชุดคุณหมีสีขาวมา ถ้าฉันทำแบบนั้น ฉันน่าจะพอฟื้นพลังเวทได้ในขณะที่สู้อยู่

หืม...ถ้าพลังเวทฉันหมด ฉันต้องโชว์ถอดเปลี่ยนชุดเป็นคุณหมีสีขาวน่ะเหรอ

ฉันไม่อยากทำแบบนั้นจริงๆ…

แม้ว่าจะมีแค่อโทร่าซังที่อยู่ที่นี่ แต่การเปลี่ยนชุดต่อหน้าคนอื่นมันก็น่าอายจริงๆ

แต่ฉันยังคงต้องถอดโชว์ ถ้ามันช่วยให้ฉันฆ่าเจ้าคราเคนนี้ได้

ทะเลตอนนี้กำลังเดือดและไอน้ำก็พุ่งขึ้น ต้องขอบคุณเปลวไฟคุณหมี มันทำให้ทะเลเหมือนห้องอบไอน้ำเลย อุณหภูมิรอบๆก็สูงขึ้นด้วย มันร้อนจริงๆนะ แต่ต้องขอบคุณชุดคุณหมี ฉันเลยไม่รู้สึกร้อน

เจ้าคราเคนเริ่มดิ้นรนอย่างเจ็บปวดเพราะอุณหภูมิน้ำที่สูงขึ้น

บางส่วนของหน้าผาเริ่มพังทลาย ฉันเข้าใจว่ามันคงมาถึงขีดจำกัดแล้ว

ฉันยังโจมตีเจ้าคราเคนอย่างต่อเนื่อง เพื่อไม่ให้มันหนีไปได้

ขณะนั้นฉันก็คิดไปด้วยว่า มันน่าจะดีกว่าถ้าฉันทำฝาปิดด้วย

ฉันกังวลเกี่ยวกับพลังเวทที่เหลืออยู่ ถ้าฉันจะสร้างฝาที่แข็งแรงพอก็จะจับมันขังไว้ได้

อืม.., เพราะไอเดียที่ฉันเพิ่งคิดออก ทำให้ฉันรู้ว่าแผนที่ฉันวางไว้มีข้อบกพร่องเยอะมาก

ถ้าฉันต้องมาสู้แบบนี้อีก ฉันคงต้องให้ความสำคัญกับพวกรายละเอียด

เพื่อแลกเปลี่ยนกับความผิดพลาดนั่น ตอนนี้ฉันเลยทำได้แค่ยิงเปลวไฟคุณหมีไปที่คราเคนอย่างต่อเนื่อง

เจ้าคราเคนก็ยังพยายามยืดหนวดออกมาเรื่อยๆ เพื่อจะหนี แต่ฉันไม่ปล่อยให้มันทำได้

ฉันภาวนาให้มันรีบๆจบลงซะที

ความเหนื่อยล้าทำให้ฉันค่อยๆแย่ลงเรื่อยๆ

ฉันรู้สึกได้ว่าพลังเวทของฉันค่อยๆเหือดแห้งไป

มันถึงเวลาต้องถอดชุดโชว์แล้วจริงๆเหรอ?

ขณะที่ฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้น การเคลื่อนไหวของเจ้าคราเคนก็เริ่มเชื่องช้าลง

มันไม่ได้ใช้หนวดเพื่อพังกำแพงคุณหมีแล้ว

ฉันหยุดโจมตี และมองไปที่ข้างล่างนั่น

เจ้าคราเคนหยุดเคลื่อนไหวแล้ว

ฉันใช้เวทค้นหาเพื่อเช็คดู สัญญาณชีวิตของเจ้าคราเคนได้หายไปแล้วจริงๆ

มันจบแล้ว…

ฉันนั่งลงบนพื้นแล้วนอนลง

มันเหนื่อยมาก

ฉันใช้พลังเวทไปมาก ดังนั้นร่างกายฉันเลยรู้สึกล้า

「ยูนะ!」

อโทร่าซังวิ่งเข้ามา

เหงื่อไหลออกมาจากใบหน้าเธออย่างกับน้ำตก

หลังจากเรื่องทั้งหมดจบแล้ว บริเวณนี้มันร้อนจริงๆ

「อโทร่าซัง มันจบแล้ว」

「มันตายแล้วจริงๆเหรอ?」

อโทร่าซังมองไปที่คราเคน ที่กำลังลอยอยู่บนทะเลที่เดือดปุดๆ

เจ้าคราเคนมันไม่เคลื่อนไหวแล้ว

ฉันเช็คด้วยเวทค้นหาแล้ว ดังนั้นไม่ต้องสงสัยเลย

「ไม่ต้องห่วงมันตายแล้ว อโทร่าซัง ฉันฝากที่เหลือไว้กับคุณได้ไหม? อย่างที่คาดไว้เลย ฉันใช้พลังเวทมากเกินไป ฉันขยับไม่ไหวแล้ว การเคลื่อนไหวมันอืดไปหมดและฉันก็รู้สึกง่วงมากเลย」

ฉันไม่เหลือแรงที่จะเดินแล้ว

「ได้สิไม่มีปัญหา และขอบคุณเธอมากจริงๆ」

ฉันตอบกลับด้วยรอยยิ้ม โดยไม่ต้องแสดงให้เห็นว่าทำเพื่อข้าวและโชยุ

ฉันเรียกคุมะคิวและคุมะยุรุออกมา

คุมะคิวเดินเข้ามาหาฉัน และหมอบลงเพื่อที่ฉันจะได้ขึ้นไปง่ายหน่อย

「ขอบใจนะ」

ฉันขี่คุมะคิว แล้วอโทร่าซังก็ขี่คุมะยุรุ พวกเรากลับไปที่เมืองด้วยกัน

เมื่อเรามาถึงที่ทางเข้าเมืองผู้คนจำนวนมากได้มารวมตัวกันที่ทางเข้า

「หัวหน้า!」

เหล่าพนักงานวิ่งเข้ามาหาพวกเรา

「มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่?」

「เมื่อตอนคุณออกไป ก็มีรายงานว่ามีบางคนเห็นเจ้าคราเคน ดังนั้นพวกชาวเมืองก็เลยเริ่มเอะอะกัน」

อโทร่าซังคิดเกี่ยวกับมันซักแป๊บนึง และพูดว่า

「เรื่องของเจ้าคราเคน สาวน้อยคนนี้ได้ฆ่ามันไปแล้ว」

เธอชี้มาที่ฉัน คนที่ตอนนี้ดูเหมือนศพบนหลังคุมะคิว

อ๊า ฉันลืมบอกเธอว่าอย่าทำเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องใหญ่

แต่ตอนนี้ฉันไม่เหลือแรงที่จะขอร้องเธอแล้ว

ฉันแค่อยากจะกลับไปที่โรงแรมแล้วนอน

「เรื่องจริงหรือครับ หัวหน้า?」

「ใช่แล้ว ถ้าพวกนายไม่เชื่อฉัน พวกนายไปดูด้วยตาตัวเองก็ได้ หลังจัดการแล้วศพของเจ้าคราเคนก็ยังอยู่ที่นั่น」

「มันไม่อันตรายเหรอ?」

พนักงานกิลด์คนหนึ่งถามขึ้นมา

อโทร่าซังตอบกลับไป

「อะไรอีกละ โจรก็ไม่มีแล้ว คราเคนก็ไม่มีแล้ว มันจะมีอะไรให้อันตรายอีกละ?」

「นั่นคือ…」

「ที่สำคัญไปกว่านั้น ทำไมพวกนายยังไม่เปิดทาง? ฉันต้องการพาฮีโร่ที่ช่วยเหลือเมืองนี้กลับไปพักผ่อนที่โรงแรม」

「แต่การปล่อยให้พวกหมีเหล่านี้เข้ามาในเมือง มัน…」

เขามองมาที่คุมะคิว

「ฉันรับประกันได้ว่ามันไม่มีอันตราย และอย่างน้อยฉันก็ไม่สามารถขอให้ ฮีโร่ที่ทุ่มเทพลังทั้งหมดเพื่อช่วยเมืองนี้กำจัดคราเคนจนไม่เหลือแรงแล้วคนนี้ ลงมาจากหลังหมี และฉันจะปฏิเสธใครก็ตามที่คิดจะพูดแบบนี้」

อโทร่าซังปิดปากของฝูงชนทั้งหลาย ด้วยการจ้องมองเท่านั้น

พนักงานกิลด์ และชาวเมืองช่วยเคลียเส้นทางให้.

เมื่อพวกเขาเปิดทางให้ฉันแล้ว  คุมะคิว หมีที่ฉันขี่อยู่ ก็เริ่มเคลื่อนไหวและเดินไปทางโรงแรม

เมื่อฉันมาถึงโรงแรม เดก้าซังก็ส่งเสียงร้องลั่น

「สาวน้อย!」

「ไม่ต้องห่วงฉันแค่เหนื่อยมาก ฉันแค่ต้องการนอนพักซักหน่อย ดังนั้นอย่ามาปลุกฉันนะ โอเค?」

คุมะคิวเคลื่อนตัวเข้ามาในโรงแรมและเริ่มเดินขึ้นชั้นบน ข้างหลังเขาคุมะยุรุก็ค่อยๆเดินตามมา เมื่อพวกเรามาถึงห้อง ฉันลงจากหลังคุมะคิวแล้วเปิดประตู

「คุมะคิวขอบคุณมากๆนะ」

ฉันเปลี่ยนคุมะคิวและคุมะยุรุให้เป็นรูปแบบสัตว์น้อย แล้วเข้าไปในห้อง

「ไม่ว่าจะเป็นประธานาธิบดี นายกรัฐมนตรี หรือพระราชา ห้ามให้ใครก็ตามเข้ามาปลุกฉันเด็ดขาดนะ」

แม้มันเพิ่งจะแค่ช่วงบ่าย แต่ฉันเหนื่อยแทบตายแล้ว

นั่นเพราะฉันใช้พลังเวทมากเกินไป

ฉันเหนื่อยมากจริงๆ

ฉันพยายามเปลี่ยนเป็นชุดคุณหมีสีขาว

จากนั้นฉันก็ร่วงลงบนเตียงอย่างกับศพ พวกหมีขยับเข้ามาซุกตัวฉัน ในขณะที่ฉันขอบคุณพวกเขา ฉันก็ผลอยหลับไป

…………………………………………………………………...

โน๊ตจากผู้แต่ง:

สำหรับคำตอบที่ว่าเธอจะฆ่ามันยังไง นั่นก็คือ ใช้หนอนเป็นเหยื่อล่อ สร้างหม้อใบใหญ่ และต้มมันซะ

ต่อไปคือเทศกาลปลาหมึก

 




NEKOPOST.NET