[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 91 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.91 - คุณหมีกับเหตุผลในการกำจัดคราเคน


หัวหน้ากิลด์การค้าและผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งหมดถูกจับ

พอพระอาทิตย์ตก เรื่องทุกอย่างก็จบลง และได้เวลาอาหารเย็นพอดี

 

「ในที่สุดก็จบลงซะที」

เดก้าซังเดินกลับมาที่โรงแรมกับฉัน

「เธอรู้ไหม! ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะจัดการกับพวกโจรได้ทั้งหมด ตอนนี้พวกเราสามารถออกไปซื้อของที่เมืองข้างๆได้แล้ว ให้ฉันได้กล่าวขอบคุณเธออีกครั้งเถอะ ขอบคุณจริงๆนะ」

「อย่าคิดมากน่า อันที่จริงแล้วฉันก็อยากจะทำอะไรกับคราเคนนะ แต่…...」

「ฮาฮ่าฮา! นั่นมันเป็นไปไม่ได้ ขนาดเด็กๆยังรู้เลยเลยว่าคราเคนมันแข็งแกร่งขนาดไหน ที่เราทำได้มีแค่ภาวนาให้มันกลับลงทะเลลึกไปซะ」

「ขอโทษนะ」

「เธอจะมาขอโทษฉันทำไม? พวกเราดีใจมากที่เธอช่วยจัดการพวกโจรนั่น แล้วก็ยังมีพวกแป้งกับเนื้อวูล์ฟอีก ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ ไม่ใช่เหรอ?」

ฉันคิดว่ากิลด์จะเก็บเรื่องที่ฉันให้เนื้อวูล์ฟเป็นความลับซะอีก…..

「เธอทำอะไรกับคนที่รู้เรื่องแล้วไม่ได้หรอก ฉันสัญญากับหัวหน้ากิลด์นักผจญภัยไว้แล้วว่าจะไม่บอกใคร เขาบอกว่าเธอขี้อาย และไม่อยากให้ใครมาขอบคุณเธอ」

「ก็เพราะมันทำให้ฉันลำบาก!」

ฉันพูดออกไปตามที่ฉันคิด

ฉันทานข้าวเย็นเสร็จและกำลังจะกลับไปที่ห้อง แต่เดก้าซังเรียกฉันก่อน

「ตามที่ฉันสัญญาไว้เมื่อเช้านะ ฉันจะทำอาหารที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้เลย ดังนั้นช่วยมาทานมื้อเที่ยงพรุ่งนี้ที ฉันจะเริ่มเตรียมทำอาหารตั้งแต่เช้าวันพรุ่งนี้」

「มันไม่เป็นไรเหรอ? คุณไม่ค่อยเหลือวัตถุดิบแล้วนิ?」

「ไม่ต้องคิดมากหรอก นี่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะสามารถตอบแทนเธอได้น่ะ」

「ฉันเข้าใจแล้ว แล้วฉันจะรอทานนะ」

ฉันกลับไปที่ห้อง เพื่อขจัดความเหนื่อยล้าของวันนี้ ฉันเปลี่ยนเป็นชุดคุณหมีสีขาว และเรียกคุมะคิวกับคุมะยุรุออกมาในร่างสัตว์น้อย

เมื่อฉันเรียกออกมา คุมะคิวดูแปลกๆไป

เขาไม่ยอมมองมาที่ฉันและหันหลังให้

จากประสบการณ์ที่ผ่านมาบอกฉันว่า เขากำลังอารมณ์ไม่ดี

อืม..ให้ฉันลองคิดดูก่อน วันนี้ฉันออกจากเมือง สู้ และกลับมาด้วยการขี่คุมะยุรุทั้งวัน มิน่าคุมะคิวถึงอารมณ์ไม่ดี

มันแย่มากที่ฉันไม่ดูแลเขา

แต่ตอนนี้ฉันเหนื่อยมาก

ฉันเลยตัดสินใจนอนกอดคุมะคิวแทน

อาจจะมีปัญหาเดียวคือ หลังจากฉันนอนกอดคุมะคิวแบบนี้ คุมะยุรุอาจจะงอนแทน

ฉันกอดคุมะคิวแล้วมุดเข้าไปที่นอน

ขอบคุณความเหนื่อยล้าของฉันและความอุ่นของคุมะคิว ฉันผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อฉันตื่นในวันรุ่งขึ้น อารมณ์ของคุมะคิวดูจะไม่เป็นไรแล้ว และไม่มีสัญญาณว่าคุมะยุรุจะน้อยใจ เยี่ยมไปเลย!

ฉันเรียกพวกเขากลับไปแล้วสวมชุดคุณหมีสีดำ

เมื่อฉันลงมาข้างล่าง บลิสซ์และปาร์ตี้ของเขาได้มาถึงแล้ว

พวกเขาสี่คนเตรียมตัวจะออกเดินทางแล้ว

「พวกคุณกำลังจะออกจากเมืองเหรอ?」

「ใช่ แต่พวกเราจะรีบกลับมา.」

「เมื่อไม่มีพวกโจรแล้ว มีหลายคนที่ต้องการเดินทางไปเมื่องข้างๆเพื่อซื้ออาหาร ดังนั้นเราเลยต้องไปคุ้มกันพวกเขา」

「มันใช้เวลาเดินทางรอบละสิบวัน และถ้าไม่มีปัญหาอะไรเราสามารถลดระยะเวลาเดินทางได้อีก ดังนั้นเราเลยมีแผนที่จะกลับมาเร็วๆนี้」

「ฉันเข้าใจแล้ว ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ที่นี่อีกนานไหม ดังนั้นให้ฉันได้พูดตอนนี้ละกัน ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกคุณได้ช่วยเหลือฉันนะ」

「เดี๋ยว!มันผิดแล้ว พวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณยูนะจัง ถ้าเธอไม่มาช่วย พวกเราไม่มีทางปราบพวกโจรได้หรอก」

แต่ฉันยังเชื่อว่าพวกเขาช่วยฉันนะ โดยเฉพาะการช่วยเหลือพวกผู้หญิงที่ถูกจับ

ฉันไม่ได้มีประสบการณ์ด้านนี้มากนัก ฉันเลยไม่รู้วิธีพูดเพื่อให้พวกผู้หญิงที่ถูกจับสบายใจ แล้วไม่รู้จะช่วยเหลือพวกเธอยังไง

「เอาละได้เวลาที่พวกเราจะไปแล้ว」

「รักษาตัวด้วยละ」

บลิสซ์โบกมือให้และออกจากโรงแรมไป

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ฉันออกไปข้างนอก เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์

ขณะที่ฉันกำลังเดินไปรอบๆเมือง ใบหน้าของชาวเมืองทั้งหมดที่ฉันเห็นดูเหมือนมีความสุขนิดหน่อย

เมื่อพวกเขาสังเกตเห็นฉัน พวกเขาก้มหัวให้เล็กน้อย

พวกเด็กๆก็วิ่งเข้ามาหาฉัน

ดูเหมือนความจริงที่ว่าพวกเราจัดการพวกโจรแล้ว ได้รับการแพร่กระจายไปทั่วเมือง

เมื่อฉันมาถึงกิลด์นักผจญภัย  อโทร่าซังและพวกพนักงานดูเหมือนจะยุ่งอยู่

พวกเขาบอกฉันว่า ตอนนี้กิลด์การค้าอยู่ในความควบคุมของกิลด์นักผจญภัยชั่วคราว

อโทร่าซังดูเหมือนจะเจอช่วงเวลาที่ยากลำบาก

ฉันนึกถึงช่วงเวลาที่เห็นอโทร่าซังยืนอยู่คนเดียวในกิลด์

ฉันให้พุดดิ้งเธอ เพื่อทำให้เธอสดชื่นขึ้น

เมื่อคุณเหนื่อย การทานอะไรหวานๆนี่แหละดีที่สุด

เมื่อฉันออกจากกิลนักผจญภัย ฉันชนเข้ากับจูริโม่ซัง พนักงานกิลด์การค้าที่ฉันเจอตอนวันแรกที่ฉันมาถึงเมืองนี้

「โอ๊ะ เธอนี่เอง ขอบคุณมากๆสำหรับทุกอย่างนะ」

「ทำไมคุณอยู่ที่นี่ละ?」

「ก็ทำงานของกิลด์การค้าแหละ เพราะหัวหน้ากิลด์และอีกหลายคนถูกจับ งานมหาศาลทั้งหมดเลยถูกโยนมาให้พวกระดับล่างอย่างฉันทำ」

「ฉันเข้าใจละ」

「ที่ฉันหลีกเลี่ยงการเข้าไปร่วมแผนการก่ออาชญากรรมของหัวหน้ากิลด์ได้ก็เพราะฉันเป็นแค่พนักงานระดับล่างแหละ」

ดูเหมือนว่าหัวหน้ากิลด์การค้ายังไม่ถูกลงโทษตอนนี้

มันเป็นเรื่องที่เขาเป็นผู้นำผู้อยู่เบื้องหลังคอยสั่งการพวกโจร

พวกชาวบ้านเริ่มถามถึงการลงโทษเขา แต่ดูเหมือนตอนนี้มันจะถูกเลื่อนออกไป

เมื่อพิจารณาจากความรู้สึกของพวกผู้หญิงที่ถูกจับไป พวกชาวเมืองต้องการที่จะดำเนินการตัดสินโทษเขาอย่างรวดเร็ว แต่เพราะนี่เป็นเมืองอิสระเช่นเดียวกับความจริงที่ว่านายกเทศมนตรีหนีไปแล้ว เลยไม่มีคนที่จะตัดสินความผิดดังนั้นพวกเขาจะต้องรอ

สำหรับอโทร่าซัง มันมีงานที่สำคัญกว่าการตรวจสอบอาชญากรรมของซาราส

มันมีเรื่องเร่งด่วนหลายเรื่องที่จะต้องทำ

ตั้งแต่พวกโจรถูกจับ ทำให้ตอนนี้มีสถานที่ที่พอจะให้ผู้คนจับปลาได้ ดังนั้นต้องจัดการแบ่งปันอย่างเท่าเทียมกัน. ต้องแจกจ่ายคืนของที่โจรขโมยไป ดูแลเยียวยาผู้หญิงที่ถูกจับตัวไป มีคนจำนวนมากที่ถูกพวกโจรฆ่า โดยปกติของที่โจรขโมยไปจะเป็นรางวัลให้คนที่ปราบปราม แต่ฉันไม่ว่าอะไร

เราให้พวกเขาไป เพื่อนำไปขายแลกซื้ออาหารเพื่อแก้ไขปัญหาการขาดแคลน

อโทร่าซังบอกว่าพวกเรานะไร้เดียงสาเกินไป แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ขอบคุณพวกเรา

บริสซ์ บอกว่าเขาไม่ต้องการที่จะรับของพวกนั้น เพราะเขาไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ

 

ฉันกลับไปที่โรงแรมตอนเที่ยง และได้กลิ่นหอมน่ากินลอยออกมา

「โอ้ เธอกลับมาแล้ว ฉันเพิ่งจะทำเสร็จพอดี โปรดนั่งรอซักแป๊บนึงนะ」

ขณะที่ฉันนั่งลง กลิ่นที่กระตุ้นความอยากอาหารของฉันลอยผ่านอากาศมา

หลังจากนั้นไม่กี่นาที อาหารก็ถูกนำมาเสิร์ฟ

สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าฉันเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนในโลกนี้ แต่เป็นสิ่งที่ฉันรู้จักมันดี

「ข้าว….」

「อะไร เธอรู้จักมันเหรอ?」

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าฉันไม่ได้เป็นข้าวขาว แต่กระนั้นมันก็ยังเป็นข้าว

มันถูกปรุงสุกด้วยส่วนผสมมากมาย คล้ายๆข้าวผัดจีน

ฉันตักกินคำนึง มันเป็นรสชาติชวนให้คิดถึงจริงๆ.

มันคือข้าว

ถึงจะไม่ได้สีขาวแต่มันก็ยังอร่อยอยู่ดี

เครื่องเคียงของข้าวผัดนี้ เป็นปลาย่างที่ถูกจับมาจากทะเล

「ลุกชายฉันจับปลานั่นมาเมื่อเช้า」

ที่ฉันสนใจคือขวดที่อยู่ข้างปลานี่ตะหาก

ถ้าเป็นไปได้คุณช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าอะไรที่ใส่อยู่ในนี้

มันเป็นน้ำสีดำๆ

ฉันลองกินกับปลา ไม่ต้องสงสัยเลยมันคือโชยุ

จากนั้นฉันก็กินมันกับข้าวผัด

ฉันชอบข้าวขาวมากกว่า แต่ฉันไม่สามารถพูดเรื่องแย่ๆแบบนั้นได้

「สาวน้อย เธอร้องไห้เหรอ?」

ก่อนที่ฉันจะรู้ตัว น้ำตาได้ไหลออกมาจากตาฉัน

「อาหารของคุณมันดีมากจนทำให้ฉันร้องไห้」

การถูกมองตอนร้องไห้เป็นที่น่าอาย ดังนั้นฉันจึงเช็ดน้ำตาของฉันและตอบกลับในขณะที่ฉันยิ้ม

ฉันไม่ได้โกหกเมื่อฉันบอกว่ามันอร่อย

「จริงเหรอ?」

「ใช่ มันอร่อยสุดๆ」

「ฉันดีใจที่เธอพูดแบบนี้นะ แต่เธอไม่ได้แกล้งบังคับตัวเองให้ตอบแบบนี้ ใช่ไหม?」

เขาคงไม่ได้คิดว่ามันไม่อร่อย แล้วฉันต้องจำใจกินหรอกนะ

「มันเหมือนอาหารในที่ๆฉันเคยอยู่ แล้วฉันก็ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้กินมันอีกครั้ง คุณก็เห็นอยู่ ฉันมีความสุขมาก」

「อาหารตรงนี้เหมือนอาหารของประเทศเธอ? เป็นไปได้ไหมว่าเธอมาจากประเทศแห่งความสามัคคีและสันติภาพ?」

(TL ENG note: 和の国 เป็นชื่อเรียกเก่าของประเทศญี่ปุ่น. 和 แปลว่าความสามัคคีและสันติภาพ.)

(TLไทย : ผมว่าผู้แต่งคงต้องการเล่นคำตรงนี้น่ะครับ)

「ประเทศแห่งความสามัคคีและสันติภาพ?」

「ฉันเดาผิดเหรอ?」

「ใช่  มันเป็นสถานที่ที่อยู่ไกลออกไปกว่าที่นั่นอีก ดังนั้นฉันไม่สามารถที่จะกลับไปที่นั่นได้อีกต่อไป」

「เธอมาจากที่ห่างไกลขนาดนั้นเหรอ? เธอเคยรู้สึกเหงาบ้างไหม?」

「มันก็มีบางครั้งที่ฉันรู้สึกคิดถึงบ้าน แต่อยู่ที่นี่มันก็สนุกเหมือนกัน เช่นเดียวกับเวลาแบบนี้ ตอนที่ฉันสามารถลิ้มรสชาติอาหารจากบ้านเกิดได้ มันทำให้ฉันมีความสุขมากจริงๆ」

「ฉันเข้าใจแล้ว มันทำให้ฉันอยากทำอะไรให้เธอกินมากกว่านี้อีก แต่ตอนนี้ฉันไม่มีส่วนผสมเหลือแล้ว ปกติจะมีเรือที่ไปประเทศแห่งความสามัคคีและสันติภาพเดือนละครั้งก่อนที่คราเคนจะมา แต่ตอนนี้…... 」

「เจ้าคราเคนนั่น อืมมม…」

นี่ฉันไม่มีวิธีการที่จะจัดการมันได้จริงๆเหรอ

ฉันขอบคุณเดก้าซัง และเดินออกมาจากโรงแรม

ฉันเดินจนมาถึงทะเล

ทะเลที่กว้างใหญ่

นอกเหนือจากว่ามันเป็นประเทศที่มีข้าวและโชยุ มันอาจจะเป็นไปได้ว่าพวกเขายังมีมิโซะ

ฉันตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าฉันอยากได้ข้าว

เจ้าคราเคนนั่น อืมมม…

หนทางในการต่อสู้ของฉันถูกจำกัด

ฉันอยากใช้เรือรบขนาดใหญ่ และฉันจะจัดการเจ้าคราเคนนั่นได้ก่อนที่เรือจะจม

แต่ปัญหาคือไม่มีเรือแบบนั้นในเมืองนี้นะสิ

ฉันอยากจะบินไปบนฟ้าแล้วโจมตีมันลงมาจากบนนั้น แต่ปัญหาคือฉันบินไม่ได้

เพื่อการทดสอบ ฉันลองเดินไปที่หาดแล้วพยายามแช่แข็งทะเล

บางส่วนมันกลายเป็นน้ำแข็งนะ แต่คลื่นก็ซัดขึ้นมาบนน้ำแข็ง ถ้าฉันเริ่มต่อสู้ คราเคนมันจะขยับตัวอย่างรุนแรง พอเป็นแบบนั้นทะเลก็จะปั่นป่วน และน่าจะเกิดคลื่นสูงหลายเมตรอาจจะมากกว่าสิบเมตร พอเป็นแบบนั้นแผ่นน้ำแข็งก็จะแตกแล้วฉันก็จะไม่สามารถสู้ต่อได้

ดังนั้นแผ่นน้ำแข็งต้องหนาและแข็งแรง แต่ถ้าฉันมัวแต่ใส่ใจแผ่นน้ำแข็ง ฉันก็จะไม่สามารถสู้ได้ดีพอ

ถ้ามันเป็นแค่ทะเลสาบ ฉันน่าจะสามารถแช่แข็งมันได้หมด

ฉันน่าจะลองสร้างฟองอากาศใหญ่ๆ แล้วใช้ดำลงไปในทะเล?

ฉันลองสร้างขึ้นมาอันนึง แล้วลองใช้ดู

ฉันลองลงทะเลดู มันไม่เป็นไร

แต่อย่างไรก็ตาม ถ้ามันถูกคราเคนโจมตี มันจะแตกใช่ไหม?

แล้วฉันจะโจมตีออกไปจากในฟองอากาศได้เหรอ?

ถ้ามันแตก ทุกอย่างก็จบ

รู้สึกว่าฉันจะมีปัญหากับอ๊อกซิเจน

แม้ว่าฉันจะลองคิดวิธีมากมาย แต่ก็ยังไม่เจอวิธีดีๆเลย

หรือว่าฉันควรจะขี่พวกหมีไปสู้ดี?

ฉันเรียกคุมะคิวกับคุมะยุรุออกมา

「พวกเธอว่ายน้ำได้ไหม?」

พวกเขาลงไปในทะเลและว่ายน้ำได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร

พวกเขาว่ายน้ำเป็น

ใช่สิ หมีขั้วโลกก็ว่ายน้ำเก่งนิ ใช่ไหม?

ถ้าพวกเราจะมีปัญหา ก็คงเป็นฉันที่ไม่เคยว่ายน้ำในทะเลมาก่อน

ที่สำคัญกว่านั้นคือ มันกี่ปีแล้วนะตั้งแต่ฉันว่ายน้ำครั้งสุดท้าย?

ฉันคิดถึงครั้งสุดท้ายที่ฉันว่ายน้ำ ก็ตอนที่อยู่ในชม.เรียนว่ายน้ำ สมัยอยู่ชั้นประถม….

ถ้าฉันตกจากหลังหมี ฉันคงตายแน่นอน

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันไม่เคยตกจากหลังหมีเลยแม้ว่าฉันจะนอนหลับก็เถอะ

แต่ในทะเลมันอาจจะมีปัญหาอย่างอื่นเกิดขึ้นก็ได้

ถ้าฉันขี่พวกเขา อย่างไม่ต้องสงสัยครึ่งล่างของฉันจะต้องแช่อยู่ในทะเล

ถ้าฉันต้องสู้ตอนที่ตัวเปียก ฉันคงสู้ได้ไม่ดีนัก

นอกจากนี้มันยังไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่า ฉันไม่สามารถทำอะไรมันได้ ถ้ามันดำน้ำลงใต้ทะเล

ฉันควรตั้งแผนนี้เป็นแผนสำรอง

อืมมมมมม ฉันไม่เจอทางที่จะจัดการมันเลย

มันมีเรื่องเล่าของผู้คนที่ต่อสู้ใต้ท้องทะเลไหม?

มันจะดีที่สุดถ้าฉันสามารถหายใจภายใต้ทะเลนั่นได้

มันไม่มีทางใช้สิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้หรอก

หรือฉันจะแยกทะเลแบบที่โมเซสทำได้ไหม?   

ไม่ดีกว่า ไม่ว่ามันจะเป็นไปได้ไหม

ฉันไม่สามารถตามจับได้ถ้ามันหนีไป

ยิ่งไปกว่านั้นฉันไม่ควรทำมันเด็ดขาด

…นั่นก็ไม่ดี

…ทิ้งความคิดนี้ไปเลย

…อันนี้อย่าดีกว่า

…นี่ก็ไม่ได้

…ไม่มีทาง

…เป็นไปไม่ได้

ในที่สุดฉันก็เกิดความคิดดีๆ

ใช่มันเป็นความคิดที่ดี ฉันน่าจะลองมัน

ถ้ามันพลาดฉันก็ไม่เจ็บตัวเท่าไหร่

ถ้ามันได้ผล ฉันก็จะสามารถสู้ได้

ถ้ามันไม่ได้ผล ฉันจะขี่คุมะคิวหรือคุมะยุรุไปสู้แทนละ

…………………………………………………….

โน๊ตจากผู้แต่ง :

เหตุผลที่จะสู้กับคราเคนคือข้าวกับซอสโชยุแหละ

นี่แหละยูนะ ผู้หาวิธีที่ดีที่สุดที่จะต่อสู้กับคราเคน

ฉันว่าฉันปวดหัวมากเลยกว่าจะหาทางนี้ได้

ถ้าใครมีทางที่ดีกว่าโปรดอย่าพูดมันออกมา ได้โปรดเถอะ ฉันขอร้อง

ด้วยแผนนั่นยูนะจะใช้พลังคุณหมี จัดการเจ้าคราเคน

เอาละฉันจะเฝ้ารอจนกว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง

TL ENG note: แน่นอนสิถ้าไม่มีพลังคุณหมี เธอก็ไม่มีอะไรเลย

TL ไทย : มีสิไม่เคยรู้เรอะ ว่าความน่ารักชนะทุกสิ่งน่ะ!!

 



NEKOPOST.NET