[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 89 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.89 - คุณหมีปราบกลุ่มโจร


ฉันตัดสินใจปล่อยทุกอย่างที่เกี่ยวกับกิลด์การค้าให้คุณอโทร่าจัดการ แล้วไปเตรียมตัวเพื่อจัดการกลุ่มโจร

ถึงฉันจะบอกว่าเตรียมตัว แต่มันก็แค่กินอาหารเช้า

 

「สาวน้อย เธอจะไปจัดการกับกลุ่มโจรจริงๆหรอ? 」

 

ลุงพูดกับฉันอย่างกังวล

ลุงต้องได้ยินที่ฉันคุยกับกิลด์มาสเตอร์ก่อนหน้านี้

 

「ใช่ แต่ก่อนไป ฉันอยากจะกินอาหารอร่อยๆของคุณไดกะก่อน」

 

「ฉันดีใจนะที่ได้ยินแบบนั้น แต่สาวน้อยอย่างเธอจะไปจัดการกับโจรมันอันตรายเกินไปนะ」

 

「ไม่มีปัญหา ฉันเป็นนักผจญภัยนะ แล้วคุณก็เห็นสัตว์อัญเชิญของฉันไปแล้วไม่ใช่หรอ? ฉันมีพวกนั้นอยู่ เอาล่ะฉันไม่มีเวลาแล้ว」

 

「ฉันเข้าใจแล้ว เธอกลับมาเมื่อไหร่ ฉันจะทำอาหารที่ดีที่สุดด้วยวัตถุดิบที่ฉันมีให้เอง」

 

「ถ้าอย่างนั้นฉันต้องรีบจัดการพวกนั้น แล้วรีบกลับมากินแล้วสิ」

 

พอฉันออกจากเมือง ฉันก็อัญเชิญคุมะยูรุ

เอาล่ะไปจัดการกลุ่มโจรกันเลย!

ฉันไปจุดที่บอกไว้ว่ามีพวกโจร

ฉันไปตามถนนเรียบชายฝั่งด้วยความเร็วเท่ากับม้าตอนวิ่ง

สายลมเค็มๆทำให้รู้สึกดีจริงๆ

ถ้ามันอุ่นกว่านี้ซักหน่อย ฉันลงไปว่ายได้เลย

ฉันแน่ใจว่าฟีน่าต้องไม่เคยเห็นทะเลมาก่อนแน่ มันคงจะเยี่ยมไปเลยถ้าพวกเราได้มาที่นี่ตอนหน้าร้อน แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้ว่ายน้ำเลยตั้งแต่เรียนประถม

ที่สำคัญ ฉันมีคนรู้จักที่ว่ายน้ำเป็นอยู่รึเปล่านะ?

ฉันไม่คิดว่าคนที่ฉันรู้จักในคริโมเนียจะว่ายน้ำเป็นกันนะ

เอาถอะ แค่เล่นแถวๆหาดทรายก็สนุกเหมือนกัน ฉันตัดสินใจเลิกคิดเรื่องอนาคต แล้วจดจ่อกับการกำจัดกลุ่มโจร

 

ฉันไม่รู้ว่ากลุ่มโจรจะปรากฏตัวออกมาตอนไหน ดังนั้นฉันเลยใช้เวทย์ค้นหาไว้

แผนที่ไม่ได้ครอบคลุมพื้นที่รอบๆ ดังนั้นฉันจึงไปตามถนนไปเรื่อยๆ

ข้างๆถนนตรงพื้นที่สีดำในแผนที่ ฉันเห็นสัญญาณอยู่สี่จุด

กลุ่มโจร?

ดักโจมตี?

พวกนั้นจะโจมตีฝ่ายตรงข้ามที่กำลังขี่หมีรึเปล่านะ?

เอาเถอะ ถ้าพวกนั้นเป็นโจร ฉันก็แค่จับพวกนั้นแล้วถามพวกนั้นว่าฐานพวกพวกมันอยู่ที่ไหน และถ้าพวกนั้นไม่ใช่โจร ฉันก็แค่ปล่อยพวกนั้นผ่านไป

 

ฉันไปตามถนนโดยที่ไม่สนว่าพวกนั้นเป็นใคร เงาของคนสามสี่คนโผล่มาในสายตาฉัน

ฉันเห็นคนสี่คน ที่น่าจะเป็นนักผจญภัย

ผู้ชายหนึ่งคนและผู้หญิงสามคน ถ้ามองในมุมมองของผู้ชาย มันเป็นอะไรที่น่าอิจฉามาก

นี่เป็นปาร์ตี้ที่เค้าเรียกกันว่าฮาเร็มปาร์ตี้รึเปล่านะ?

พอพวกนั้นเห็นฉัน นักผจญภัยพวกนั้นก็ชักดาบและไม้เท้าออกมาเตรียมต่อสู้

พวกนั้นจะโจมตีฉันรึเปล่านะ?

ฉันค่อยๆไปอย่างช้าๆ ผู้ชายคนนั้นออกมาขวางทางเดินไว้

 

「นายช่วยหลีกทางให้หน่อยได้มั้ย?」

 

ฉันสามารถผ่านพวกนั้นทางด้านข้างก็ได้ แต่ฉันตัดสินใจขอให้พวกนั้นหลีกทางให้ก่อน

กลุ่มนักผจญภัยมองมาที่ฉัน

 

「ทำไมหมีถึงมาอยู่ที่นี่?」

 

「มันเป็นหมีของฉันน่ะ」

 

「มันไม่อันตรายหรอ?」

 

「ตราบเท่าที่นายไม่โจมตีมันก่อน ก็ไม่เป็นไรหรอก」

 

「ถ้าเธอไม่ตั้งใจจะโจมตีพวกเรา พวกเราก็จะไม่โจมตีเธอ」

 

ชายคนนั้นลดดาบของเขาลง

หลังจากเห็นเขาทำอย่างนั้น สมาชิกคนอื่นในปาร์ตี้ก็ลดอาวุธของตัวเองเช่นกัน

 

「ฉันขอเตือนเธอไว้ก่อนนะ ทางที่จะไปต่อจากนี้มีโจรปรากฏตัวออกมา มันอันตรายที่จะไปที่นั่นนะ」

 

「ฉันรู้แล้ว ฉันมาที่นี่ก็เพื่อจัดการกับพวกมัน」

 

「เธอพูดจริงหรอ?」

 

หญิงสาวผมยาวที่กำลังถือไม้เท้ายืนอยู่ข้างหลังผู้ชายถามฉันด้วยท่าทางสงสัย

ดูจากชุดและอาวุธของเธอแล้ว เธอน่าจะเป็นนักเวทย์

 

「ฝ่ายตรงข้ามไม่ใช่พวกที่เด็กสาวอย่างเธอจะสามารถจัดการได้หรอกนะ」

 

「ถึงจะเห็นฉันเป็นอย่างนี้ก็เถอะ ฉันเป็นนักผจญภัยนะแล้วฉันก็มีเด็กคนนี้อยู่ด้วย ดังนั้นไม่มีปัญหา」

 

ฉันลูบไปที่หัวของคุมะยูรุ

 

「ยังไงเธอก็ควรจะยกเลิกภารกิจนี้ซะนะ พวกเราหาพวกนั้นมาหลายวันแล้ว แต่พวกเราก็ยังหาพวกนั้นไม่เจอ เป็นไปได้ว่าพวกนั้นคงจะไปแล้วล่ะ」

 

「นั่นก็ไม่มีปัญหากับฉันเหมือนกัน ยังไงก็ตามถ้าพวกนั้นยังอยู่ที่นี่เด็กคนนี้จะหาพวกมันเอง ดังนั้นฉันจะพยายามหาพวกนั้นด้วยตัวเอง」

 

ฉันไม่สามารถบอกพวกเขาได้ว่าฉันมีเวทย์ค้นหาอยู่ ดังนั้นฉันจึงไม่พูดถึงมัน

 

「ดังนั้นพวกนายช่วยหลีกทางให้ฉันไปหน่อยได้มั้ย?」

 

「หมีตัวนั้นสามารถหาพวกโจรได้จริงๆหรอ?」

 

นักเวทย์หญิงถามฉัน

 

「เรื่องที่เธอบอกว่าพวกนั้นไม่อยู่ที่นี่ก็มีความเป็นไปได้ แต่ถ้าพวกนั้นยังอยู่แถวๆนี้เด็กคนนี้จะหาพวกนั้นจนเจอเอง」

 

หลังจากได้ยินคำพูดนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็เริ่มคิดอะไรบางอย่าง

 

「เธอให้พวกเราไปกับเธอด้วยได้มั้ย?」

 

「พวกเธออะหรอ?」

 

「ใช่ ถ้าพวกเรากลับไปมือเปล่า มันจะไม่ดีต่อภาพพจน์ของพวกเราน่ะ เพราะพวกเราเป็นคนพูดเองว่าพวกเราจะจัดการโจรพวกนั้นเอง」

 

「โทเมียร์?」

 

หลังจากได้ยินเธอพูดแบบนั้น ผู้ชายในกลุ่มก็เรียกชื่อของเธอทันที

 

「ฉันพูดไม่ถูกหรอ? พวกเราไม่สามารถหาพวกโจรด้วยตัวเราเองได้ แต่ถ้าพวกเราไปกับหมีตัวนั้น บางทีพวกเราอาจจะเจอกลุ่มโจรก็ได้ เวลาอย่างนี้พวกเราต้องช่วยกันไม่ใช่หรอ?」

 

「พวกเราไม่รู้ ว่ามันสามารถหาโจรเจอได้จริงรึเปล่า? เธอจำไม่ได้หรอว่าพวกเราใช้เวลาหาพวกมันกันนานแค่ไหน?」

 

「มันก็ไม่น่าจะใช้เวลามากไม่ใช่หรอ? พวกเราก็แค่ทำให้แน่ใจว่าโจรมันไปกันหมดแล้ว」

 

「แต่…」

 

「พวกเธอสองคนจะเอายังไงล่ะ?」

 

 

โทเมียร์หันไปถามสมาชิกสองคนที่เหลือ

 

「อาหารของพวกเราเหลืออยู่อีกนิดหน่อย ฉันคิดว่าไม่เป็นไรหรอกที่จะไปกับหมีตัวนั้น」

 

นักดาบตอบ

 

「ถ้าพี่โทเมียร์จะไป หนูก็จะไปกับพี่ด้วยค่ะ」

 

「ได้ยินความเห็นของทั้งสองคนแล้วนะ แล้วนายจะเอายังไงบลิซ?」

 

「ฉันยอมแพ้ ฉันจะตามเธอไป ฉันไม่สามารถปล่อยให้ผู้หญิงสี่คนไปกันเองแล้วฉันอยู่เฉยๆได้หรอก」

 

ชายคนนั้นยอมแพ้

 

「แล้วเธอจะยอมให้พวกเราตามเธอไปได้มั้ย?」

 

「พวกเธอเป็นภาระ ฉันขอปฏิเสธ」

 

「เธอหยาบคายมาก ถึงจะเห็นแบบนี้ก็เถอะ พวกเราเป็นนักผจญภัยแร๊ง C นะ ดังนั้นไม่เป็นภาระเธอแน่」

 

「พวกเธอทุกคนเลยหรอ?」

 

「ชายคนนี้กับฉันแร๊ง C น่ะ แต่สองคนข้างหลังฉันยังเป็นแร๊ง D อยู่ ฉันขอถามแร๊งเธอบ้างจะได้มั้ย?」

 

「ฉันอยู่แร๊ง D น่ะ」

 

「เธอบอกว่าแร๊ง D หรอ?」

 

「หมายความว่าฉันแร๊งสูงกว่าเธอ ดังนั้นคงไม่คิดว่าฉันเป็นตัวถ่วงแล้วนะ」

 

มันกลายเป็นความเจ็บใจ

ฉันไม่อยากให้คนอื่นเห็นฉันตอนต่อสู้

ขณะที่คิดว่าฉันควรจะทำยังไงต่อ ก็มีความคิดนึงผุดขึ้นมาในหัว

 

「ถ้าเธอจัดการกับสิ่งที่ตามมาได้ ฉันก็โอเค」

 

「จัดการสิ่งที่ตามมา?」

 

「ฉันเชื่อว่าที่นั้นน่าจะมีผู้หญิงที่ถูกจับอยู่ ดังนั้นมันจะดีมากเลยถ้าคนที่ช่วยหญิงสาวเหล่านั้นไม่ใช่ฉัน แต่เป็นผู้ใหญ่อย่างเธอไปช่วยปลอบพวกผู้หญิง」

 

ถ้าที่นั่้นมีหญิงสาวที่ถูกจับอยู่ ก็คงไม่ต่างจากตกนรก

ฉันไม่มีวิธีช่วยเหลือหญิงสาวเหล่านั้นได้เลย และไม่รู้จะจัดการกับสถานการณ์แบบนั้นยังไง

 

「เข้าใจแล้ว พวกเราจะดูแลพวกผู้หญิงให้เอง」

 

หลังจากตกลงกันได้ พวกเราก็เริ่มแนะนำตัวเอง

ผู้ชายมีชื่อว่าบลิซ แล้วก็อย่างที่คิดเขาเป็นหัวหน้าของปาร์ตี้นี้ แต่ดูเหมือนนักเวทย์หญิงที่คอยออกคำสั่งต่างๆจะชื่อโทเมียร์

ส่วนนักเวทย์ที่มีอายุน้อยกว่าอีกคนชื่อว่า แรน ดูเหมือนเธอจะอายุยี่สิบต้นๆ

และนักดาบชื่อว่ากูร์มัวส์ เธอสูงพอๆกับนักดาบชาย เธอมีผิวสีแทนและแบกดาบใหญ่อยู่

 

「ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยได้มั้ย?」

 

「อะไรหรอ?」

 

「เธอใส่ชุดอะไรของเธอน่ะ ยูนะจัง?」

 

ฉันรู้ว่าพวกนั้นต้องถาม

 

「ฉันได้รับพรคุ้มครองจากคุณหมีน่ะ」

 

「พรคุ้มครองจากคุณหมี?」

 

「ตอนที่ฉันใส่ชุดนี้ ฉันจะแข็งแกร่ง」

 

นี่คือคำอธิบายใหม่ที่ฉันคิดไว้

ฉันไม่ได้โกหก

มันคือความจริงที่ฉันได้รับพร ถึงแม้บางครั้งฉันจะคิดว่ามันเป็นคำสาปก็เถอะ

 

「พรคุ้มครองมันมีอยู่จริงๆหรอ?」

 

「หลักฐานก็คือเด็กคนนี้ฟังที่ฉันพูดไม่ใช่หรอ?」

 

ฉันชี้ไปที่คุมะยูรุที่ฉันกำลังขี่อยู่

พวกนั้นทำหน้าแปลกๆ ฉันไม่คิดว่าพวกนั้นจะเชื่อที่ฉันพูดไปหรอก

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นอะไรอย่างพรคุ้มครองจากคุณหมีเหมือนกัน

มังงะ อนิเมะ นิยาย เกมส์ หนัง ฉันใช้เวลาของฉันไปเยอะมากกับโลกแฟนตาซี แต่ฉันก็ไม่เคยเห็นของแบบนี้มาก่อน

 

「เธอมาเมืองนี้ด้วยตัวคนเดียวใช่มั้ยยูนะจัง? เธอไม่มีสมาชิกปาร์ตี้คนอื่นบ้างเลยหรอ?」

 

「มีแค่ฉัน」

 

「โชคดีมากเลยนะที่เธอไม่ถูกพวกโจรโจมตีน่ะ」

 

「นั่นเพราะว่าฉันข้ามภูเขามาจากคริโมเนียน่ะ」

 

「เทือกเขานั่นน่ะหรอ?」

 

พวกนั้นหันไปมองเทือกเขาที่พวกเราสามารถมองเห็นได้จากตรงนี้

ที่พวกเราสามาถเห็นได้มีแค่หิมะสีขาวอยู่แถวๆยอดเขา

มันน่าประทับใจเหมือนกับภูเขาฟูจิ ฉันไม่รู้ความสูงของมัน แต่มันก็ยาวพอที่จะปิดทางของพวกเรา เพราะว่ามันมีภูเขาทอดยาวออกไป

 

「ยังไงก็เถอะ เด็กคนนี้เชื่องดีจังเลยนะ เขาชื่ออะไรหรอ?」

 

เธอถามแล้วมองไปที่คุมะยูรุ

 

「คุมะยูรุน่ะ」

 

「ขอฉันจับหน่อยได้มั้ย?」

 

「แน่นอน」

 

หลังจากฉันอนุญาติเธอ เธอก็ลูบคุมะยูรุขณะที่เดินไปด้วย

 

「ขอฉันจับด้วยได้มั้ยคะ?」

 

แรน นักเวทย์อีกคนนึงก็อยากจะลูบคุมะยูรุเช่นกัน ฉันเลยอนุญาติเธอด้วย

 

「ขนอะไรเนี่ย? มันนิ่มมาก เหมือนกับฉันกำลังจับขนสัตว์แพงๆเลย!」

 

「มันไม่เป็นไรหรอ?」

 

บลิซมองสองสาวอย่างกังวล

 

「ตราบเท่าที่นายไม่โจมตีฉันหรือเด็กคนนี้ ก็ไม่มีปัญหา」

 

สองสาวนักเวทย์กำลังเคลิ้มไปกับการสัมผัสขนของคุมะยูรุ

 

เมื่อพวกเราไปได้ครึ่งทางของทางที่จะไปภูเขา เวทย์ค้นหาของฉันก็เจอคนอยู่สองคน

ที่นั่นไม่มีสัญญาณอื่น

หรือพวกนั้นจะเป็นคนเฝ้ายาม?

มันจะดีมากเลยถ้าระยะของเวทย์ค้นหาของฉันจะกว้างกว่านี้

แต่ได้เท่านี้ก็มีประโยชน์มากแล้ว ดังนั้นฉันไม่ควรจะโลภมาก

 

ฉันควรจะทำยังไงกับพวกนั้น?

มันจะเป็นปัญหามากถ้าพวกนั้นหนีไปเพราะพวกเราโจมตีมั่วๆ ดังนั้นฉันจะน๊อคพวกนั้นก่อนที่พวกนั้นจะได้ทะอะไร

มันก็มีความเป็นไปได้ที่พวกนั้นไม่ใช่กลุ่มโจร

ฉันควรจะใช้เวทย์มนตร์ฆ่าพวกนั้นหรือว่าจับพวกนั้นมาถาม หรือแค่คิดว่าพวกนั้นอาจจะไม่ใช่โจร?

 

「มีอะไรเกิดขึ้นหรอ?」

 

ขณะที่ฉันกำละงคิดว่าจะทำยังไงดี โทเมียร์ก็เรียกฉัน

 

「ฉันเจอคนอยู่แถวๆนี้น่ะ ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงดี จะฆ่าพวกนั้น จับพวกนั้น หรือคิดว่าพวกนั้นอาจจะเป็นแค่ชาวบ้าน」

 

「ที่ไหน?」

 

「อย่าหันหน้าไปนะ โอเคมั้ย? พวกนั้นอยู่ทางขวามือ ประมาณครึ่งทางที่จะไปภูเขา」

 

พวกนั้นมองไปตามทิศที่บอกโดยไม่หันหน้าไป

 

「ฉันไม่เห็นพวกนั้นเลย」

 

「พวกนั้นอยู่ที่นั่นจริงๆหรอ?」

 

「พวกเราจะตัดสินใจว่าจะทำยังไงหลังจากเข้าไปใกล้อีกนิด」

 

พวกเราเดินต่อไปโดยทำเหมือนมองไม่เห็นพวกนั้น

พวกนั้นไม่ขยับไปไหน

พวกนั้นสังเกตุเห็นพวกเราตั้งแต่แรกรึเปล่านะ?

พวกเราค่อยๆลดระยะห่างลงเรื่อยๆ

ถ้าพวกเราเข้าไปในป้า พวกนั้นน่าจะไม่เห็นพวกเรารึเปล่านะ?

 

「พอพวกเราผ่านต้นไม้ต้นนั้น ฉันจะไปจับพวกนั้นนะ พวกนายทุกคนช่วยเดินไปเรื่อยๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทีได้มั้ย?」

 

「เดี๋ยว…」

 

「พอเธอเดินไปประมาณหนึ่งร้อยเมตร เธอจะถึงจุดที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้」

 

「เธอจะใช้พวกเราเป็นนกต่อหรอ?」

 

「ไม่ใช่นกต่อ พวกเราต่างก็มีหน้าที่ เธอไม่รู้ตำแหน่งที่แน่นอนของโจร แต่ฉันรู้แค่นั้นยังไม่พอหรอ? เธอจะทำยังไงถ้าฉันปล่อยให้เธอลงมือแล้วเธอปล่อยให้พวกนั้นหนีไป?」

 

「เธอจับพวกนั้นได้หรอยูนะจัง?」

 

「ฉันมีคุมะยูรุอยู่ และถ้ามีมนุษย์คนไหนวิ่งเร็วกว่าเด็กคนนี้ ฉันเองก็อยากจะเห็นเหมือนกัน」

 

「เข้าใจแล้ว หนึ่งร้อยเมตรก็พอใช่มั้ย?」

 

「ห้าสิบก็พอแล้ว แต่ก็เผื่อๆไว้หน่อยละกัน」

 

พวกเราเดินไปตรงต้นไม้ที่ฉันบอก

เมื่อพวกเรามาถึงใต้ต้นไม้ คุมะยูรุกับฉันที่กำลังขี่อยู่เริ่มปีนขึ้นไปบนต้นไม้

คุมะยูรุสามารถปีนขึ้นเขาด้วยความเร็วพอๆกับตอนที่วิ่งอยู่บนถนน

ก่อนที่พวกนั้นจะถึงระยะห้าสิบเมตรที่กำหนดไว้ ฉันก็มาถึงตำแหน่งที่คนพวกนั้นอยู่

 

「เธอเป็นใคร!?」

 

คนนึงในนั้นเริ่มตะโกนออกมา

ฉันไม่มีหน้าที่ต้องตอบ

พวกนั้นพยายามจะชักดาบออกมา แต่พวกนั้นก็ช้าเกินไป

คุมะยูรุกระแทกไปที่ร่างของพวกนั้น และทั้งคู่ก็ลงไปกองกับพื้น

 

「พวกนายสองคนเป็นโจรสินะ?」

 

「เธอพูดเรื่องอะไรกัน?」

 

ดูเหมือนพวกนั้นจะแกล้งโง่

 

「นายโกหกฉันอย่างนั้นหรอ? เอาเถอะ ฉันแค่ฟังพวกนายคนนึงพูดก็พอ คุมะยูรุกินคนที่นายคิดว่าท่าทางน่าอร่อยได้เลย」

 

คุมะยูรุอ้าปากของมันออกกว้าง

 

「ได้โปรดหยุดมัน! หยุดมันที!」

 

「หรือว่าจะให้มันกินพวกนายทั้งสองคนทีละนิด พวกนายชอบแบบไหนมากกว่ากัน?」

 

คุมะยูรุรู้ว่าฉันขู่พวกนั้น เลยร่วมเล่นละครด้วย

เขาอ้าปากกว้างออกมาและมีน้ำลายหยดลงมา

 

「นายจะเริ่มกินแขนของพวกนั้นก่อนหรอ? เหลือหัวของพวกนั้นเป็นส่วนสุดท้ายนะ」

 

「ฉันยอมแล้ว ช่วยหยุดมันที!」

 

「ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้าย พวกนายสองคนเป็นโจรที่โจมตีคนที่อยู่ในเมืองใช่มั้ย?」

 

「…ใช่พวกเราเอง」

 

ชายคนนั้นพยักหน้าอย่างสิ้นหวัง

 

「บอกฉันหน่อยว่ารังของพวกนายอยู่ไหน? แค่ชี้ทางที่จะต้องไปก็พอ」

 

「ถ้าพวกเราพูด เธอจะปล่อยพวกเรามั้ย?」

 

「นายเล่นตลกอยู่รึไง ถ้านายพูด นายก็แค่ไม่ถูกกินโดยหมีของฉัน ฉันจะยกนายให้กิลด์นักผจญภัยเป็นคนจัดการ」

 

ทั้งสองคิดอยู่ครู่หนึ่งโดยที่ไม่พูดอะไรออกมา

 

「โอเค ฉันจะบอก」

 

หลังจากที่พวกนั้นบอกฉันว่ารังอยู่ที่ไหน ฉันก็เห็นบลิซและคนอื่นๆกำลังเดินมา

ดูเหมือนพวกนั้นจะเดินมาอย่างลำบาก

โดยเฉพาะนักดาบทั้งสองที่ต้องแบกดาบและชุดเกราะที่เกะกะ

 

「พวกเธอโอเคมั้ย?」

 

「อ่า ไม่มีปัญหา แล้วเกิดอะไรขึ้น?」

 

「ฉันคิดถูก พวกนี้คือโจร และฉันก็ทำให้พวกนี้บอกรังของพวกมันได้แล้ว ฉันเลยจะไปที่นั่นตอนนี้เลย」

 

「ฉันเข้าใจแล้ว」

 

「ฉันรู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้ แต่ฉันขอให้ใครซักคนอยู่ที่นี่และเฝ้าสองคนนี้ทีได้มั้ย?」

 

ถ้าพวกนั้นไม่อยากทำมัน ฉันก็แค่สร้างหลุมแล้วเอาโจรพวกนี้ยัดลงไปแค่นั้น

 

「ฉันจะอยู่เอง」

 

กูร์มัวส์พูดออกมา

 

「เธอแน่ใจหรอกูร์มัวส์?」

 

「ฉันไม่สามารถเดินได้เร็วบนภูเขา ฉันเป็นแค่ตัวถ่วง」

 

กูมัวร์เอาเชือกออกมาจากกระเป๋าไอเท็มของเธอและมัดพวกโจร

 

「ฉันจะเอาพวกนี้ลงเขา ถ้าพวกเธอไม่กลับมาในวันนี้ฉันจะพาพวกนี้เข้าเมืองก่อน」

 

「โอเค เธอควรจะทำแบบนั้นแหละ」

 

กูร์มัวร์ฟะงคำแนะนำของโทเมียร์อย่างว่าง่าย

จริงๆแล้วใครเป็นหัวหน้ากันแน่นะ?

พอได้เห็นอะไรแบบนี้ทำให้ไม่สามารถบอกได้เลยจริงๆว่าใครเป็นหัวหน้า

ฉันเริ่มเดินตรงไปยังที่ซ่อนของพวกนั้นตามข้อมูลที่ฉันได้รับมาจากโจรทั้งสองคน และคนอื่นอีกสามคนก็เดินตามฉันมา

 

「ฉันตกใจจริงๆที่พวกนั้นมียามคอยเฝ้าอยู่ด้วย」

 

「ที่ฉันเจอพวกนั้นได้ต้องขอบคุณเด็กคนนี้น่ะ」

 

「ฉันอยากจะได้บ้างจัง…」

 

แรนมองมาที่คุมะยูรุอย่างอิจฉา

ฉันไม่มีทางให้มันกับใครแน่นอน

หลังจากเดินมาได้ซักพัก เวทย์ค้นหาก็พบสัญญาณจำนวนมากอยู่แถวๆนี้

 

「เธอเดินมาอย่างไม่ลังเลเลย มันจะไม่เป็นไรจริงๆหรอ?」

 

「ถ้าโจรโกหกเธอ มันก็เป็นไปได้ว่าพวกเรากำลังไปผิดทาง」

 

「ไม่ต้องห่วง เด็กคนนี้เจอพวกนั้นแล้ว」

 

「จริงหรอ?」

 

「พวกเราเกือบจะถึงที่นั่นแล้ว พวกเธออยากจะพักก่อนที่จะออกไปลุยมั้ย?」

 

ฉันขี่คุมะยูรุอยู่ ดังนั้นฉันจึงไม่รู้สึกเหนื่อย

 

「ไม่เป็นไร」

 

「ฉันก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน」

 

「ฉันจะทำให้ดีที่สุด」

 

พวกเราตกลงตัดสินใจว่าจะไปกันต่อ

คุมะยูรุเหยียบต้นไม้เพื่อสร้างเป็นทางเดินให้ทั้งสามคนเดินได้สะดวก

ฉันมองไปที่แผนที่

ดูเหมือนว่าทางที่พวกเราเดินกันอยู่นี่จะไม่ใช่ถนนหลักสินะ

พวกเราสามารถเข้าถึงที่ซ่อนโดยที่พวกนั้นไม่สังเกตุเห็น

 

「พวกเราเกือบจะถึงแล้ว อย่าทำเสียงดังล่ะ」

 

ฉันเตือนพวกนั้นเผื่อไว้ก่อน เพราะว่าพวกเราใกล้จะถึงจุดที่มีสัญญาณจำนวนมากแล้ว

ทั้งสามคนพยักหน้าตอบรับ

ฉันเห็นถ้ำที่มีต้นไม้ล้อมรอบ ข้างนอกถ้ำฉันเห็นผู้ชายประมาณ15คนกำลังดื่มโดยมีเหล่าหญิงสาวคอยบริการ นี่ขนาดกลางวันอยู่เลยนะ

ฉันแน่ใจว่าผู้หญิงพวกนั้นเป็นคนที่ถูกจับมา

ดูเหมือนว่าจะมีบางคนอยู่ในถ้ำเหมือนกัน

 

「ที่ซ่อนของพวกนั้นอยู่ที่นี่」

 

「บ้าจริง หญิงสาวที่ถูกจับก็อยู่ที่นี่ด้วย!」

 

「พวกเราจะทำยังไงดี?」

 

「ฉันจะจัดการพวกนั้นทุกคนเอง」

 

มันจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก ดังนั้นฉันเลยพูดแบบนั้น

 

「เธอพูดอะไรน่ะ!?」

 

「ฉันคิดว่าพวกเราถอยกันก่อนน่าจะดีกว่านะแล้วค่อยขอกำลังเสริมทีหลัง」

 

「มันเป็นไปไม่ได้」

 

จำนวนเท่านี้ก็เป็นไปไม่ได้สำหรับนักผจญภัยแร๊ง C หรอ?

 

「ฉันจะไปเอง รออยู่ที่นี่นะ โอเคมั้ย?」

 

「เดี๋ยว!」

 

ฉันไม่อยากทะเลาะกับพวกเธอ ดังนั้นฉันจึงขี่คุมะยูรุพุ่งออกไป

 

「นั่นอะไร?!」

 

「หมี!?」

 

「หมี!?」

 

พวกผู้ชายตะโกนออกมา

ฉันกระโดดลงจากคุมะยูรุ

พอฉันลงถึงพื้น ฉันก็สร้างหลุมใต้เท้าพวกโจรที่อยู่ไกลจากพวกผู้หญิง

ถ้าพวกนั้นโชคไม่ดีก็อาจจะตาย แต่มันก็เป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันคิดได้

ฉันอยากจะให้พวกนั้นขอบคุณฉันที่ที่ให้โอกาสรอดชีวิตจากหลุมนั่น

 

「คุมะยูรุ! ถ้ามีใครพยายามจะหนี ฉันฝากนายด้วยนะ!」

 

ฉันยิงกระสุนอากาศไปที่โจรที่อยู่ใกล้ๆหญิงสาว ทำให้โจรพวกนั้นกระเด็นไปไกลจากพวกเธอ

พอพวกนั้นกระเด็นไปไกลพอแล้ว ฉันก็ทำให้พวกนั้นตกลงไปในหลุมเช่นกัน

 

「ยูนะจัง! ข้างหลัง!」

 

พอฉันหันหลังมามอง ก็มีไฟบอลกำลังจะมาโดนฉัน

ฉันป้องกันตัวเองโดยการยกมือคุณหมีสีขาวขึ้นมาแล้วไฟบอลก็หายไป

ฉันเห็นนักเวทย์สามคนถือไม้เท้าอยู่

ฉันยิงกระสุนอากาศไปที่หน้าของพวกนั้น ขอบคุณที่เข้าเป้าหมดทั้งสามคนเลย

นักเวทย์ล้มลง และไม่สามารถป้องกันตัวเองได้

ฉันใช้แค่หลุมและกระสุนอากาศก็สามารถจัดการโจรทุกคนได้

 

ขณะที่ฉันมองไปรอบๆ ฉันก็สังเกตเห็นมีอยู่คนนึงยังคงยืนอยู่

การต่อสู้จบลงโดยผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที

 

「ยูนะจัง เธอบาดเจ็บตรงไหนมั้ย!?」

 

โทเมียร์รีบวิ่งมาหาฉัน

 

「ไม่ซักนิด」

 

「เธอแน่ใจหรอ? ฉันเห็นเธอถูกไฟบอลยิงใส่ไม่ใช่หรอ?」

 

「ไม่เป็นไรหรอกมันแค่เวทย์ระดับต่ำ ที่สำคัญฉันฝากเธอดูแลผู้หญิงพวกนี้ด้วยนะ」

 

เหล่าหญิงสาวยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น และหมดแรงที่จะยืน

พอปาร์ตี้ไปช่วยพวกเธอ ก็มีผู้ชายอีกคนนึงออกมาจากถ้ำ

ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นให้ความรู้สึกแตกต่างไปจากคนอื่นๆ

 

「นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!?」

 

เขามองไปรอบๆแล้วตะโกนออกมา

 

「พวกแกเป็นคนทำใช่มั้ย?」

 

ชายคนนั้นไม่มองมาที่ฉัน แต่มองไปที่บลิซและคนอื่นๆในปาร์ตี้

 

「แกคือบลิซสินะ?」

 

ชายคนนั้นสังเกตุเห็นบลิซและเรียกชื่อของเขาออกมา

พวกนี้รู้จักกันมาก่อนหรอ?

 

「นายคือ เบิร์ก…」

 

「แกมาที่นี่เพื่อทำภารกิจปราบปรามกลุ่มโจรสินะ?」

 

「ทำไมนายถึงอยู่ที่นี่ ไอ้สารเลว?」

 

「นี่มันก็แค่งานน่ะงาน」

 

「นายพูดว่างาน?」

 

「ใช่ โจมตีทุกคนที่ผ่านไปผ่านมาบนถนน ขโมยเงินพวกนั้นมาแล้วก็จับพวกผู้หญิงมา นี่ล่ะงานง่ายๆ」

 

ฉันถามโทเมียร์ที่อยู่ใกล้ๆฉัน

 

「เขาเป็นใครหรอ?」

 

「เขาเป็นนักผจญภัยที่พวกเราเจอกันที่เมืองก่อนหน้านี้ เขาแข็งแกร่งมากแต่ชอบใช้ความรุนแรง เห็นแก่ตัว และคิดว่าผู้หญิงทุกคนในปาร์ตี้เป็นของเขา นั่นเป็นเหตุผลที่ไม่มีใครอยากจะเข้าร่วมปาร์ตี้เดียวกับเขา แล้วเขาก็หายตัวไปจากเมืองหลังจากนั้น ฉันไม่คิดเลยว่าฉันจะเจอเขาที่นี่และกลายเป็นโจรแบบนี้」

 

「เฮ้ย เฮ้ย ข้าไม่ใช่โจร ข้าแค่ทำงานในฐานะนักผจญภัย มันเป็นงานที่ข้าได้รับมาจากกิลด์มาสเตอร์ของกิลด์การค้า」

 

「กิลด์การค้า?」

 

ฉันรู้สึกแปลกใจที่หมอนั่นพูดความจริงออกมาหมดทุกอย่างจริงๆ…

 

「มันจะดีหรอที่บอกเรื่องนั้นกับพวกเรา?」

 

บลิซออกมายืนต่อหน้าชายคนนั้น

 

「มันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรนี่? ในเมื่อแกกำลังจะตายอยู่แล้ว และสาวๆของแกทุกคนจะต้องมาเป็นของฉัน」

 

「ไอ้สารเลว!」

 

「ข้าอยากจะลูบไล้เธอมาตั้งนานแล้ว」

 

ชายคนนั้นมองมาที่โทเมียร์ด้วยสายตาสกปรก

ในตอนที่บลิซพยายามจะชักดาบออกมา ผู้ชายที่ชื่อเบิร์กก็ปลิวออกไป

นั่นเพราะว่าฉันต่อยเขาเอง

มันไม่ใช่ความผิดของฉันที่หน้าของเขามันน่าต่อย แล้วเขาก็ยืนอยู่โดยไม่ทันได้ป้องกัน ยิ่งกว่านั้นตอนนี้ฉันฟิวขาดแล้ว แค่นี้ก็เป็นเหตุผลที่เพียงพอแล้ว

เพราะฉันอยากจะจัดการกับเขา ฉันขึ้นไปคล่อมบนตัวของเขาแล้วเริ่มต่อยเขาต่อ

ฉันไม่ต่อยเขาแรงเกินไปแน่นอน เอาแค่ระดับที่ไม่ทำให้เขาหมดสติ

 

「ไอ้สารเลว!」

 

หมัดคุณหมี หมัดคุณหมี หมัดคุณหมี

 

「ลงไปจากตัวข้า!」

 

เขายื่นมือของเขามาหาฉัน แต่ว่า…

หมัดคุณหมี หมัดคุณหมี หมัดคุณหมี

 

「หยุดที…」

 

ไม่มีทางที่ฉันจะหยุด

หมัดคุณหมี หมัดคุณหมี หมัดคุณหมี

หน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนไป

มือที่พยายามจะหยุดฉันเริ่มหมดแรงและลงไปกองกับพื้น

 

「อ่าา รู้สึกดีจริงๆ ฉันรู้สึกสดชื่นมาก」

 

ฉันลุกขึ้น

พอฉันมองไปรอบๆ บลิซกับพวกผู้หญิงที่ถูกจับและกลุ่มโจรที่เหลือที่พึ่งออกมาจากถ้ำ ทุกคนมองมาที่ฉันเป็นสายตาเดียวกัน

 

「เกิดอะไรขึ้นหรอ?」

 

「ทำไมเธอถึงถามแบบนั้นล่ะ…」

 

「พวกเธออยากจะต่อยเขาด้วยหรอ? ถ้าเธออยากจะฆ่าเขา เอาไว้ทำทีหลังนะโอเคมั้ย? ชายคนนี้พูดอะไรบางอย่างที่น่าสนใจออกมา มันจะทำให้อะไรๆง่ายขึ้นมากเลยล่ะ」

 

「เธอบอกว่า อะไรๆง่ายขึ้น…」

 

เขาพูดว่ากิลด์มาสเตอร์กิลด์การค้าสั่งให้เขาปลอมตัวเป็นโจร

นักผจญภัยที่โจมตีฉันในโรงแรมก็บอกฉันว่าพวกนั้นได้รับคำสั่งมาเหมือนกัน

เป็นไปได้รึเปล่านะที่คราเค็นเองก็เป็นฝีมือของกิลด์มาสเตอร์?

 

「เอาล่ะ พวกโจรที่อยู่ตรงนั้นน่ะ พวกนายจะยอมโดนจับแต่โดยดีหรือพวกนายอยากจะมีจุดจบแบบชายคนนี้?」

 

หลังจากได้ยินแบบนั้น พวกโจรก็มองไปที่หน้าของเบิร์ก พวกนั้นส่ายหน้าและวางอาวุธของพวกเขาลง

 

「ข้างในนั้นมีพรรคพวกเหลืออยู่อีกมั้ย?」

 

「ไม่มีแล้ว เหลือแค่พวกผู้หญิงที่โดนจับ」

 

กลุ่มโจมตอบฉันอย่างว่าง่าย

พวกเราไปช่วยหญิงสาวที่ถูกจับอยู่ข้างในถ้ำ และเอาสมบัติที่กลุ่มโจรขโมยมาเก็บไว้ออกมา

พวกเราเจอม้าและรถม้าให้พวกเราใช้ได้พอดี

พวกเรามัดโจรและโยนพวกมันขึ้นไปบนรถม้า แล้วมุ่งหน้ากลับไปที่เมือง

 

「พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลยสินะ」

 

「ใช่ และเธอก็จัดการกับเบิร์กอย่างง่ายดาย…」

 

เบิร์กกลับมารู้สึกตัวแล้ว แต่เขาก็ไม่สามารถขยับได้

ตอนที่เขาตื่นขึ้นมา เขาก็เอะอะโวยวาย ดังนั้นฉันเลยให้เขาเล่นบันจี้จั๊มแบบไม่มีเชือก

ฉันโยนเขาขึ้นไปด้วยเวทย์ลมและปล่อยให้เขากินฝุ่นหลายสิบครั้ง

ฉันทำเบาะลมขึ้นมาบนพื้นดังนั้นเขาจะไม่ตายอย่างแน่นอน

ถึงแม้เขาจะหมดสติลง ฉันก็ปลุกเขาด้วยน้ำ

หลังจากทำอย่างนั้นอยู่หลายครั้ง

 

「ได้โปรดหยุดเถอะ! ถ้าเธอยังทำอะไรแบบนี้อีกฆ่าข้าเถอะนะ!」

 

เขาพูดอะไรประมาณนี้แต่แน่นอนว่าบันจี้จั๊มแบบไร้เชือกก็ยังคงดำเนินต่อไป

ฉันไม่มีทางทำอะไรอย่างฆ่าเขาหรอกเพราะนั่นทำให้เขาหลุดพ้นจากความเจ็บปวด ฉันจะบดขยี้ความหวังที่จะหลบหนีของเขา

สุดท้ายเขาก็ขอให้ฉันฆ่าเขา เขาอาจจะสำนึกในสิ่งที่เขาก่อขึ้นมาแล้ว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องตัดสินใจ

คนที่ต้องเป็นคนตัดสินใจคือเหล่าหญิงสาวในเมืองที่ถูกจับตัวไป

 

รถม้าไปตามทางเรื่อยๆและพวกเราก็เจอกับกูร์มัวส์ระหว่างทาง

พอพวกเรามาถึงประตูเมือง ทหารยามก็วิ่งตรงมาที่พวกเรา

 

「นี่มันเกิดอะไรขึ้นหรอครับ?」

 

「พวกเราจับโจรได้หมดทุกคนแล้ว พวกเราอยากจะไปรายงานกิลด์มาสเตอร์กิลด์นักผจญภัยหน่อยได้มั้ย?」

 

บลิซเป็นตัวแทนออกไปคุย

 

「นั่นเป็นความจริงหรอครับ?」

 

พวกเขามองไปที่โจรที่อยู่บนรถม้า

 

「ผมจะไปรายงานให้ทันทีครับ!」

 

ทหารยามวิ่งไปที่กิลด์นักผจญภัย

พวกเราช่วยหญิงสาวที่ถูกจับตัวไปลงจากรถม้า

หญิงสาวทุกคนร้องไห้และกอดกัน

ฉันได้แค่จินตนาการว่าเกิดอะไรขึ้นในขณะที่พวกเธอถูกโจรจับตัวไป แต่ฉันไม่สามารถหาคำพูดใดๆมาปลอบเหล่าหญิงสาวได้หรอก

ไม่ใช่แค่นั้น มันน่าจะมีคนที่ออกจากเมืองไปพร้อมกับพวกเธอด้วย

สามี พ่อแม่และอาจจะมีลูกๆของพวกเธอ

นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไม่สามารถเข้าใจความเจ็บปวดของหญิงสาวเหล่านี้ได้จึงทำได้แค่มอง

เหล่าหญิงสาวมาขอบคุณพวกเราหลายต่อหลายครั้ง

มันเป็นเวลานานมาแล้วที่ทำให้ฉันนึกขึ้นมาได้ว่าฉันไม่ได้อยู่ในโลกของฉันหรือว่าอยู่ในเกมส์

 

หลังจากเวลาผ่านไปซักพัก กิลด์มาสเตอร์ก็มาถึง

 

「ยูนะ! เธอจัดการพวกนั้นได้จริงๆหรอ!?」

 

「นักผจญภัยที่อยู่ที่นี่ช่วยฉันด้วยน่ะ」

 

「ถึงเธอจะพูดอย่างนั้น แต่พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลย」

 

「พวกเธอจับโจรมัดกับคอยดูแลเหล่าหญิงสาวแล้วก็ขับรถม้ามาที่นี่ไม่ใช่หรอ?」

 

ฉันไม่สามารถดูแลเหล่าหญิงสาวได้เลยและฉันก็ไม่รู้วิธีขับรถม้า

ฉันไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันไปที่นั้นแค่คนเดียว

 

「แล้ว โจรที่เธอจับได้ คือไอ้พวกนี้หรอ?」

 

คุณอโทร่ามองไปที่กลุ่มโจรที่อยู่บนรถม้า

 

「พวกนี้เป็น…」

 

「คุณรู้จักพวกนี้หรอ?」

 

「ใช่ พวกนี้เป็นนักผจญภัยในเมืองนี้ พวกนี้เคยเป็นคนคุ้มกันรถม้าของชาวเมืองที่อพยพออกจากเมือง ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าพวกนั้นหนีไปเพราะว่าพวกนั้นกลัวคราเค็น ฉันไม่คิดเลยว่าพวกนี้จะกลายมาเป็นโจร」

 

เหล่าอดีตนักผจญภัยไม่กล้าสู้หน้ากิลด์มาสเตอร์จึงได้แต่ก้มหน้ามองพื้น

 

「นอกจากนี้พวกเรายังได้ยินเรื่องน่าสนใจจากโจรพวกนี้ด้วย」

 

「เรื่องน่าสนใจ?」

 

ฉันบอกเธอเรื่องกิลด์มาสเตอร์กิลด์การค้า

 

「โฮ่ มันเป็นเรื่องน่าสนใจจริงๆ ฉันเองก็เจอหลายเรื่องที่นี่ตอนที่เธอไปข้างนอกเหมือนกัน」

 

รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความโกรธปรากฏขึ้นบนหน้าของคุณอโทร่า




NEKOPOST.NET