[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 88 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.88 - คุณหมีถูกโจมตีที่โรงแรม


หลังจากที่ฉันให้วูล์ฟเสร็จแล้ว ฉันก็กลับไปที่โรงแรม 
วันนี้อาหารของลุงก็ทำให้ท้องฉันป่องขึ้นมาอีกครั้ง 
พรุ่งนี้ฉันต้องไปปราบกลุ่มโจร ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจเข้านอนแต่หัววัน 
ฉันอัญเชิญหมีทั้งสองตัวออกมาในร่างสัตว์น้อยเพื่อป้องกันผู้บุกรุก 

「คุมะยูรุ คุมะคิว ฉันเชื่อใจพวกนายสองตัวนะ」 

ทั้งสองตัวปีนขึ้นมาอยู่ข้างๆฉันแล้วขดตัวเป็นลูกบอล 
ฉันหลับอยู่ระหว่างทั้งสองตัว 

*แปะ แปะ*, *แปะ แปะ*. 

บางอย่างนิ่มๆมาแตะแก้มของฉัน 

*แปะ แปะ*, *แปะ แปะ*. 

ฉันปัดมันออก มันนิ่มๆและมีขน 
ผ้าห่ม? 
ฉันเลยกอดมัน 
มันอุ่นๆ 

ตอนที่ฉันกอดมัน ก็มีบางอย่างมาคลุมหน้าฉัน 
ฉันเริ่มหายใจไม่ออก 
มันหายใจลำบากขึ้นเรื่อยๆจนฉันต้องตื่นขึ้นมา 

「มันอะไรกัน!?」 

ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมา หมีทั้งสองตัวก็เกาะแน่นอยู่ที่หน้าของฉัน 

「อะไรกัน? พวกนายสองตัวนอนดิ้นกันหรอเนี่ย?」 

เมื่อฉันพูดแบบนั้นออกไป หมีทั้งสองตัวก็เริ่มทำเสียง「คู~~」ออกมา 

「หรือว่ามีบางคนกำลังมา?」 

หมีทั้งสองตัวส่งเสียง「คู~~」เหมือนเดิมออกมาเป็นครั้งที่สอง 
เมื่อฉันใช้เวทค้นหา ฉันก็เห็นคนกำลังเคลื่อนไหวไปมาในโรงแรม 
พวกนั้นมีกันอยู่สี่คน 
สี่คนนั้นไม่ใช่คนในครอบครัวของลุง เพราะทั้งสี่คนไม่ได้ออกมาจากห้องของตัวเองเลย 
เท่าที่ฉันรู้ ไม่มีลูกค้าคนอื่นพักอยู่ในโรงแรมนี้ 
ต้องขอบคุณเวทย์ค้นหา ฉันเห็นคนสี่คนกำลังค่อยๆย่องขึ้นมาบนบันได 
บางทีพวกนั้นอาจจะเป็นปาร์ตี้นักผจญภัยแร๊ง C ที่ฉันได้ยินมา แล้วพวกนั้นอาจจะพึ่งกลับมารึเปล่านะ? 
ขณะที่ฉันคิดแบบนั้นอยู่ เวทย์ค้นหาแสดงให้เห็นว่าพวกนั้นมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของฉัน 
ฉันไม่เคยโดนบุกเข้ามาในห้องแบบนี้มาก่อนในชีวิต 
มันจะดีกว่ามั้ยถ้าบุกไปหากิลด์มาสเตอร์ที่ทั้งสวยและหุ่นดีกว่าฉันน่ะ? 
ในสถานการณ์ตอนนี้ ฉันมายืนอยู่ตรงกลางห้องและมองไปที่ประตู 
ฉันล๊อคห้องไว้ก่อนที่จะเข้านอน พวกนั้นจะเปิดได้รึเปล่านะ? 

*คลิ๊ก* 

ประตูถูกปลดล๊อคอย่างง่ายดาย 
พวกนั้นมีกุญแจสำรองรึเปล่านะ? 
หรือว่าใช้เวทมนตร์? 
ประตูค่อยๆเปิดอย่างช้าๆ 
พวกนั้นพยายามเข้ามาในห้องของสาวน้อยอายุ 15 ดังนั้นฉันลงมือได้เลยใช่มั้ย? 
ตอนที่ประตูค่อยๆเปิดออกมา ฉันพุ่งไปที่ประตูในก้าวเดียวแล้วปล่อยหมัดคุณหมีใส่หน้าคนที่กำลังเปิดประตูอยู่ ผั๊วะ! 
คนที่โดนหมัดคุณหมีกระเด็นไปแกระแทกกำแพงแล้วหมดสติไป 
ในเวลาเดียวกันนั้น ฉันก็ไปที่ทางเดินมืดๆที่ที่สามคนที่เหลือยืนอยู่ 
เพื่อที่จะเห็นหน้าพวกนั้นได้ ฉันใช้เวทย์แสง 
พวกนั้นทุกคนปิดบังใบหน้า 
คนพวกนี้ต้องเป็นขโมยอย่างแน่นอน ไม่ต้องสงสัย 

「พวกนายต้องการอะไร ในเวลากลางคืนอย่างนี้?」 

「ยัยเด็กนี่ใส่ชุดหมีจริงๆด้วยว่ะ!」 

ชายคนนึงเริ่มหัวเราะออกมา 
หนึ่งในพวกนั้นโดนน๊อคไปแล้ว แต่ดูเหมือนพวกนั้นจะไม่ใส่ใจ 

「พวกนายจะไม่ตอบคำถามของฉันใช่มั้ย?」 

「ข้าจะตอบแกเอง มีใครบางคนอยากจะได้วูล์ฟที่แกมีอยู่น่ะ」 

พวกนี้ไม่ได้ต้องการฉัน แต่ต้องการวูล์ฟสินะ 
ขนาดบอกให้พนักงานกิลด์ไม่พูดเรื่องนี้แล้วนะ แต่ก็ยังมีข้อมูลรั่วไหลออกไปอีก 
แต่คุณค่าของฉันต่ำกว่าวูล์ฟซะอีกหรอเนี่ย 
ความเป็นผู้หญิงของฉันต่ำมากเลยหรอ? 
หรือเพราะหน้าอกของฉัน? 
ยังไงก็เถอะ 

「ฉันไม่มีแล้ว」 

ฉันโกหก 

「มันไม่สำคัญหรอกว่าแกจะมีมันหรือไม่มี ภารกิจของพวกข้าคือพาตัวแกไป ถ้าแกยอมตามพวกข้าไปแต่โดยดี ข้าสัญญาว่าพวกข้าจะไม่ทำอะไรรุนแรง」 

ฉันคิดว่าฉันควรจะไปกับพวกนั้นเพื่อดูว่าใครเป็นบอสของพวกนั้น แต่ว่า.....ฉันอยากนอนต่ออ่ะ.... 
คนส่วนใหญ่เกลียดเวลามีใครมากวนเวลาพวกเขานอนหลับ กินอาหาร และเวลาเล่นเกมส์ นั่นเป็นเหตุผลให้ฉันตัดสินใจได้อย่างรวดเร็วว่าจะทำให้คนพวกนี้หายไปแล้วกลับไปนอนต่อ 

「ฉันอยากจะนอนต่อ ถ้าฉันจัดการพวกนายซะตอนนี้ จะเป็นอะไรมั้ย?」 

「ดูเหมือนว่าแกจะไม่เข้าใจสินะ ถ้าไม่ทำให้แกเจ็บตัวซักหน่อย…」 

ชายคนนั้นชักมีดออกมาแล้วเข้าโจมตีฉัน 
หมัดคุณหมี! หมัดคุณหมี! หมัดคุณหมี! 
ไม้ตายลับ!!! หมัดคุณหมี! ถูกระเบิดออกมา (ก็แค่หมัดธรรมดาๆ) 
ชายคนนั้นหมดสติแล้วลงไปนอนกับพื้นทำให้มีเสียงดังนิดหน่อย 
ฉันทำเสียงดังเกินไปรึเปล่านะ? มีความเป็นไปได้ว่าคนในครอบครัวของลุงจะตื่นขึ้นมา 
ฉันเริ่มถามพวกนั้นก่อนที่มันจะเกิดขึ้น 

「ใครสั่งให้พวกนายมาโจมตีฉัน? แล้วพวกนายจะพาฉันไปที่ไหน?」 

「แกคิดว่าพวกข้าจะยอมบอกแกหรอ?」 

อย่างเดียวที่ฉันคิดได้คือกิลด์การค้าสั่งพวกมันมา 
ฉันไม่มีหลักฐาน ดังนั้นฉันอยากจะได้ยินมันโดยตรงจากคนพวกนี้ 
คุมะคิวและคุมะยูรุออกมาจากห้อง ฉันสงสัยว่าพวกนั้นจะเข้าใจความรู้สึกฉันรึเปล่านะ? 

「หมี?」 

ผู้ชายพวกนั้นมองไปที่คุมะยูรุ 
ฉันมองไปที่ทางเดิน 
ฉันคิดว่าฉันน่าจะทำได้นะ 
ฉันเปลี่ยนคุมะยูรุและคมะคิวให้กลับสู่ขนาดปกติ 

「ดูเหมือนพวกนั้นจะไม่อยากคุยกับพวกเรา กินพวกนั้นได้เลย」 

คุมะยูรุและคุมะคิวค่อยๆเคลื่อนตัวมาอย่างช้าๆตรงไปที่ชายที่นอนอยู่กับพื้น 

「เดี๋ยว!」 

「ไม่ล่ะ」 

คุมะยูรุหยุดอยู่เหนือชายที่นอนอยู่กับพื้นกดชายคนนั้นลง แล้วเลียใบหน้าของชายคนนั้นด้วยลิ้นของมัน 

「ข้าพูดแล้ว! ข้ายอมพูดแล้ว ได้โปรดอย่าปล่อยให้มันกินข้า!!」 

「พวกนายมีกันอยู่สี่คน ถ้าเกิดหายไปซักคนก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรนี่」 

คุมะคิวก็กดสองคนที่เหลือลง ทำให้พวกนั้นไม่สามารถวิ่งหนีได้ 
คนที่โชคดีที่สุดน่าจะเป็นคนที่ฉันทำให้บินหายไปแล้ว 

「ข้าขอร้องล่ะ!」 

「ถ้านายตอบคำถามของฉัน ฉันจะให้พวกนั้นหยุด」 

ชายคนนั้นเริ่มพูดขณะที่พยายามดันคุมะยูรุไปด้วย 

「คนที่สั่งให้พวกข้าทำแบบนี้คือกิลด์มาสเตอร์ของกิลด์การค้า เมื่อเช้านี้เธอให้วูล์ฟเป็นจำนวนมากกับกิลด์นักผจญภัยใช่มั้ยล่ะ?」 

ฉันรู้อยู่แล้วว่าเป็นฝีมือของกิลด์การค้า 

「นายรู้ได้ยังไงว่าเป็นฉัน?」 

「คนแปลกหน้าที่มาเมืองนี้ในช่วงนี้ก็มีเพียงแค่เธอ กับปาร์ตี้นักผจญภัยที่มาเมื่อหลายวันก่อนเท่านั้น ปาร์ตี้นักผจญภัยออกไปฆ่ากลุ่มโจรดังนั้นจึงไม่อยู่ในเมือง」 

นั่นทำให้ฉันดูน่าสงสัยอย่างแน่นอน 

「และยังมีคนเป็นจำนวนมากเห็นเธอเดินรอบๆเมือง และแน่นอนว่าเห็นเธอเดินเข้ากิลด์นักผจญภัย หลังจากนั้นกิลด์นักผจญภัยก็แจกจ่ายเนื้อวูล์ฟเป็นจำนวนมาก ดังนั้นพวกข้าเลยคิดว่ามีเพียงแค่เธอคนเดียวเท่านั้น สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือต้องจับเธอไปส่งที่กิลด์การค้า ถึงแม้เธอจะไม่มีวูล์ฟแล้วก็ตาม คำสั่งที่พวกข้าได้รับคือให้เอากระเป๋าไอเท็มที่อาจจะมีวูล์ฟเป็นจำนวนมากไป」 

เป้าหมายของพวกนั้นคือวูล์ฟกับกระเป๋าไอเท็มสินะ 

「ข้าพูดพอแล้วใช่มั้ย?  ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ!」 

「นายพูดเรื่องอะไร? นายแค่พูดว่า 『อย่ากินข้า!』 แล้วคิดว่าฉันจะปล่อยนายที่พึ่งจะโจมตีฉันไปอย่างนั้นหรอ? มันคงจะปวดใจมากถ้าฉันเรียกทหารยามมาตอนนี้ ดังนั้นพวกเราจะอยู่อย่างนี้ไปจนกว่าจะเช้า คุมะยูรุ คุมะคิว ถ้าพวกนี้ทำท่าจะหนีก็กินได้เลยนะ โอเคมั้ย?」 

หลังจากฉันสั่งพวกมัน ฉันก็ลากสังขารกลับเข้าไปในห้อง 
ดูเหมือนครอบครัวของลุงจะยังไม่ตื่น ดังนั้นถ้าฉันตื่นเช้าซักหน่อยก็ไม่น่าจะมีปัญหา 

「เดี๋ยว! จะให้พวกข้าอยู่อย่างนี้จนถึงเช้าอย่างนั้นหรอ?」 

「พวกนายกินพวกนั้นได้เลยนะถ้าพวกนั้นพยายามรบกวนการนอนของฉัน」 

หมีทั้งสองตัวที่กำลังจับนักผจญภัยกดอยู่นั้น ตอบกลับมาด้วยเสียงต่ำ『คู~~』 

「ถ้านายไม่ทำเสียงดัง นายก็จะไม่เป็นอาหารของสัตว์เลี้ยงฉัน แล้วฉันจะส่งนายให้กับทหารยามในสภาพที่ยังมีชีวิตอยู่」 

ฉันบอกกับพวกผู้ชาย 
หลังจากได้ยินคำพูดของฉัน พวกนั้นก็ปิดปากเงียบสนิท 
ฉันกลับเข้าไปในห้องและเข้าสู่โลกแห่งความฝันอีกครั้ง 
เช้าวันถัดมา 

「อุ๊หวาาาาาา! ทำไมหมีถึงมาอยู่ที่นี่ได้!?」 

ที่ทางเดินมีเสียงดังเอะอะเกิดขึ้น 

「สาวน้อย เธอเป็นอะไรมั้ย? สาวน้อยหมี!」 

ฉันได้ยินเสียงโวยวายกำลังเรียกฉันอยู่ 
ฉันจำอย่างได้ช้าๆว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น 
อ่า จริงสิ พวกหมีอยู่ที่ทางเดิน 
ฉันขยี้ตาแล้วค่อยๆลากตัวเองออกจากห้อง 

「สาวน้อย เธอไม่เป็นอะไรสินะ! ทำไมถึงมีหมีอยู่ในโรงแรมของฉันได้ล่ะ?」 

ลุงตั้งกาดและทำท่าป้องกันตัวสุดชีวิต 
ลุงแกจะโจมตีหมีของฉันรึเปล่านะ? 
ในความคิดของฉัน ลุงแกเป็นคนบ้าบิ่นมาก 

「หมีพวกนั้นเป็นสัตว์อัญเชิญของฉันเอง พวกมันปลอดภัย」 

「สัตว์อัญเชิญ? สาวน้อย เธอทำอะไรอย่างนี้ได้ด้วยหรอ? แล้วพวกผู้ชายที่อยู่ข้างใต้หมีพวกนี้ล่ะ?」 

ชายพวกนั้นกำลังหลับอยู่ หน้าของพวกนั้นเต็มไปด้วยน้ำลายหมี 

「คนพวกนี้โจมตีฉันตอนกลางดึกน่ะ」 

「โจมตี?」 

「พวกนี้เล็งอาหารของฉัน แล้วก็บอกว่าทำตามคำสั่งของกิลด์มาสเตอร์ของกิลด์การค้าน่ะ」 

「กิลด์มาสเตอร์ของกิลด์การค้า?」 

「ฉันอยากจะส่งตัวพวกนี้ให้กับทหารซักหน่อย」 

「เธอไม่ควรทำแบบนั้นนะ」 

「ทำไมล่ะ?」 

「เพราะว่าตั้งแต่เจ้าเมืองหนีไป ทหารยามของเมืองนี้ก็ถูกควบคุมโดยกิลด์การค้า ถ้าเธออยากส่งตัวพวกนั้นจริงๆก็ส่งไปให้กิลด์นักผจญภัยดีกว่า」 

ฉันส่งลูกชายของลุงไปที่กิลด์นักผจญภัยเพื่อพาพนักงานกิลด์มา 
ระหว่างนั้นลุงก็พยายามมัดพวกนั้นด้วยเชือก 
หลังจากนั้นไม่นานลูกชายของลุงก็กลับมาพร้อมกับพนักงานกิลด์นักผจญภัย 

「ทำไมคุณอโทร่าถึงมาที่นี่?」 

เธอใส่แจ็คเก็ตแขนยาว ซึ่งตรงข้ามกับชุดวาบหวิวที่เธอใส่เมื่อวาน 
อย่างที่คิด เธอคงไม่ออกไปไหนมาไหนด้วยชุดวาบหวิวแบบนั้นหรอก 
มันคงจะทำให้เธอเป็นหวัดถ้าออกไปทั้งชุดนั้น 

「เพราะว่าฉันได้ยินว่าเธอถูกโจมตีน่ะ แล้วโจรหน้าโง่คนไหนที่กล้ามาโจมตียูนะกัน?」 

ฉันชี้ไปที่ชายที่ถูกมัดด้วยเชือก 

「พวกนี้หรอ?」 

เธอเดินเข้าไปใกล้คนพวกนั้น 

「ไอ้สารเลว แกชื่อว่าโดรนใช่มั้ย?」 

เธอเรียกชื่อหนึ่งในชายพวกนั้นออกมา 

「มาสเตอร์…」 

「แกตกต่ำถึงขนาดนี้แล้วหรอ」 

「ข้า…」 

「ฉันจะฟังสิ่งที่แกจะพูดที่กิลด์นักผจญภัย」 

คุณอโทร่าสั่งให้พนักงานผู้หญิงที่เธอพามาด้วยพาตัวพวกนั้นไป 

「แล้ว ยูนะ เธอบาดเจ็บมั้ย?」 

「ไม่เลยซักนิด ฉันมีบอดี้การ์ดส่วนตัวน่ะ」 

「บอดี้การ์ด?」 

「ไว้ฉันจะแนะนำพวกเขากับคุณวันหลังนะ」 

「แล้วทำไมเธอถึงโดนโจมตีล่ะ?」 

「ดูเหมือนพวกนั้นจะเล็งหมาป่าที่ฉันมีอยู่น่ะ พวกนั้นบอกว่ากิลด์มาสเตอร์ของกิลด์การค้าสั่งให้พวกนั้นทำน่ะ」 

「ดูเหมือนความจริงจะปรากฏออกมาแล้ว การที่พวกเราแจกเนื้อวูล์ฟจะไปขัดผลประโยชน์ของเขานะ ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะโจมตีเธอได้เร็วขนาดนี้」 

「แล้วคุณจะไปจับกิลด์มาสเตอร์ของกิลด์การค้ารึเปล่า?」 

「ฉันสามารถทำได้ถ้าเขาสารภาพ แต่อย่างที่พวกเรารู้ มันเป็นไปไม่ได้」 

「จริงหรอ?」 

「มันเป็นไปได้ว่าเขาจะบอกว่าเขาถูกคนพวกนี้กล่าวหา」 

「ในทุกโลกนี้ จะทำอะไรต้องมีหลักฐานสินะ」 

「ยังไงก็เถอะ พวกเราต้องสอบปากคำพวกนักผจญภัยที่เธอจับมา เธอจะทำอะไรต่อยูนะ?」 

「ฉันจะไปจัดการกับกลุ่มโจร」 

「ระวังตัวด้วยนะ โอเคมั้ย? อย่าพยายามทำอะไรเกินตัวล่ะ」 

เธอพูดอย่างเป็นห่วงฉัน 

「แล้วก็ชุดคุณหมีขาวของเธอด้วย」 

เธอพูด 
ต้องขอบคุณลุงที่โวยวายแต่เช้า ทำให้ฉันลืมว่าฉันพึ่งตื่นแล้วออกมาทั้งอย่างนั้นเลย 
ทำไมฉันถึงอายมากเวลาที่มีคนมองตอนฉันใส่ชุดคุณหมีขาวกันนะ? 
ที่เป็นแบบนี้เพราะว่าปกติแล้วฉันใช้ชุดคุณหมีขาวเป็นชุดนอนรึเปล่านะ? 
มันแค่ต่างกันระหว่างชุดคุณหมีขาวกับคุณหมีดำเท่านั้น… 

「ฉันกลับกิลด์ก่อนนะ เธอต้องไม่ทำอะไรเกินตัวน่ะ เข้าใจมั้ย?」 

คุณอโทร่าออกจากโรงแรม 
จากนั้นฉันก็ขอให้ลุงทำอาหารเช้ามาเติมพลังให้ฉันในวันนี้ 




NEKOPOST.NET