NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.87 - คุณหมีจัดการกับวูลฟ์ที่เก็บไว้


คุณอโทร่า บอกฉันว่าพวกโจรมีคนมากกว่า 20 คน 

เธอไม่รู้ว่าลักษณะของคนพวกนั้นเพราะว่าพวกเขาปิดบังใบหน้า 

พวกนั้นจะไม่โจมตีถ้าเกิดมีคนคุ้มกัน 

แต่ถ้าหากไม่มีคนคุ้มกันเมื่อไหร่ พวกโจรจะโจมตี 

เธอไม่รู้ว่าพวกโจรแข็งแกร่งแค่ไหน เพราะไม่มีใครพยายามที่จะต่อสู้กับพวกโจรเลย 

กลุ่มโจรจะแอบอยู่ตามถนนแถวชายฝั่งที่ติดกับภูเขา 

เธอรู้เพียงแค่ฐานของพวกมันอยู่ที่ไหนสักที่บนภูเขา ฉันแค่ใช้เวทย์ค้นหาเพื่อหาพวกนั้น 

「มีตัวประกันที่นั่นมั้ย?」

「ฉันคิดว่าน่าจะมีผู้หญิงบางคนถูกจับอยู่ที่นั่น เพราะว่ามีเพียงแค่ศพของผู้ชายเท่านั้นที่ถูกพบ」
 
คำพูดนั้นได้ทำลายความเยือกเย็นในใจของฉันไปจนหมด 

ถ้าพวกมันขโมยแค่เงินเพียงอย่างเดียว ฉันอาจจะอัดพวกมันแค่ปางตาย แต่พวกมันฆ่าพวกผู้ชายและลักพาตัวผู้หญิง 

แค่นั้นก็เป็นเหตุผลมากพอให้พวกมันอยู่ในบัญชีแค้นของฉันแล้ว 

「แต่เธอจะไปจัดการกับพวกโจรแค่คนเดียวจริงๆหรอ? ถึงหลังจากได้เห็นบัตรกิลด์ของเธอ ฉันจะคิดว่ามันน่าจะโอเคก็เถอะ」

เธอพูดอย่างเป็นกังวล 

ฉันเป็นแค่สาวน้อยที่ใส่ชุดคุณหมี 

ด้วยรูปลักษณ์แบบนี้ ทำให้ฉันดูเหมือนเป็นสาวน้อยที่อ่อนแอ

「ผมกลับมาแล้วครับ」

ในขณะที่ฉันกำลังคุยกับคุณอโทร่าอยู่นั้น พนักงานกิลด์คนหนึ่งก็เข้ามาในกิลด์

「ยินดีต้อนรับกลับ เป็นยังไงบ้าง?」

คุณอโทร่าถามเขา 

พนักงานกิลด์คนนั้นส่ายหน้า

「ได้แค่วูลฟ์ตัวเดียวเองครับ」

「นั่นคงจะยังไม่พอ แล้วคนอื่นล่ะ?」

「ผมคิดว่าจะได้ไม่มากเหมือนกัน」

「ถูกของนาย」

ดูเหมือนพวกเขากำลังคุยดันเรื่องสมาชิกกิลด์ที่ออกไปล่าสัตว์บนภูเขา 

ในขณะที่ฉันกำลังมองพนักงานคนนั้น พวกเราก็สบตากัน

「มาสเตอร์ สาวน้อยที่สวมชุดน่ารักนี่เป็นใครครับ?」

「เธอคือนักผจญภัยชื่อยูนะ ดูเหมือนเธอพึ่งจะมาถึงเมืองเมื่อวานนี้เอง」

「นักผจญภัย? ผมชื่อเซอิ เป็นพนักงานของกิลด์นักผจญภัย ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ」

พนักงานคนนี้ ถึงแม้ชุดของฉันจะประหลาด เขาก็ยังแนะนำตัวเองอย่างสุภาพ 

「คุณต้องการวูล์ฟอย่างนั้นหรอ?」

「ใช่ อย่างที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้ เมืองนี้อยู่ในภาวะขาดแคลนอาหาร」

「ถ้าแค่วูล์ฟ ฉันให้พวกมันกับเธอได้นะ」

「จริงหรอ? นั่นช่วยพวกเราได้มากเลยล่ะ แต่เธอไม่ต้องการมันสำหรับตัวเธอเองหรอ?」

อาหารเป็นสิ่งหายากในเมืองนี้ และยากที่จะได้มา 

เธอกังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้น 

「 ไม่มีปัญหา ฉันแค่อยากให้เธอสัญญาว่าจะไม่บอกใครว่าฉันเป็นคนให้พวกมันกับเธอ」

「ได้ ฉันสัญญาจะไม่บอกใคร เซอินายก็ด้วยนะ ไม่ต้องไปพูดเรื่องนี้กับใคร」

「เข้าใจแล้วครับ」

ฉันให้วูล์ฟกับพวกเขาแลกเปลี่ยนกับการปิดปากพวกเขา เท่านี้ก็สามารถจัดการกับวูล์ฟบางส่วนออกจากกระเป๋าคุณหมีของฉันได้ในเวลาเดียวกัน 

ฉันไม่สามารถกำจัดวูลฟทั้งห้าพันตัวได้ในทีเดียว. 

ฉันไม่สามารถขายออกไปมั่วๆได้ ถ้าฉันขายพวกมันออกไปเป็นจำนวนมาก มันจะทำให้ราคาตลาดในเมืองเสียหาย

ถ้าฉันแจกให้กับพวกเขาโดยไม่คิดเงิน ฉันจะสร้างปัญหาให้กับนักผจญภัยแรงค์ต่ำๆที่ใช้ชีวิตด้วยการขายวูลฟ 

นั้นเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกมันนอนอืดอยู่ในกระเป๋าคุณหมี 

「ฉันจะเอาวูล์ฟออกมาประมาณหนึ่งพันตัว เธอพอจะมีที่ให้วางพวกมันมั้ย?」

ฉันไม่รู้ว่าคนที่อาศัยอยู่ในเมืองนี้มีเยอะแค่ไหน แต่ฉันคิดว่าวูลฟหนึ่งพันตัวที่เอาออกมาน่าจะเพียงพอ

「...หือ? เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?」

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทั้งสองคนอ้าปากค้างเหมือนกับคนปัญญาอ่อน

「เธอพอจะมีที่ให้วางพวกมันมั้ย?」

「ไม่ใช่นั่น! เมื่อกี้เธอไม่ได้พูดว่าหนึ่งพันตัวใช่มั้ย!?」

 「ฉันพูดเองแหละ」

หนึ่งพันตัวไม่เพียงพอสำหรับคนที่อาศัยในเมืองที่กำลังอยู่ในภาวะขาดแคนอาหารอย่างนั้นหรอ? 

 「หนึ่งพันตัวไม่พอหรอ? ถ้างั้นฉันจะเอาออกมาให้สองพันตัวก็ได้」

「ไม่ใช่แบบนั้น! ทำไมเธอถึงได้มีวูลฟจำนวนมากอย่างนั้นติดตัว!? ที่สำคัญกว่านั้น เธอเก็บพวกมันทั้งหมดได้ยังไง!?」

「 ฉันฆ่าพวกมัน ดังนั้นฉันก็ต้องเก็บพวกมันไม่ใช่หรอ? ฉันมีกระเป๋าไอเทมที่สามารถเก็บของได้เยอะน่ะ」

「อาา จริงสิ เธอเป็นฮีโร่นี่นา...」

「ฮีโร่?」

คุณเซอิถาม 

「อย่าใส่ใจเลย」

คุณอโทร่าหยุดการพูดคุยกับคุณเซอิ เพื่อที่จะได้ไม่ให้เขาขุดคุ้ยไปมากกว่านี้

「ยูนะ, ถ้าเธอมีมากขนาดนั้นจริง เพียงแค่หนึ่งร้อยตัวก็มากเกินพอแล้ว ถ้าเธอให้พวกเราถึงหนึ่งพันตัว พวกเราก็ไม่สามารถชำแหละพวกมันได้หรอกนะ」

เธอพูดถูก

ฉันไม่รู้ว่าเขามีพนักงานอยู่กี่คน ฉันพนันเลยถึงแม้จะมีเพียงแค่หนึ่งร้อยตัวการชำแหละก็ต้องใช้เวลามากอยู่ดี 

「แค่นั้นจะพอหรอ?」

「มากเกินพอเลย ถ้ามันหมดเมื่อไหร่ ฉันจะบอกเธอก็แล้วกัน」

ฉันอาจจะไม่สามารถกำจัดวูล์ฟได้อย่างเช่นนี้อีก... 

「เซอิ ช่วยพาเธอไปที่คลังสินค้าทีนะ หลังจากนั้นให้พนักงานที่กลับมาแล้วทุกคนช่วยกันชำแหละวูล์ฟ และเริ่มแจกจ่ายให้กับชาวเมือง นอกจากนั้นห้ามพูดอะไรเกี่ยวกับเธอนะ โอเคมั้ย?」

「เข้าใจแล้วครับ คุณยูนะเชิญทางนี้ครับ」

เซอิตอบรับ และพาฉันไปยังคลังสินค้า 

ที่คลังสินค้า ฉันเอาวูล์ฟออกมาหนึ่งร้อยตัว

「ขอบคุณมากครับ เท่านี้พวกเราก็รอดแล้ว」

「ถ้านายต้องการมากกว่านี้ แค่ไปหาฉันแล้วบอกฉันนะ」

“ฉันอยากจะกำจัดวูล์ฟพวกนี้จริงๆ” ฉันได้แต่พึมพำในใจ 

【มุมมองของกิลด์มาสเตอร์กิลด์การค้า】 

「มันเกิดอะไรขึ้น!?」

ฉันตะคอกใส่ลูกน้องของฉัน ที่อยู่ข้างหน้าฉันในห้อง

「ทำไมไอ้พวกสารเลวจากกิลด์นักผจญภัยถึงมีวูล์ฟเป็นจำนวนมากแบบนั้นได้!?」

「ไม่ใช่เพราะพวกเขาฆ่าพวกมันได้หรอครับ?」

หนึ่งในลูกสมุนตอบกลับมา

「แกโง่รึเปล่า! ไม่มีทางที่พวกมันจะฆ่าวูล์ฟได้เป็นจำนวนมากอย่างนั้นภายในวันเดียวหรอก」

「มาสเตอร์ อาจจะเป็นนักผจญภัยที่มาเมื่อวันก่อน」 

ลูกสมุนกำลังพูดถึงนักผจญภัยที่มาถึงเมื่อสามวันก่อน 

เป็นปาร์ตี้สี่คน

ปาร์ตี้ในฝันที่ประกอบด้วยนักดาบสองคนและนักเวทย์สองคน 

พวกนั้นเป็นนักผจญภัยระดับสูง ฉันเชิญพวกนั้นมาที่นี่แต่พวกนั้นปฏิเสธ 

「ไอ้พวกสารเลวที่ปฏิเสธคำเชิญของฉัน แต่นั่นก็เป็นไปไม่ได้ พวกมันออกจากเมืองไปปราบกลุ่มโจรแล้ว」

「พวกนั้นเอาวูล์ฟมาได้ยังไงกันนะ?」

「การตรวจสอบเรื่องนั้นเป็นงานของแกไม่ใช่หรอ? ไปสืบมาทำไมพวกมันถึงมีเนื้อวูล์ฟจำนวนมากแบบนี้!」

ลูกสมุนเกือบจะบินออกไปจากห้อง 

มันลำบากอย่างมากเพราะมีลูกสมุนที่ไร้ประโยชน์พวกนี้ 

「ชิ อีกแค่หนึ่งเดือนฉันก็จะสามารถทำเงินได้มากพอที่จะออกจากเมืองบ้านนอกแบบนี้ได้แล้วแท้ๆ」 

ฉันเป็นกิลด์มาสเตอร์ของกิลด์การค้าที่เมืองนี้เมื่อห้าปีก่อน 

ก่อนหน้านั้น ฉันเป็นพนักงานกิลด์การค้าที่เมืองอื่น เมื่อฉันได้ยินว่าฉันสามารถเป็นมาสเตอร์กิลด์ได้ ฉันจึงตอบตกลง แต่พอฉันมาถึง มันก็เป็นแค่เมืองบ้านนอกเล็กๆ

ถึงอย่างนั้น ฉันก็ทำหน้าที่ของฉันอย่างดีที่สุดในเวลาห้าปีที่ผ่านมา

จนถึงตอนนี้ ฉันได้เก็บเงินเพื่อที่จะกลับไปที่เมืองใหญ่ 

แต่แผนการของฉันพังเพราะคราเคนปรากฏตัวออกมา

เจ้าเมืองหน้าโง่ก็หนีไป พวกชาวเมืองเองก็ด้วย

เงินทั้งหมดในเมืองนี้จะต้องเป็นของฉัน

ฉันไม่สามารถปล่อยให้ชาวเมืองหอบเอาสมบัติทั้งหมดของพวกเขาออกไปจากเมืองได้

นั่นเป็นเหตุผลให้ฉันตัดสินใจขโมยเงินจากชาวบ้านที่จะหลบหนี 

ฉันร่วมมือกับนักผจญภัยชั่วๆ แล้วสั่งให้พวกนั้นทำตัวเป็นโจรเก๊ๆ

ตอนที่ฉันให้เงินพวกเขา และบอกพวกเขาว่าสามารถทำอะไรก็ได้กับผู้หญิงที่พวกเขาจับตัวไป พวกเขาก็ยอมรับมันอย่างมีความดีใจ

นักผจญภัยเหล่านั้นน่าจะอยากหนีไปจากเมืองตอนที่คราเค็นปรากฏตัวออกมา พวกเขาจึงอยากจะได้เงินก่อนที่จะหนีไป ฉันพนันได้เลย 

นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเขาฟังคำพูดของฉัน 

การที่นักผจญภัยกลายเป็นโจร เมืองในตอนนี้จึงเหมือนติดเกาะ

คราเค็นอยู่ในทะเล และทุกเส้นทางที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอกถูกปิดโดยกลุ่มโจร 

หนทางเดียวที่เหลืออยู่คือเทือกเขาที่แสนอันตราย ชาวเมืองไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอยู่ในเมืองนี้

คนที่หลบหนีจะถูกโจมตีโดยกลุ่มโจร แล้วเอาทรัพย์สมบัติของพวกเขาไป 

คนที่ไม่ได้หนีก็ต้องซื้ออาหารในราคาที่สูง 

ฉันวางแผนที่จะออกจากเมืองนี้หลังจากที่ฉันบีบเอาเหรียญสุดท้ายมาจากชาวเมืองทุกคนซะก่อน แล้วในตอนนี้กิลด์นักผจญภัยเริ่มการแจกเนื้อวูลฟฟรีให้กับพวกชาวเมือง

ต้องขอบคุณพวกนั้นที่ทำให้มีลูกค้าหน้าโง่บางคนที่เริ่มร้องขอให้เราลดราคาหรือแม้แต่แจกอาหารฟรี 

เวลาเพียงแค่ครู่เดียว พวกนักผจญภัยไม่น่าจะล่าสัตว์มาได้ แล้วพวกเขาสามารถเอาวูล์ฟจำนวนมากมาอยู่ในมือพวกเขาในทันทีได้ยังไง? 

ถ้าฉันไม่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว รายได้ของฉันได้หายไปแน่

ข้อมูลที่ฉันกำลังรอมาถึงในคืนวันเดียวกัน

「ผมคิดว่าหมีตัวนั้นน่าสงสัยครับ」

ลูกสมุนที่รายงานเรื่องนี้ดูเหมือนคนโง่ในสายตาของฉัน 

จริงๆแล้วเขาเป็นคนโง่ ดังนั้นมันจึงช่วยอะไรไม่ได้ 

「แก…แกล้อเล่นกับฉันอยู่หรอ?」

「ไม่ ไม่ไช่อย่างนั้นครับ มีเด็กสาวที่ใส่ชุดหมีอยู่」 

「ใส่ชุดหมี?」 

มีคนที่ใส่ชุดประหลาดๆแบบนั้นอยู่ด้วยหรอ? 

「ครับ หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะมาถึงในเมืองเมื่อวานนี้」

「เธอมาถึงโดยไม่ถูกพวกโจรโจมตีอย่างนั้นนหรอ?」

มีคนอื่นที่มาพร้อมกับหมีสาวคนนี้รึเปล่านะ? 

「ที่ผมได้ยินมา เธอเดินข้ามภูเขามาเพียงคนเดียว」

「แกโง่รึเปล่า? แกจะบอกว่าเธอเดินข้ามภูเขานี้คนเดียวเนี่ยนะ!?」

「ผมได้ยินมาจากยามหน้าประตู ดังนั้นผมไม่คิดว่าพวกเขาน่าจะโกหก เขาบอกว่าเธอช่วยชีวิตชาวเมืองสองคนที่พยายามข้ามภูเขา วันถัดมาก็มีคนจำนวนมากเห็นหมีตัวนั้นแถวชายหาด และมีบางคนเห็นเธอเดินเข้าไปในกิลด์นักผจญภัยครับ」

「และหลังจากนั้นไม่นาน วูล์ฟจำนวนมากก็ปรากฏออกมา」 

「ใช่ มันน่าสงสัยมาก」 

หมีนรกตัวนั้นมันเป็นใครกัน... 

ถ้าเธอสามารถเคลื่อนย้ายวูลฟได้เป็นจำนวนมาก นั่นหมายความว่าเธอมีกระเป๋าไอเท็มที่ขนาดใหญ่มาก 

ถ้าเรามองข้ามชุดของเธอ ความจริงที่ว่าเธอสามารถเดินข้ามเขาเพียงลำพัง และมีกระเป๋าไอเทมขนาดใหญ่มากพอที่สามารถรองรับวูลฟจำนวนมากขนาดนั้นก็หมายความว่าเธอเป็นนักผจญภัยระดับสูง 

「หมีตัวนั้นอายุเท่าไหร่?」 

「เธอตัวเตี้ย อายุน่าจะประมาณ 12 หรือ 13 ครับ」

ฉันคิดว่าเธอน่าจะอายุประมาณ 20 ปลายๆ ไม่ก็ 30 ต้นๆ แต่เธอกลับเป็นแค่เด็กเหลือขอ 

「แกล้อเล่นกับฉันหรอ? แกจะบอกว่าเด็กเหลือขออย่างนั้นสามารถเดินข้ามภูเขาเพียงคนเดียว แล้วเอาวูลฟจำนวนมากมาได้หรอ? 」 

เด็กสาวที่อายุแค่ 12? อย่าล้อฉันเล่นนะ

เด็กเหลือขออย่างนั้นจะสามารถข้ามภูเขามาได้ยังไง? แกคิดซักหน่อยก่อนที่จะมารายงานไม่ได้รึไงนะ นี่เป็นเหตุผลที่ฉันเกลียดพวกคนโง่

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฉันก็ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับหมีเพิ่ม

「จากรายงานของคนที่เฝ้าดูกิลด์นักผจญภัย ที่นั่นยังคงมีเนื้อวูล์ฟอยู่เป็นจำนวนมาก เขายังบอกอีกว่าเพราะสิ่งนี้ทำให้พรุ่งนี้ไม่มีใครต้องออกไปล่าสัตว์ และจะอยู่ที่กิลด์เพื่อทำการชำแหละวูล์ฟ」

ถ้าพวกนั้นแจกวูล์ฟแบบนี้ต่อไป กำไรของฉันต้องหายไปแน่

จะไม่มีใครที่จะมาซื้ออาหารที่กิลด์การค้า 

คนที่น่าสงสัยที่สุดก็คือสาวน้อยที่ใส่ชุดหมี 

「แกไปหามารึเปล่าว่าหมีตัวนั้นอยู่ที่ไหน?」 

「ครับ เธอพักอยู่ที่โรงแรม」 

「โรงแรมของมาโครึ?」 

「ครับ」 

「เราจะโจมตีกันในคืนนี้ ไปรวบรวมนักผจญภัยมาซัก 4 5 คน.」 

ฉันตัดสินใจว่าเราจะโจมตีหมีตัวนั้นในคืนนี้ตอนที่เธอกำลังหลับ

ถ้าเธอยังมีวูล์ฟอยู่ ฉันก็แค่ขโมยพวกมันมาจากเธอ 

ถึงแม้เธอไม่ได้มีเหลือ เธอก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป

ฉันจะส่งเธอให้กับโจรเพื่อที่จะกำจัดเธอ คนพวกนั้นมีหลายประเภท ฉันแน่ใจว่าน่าจะมีบางคนที่ชอบเด็กเหลือขออย่างเธอ 

ยังไงก็ตาม ถ้าฉันไม่ทำอะไรซักอย่าง ฉันต้องแย่แน่

น่าเศร้า นักผจญภัยที่ถูกส่งไปยังโรงแรม ไม่มีใครกลับมา 




NEKOPOST.NET