[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 86 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.86 - คุณหมีสำรวจเมือง


หลังจากเติมเต็มกระเพาะกับมื้อค่ำแสนอร่อย ลุงก็พาฉันไปที่ห้องพัก 
เนื่องจากมีห้องว่างจำนวนมาก เขาให้ฉันอยู่ห้องที่ใหญ่ที่สุดในราคาห้องพักทั่วไป
ฉันกระโดดขึ้นเตียงขนาดใหญ่แล้วหยิบโทรศัพท์คุณหมีออกมาและโทรหาฟีน่า ที่อยู่คริโมเนีย เพื่อบอกเธอว่าฉันมาถึงมิรีร่าแล้ว
ฟีน่ารู้สึกโล่งใจที่ได้ยินว่าฉันมาถึงโดยปลอดภัย 
ฉันไม่อยากทำให้ฟีน่ากังวล ดังนั้นฉันจึงไม่ได้บอกเธอเรื่องคราเคน หรือสถานการณ์ภายในเมือง 
ฉันบอกเธอเพียงแค่ ฉันยังไม่กลับเมืองในเร็วๆนี้

เมื่อฉันลืมตาขึ้นในตอนเช้า ฉันเห็นซาลาเปาขนาดใหญ่สีขาวและสีดำบนเตียงของฉัน 
พอมองดีๆ พวกนั้นก็คือคุมะยูรุกับคุมะคิว ที่กำลังนอนขดเป็นลูกบอลหลับอยู่บนเตียง 
ฉันจำได้ว่าฉันอัญเชิญพวกนี้ออกมามาเมื่อวานเพื่อการป้องกันผู้บุกรุก
เพราะสาวน้อยอายุ15 นอนหลับอยู่เพียงลำพัง จึงจำเป็นต้องระวังตัว
แต่ทั้งสองตัวกำลังนอนหลับสนิท แล้วพวกมันจะปลุกฉันมั้ยเนี่ย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น? 
แต่ฉันก็เชื่อใจพวกมันสองตัว 
ฉันลูบหัวทั้งสองตัวที่กำลังนอนหลับอยู่
พวกมันหาวเล็กน้อยก่อนที่จะขดกลับไปเป็นลูกบอลต่อ 
ฉันเรียกให้พวกมันกลับเข้ามาในถุงมือและลุกจากเตียง 
ฉันเปลี่ยนชุดจากคุณหมีสีขาวเป็นคุณหมีสีดำ แล้วลงไปห้องอาหารที่อยู่ชั้นหนึ่ง

「ตื่นแต่เช้าเลยนะ ทำอาหารไว้ให้แล้ว」

ลุงกล้ามเอาอาหารเช้าออกมาให้
อาหารอร่อยมาก ไม่น่าเชื่อว่ามันเป็นอาหารที่ผู้ชายที่มีแต่กล้ามทำมันขึ้นมา 
อย่างน้อยภรรยาของเขาก็ดูปกติดีและลูกๆของเขามีหน้าตาเหมือนภรรยามากกว่า
ลูกชายของเขามีอายุมากกว่าฉัน คอยช่วยงานในภายในโรงแรม และเป็นชาวประมงไปด้วย
ดูเหมือนว่าปลาที่เสริฟโรงแรมจะถูกจับโดยลูกชายของเขา แต่เพราะตอนนี้เขาไม่สามารถออกทะเลได้ เขาเลยทำได้เพียงแค่ช่วยงานในโรงแรม
ลูกสาวของพวกเขามีอายุพอๆกับฉัน(แต่เธอสูงกว่าฉัน) เธอคอยช่วยแม่ของเธอทำความสะอาด ซักผ้า และทำอาหาร 
เมื่อมองไปที่พวกเธอทั้งสองฉันเผลอคิดว่า 'ดีแล้วที่เธอไม่เหมือนพ่อของเธอ' 
เธอควรจะขอบคุณพันธุกรรมของแม่เธอนะ
ขณะที่ฉันกำลังใช้เวลากับการกินอาหารเช้าแสนอร่อย คุณรันย่าก็มาถึง

「ยูนะจังอรุณสวัสดิจ้ะ เมื่อคืนหลับสบายรึเปล่าจ๊ะ?」

「อรุณสวัสดิ ขอบคุณที่พาฉันมาที่โรงแรมดีๆแบบนี้นะ เมื่อคืนฉันหลับสนิทเลย」

พอฉันกินอาหารเสร็จ ก็ออกจากโรงแรม

「แล้วเราจะไปที่ไหนก่อนดีจ๊ะ? 」

「ทะเลก่อนก็แล้วกัน ฉันคิดว่าถ้ามีร้านขายปลาฉันก็อยากจะเห็นมัน」

ถึงแม้ตอนนี้จะไม่มีของขายก็เถอะ

「กิลด์การค้าจะเป็นผู้ขายปลา ดังนั้นถ้าหากเธอต้องการที่จะซื้อปลาเธอต้องไปที่นั่น มันราคาที่แพงอย่างไม่น่าเชื่อเลยล่ะจ้ะ」

เพราะตอนนี้พวกเขาอยุ่ในสถาณการณ์ลำบาก พวกเขาจับได้แค่ปลาน้ำตื้นเท่านั้น ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องปกติที่ราคาสินค้าจะสูงขึ้น 
ฉันมีเงินพอที่จะซื้อมัน แต่หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่คุณรันย่าเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ ฉันจะไม่ซื้อของจากกิลด์การค้าอย่างเด็ดขาด

「แล้วฉันอยากจะไปกิลด์นักผจญภัยด้วย」

ฉันไม่ได้อยากจะต่อสู้กับคราเคน แต่ฉันต้องการข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับพวกโจร 
ถ้าฉันสามารถเอาชนะโจรที่อยู่บนถนนเลียบชายฝั่ง เมืองก็จะสามารถเข้าออกได้อีกครั้ง สินค้าที่จำเป็นจะสามารถขนเข้าไปมาในเมืองได้ และจะได้ไม่มีคนที่พยายามจะใช้เส้นทางบนภูเขาอีก

「แล้วคุณเดมอนล่ะ? 」
「เดมอน ไปแจกจ่ายอาหาร ที่ยูนะจังแบ่งมาให้กับพวกเราจ้ะ」
「จะดีหรอ? มันจะพอสำหรับทุกคนรึเปล่า? 」
「มันก็พอไปอีกซักพักล่ะจ้ะ เราต้องแบ่งปันวัตถุดิบที่เรามีให้กับคนรู้จักของพวกเราด้วยน่ะจ้ะ」
「ถ้าคุณมีไม่พอ บอกฉันได้นะ」

หลังจากเดินไปสักพัก พวกเราก็เห็นชายหาด
จากมุมมองของฉัน ทะเลกว้างใหญ่ไม่มีที่สึ้นสุด
ทะเลสีฟ้าและท้องฟ้าสีครามสุดสายตา  มันเป็นทะเลที่เงียบสงบเกินจะบอกว่าคราเคนอยู่ที่นี่
ตอนที่ฉันมองไปทางซ้าย ฉันเห็นเรือประมงเป็นจำนวนมากที่จอดทอดสมออยู่ที่ท่าเรือ
ฉันพนันได้เลยว่าถ้าคราเคนไม่ได้อยู่แถวๆนี้ เรือเหล่านี้จะออกไปอยู่กลางทะเลอย่างแน่นอน

「เรือของคุณรันย่าก็จอดอยู่ที่นี่ใช่มั้ย? 」

「ใช่จ้ะ แต่ตอนนี้เราไม่ได้รับอนุญาตจากกิลด์การค้า ทำให้เราไม่สามารถเคลื่อนย้ายเรือไปไหนได้จ้ะ」

「คราเค็นปรากฏตัวออกมาบริเวณไหนหรอ? 」

ฉันชี้ไปที่ทะเลที่ฉันกำลังมองอยู่ 
ฉันไม่คิดเลยว่าในทะเลที่ยิ่งใหญ่และเงียบสงบอย่างนี้จะมีคราเคนอยู่

「มันไม่ได้ปรากฏตัวออกมาแค่ที่เดียวเท่านั้นนะจ๊ะ เรือทุกลำที่ออกจากฝั่งไปไกลจะถูกโจมตี ถึงแม้บางครั้งหาปลาใกล้ชายฝั่ง ก็มีโอกาสถูกโจมตีได้ ดังนั้นฉันไม่สามารถที่จะบอกได้จริงๆว่ามันปรากฏตัวอยู่บริเวณไหนจ้ะ」

ตอนนี้ฉันยังหาวิธีฆ่าคราเคนไม่ได้ 
ฉันไม่มีวิธีที่จะต่อสู้ในทะเล
ฉันไม่สามารถบินบนท้องฟ้าและไม่สามารถดำน้ำลงไปในทะเล 
ถ้าเป็นในเกม อีเว้นในทะเลจะมีไอเท็มที่ช่วยให้เราสามารถหายใจใต้น้ำได้ นั่นคือเหตุผลที่ทำให้ไม่ตายแม้ว่าจะตกลงไปจากเรือก็ยังสามารถโจมตีต่อได้ 
ถ้ามันขึ้นมาอยู่บนบกล่ะก็ ฉันจะทำให้เป็นปลาหมึกยักษ์ย่างหรือทอดซะเลย
แต่มันก็เป็นไปไม่ได้สำหรับฉันในตอนนี้
แม้แต่ชุดคุณหมีของฉันก็ไม่ช่วยให้ฉันสู้ในทะเลได้
ทำได้เพียงอธิษฐานว่าจะมีนักผจญภัยแร๊ง S หรือกองทัพจะทำอะไรกับมันบ้าง

「แต่ทะเลที่เงียบสงบแบบนี้ ก็ยากที่จะเชื่อว่ามีคราเคนออยู่ที่นี่เลยนะ」

เราเดินตามแนวชายหาดและมองไปเรื่อยๆ 
เราเห็นเด็กอยู่แถวๆริมชายหาด
บางทีอาจจะมาเก็บหอยกาบก็ได้
มันทำให้ฉันอยากจะกินซุปมิโซะที่ทำจากหอย 
ฉันเริ่มโหยหาอาหารญี่ปุ่น จริงๆซะแล้วสิ
ใครก็ได้ช่วยฆ่าคราเคนให้ที
ฉันจะจ่ายให้อย่างงาม นักผจญภัยแร๊ง S ช่วยมาปราบหน่อยได้ไหม? 
ในขณะที่คิดอย่างนั้น ฉันก็ยังคงเดินต่อไป
ถัดจากชายหาด ฉันก็เห็นหน้าผา

「พวกโจรชอบปรากฏตัวด้านหลังหน้าผา ดังนั้นระวังตัวด้วยถ้าเธอจะไปที่นั่น」

คุณรันย่าเตือนฉัน 
พวกเขาจะโจมตีฉันถ้าหากว่าฉันเดินคนเดียว? 
ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันจะได้ไม่ลำบากเพราะฉันจะได้ไม่ต้องไปตามหาพวกนั้น

หลังจากดูแถวๆทะเลเสร็จ ที่ต่อไปที่เธอพาฉันไปคือร้านขายของมือสองและร้านอาวุธ 
สุดท้ายฉันขอให้เธอแสดงพาฉันไปที่กิลด์การค้าและกิลด์นักผจญภัยแล้วค่อยแยกทางกับเธอ 
ฉันตัดสินใจที่จะเข้าไปในกิลด์นักผจญภัยเพียงคนเดียว 
ฉันไปที่นั่นเพียงลำพังเพราะฉันได้เรียนรู้จากประสบการณ์ที่ผ่านมา
สิ่งที่เกิดขึ้นทุกครั้ง เมื่อฉันไปที่กิลด์นักผจญภัยเป็นครั้งแรก (ทั้งหมดเป็นเพราะชุดคุณหมีของฉัน.) 
ฉันไม่สามารถพาคุณรันย่าไปที่นั่นด้วยได้

นั่นคือเหตุผลที่ฉันไปที่กิลด์นักผจญภัย เพียงคนเดียว 
มันมีขนาดเล็กกว่ากิลด์นักผจญภัยในเมืองคริโมเนีย
ฉันเตรียมตัวปะทะกับนักผจญภัยทันที่ที่ฉันเดินเข้าไปในกิลด์ 
เมื่อฉันเดินเข้ามาสายตาของนักผจญภัยรอบๆ...ไม่ได้มองมาที่ฉัน

「ไม่มีใครเลย ...」
「นี่มันไม่สุภาพเลยนะ มีฉันอยู่ที่นี่ด้วยนะ」

เมื่อฉันหันไปที่ต้นเสียงก็พบกับหญิงสาวที่มาพร้อมกับเห็นหน้าอกขนาดมหึมา ผิวเนียนรอบเอวที่ได้รูปทรงและมินิสเกิร์ต 
หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

「นี่ทำไมหมีน้อยน่ารักอย่างเธอมาถึงกิลด์นักผจญภัยล่ะ? 」
「นี่คือกิลด์นักผจญภัยใช่มั้ย? 」

หรือฉันเข้ามาในสถานที่ที่ไม่ถูกต้องสำหรับผู้ใหญ่?

「ถูกตัอง」

ดูเหมือนฉันจะมาถูกที่

「แล้วทำไมเธอถึงแต่งตัวโป๊แบบนั้นในกิลด์นักผจญภัย? 」

「ไม่ได้โป๊ซักหน่อย นี่มันชุดไปรเวทของฉัน มันทำให้พวกผู้ชายมีความสุข」

เธอพูดแบบนั้นแล้วขยับหน้าแกของเธอ
มันเป็นเทคนิคที่หน้าอกไม้กระดานอย่างฉันไม่สามารถทำได้เลย
ฉันจะสามารถทำได้ในอีกไม่กี่ปี

「เธอบอกว่าทำเพื่อให้พวกผู้ชายดีใจ แต่ฉันไม่เห็นมีนักผจญภัยอยู่ที่นี่เลยซักคน」

「มันแน่อยู่แล้ว คุณหมีเธอไม่ได้ข่าวสถาณการณ์ของเมืองนี้หรอ? 」

「ฉันได้ข่าวมาว่าเมืองนี้กำลังมีปัญหาจากการปรากฏตัวของคราเคนและกลุ่มโจร ฉันยังได้ยินมาอีกว่าพวกนักผจญภัยแร๊งสูงๆทุกคนหนีออกจากเมืองและพาชาวเมืองออกไปบางส่วน ตอนนี้เลยเหลือแต่นักผจญภัยระดับต่ำๆเท่านั้น」

「ก็ถูกเป็นส่วนใหญ่ล่ะนะ นักผจญภัยที่เหลืออยู่ก็ไปอยู่ที่กิลด์การค้ากันหมด」

「นักผจญภัยไปอยู่ที่กิลด์การค้า?」

「ถึงพวกนั้นจะเป็นนักผจญภัยแร๊งต่ำ แต่พวกนั้นก็สามารถล่ามอนสเตอร์หรือสัตว์อ่อนๆได้ และกิลด์การค้าจ่ายค่าจ้างอย่างงามเป็นค่าอาหาร นักผจญภัยทั้งหมดถึงไปอยู่ที่นั่น」

ฉันเข้าใจแล้ว พวกนั้นไม่ได้ขายวัตถุดิบที่กิลด์นักผจญภัย แต่ขายให้กิลด์การค้า พวกเขาจะสามารถหาเงินได้มากกว่า 
สุดท้ายพวกนักผจญภัยก็เลือกเงินมากกว่าหน้าอกใหญ่ๆ
ฉันจะไม่พูดมันออกมา ถึงแม้ฉันจะคิดแบบนั้น

「กิลด์นักผจญภัยไม่ได้รับซื้อในราคาเดียวกันหรอ?」

「เธอจะบอกให้ฉันทำอะไรเหมือนไอ้พวกบ้านั้นหรอ? 」

ผู้หญิงคนนั้นจ้องมาที่ฉัน 
เป็นครั้งที่สอง ที่ฉันถูกเธอจ้องเขม็งมา

「หุหุ ฉันแค่ล้อเล่นไม่ต้องตกใจไปหรอก แล้วคุณหมี ทำไมเธอมาที่กิลด์นักผจญภัย? 」

「ฉันมาเพื่อหาข้อมูลเรื่องโจรที่ปรากฏตัวแถวๆชายฝั่งและยังก็เรื่องคราเค็นด้วย 」

「แล้วเธอจะทำอะไรหลังจากที่ได้ยินเรื่องพวกนั้นล่ะ? สาวน้อยหมีอย่างเธอจะไปจัดการกับพวกนั้นหรอ? 」

「มันเป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะชนะคราเค็นได้ ขึ้นอยู่กับข้อมูลของกลุ่มโจร ว่าฉันจะวางแผนที่จะกำจัดพวกมันได้มั้ย」

พอฉันตอบไปแบบนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็เริ่มหัวเราะ

「หุหุ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...ฉันไม่ได้หัวเราะอย่างนี้มานานแล้วนะเนี่ย สาวน้อยหมีจะเก็บกวาดกลุ่มโจรอย่างนั้นหรอ? ในกลุ่มโจรมีบางคนเป็นพวกชอบสาวน้อยอย่างเธออยู่ด้วยนะ เธอรู้มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอถ้าพวกนั้นจับเธอได้? 」

「ฉันสามารถจัดการกับพวกโจรได้ง่ายๆเลยนะ」

「อย่างนั้นหรอ ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะไม่พูดมากแล้ว ถ้าเธอถูกจับก็อย่าหวังว่าจะมีใครไปช่วยเธอล่ะ」

เธอพูดออกมาแบบรำคาญ

「เอาบัตรกิลด์ของเธอออกมาสิ」

แล้วเธอก็เดินไปที่หลังเคาน์เตอร์

「เธอคือ?」

「อ้า ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวเองเลยนี่นะ ฉันคือกิลด์มาสเตอร์ของกิลด์นักผจญภัยที่เมืองนี้ ชื่อว่าอโทร่า」

เกินคาด กิลด์มาสเตอร์เป็นพวกชอบโชว์
แล้วที่นี่ก็กำลังขาดแคลนคนที่มีความสามารถ?
ฉันส่งบัตรกิลด์ของฉันให้กับคุณอโทร่า

「ไม่มีพนักงานคนอื่นอยู่หรอ?」

「ขณะที่สถานการณ์ในเมืองเป็นแบบนี้ กิลนักผจญภัยไม่สามารถทำอะไรเฉื่อยๆได้หรอก」

เมื่อกี้เธอพึ่งดื่มเหล้าแบบชิวๆไปเองไม่ใช่หรอ?

「ใครที่รู้วิธีต่อสู้ก็ไปที่ภูเขาเพื่อหาอาหาร คนที่แข็งแกร่งหน่อยก็ไปเจรจาที่้เมืองแถวๆนี้ให้ส่งนักผจญภัยมาช่วย แล้วที่เหลือก็ไปช่วยกันชำแหละมอนส์เตอร์หรือสัตว์ป่าเพื่อเอามาแจกจ่ายอาหาร」

「แจกจ่ายอาหาร?」

「ใช่ พวกเรามีอาหารสำรองอยู่ มันสงผลกับชาวบ้านที่อยู่ในเมืองนี้อย่างมาก พวกเราไม่สามารถปล่อยให้ชาวบ้านตายได้ พวกเราช่วยเท่าที่ช่วยได้」

ตรงข้ามกับรูปลักษณ์ของเธอ เธอเป็นกิลด์มาสเตอร์ที่ยอดเยี่ยมที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อส่วนรวม
ถึงแม้งานพวกนี้ควรจะเป็นของเจ้าเมืองก็ตาม

「แล้วเจ้าเมืองทำอะไรบ้าง?」

「เขาไม่ทำอะไรซักอย่าง ตอนนี้เขาหนีออกจากเมืองพร้อมกับสมบัติของเขาแล้ว ตอนนี้กิลด์การค้าควบคุมเมืองนี้อยู่」

เป็นเจ้าเมืองที่แย่มาก
มันเป็นเพราะเขาไม่ได้ถูกแต่งตั้งจากประเทศเขาเลยไม่ถูกลงโทษอย่างนั้นหรอ?
ฉันไม่เข้าใจการเมืองในโลกนี้เท่าไหร่ ดังนั้นมันจึงเปล่าประโยชน์ที่จะคิดเรื่องนั้น
คุณอโทร่าวางบัตรกิลด์ของฉันลงบนแผ่นคริสตัลแล้วเดินเครื่อง

「นักผจญภัยแร๊ง D…」

คุณอโทร่าอ่านแร๊งบนบัตรกิลด์ของฉันออกมาดังๆ

「นี่มัน…」

ตาของเธอเบิกกว้างแล้วอ่านข้อมูลที่ปรากฏออกมาจากแผ่นคริสตัล

「ฮีโร่…」

คำนั้นหลุดออกมาจากปากของคุณอโทร่า

「ภารกิจปราบปราม....มอนส์เตอร์....ไทเกอร์....แบล็ค....อัตราทำภารกิจสำเร็จ 100%…」

เสียงของเธอหายไปบางช่วงทำให้ฉันไม่เข้าใจทั้งหมด บางส่วนที่ฉันได้ยินทำให้ฉันเข้าใจว่าเธอกำลังดูรายชื่อมอนเตอร์ที่ฉันจัดการไป
คุณอโทร่าถึงกับแข็งเมื่ออ่านภารกิจปราบปรามของฉันเสร็จ

「มีอะไรหรอ?」

「อ่า ขอโทษด้วย ฉันจมอยู่กับข้อมูลที่ฉันดูในบัตรกิลของเธอน่ะ」

「ข้อมูลในบัตรกิลของฉัน?」

「ฮีโร่แห่งเอลล์ฟานิก้า ปราบปรามไทเกอร์วูล์ฟ แบล็คไวเปอร์ อัตราสำเร็จภารกิจ 100% ได้รับการรับรองจากกิลด์มาสเตอร์ในเมืองหลวง สุดท้ายก็ตราประทับของพระราชาแห่งเอลล์ฟานิก้าประทับอยู่ในบัตรกิลด์ของเธอ」

「ฮีโร่แห่งเอล์ฟานิก้ามันเรื่องอะไรกัน? แล้วการรับรองจากกิลด์มาสเตอร์อีก? ตราประทับของพระราชา? ฉันพึ่งได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรกเลยนะ」

「สิ่งเหล่านี้จะถูกมอบให้กับคนที่ทำประโยชน์และได้รับการยอมรับจากพระราชาและกิลด์มาสเตอร์จากเมืองหลวงเท่านั้น สาวน้อยเธอไปทำอะไรไว้ล่ะ?」

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้เขียนว่าฉันทำอะไรไว้

「ฉันแค่จัดการมอนส์เตอร์นิดหน่อยน่ะ」

「แค่จัดการมอนส์เตอร์นิดหน่อย...สาวน้อยเธอรู้มั้ยว่ามันน่ายิ่งใหญ่แค่ไหน?」

ไม่มีทางที่ฉันจะรู้ได้ ฉันพึ่งมาอยู่โลกนี้ได้แค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น ฉันไม่รู้สามัญสำนักของโลกนี้เลยซักนิด

「แล้วตราประทับของพระราชา เธอไปทำอะไรล่ะพระราชาถึงประทับมันลงไป?」

「ตราประทับของพระราชาคืออะไรหรอ?」

「มันเป็นตราประทับที่พระราชาจะมอบให้กับนักผจญภัยหรือพ่อค้าแม่ค้าที่เชื่อใจเท่านั้น มันจะถูกมอบให้กับคนที่เคยทำงานในเมืองหลวงและทำผลงานใหญ่ๆเท่านั้น สาวน้อยเธอไม่ได้โกหกเรื่องอายุของเธอใช่มั้ย?」

「ฉันเป็นแค่สาวน้อยอายุ 15 นะ」

ฉันไม่รู้เรื่องที่พวกนั้นเขียนอะไรแบบนี้ลงในบัตรกิลของฉันเลยซักนิด ฉันอยากจะให้พวกนั้นหยุดรวมหัวกันทำแบบนี้จริงๆ
มันจะกลายเป็นเรื่องเอะอะทุกครั้งที่ฉันไปที่กิลด์ใหม่รึเปล่านะ?

「มันลบทิ้งได้รึเปล่า?」

「เธ-เธอพูดอะไรของเธอ!? ไม่มีทางที่ฉันจะลบมัน นั่นมันตราประทับของพระราชาเชียวนะ!」

「มันช่างเจ็บปวดจริงๆ」

「ไม่เป็นไรหรอกเพราะว่าสิ่งเหล่านี้จะเห็นได้เฉพาะกิลด์มาสเตอร์เท่านั้น ดังนั้นถ้าเธอใช้งานทั่วไปก็ไม่มีใครสามารถเห็นมันได้หรอก และถ้าเธอเจอปัญหาภายในกิลด์เธอก็แค่โชว์บัตรกิลด์ของเธอให้กิลด์มาสเตอร์แล้วพวกเขาจะปฏิบัติกับเธอเป็นอย่างดี ฉันพนันได้เลย」

มันเป็นตราประทับสำคัญที่ถูกใช้มานานรึเปล่านะ?

「แต่ถ้ากิลด์มาสเตอร์เป็นคนพูดเรื่องนั้นกับทุกคนซะเอง มันก็ไม่มีความหมายอะไรไม่ใช่หรอ?」

「ข้อความของกิลมาส์เตอร์จากเมืองหลวงบอกว่าให้เก็บมันเป็นความลับ ดังนั้นไม่มีปัญหา ถ้าพวกเขาพูดออกไปพวกเขาจะต้องถูกลงโทษอย่างหนัก」

ดูเหมือนพวกนั้นจะปิดปากกิลด์มาสเตอร์ได้เป็นอย่างดีแฮะ
ถ้ามันช่วยฉันจากปัญหาได้ ฉันก็น่าจะยอมรับและใช้งานตราประทับนี้

「ฉันยินดีต้องรับนักผจญภัยที่แข็งแกร่งเสมอ! ฉันจะพูดอีกครั้ง ยินดีต้อนรับสู่เมืองนี้นะ」

เธอยื่นมือของเธอมา  ฉันเลยจับด้วยมือคุณหมี

「คุณฮีโร่ ฉันอยากจะได้ยินจากเธอโดยตรง เธอสามารถฆ่าคราเค็นได้มั้ย?」

「เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่มีวิธีฆ่ามันเลย ถ้ามันอยู่ในทะเลฉันไม่มีวิธรที่จะโจมตีมัน」

ฉันพูดอย่างชัดเจนว่ามันเป็นไปไม่ได้

「ฉันเข้าใจแล้ว ฉันก็คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้」

เธอพูดและมองมาอย่างผิดหวัง
ฉันไม่อยากให้เธอคิดว่าสาวน้อยอายุ 15 จะสามารถจัดการกับคราเค็นได้หรอกนะ

「ฉันจะทำอะไรซักอย่างกับกลุ่มโจรก็แล้วกัน」

「ขอบคุณมาก เพียงแค่นั้นก็ช่วยพวกเราได้มากแล้ว」




NEKOPOST.NET