[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 85 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.85 - คุณหมีมาถึงมิรีร่า


เมื่อฉันเป่าหิมะที่ทับถมอยู่หน้าถ้ำออกไป พวกเราก็พบกับอากาศแจ่มใส
อากาศแจ่มใสซะจนพายุหิมะที่พึ่งเจอไปเหมือนกับเป็นความฝัน
มันเป็นอะไรที่แจ่มใสเกินไปสำหรับอดีตฮิคิโคโมริอย่างฉัน
ฉันขอให้ทั้งสองคนออกจากถ้ำไปก่อน ฉันถึงค่อยเก็บบ้านคุณหมี
พอฉันออกมาจากถ้ำ ก็เห็นทั้งสองคนกำลังมีปัญหากับการเดินบนหิมะที่พึ่งตกใหม่ๆ


「ยูนะจัง เธอทำอะไรกับบ้านของเธอหรอจ๊ะ?」
พวกเราสนิทกันมากขึ้นตอนกินอาหารเมื่อวาน ตอนนี้พวกเขาจึงใช้คำว่า『จัง』แทน『คุณ』
เรียกแบบนี้มันทำให้ฉันสบายใจมากกว่าด้วย


「ฉันสร้างมันจากเวทมนตร์ ดังนั้นฉันก็เก็บมันด้วยเวทมนตร์เหมือนกัน」
「ยูนะจัง หรือว่าเธอเป็นนักผจญภัยที่แข็งแกร่งมากๆเลยรึเปล่าจ๊ะ?」
「ฉันเป็นแค่นักผจญภัยแร๊ง D ธรรมดาๆเท่านั้นเอ๊งง」


มันเป็นคำพูดที่พูดถึงฉันได้น่าสงสัยจริงๆ
ถ้ามีนักผจญภัยคนอื่นใส่ชุดคุณหมีแล้วมาที่ภูเขาหิมะเพียงลำพังหรือแม้แต่เอาบ้านออกมา ฉันละอยากเจอนักผจญภัยคนนั้นจริงๆ


「ก็อย่างที่ฉันอธิบายไปเมื่อวานนี้ ฉันจะเรียกสัตว์อัญเชิญออกมา อย่าตกใจกับพวกมันนะ โอเคมั้ย?」


ในระหว่างมื้อเย็นเมื่อวาน ฉันบอกพวกเขาว่าฉันสามารถอัญเชิญหมีออกมาได้และโชว์พวกมันในร่างสัตว์น้อย
แต่วันนี้ขนาดของพวกมันต่างจากเมื่อวาน


「ใหญ่จัง…」
「คุณเดมอน คุณรันย่า ขึ้นไปขี่คุมะยูรุที่ฉันแนะนำให้กับคุณเมื่อวานนะ」
「มันเป็นหมีตัวเดียวกับที่เธอโชว์ให้พวกเราดูเมื่อวานจริงๆหรอ?」


คุณเดมอนเข้าไปหาคุมะยูรุอย่างกล้าๆกลัวๆ


「มันจะไม่เป็นไรแน่หรอ?」
「ถ้าคุณไม่ทำอะไรแย่ๆ หรือปากเสียกับเขาก็ไม่เป็นไรหรอก」
「ปากเสีย...หมายถึงด่าภาษาคนน่ะหรอ…?」
「เขาเข้าใจภาษาคนนะ คุมะยูรุหมอบให้พวกเขาขึ้นทีสิ」


พอได้ยินอย่างนั้น คุมะยูรุก็ลดตัวหมอบลง
พอเห็นอย่างนั้น คุณเดมอนก็กลืนคำพูดตัวเองลงไปแล้วพูดตะกุกตะกัก


「เอ่ออ...คุมะยูรุ...ฉันไว้ใจนายนะ!」


คุณเดมอนพูดแบบนั้นแล้วปีนขึ้นมาบนหลังของคุมะยูรุ คุมะยูรุหันหัวไปทางคุณเดมอนแล้วพยักหน้าให้


「น่าอัศจรรย์มากเลยนะจ๊ะ เขาเข้าใจภาษาของมนุษย์ด้วย」
「คุณรันย่าก็ด้วย ขึ้นไปขี่เลย พวกเราจะไปกันแล้ว」


คุณรันย่าพยักหน้าแล้วขึ้นไปขี่ต่อจากสามีของเธอ พอทั้งสองคนขึ้นไปขี่แล้วคุมะยูรุก็ค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆ
การแบกผู้ใหญ่สองคนอาจจะเป็นขีดจำกัดของคุมะยูรุ


「พวกคุณไม่น่าตกลงมาหรอก แต่ก็จับไว้แน่นๆนะ」


ฉันโดดขึ้นขี่คุมะคิว แล้วพวกเราก็มุ่งหน้าไปที่เมือง
พวกเราออกตัวมาช้าๆด้วยการเดินในตอนแรก แต่พอพวกเขาเริ่มคุ้นเคยกับมัน พวกเราก็ค่อยๆเพิ่มความเร็วขึ้น
พวกเราอยู่บนภูเขาหิมะ ดังนั้นพวกเราไม่สามารถเดินทางได้เร็วเหมือนบนทางเรียบ แต่มันก็ไวกว่าการเดินด้วยตัวเอง


「อากาศบนภูเขาเปลี่ยนไวมาก ดังนั้นพวกเราจะเร่งเความเร็วอีกหน่อยโอเคมั้ย?」


พวกเราเพิ่มความเร็วในการขึ้นเขามากขึ้นไปอีก
สโนวดารุมะปรากฏตัวออกมาแต่ก็ถูกฆ่าอย่างง่ายดายด้วยเวทไฟ
ฉันคิดว่าทั้งสองคนขี่อยู่บนหลังของคุมะยูรุน่าจะโอเค แต่มันจะเกิดปัญหาได้ถ้าพวกเขาถูกโจมตี


「จัดการได้ง่ายๆเลย…」
「สุดยอดเลย!」


ดูเหมือนว่าก่อนที่พวกเขาจะเจอฉัน ทั้งสองคนจะซ่อนตัวหรือเปลี่ยนเส้นทางเวลาเจอกับมอนสเตอร์เสมอๆ
สโนวดารุมะไม่สามารถฆ่าด้วยวิธีปกติได้ มันจึงเป็นไปไม่ได้ที่คนธรรมดาจะจัดการกับมัน
หลังจากเดินทางไปได้ซักพัก พวกเราก็มาถึงอีกด้านหนึ่งของภูเขา
พวกเราเห็นทะเลสีฟ้าสุดลูกหูลูกตา
โอ้..นี่มันทะเลที่ฉันเคยเห็นในฝัน
ทะเลกำลังรอฉันอยู่ ฉันแค่ต้องลงจากภูเขาหิมะลูกนี้
คราเค็นก็กำลังรออยู่เช่นกัน
ถ้าคราเค็นไม่อยู่ที่นั่น มันจะเป็นอะไรที่ดีมาก…
ถึงแม้พวกเราจะเห็นทะเลจากตรงนี้ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่ามันใกล้ถึงแล้ว
พวกเราสามารถเห็นมัน แต่ว่ามันอยู่ไกลแค่ไหนกันนะ?
ฉันคิดว่าระยะทางน่าจะพอๆกับตอนลงจากยอดเขาฟูจิรึเปล่านะ?
แน่นอนว่าฮิคิโคโมริอย่างฉันไม่เคยไปยอดเขาฟูจิหรอก ถึงแม้ฉันจะพยายามฉันก็ไม่คิดว่าฉันจะสามารถปีนไปถึงยอดเขาด้วยกำลังของฮิคิโคโมริได้
เมื่อคุณหมีลงมาจากภูเขา
ทั้งสองคนที่กำลังขี่อยู่บนคุมะยูรุได้ส่งเสียงน่ารำคาญเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา
พวกนั้นพูดแต่ว่า "หยุด!" หรือ "เร็วเกินไปแล้ว!" หรือ "พวกเราจะตายแล้ว!"
ตอนนี้พวกเรากำลังลงจากภูเขา ดังนั้นจึงไม่มีอะไรที่พวกเราสามารถทำได้
มันรู้สึกเหมือนกับนั่งรถไฟเหาะที่ฉันเคยดูในทีวีรึเปล่านะ? ฉันไม่สามารถบอกได้เลย เพราะว่าฉันไม่เคยนั่งรถไฟเหาะ
หลายชั่วโมงผ่านไปพวกเราก็ลงมาถึงตีนเขา


「พวกคุณสองคนเป็นอะไรมั้ย?」
「ฉัน..เอ่อฉันโอเค...บางทีนะ」
「ฉ…ฉันสบายดี」


พวกเขาสองคนหยุดกรีดร้องระหว่างทางแล้วเกาะคุมะยูรุให้ดีที่สุด


「พอคิดถึงเวลาที่พวกเราใช้ปีนขึ้นภูเขาแล้วทำเอาฉันเศร้าเลยนะเนี่ย」


หลังจากลงเขา แล้วเดินทางไปได้ประมาณครึ่งทางก่อนถึงเมือง พวกเราก็ลงจากหมีทั้งสองแล้วเริ่มเดินด้วยตัวเอง
ส่วนเหตุผลเพราะฉันไม่อยากให้เกิดความโกลาหล
สุดท้ายพวกเราก็มาถึงเมืองในช่วงค่ำ


「พวกเรากลับมาถึงในวันเดียว」


ทั้งสองคนบ่นพึมพำประมาณว่า "ความลำบากที่ผ่านมาของเราคืออะไร..."
พอพวกเราเข้าใกล้เมือง ก็รู้สึกถึงลมเค็มๆพัดมา
มีความรู้สึกเหมือนพวกเราอยู่ติดกับทะเล ถึงฉันจะพูดแบบนั้น แต่ว่าแม้แต่ที่ญี่ปุ่นฉันก็ไม่เคยไปทะเล
ฉันเคยไปแต่ในเกม
ถึงแม้มันจะเป็นทะเลที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์…
พอพวกเรามาถึงเมือง พวกเราก็เห็นทหารยามยืนอยู่ที่ประตู


「เดมอน นายกลับมา!」
「อ่า สาวน้อยตรงนี้ช่วยพวกเราที่เกือบตายเอาไว้」


ทหารยามหันมามองที่ฉัน


「หือ? หมี?」
「ฉันเป็นนักผจญภัย ชื่อว่ายูนะ」


ฉันเอาบัตรกิลด์ของฉันออกมา


「แร๊ง D…」


เขามองอย่างประหลาดใจว่าเด็กสาวอย่างฉันเป็นนักผจญภัยแร๊ง D
ดูเหมือนฉันจะเป็นได้ดีที่สุดก็แร๊ง E


「เดมอน นายไปถึงคริโมเนียรึเปล่า?」


เดมอนส่ายหัวของเขา


「พวกเราหนีมากลางทางน่ะ」
「ฉันเข้าใจแล้ว ยังไงก็ต้องขอบคุณสาวน้อยหมีนะที่ช่วยสองคนนี้ไว้」
「ฉันเจอพวกเขาระหว่างทางน่ะ ไม่ต้องใส่ใจเรื่องนั้นหรอก」
「เข้าใจแล้ว ฉันว่าเธอคงจะได้ยินเรื่องสถานการณ์ภายในเมืองนี้จากเดมอนมาแล้วนะ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยินดีต้อนรับนะ」


เขาพูดแบบนั้นก่อนที่จะปล่อยให้พวกเราเข้าเมืองไป


「เธอวางแผนจะทำอะไรต่อไปจ๊ะยูนะจัง?」
「วันนี้ก็ดึกแล้วฉันจะไปหาที่นอน คุณช่วยแนะนำโรงแรมที่ปลอดภัยให้ฉันหน่อยได้มั้ย แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่」
「อ่า โรงแรม มันเป็นไปได้ที่เธอจะไม่สามารถหาอาหารได้นะจ๊ะ」
「ไม่เป็นไรหรอก ฉันมีอาหารของฉันอยู่」
「แต่ ยูนะจังเธอไม่ต้องไปโรงแรมก็ได้นะจ๊ะ เธอสามารถไปพักที่บ้านของพวกเราได้」
「อืมม....ฉันขอผ่าน พวกคุณไม่ได้เจอครอบครัวของคุณมานานแล้วใช่มั้ยล่ะ? คุณไม่ต้องใส่ใจฉันก็ได้」
「แต่เธอให้อาหารกับพวกเราเป็นจำนวนมาก」


เมื่อวานฉันให้กระเป๋าไอเท็มที่มีวูล์ฟอยู่ 3 ตัว พร้อมแป้งสาลีและผักกับพวกเขาไป
ของทั้งสองอย่างสามารถไปซื้อได้จากเมืองคริโมเนียนอกจากกระเป๋าไอเท็ม…
ที่พวกเขาตัดสินใจไปด้วยกันเพราะว่าพวกเขาไม่มีมัน
พูดถึงถ้าพวกเขาปีนภูเขาในขณะที่แบกอาหารไปด้วย ฉันคิดว่ามันเป็นอะไรที่บ้าบิ่นมาก
นั่นคือข้อพิสูจน์ว่าพวกเขาหลังชนฝาแล้ว


「ถ้าพวกคุณอยากตอบแทนฉัน คุณก็แค่พาฉันเที่ยวในเมืองก็พอ」
「ขอบคุณมากนะจ๊ะ ถ้าเธอมีอะไรอยากดูก็บอกพวกเราได้เลยเดี๋ยวพวกเราจะพาเธอไปในวันพรุ่งนี้เองจ้ะ」


หลังจากเดินไปได้ซักพัก ฉันก็สังเกตุว่าเมืองนี้ไม่มีชีวิตชีวาเอาซะเลย
ไม่มีใครออกมาเดินที่ทางเท้าเลยซักคน
แม้แต่ในตลาดขนาดใหญ่ ก็แทบจะไม่เห็นใครเลย
มันดีสำหรับฉันเพราะว่าจำนวนสายตาที่จ้องมองมาที่ฉันลดลง


「ปกติแล้วตรงนี้จะมีร้านค้าเป็นจำนวนมากเลยจ้ะ」


คุณรันย่าพูดแล้วมองอย่างเศร้าๆ


「เพราะคราเค็นทำให้พวกเราไม่สามารถออกหาปลาได้」
「แล้วก็เพราะกิลด์การค้าผูกขาดจุดตกปลาแถวชายฝั่งด้วยใช่มั้ยล่ะ?」
「ใช่ แม้แต่ในสถานการณ์แบบนี้ พวกมันก็คิดได้แค่เรื่องทำกำไรเท่านั้น」


ภาพกิลด์การค้าที่ฉันจินตนาการไว้ประมาณนี้
พวกเขาพูดประมาณว่า "พวกเราได้กำไรมั้ย?" ในขณะที่ถูมือไปด้วย


「เดมอน!」


เสียงเรียกเดมอนมาจากข้างหลังของพวกเรา
พอพวกเราหันกลับไปดูก็เจอกับผู้ชายอายุพอๆกับเดมอนตรงมาหาเรา


「จูรีโม…」
「นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?」
「เมื่อกี้นี้」
「ฉันเข้าใจแล้ว ฉันตกใจมากตอนที่ฉันได้ยินว่านายจะปีนภูเขาเพื่อไปเมืองคริโมเนีย」
「พวกเราแทบจะไม่มีอาหารเหลืออยู่แล้ว」
「ฉันต้องขอโทษเรื่องนั้นด้วย」


ชายคนนั้นขอโทษเมื่อเขาได้ยินคำพูดของเดมอน


「มันไม่ใช่ความผิดของนายหรอกจูรีโม คนนี้คือจูรีโมที่ทำงานในกิลด์การค้า」
「คอร์รัปชัน?」
「เขาอยู่ฝ่ายดีน่ะ」
「ฝ่ายดี แต่ก็ไม่มีวิธีดีๆที่จะช่วยพวกนายไม่ใช่หรอ?」
「ถึงอย่างนั้นนายก็ยังดีกว่าหัวหน้าของนาย」
「บางทีนะ แต่นายจะไม่แนะนำสาวน้อยที่แต่งตัวแปลกๆตรงนั้นหน่อยหรอ」
「เธอเป็นนักผจญภัยชื่อว่ายูนะ เธอช่วยชีวิตพวกเราตอนที่พวกเราหมดสติอยู่บนภูเขาหิมะน่ะ」
「เธอมาผิดช่วงเวลาไปหน่อยนะ แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยเดมอนไว้」


เขาพูดขอบคุณฉัน


「แล้วนายได้อาหารมามั้ย?」
「ยูนะแบ่งอาหารของเธอให้กับพวกเรา」
「ฉันเข้าใจแล้ว ตอนนี้พึ่งมีนักผจญภัยมาเพื่อฆ่าพวกโจร ดังนั้นนายสามารถไปที่ถนนเลียบชายฝั่งได้แล้วนะ」
「นั่นเป็นไปไม่ได้หรอก สุดท้ายเขาก็หนีอยู่ดี」
「เขาเป็นนักผจญภัยแร๊ง C นะ เขาไม่ทำอะไรอย่างวิ่งหนีหรอก」
「ถ้าเขาเป็นนักผจญภัยแร๊ง C ก็คง….」
「ปัญหาเพียงอย่างเดียวคือถ้าเขารับคำร้องจากใครบางคนที่อยากจะหนีออกจากเมืองละก็」


นักผจญภัยแร๊ง C แข็งแกร่งรึเปล่านะ?
ถึงแม้เขาจะไม่สามารถฆ่าคราเค็นได้ แต่มันก็เยี่ยมไปเลยถ้าเขาฆ่าพวกโจรได้
หลังจากนั้นซักพัก พวกเราก็แยกทางกับจูรีโม


「ยูนะจัง โรงแรมอยู่ตรงนี้จ้ะ」


เกินคาด มันเป็นโรงแรมที่ใหญ่มาก


「มันเพราะมีคนที่เดินทางมาจากเมืองอื่นด้วยเรือมาซื้อปลาเป็นจำนวนมาก แต่ตอนนี้ไม่มีใครเข้ามาได้ ดังนั้นฉันแน่ใจว่าต้องมีห้องว่างอยู่แน่นอนจ้ะ」
「ขอบคุณนะ พรุ่งนี้ฉันฝากด้วย」


ฉันแยกจากทั้งสองคนแล้วเข้าไปในโรงแรม
หลังจากเข้ามาฉันก็เห็นผู้ชายผิวสีแทนนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์
เมื่อฉันเข้าไปข้างในฉันก็สบตากับชายคนนั้น


「กล้าม?」
「หมี?」


เราสองคนต่างพูดถึงลักษณะของอีกฝ่าย


「ฉันอยากจะพักที่นี่น่ะ」
「โอ้โทษที ฉันไม่คิดว่าจะมีลูกค้ามาตอนนี้...แล้วมากี่คนล่ะ?」
「แค่ฉันคนเดียว」
「สาวน้อยหมี มันไม่ดีเลยนะที่เธอพูดโกหก เธอไม่สามารถมาที่นี่ด้วยตัวคนเดียวได้หรอก เพราะมีคราเค็นอยู่ในทะเลแล้วก็มีโจรอยู่ที่ถนนเลียบชายฝั่ง ความจริงคือไม่มีทางมาถึงเมืองด้วยตัวคนเดียวอย่างปลอดภัยได้หรอก คนที่อยู่ที่นี่รู้กันทุกคน」
「ฉันมาจากทางภูเขาน่ะ」
「นั่นก็ยากที่จะเชื่อ มาจากเทือกเขาที่สูงชันอย่างนั้นเนี่ยนะ…」
「ฉันไม่สนหรอกถ้าลุงไม่เชื่อฉัน ฉันแค่อยากจะพักที่นี่」
「ที่นี่มีห้องว่างอยู่เยอะมาก แต่ฉันไม่สามารถทำอาหารให้ได้หรอกนะ」
「ฉันไม่ต้องการหรอก แล้วลุงล่ะมีอะไรกินรึเปล่า?」
「แน่นอนนี่คือโรงแรมนะฉันเก็บอาหารไว้บางส่วน แต่ฉันต้องแบ่งมันให้กับคนที่ฉันรู้จักบางส่วน ถึงมันไม่ดีที่ต้องพูดแบบนี้ แต่ฉันไม่มีอาหารมากพอจะแบ่งให้กับคนแปลกหน้า ถ้าเธอให้วัตถุดิบกับฉัน ฉันสามารถทำอาหารให้เธอได้นะ」


ฉันมีขนมปังที่ฉันขอให้คุณเมอร์รินอบให้และของอย่างอื่นอีก แต่มันน่ารำคาญถ้าเขามองฉันด้วยสีหน้าหดหู่ ดังนั้นฉันเลยตัดสินใจให้วัตถุดิบกับเขาไป
ฉันเอาวูล์ฟ ผัก และแป้งสาลี ออกมาจากกระเป๋าคุณหมี


「อ่ะ ช่วยทำให้ทีนะ」
「เยอะมาก!?」


ลุงกล้ามมองมาที่วัตถุดิบที่ปรากฏตรงหน้าเขาอย่างตกใจ


「ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน ถ้าเกิดมันไม่พอก็บอกฉันนะ」
「โอเค เข้าใจแล้ว ฉันจะเตรียมอาหารให้ทันทีเลย ความจริงแล้วฉันอยากจะทำอาหารจานปลาอร่อยๆให้เธอได้กิน」
「ฉันชื่อยูนะ」
「โอ้ ยินดีที่ได้รู้จักนะสาวน้อยหมี」


ทำไมเขาไม่เรียกชื่อที่ฉันบอกเขาไปนะ?
ดูเหมือนสมการ 『ฉัน = สาวน้อยหมี』 จะถูกแพร่ไปทั่วโลกถ้ายังเป็นอย่างนี้ต่อไป
เหมือนกับสมการ 『ฉัน = คุณหนูหมี』 ที่ถูกตั้งในเมืองคริโมเนีย




NEKOPOST.NET