[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 84 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.84 - คุณหมีช่วยคน


 
ตรงนั้นมีคนติดอยู่ในพายุหิมะ
บางทีพวกเขาอาจจะเป็นนักผจญภัยเหมือนกับฉัน
พวกเขามาที่นี่เพื่อฆ่ามอนสเตอร์อย่างนั้นหรอ?
ฉันคิดว่ามันคงจะเจ็บปวดน่าดูถ้าพวกเขาโจมตีคุมะยูรุเพราะตกใจที่เห็นมัน ฉันจึงตัดสินใจผ่านไปโดยไม่ไปคุยกับพวกนั้น แต่สัญญาณจากเวทตรวจจับไม่มีการขยับเขยื้อนเลย
พวกนั้นตั้งแคมป์กันรึเปล่านะ?
มันเป็นเรื่องยากที่จะเชื่อว่าพวกเขาจะสามารถเคลื่อนไหวกลางพายุหิมะอย่างนี้ได้
มันก็เป็นไปได้ว่าพวกเขาแค่หลบอยู่ในถ้ำกัน
มันจะไม่ดีกว่าหรอถ้าฉันเดินตามทางของฉันต่อไป?
สุดท้ายหลังจากคิดว่าฉันจะทำอะไรต่อไป ฉันก็ตัดสินใจเดินไปหาพวกเขา
พายุเริ่มแรงขึ้นแรงขึ้นเรื่อยๆ
ฉันใช้เวทตรวจจับจนสุดท้ายฉันก็ไปอยู่ใกล้ๆพวกเขา
ที่นั่นฉันไม่เห็นทั้งถ้ำและก้อนหินขนาดใหญ่ ไม่มีที่ไหนที่สามารถหลบได้และที่ตรงนี้ไม่มีใครกำลังยืนอยู่เลย แต่เวทย์ค้นหาก็ยังคงมีปฏิกิริยา
สิ่งเดียวที่ฉันสามารถคิดได้คือพวกเขาจมอยู่ใต้หิมะ
มันไม่แย่แล้วหรอนั่น?
ฉันเพ่งไปที่ความหนาของหิมะ
ข้างหน้าฉัน คุมะยูรุมีปฏิกิริยากับอะไรบางอย่าง พอฉันหันไปมองจุดที่คุมะยูรุกำลังมองอยู่ฉันสังเกตห็นกระเป๋าถูกฝังอยู่
ฉันรีบไปที่นั่นแล้วขุดหิมะออกไป ฉันเห็นผู้ชายกับผู้หญิงกำลังกอดกันถูกฝังอยู่ใต้หิมะ
 
「พวกคุณเป็นอะไรมั้ย!?」
 
ฉันเป่าหิมะออกไปด้วยเวทลมแล้วเขย่าพวกเขา
ทั้งสองคนยังไม่ได้สติ แต่ยังคงมีลมหายใจอยู่
ฉันมองหาที่ที่สามารถปกป้องพวกเราจากหิมะได้ และเจอถ้ำเล็กๆอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก
แต่มันไม่ใหญ่พอที่จะป้องกันพวกเราจากหิมะ
ฉันแค่ทำให้มันใหญ่ขึ้นกว่าเดิม
ฉันอัญเชิญคุมะคิวและขอให้พวกมันช่วยกันเคลื่อนย้ายสองคนนั้น
ฉันเข้าไปในถ้ำเล็กๆและใช้เวทมนตร์อย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้หิมะถล่ม
พอถ้ำใหญ่เพียงพอแล้ว ฉันก็เอาบ้านคุณหมีแบบพกพาที่ฉันใช้ตอนเดินทางไปเมืองหลวงออกมา
ฉันเอาทั้งสองคนที่ยังไม่ได้สติเข้ามาในบ้านและวางลงบนโซฟา
เพื่อทำให้พวกเขาอุ่นขึ้น ฉันเอาผ้าห่มมาห่มให้กับทั้งสองคน
แต่เพียงแค่นั้นยังไม่เพียงพอ ฉันเลยทำให้ห้องอุ่นขึ้น
บ้านคุณหมีถูกทำขึ้นโดยเวทมตร์คุณหมรจึงทำให้มันไม่ร้อนหรือหนาว อุญหภูมิภายในบ้านถูกปรับให้เหมาะสมอยู่เสมอ
แต่เพื่อให้ทั้งสองคนที่ถูกแช่แข็งอยู่อุ่นขึ้นฉันจึงใช้หินเวทมนตร์ธาตุไฟ
หลังจากทำทุกอย่างที่ทำได้ไปแล้ว ฉันก็ทำได้เพียงแค่รอให้พวกเขาฟื้นขึ้น
ขณะที่รออยู่ ฉันตัดสินใจจะไปเตรียมอาหาร
ฉันไปที่ห้องครัวและเตรียมอาหารและเครื่องดื่มอุ่นๆ ตอนที่ฉันกลับไปที่ห้อง ร่างของหญิงสาวเริ่มขยับและเธอก็ลืมตาขึ้น
 
「ท-ที่ไหน…?」
「เธอตื่นแล้วหรอ?」
หญิงสาวมองไปรอบๆห้องก่อนที่จะมาหยุดที่ฉัน
「…หมี? …คุณคือ?」
「ฉันเป็นนักผจญภัยชื่อยูนะ ฉันเจอพวกเธอสองคนบนภูเขาหิมะ เธอจำเรื่องนั้นได้มั้ย?」
 
หญิงสาวคิดอยู่ครู่นึงและนึกอะไรบางอย่างออกขึ้นมาทันทีและตะโกนออกมา
 
「เดมอน!」
「ถ้าเธอหมายถึงผู้ชายละก็ เขาหลับอยู่ตรงนั้น」
 
ฉันชี้ไปที่โซฟาข้างเธอ
หลังจากเห็นผู้ชายคนนั้นกำลังหายใจอยู่ เธอก็ใจเย็นลง
 
「ค่อยยังชั่ว คุณเป็นคนช่วยพวกเราหรอคะ?」
「มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญน่ะ ฉันเจอพวกเธอสองคนหมดสติอยู่ใต้หิมะ」
「ขอบคุณคุณมากนะคะ ฉันชื่อรันย่า และสามีของฉันเดมอน」
 
เธอก้มหัวของเธอลง
ดูเหมือนเธอจะอายุประมาณ 25
ฉันไม่แน่ใจโดยเฉพาะกรณีของคุณเอลเลนอ
ฉันส่งนมอุ่นๆให้กับคุณรันย่า
 
「แล้ว ทำไมพวกเธอถึงมาอยู่ในที่แบบนี้?」
「พวกเรามาจากมิรีร่ากำลังเดินทางไปคริโมเนียค่ะ」
「ถ้าฉันจำไม่ปิด มิรีร่าคือเมืองที่อยู่อีกฟากนึงของเทือกเขานี้ใช่มั้ย?」
 
มันเป็นเมืองที่ติดกับทะเล
เป็นเมืองที่ฉันกำลังจะไป
 
「ค่ะ ถูกต้อง พวกเรามาเพื่อซื้ออาหารจากคริโมเนียที่อยู่อีกฟากของภูเขา แต่พวกเราก็หมดแรงลง」
「อาหาร? ทำไมคุณถึงต้องข้ามภูเขาเพื่อมาเอามัน?」
「ดูเหมือนว่าข่าวจะยังไปไม่ถึงคริโมเนียสินะคะ?」
 
คุณรันย่ามองมาอย่างเศร้าๆ
 
「…?」
「เมื่อเดือนก่อนมีมอนสเตอร์ปรากฏตัวในทะเลน่ะค่ะ」
「มอนสเตอร์?」
「พวกนักผจญภัยบอกว่ามันคือคราเค็น มันปรากฏตัวขึ้นมาแถวๆท่าเรือและโจมตีเรือที่ผ่านไปผ่านมา และตอนนี้ก็มีมีเรือที่สามารถเข้าหรือออกจากท่าเรือได้เลยค่ะ」
 
ในเกม คราเค็นเป็นบอสอีเว้นในทะเล
มันเป็นมอนสเตอร์ปลาหมึก
มันอ่อนแอต่อไฟกับสายฟ้า แต่เวทไฟจะลดลงครึ่งนึงเมื่อใช้มันในทะเล ส่วนเวทสายฟ้าจะสร้างดาเมจเป็นจำนวนมากเพราะอยู่ในเขตทะเล ถ้าคุณใช่มันผิดพลาดมันจะทำให้ตัวคุณและเพื่อนในปาร์ตี้ของคุณมีปัญหาอย่างมาก
มันเป็นอีเว้นที่พวกนักรบไม่สามารถทำอะไรได้เลยและพวกนักเวทมีบทบาทอย่างมาก
ตอนนั้นฉันก็ได้เข้าร่วมด้วย แต่ฉันจำได้ว่ามันเป็นศัตรูที่สู้ลำบากจริงๆ
 
「ผู้คนในเมืองไม่สามารถออกเรือไปจับปลาได้ การจับปลาเป็นรากฐานของเมืองเรา ดังนั้นเมื่อพวกเราไม่สามารถจับปลาได้มันทำให้พวกเราได้รับความเสียหายเป็นอย่างมาก และที่เดียวที่พวกเราสามาถจับปลาได้ถูกผูกขาดโดยคนไม่กี่คน」
「ผูกขาด...ชาวบ้านที่นั่นยอมรับกันได้ด้วยหรอ?」
「กิลด์การค้าเป็นจุดศูนย์กลางของทุกอย่างในเมืองค่ะ ไม่มีใครสามารถต่อต้านพวกเขาได้หรอกค่ะ ถ้าคุณต่อต้านพวกเขาคุณจะไม่สามารถซื้อสินค้าอะไรได้เลยค่ะ」
「ที่นั่นไม่มีกิลด์นักผจญภัยหรอ? พวกเขาไม่สามารถรวบรวมกำลังเพื่อฆ่าคราเค็นหรือทำอะไรซักอย่างได้เลยหรอ?」
 
คุณรันย่าส่ายหัวของเธอ
 
「ที่นั่นมีกิลด์นักผจญภัยค่ะ แต่ว่าไม่มีนักผจญภัยคนไหนสามารถจัดการกับคราเค็นได้เลย」
 
ในอีเว้น คราเค็นเป็นมอนสเตอร์ระดับบอส
ในโลกนี้ ต้องมีแร๊งสูงเท่าไหร่ถึงจะสามารถฆ่ามันได้น่ะ?
ในขณะที่ฉันกำลังคิดเรื่องนั้นอยู่ เดมอนที่กำลังหลับอยู่บนโซฟาก็ตื่นขึ้น
 
「เดมอน คุณเป็นอะไรมั้ย?」
 
คุณรันย่าตรงไปหาเขาและมองอย่างเป็นกังวล
 
「รันย่า? พวกเรา…」
「คุณยูนะที่เป็นนักผจญภัยช่วยพวกเราไว้น่ะ」
 
เดมอนลุกขึ้นนั่งและมองมาที่ฉัน
 
「หมี?」
 
พวกนี้มีรีแอกชั่นเหมือนกันเป๊ะ…
 
「เดมอน มันไม่สุภาพเลยนะ!」
「อ่า ขอโทษด้วย ขอบคุณที่ช่วยพวกเรานะครับ แล้วพวกเราอยู่ที่ไหนครับ?」
「บ้านของฉัน」
「พวกเราถูกช่วยไว้สินะ…」
 
ฉันไปที่ห้องครัวและอุ่นนมเพิ่มเพื่อให้เดมอนดื่ม
 
「ขอบคุณที่ช่วยชีวิตพวกเรานะ」
 
เขารับมันและดื่มมันเข้าไปหนึ่งคำ
พวกเขาสองคนเริ่มใจเย็นลง ดังนั้นพวกเราจึงเริ่มคุยกันต่อ
 
「แต่ทำไมพวกเธอถึงมาอยู่บนภูเขาอย่างนี่ล่ะ? มันอาจจะอ้อมซักหน่อยแต่ฉันได้ยินมาว่ามันสามารถเดินเรียบภูเขาได้นี่」
「หลังจากคราเค็นปรากฏตัว บางครั้งก็มีโจรปรากฏตัวอยู่แถวถนนน่ะค่ะ」
「ถึงแม้คราเค็นจะเป็นไปไม่ได้ แต่นักผจญภัยก็ไม่สามารถฆ่าพวกโจรได้หรอ?」
 
ทั้งสองส่ายหัวของตน
 
「นั่นเพราะนักผจญภัยแร๊งสูงๆทุกคนถูกจ้างโดยพวกที่จะออกจากเมืองน่ะค่ะ」
「ในเมืองตอนนี้เลยมีเพียงแค่นักผจญภัยแร๊งต่ำๆ…」
 
คราเค็นไม่สามารถฆ่าได้ โจรก็ไม่สามารถฆ่าได้อีก
พวกเขาควรจะทำอะไรซักอย่างก่อนที่นักผจญภัยแร๊งสูงๆออกไปจากเมืองทุกคนนะ…
สรุปเรื่องของพวกเขา เพราะว่าคราเค็นปรากฏตัวในทะเลทำให้ไม่สามารถจับปลาและนำเข้าสินค้าจากเมืองอื่นเข้ามาได้ ทางเดียวที่สามารถออกนอกเมืองได้ก็มีโจรปรากฏตัวขึ้นมาจนทำให้ไม่สามารถใช้เดินทางได้ ไม่ต้องพูดถึงนักผจญภัยที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะได้ได้ซักอย่าง
สุดท้าย ปลาต้ำตื้นก็ถูกผูกขาดโดยกลุ่มคนไม่กี่คน
 
「แล้วภูเขา? ทะเลไม่ได้เป็นตัวเลือกเดียวนี่ ใช่มั้ย?」
 
ถ้ามีวูล์ฟอยู่บนภูเขาก็ควรจะมีสัตว์อื่นอยู่ด้วย และยังมีของป่าให้เก็บบนภูเขาด้วย
 
「ใช่พวกเราสามารถหามันได้บ้าง แต่มันก็ไม่ได้มีอย่างไร้ขีดจำกัด และถ้าคุณไม่มีเงินมากพอคุณจะไม่สามารถซื้อพวกมันมาได้」
「ท่าเรืออื่นๆน่าจะรู้เรื่องที่คราเค็นปรากฏตัว อาณาจักรไม่ส่งคนมาช่วยบ้างเลยหรอ?」
 
มันอาจจะไม่ใช่จากเมืองหลวง แต่สำหรับคราเค็นฉันคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องแปลกที่อาณาจักรจะส่งทหารมาช่วย
 
「เมืองของพวกเราไม่ได้ขึ้นตรงกับอณาจักรไหนค่ะ เพราะอย่างนั้นเลยไม่มีทหารที่ไหนมาช่วยฆ่าคราเค็นให้」
「อย่างนั้นหรอ?」
「ผมเคยได้ยินมาว่าเมืองถูกสร้างจากคนที่หลบหนีจากสงครามเมื่อนานมาแล้วน่ะครับ」
 
นักผจญภัยก็ช่วยไม่ได้ อาณาจักรก็ช่วยไม่ได้  แบบนี้มันก็รุกฆาตแล้วไม่ใช่หรอ?
ฮึ่มม...จะทำยังไงดีนะ?
ฉัน? ฉันไม่อยากสู้อ่ะ
คงไม่มีใครคาดหวังให้หมีไปสู้ในทะเลหรอกนะ
 
「แล้วตอนนี้พวกเธอจะทำยังไงต่อไป?」
「ถ้าเป็นไปได้พวกเราอยากจะไปที่เมืองคริโมเนีย」
「แล้วพวกเธอจะสามารถไปกันได้มั้ยเนี่ย?」
 
พวกเขาไม่เคยไปที่นั่นมาก่อน
ความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะไปทางเก่าที่พวกเขาเดินมานั่นต่ำมาก
 
「เรื่องนั้น…」
「ถ้าพวกเราไม่ไป ลูกและพ่อแม่ของพวกเราต้องรอพวกเราอย่างหิวโหยแน่ๆ…」
 
ไม่มีความแข็งแกร่งในเสียงของพวกเขา
บางทีเขาอาจจะจำทางที่พวกเขาเดินทางมาได้
ถึงพวกเขาพูดว่าเขาต้องไป แต่ความจริงที่ว่าพวกเขาเกือบถูกหิมะฝังตายยังอยู่อยู่ในความทรงจำของพวกเขา
ฉันจะปล่อยพวกเขาไปแบบนี้ก็ได้ แต่ถ้าพวกเขาตายเพราะเรื่องนั้นมันจะกลายเป็นตราบาปของฉัน
เรื่องอาหารฉันมีวูล์ฟประมาณ 5000 ตัว และฉันยังมีแป้งสำหรับทำขนมปังหรือพิซซ่าเป็นจำนวนมาก
ฉันมีอาหารเป็นจำนวนมาก มันจะเน่าก่อนที่ฉันจะได้กินมัน(ถึงมันจะไม่เน่าก็เถอะ)
 
「ขอโทษนะ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนหรอคะ?」
「กลางภูเขาหิมะน่ะ ทำไมหรอ?」
「「หาาา?!」」
 
ทั้งสองคนทำท่าตกใจ
อ้อจริงสิ บอกว่ามีบ้านอยู่กลางภูเขาหิมะเป็นใครก็ต้องตกใต
 
「พวกเราอยู่ในถ้ำใกล้ๆกับที่ฉันเจอพวกเธอสองคนน่ะ」
「จริงหรอ?」
「ถ้าเธอคิดว่าฉันโกหก คุณจะออกไปดูข้างนอกก็ได้นะ」
 
ทั้งสองคนออกจากบ้านคุณหมี
แล้วก็กลับมาอย่างรวดเร็ว
 
「ทำไมถึงมีบ้านอยู่ข้างในถ้ำได้ล่ะคะ?!」
「เธอแค่คิดว่าฉันทำสร้างมันมาจากเวทมนตร์ก็แล้วกัน」
「เรื่องแบบนั้น…」
「ฉันมาที่ภูเขาหิมะเพราะว่าฉันสามารถทำได้」
 
ถ้าฉันไม่มีชุดคุณหมี ฉันจะไม่มาที่ภูเขาหิมะแบบนี้เด็ดขาด
เป็นที่แรกที่ฉันจะไม่มา
ชุดคุณหมี อัญเชิญหมี บ้านคุณหมี กระเป๋าคุณหมี
ชุดคุณหมีมีสิ่งอำนวนความสะดวกเต็มไปหมด
 
「ยังไงก็เถอะ เรื่องที่เราคุยกันก่อนหน้านี้ ฉันมีอาหารอยู่บ้าง ฉันสามารถให้พวกเธอยืมก่อนได้」
「จริงหรอคะ!? คุณใจดีมากที่ช่วยเหลือพวกเราแล้วยังแบ่งอาหารให้อีก แต่ว่า…」
「มีข้อแม้อย่างนึง」
「เงินหรอครับ? แน่นอนพวกเราจะจ่ายให้ คุณจะขายให้เราเท่าไหร่หรอครับ?」
 
เดมอนเอากระเป๋าหนังออกมาแล้ววางเงินลงบนโต๊ะ
เหรียญเงินและเหรียญทองแดงกลิ้งอยู่บนโต๊ะ
มันอาจจะเป็นเงินที่พวกเขารวบรวมมาจากบ้านของพวกเขา
สำหรับฉันมันไม่ใช่เงินก้อนใหญ่เลย
 
「มันอาจจะไม่พอ แต่นี่คือทั้งหมดที่พวกเรามีครับ คุณช่วยขายให้พวกเราให้ได้มากที่สุดที่คุณขายได้ทีเถอะครับ」
 
เดมอนก้มหัวของเขาลง
ถึงแม้เขาจะไม่ควรก้มหัวของเขามากขนาดนี้ให้กับสาวน้อยอย่างฉัน
ถ้าเขาขอด้วยท่าทางหยิ่งยโส ฉันก็คงจะปฏิเสธเขา
 
「ฉันไม่ต้องการเงิน」
 
วูล์ฟพวกนี้ก็แค่นอนอยู่ในกระเป๋าคุณหมีของฉัน
 
「แล้วคุณต้องการอะไรหรอครับ?」
「คุณแค่พาฉันเที่ยวรอบๆเมืองก็พอแล้ว」
「แค่นั้นหรอครับ?」
「ตอนนี้แค่นี้ก็พอแล้ว ฉันไม่ขออะไรที่ไร้เหตุผลหรอก」
 
ถ้าหากไม่มีคราเค็น ฉันจะขอให้พวกเขาแนะนำคนขายปลาที่ดีที่สุดที่พวกเขารู้ให้ฉัน
ตอนนี้ ฉันต้องคิดว่าฉันจะทำอะไรตอนที่ฉันไปถึงเมือง

「ขอบคุณครับ」
 
เขาแสดงความขอบคุณกับเด็กที่แต่งตัวแปลกๆแบบนี้ด้วยแฮะ
มันเป็นหลักฐานว่าพวกเขากำลังเดือดร้อนอย่างมาก
 
「พวกเธอคงจะเหนื่อยหลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ฉันจะไปเตรียมอะไรให้กิน หลังจากกินอะไรแล้วก็นอนพักซักหน่อยเถอะ ถ้าพายุหิมะหยุด พวกเราจะออกเดินทางกันในตอนเช้า」
 
ฉันเตรียมอาหารอุ่นๆให้กับพวกเขาทั้งสอง
พวกเขากินมันพร้อมกับมีน้ำตาไหลออกมาจากตาพวกเขาเล็กๆ
พวกเขาคงจะไม่ได้กินของดีนักตอนที่อยู่ในเมือง
ในสถานการณ์แบบนี้ การปีนขึ้นภูเขาหิมะแบบนี้เป็นอะไรที่บ้าบิ่นมาก
หลังจากพวกเขากินเสร็จ ฉันพาพวกเขามาที่ห้องนอนบนชั้นสองของบ้าน
หลังจากนั้นฉันเดินไปที่ห้องนอนของฉันเช่นกัน และเพื่อกำจัดความเมื่อยล้าฉันจึงมุดเข้าไปในฟูกของฉัน



NEKOPOST.NET