[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 83 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.83 - คุณหมีปีนภูเขา



「เธอจะไปที่นั่นจริงๆหรอจ๊ะ?」
 
คุณทีรูมีน่าถามฉันด้วยท่าทางกังลง
ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ฉันบอกคุณทีรูมิน่ากับฟีน่าว่าฉันจะไปทะเลที่อยู่อีกฝั่งของภูเขา
 
「ฉันอยากจะเห็นทะเลน่ะ นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันทิ้งร้านไว้ให้คุณดูแล」
 
ถึงฉันจะไม่พูดอย่างนั้นร้านก็อยู่ภายใต้การดูแลของคุณทีรูมิน่าและคุณเมอร์รินอยู่แล้ว ถึงแม้ฉันจะไม่อยู่ที่นี่ก็ไม่มีปัญหาอะไร
เพื่อเป็นการพิสูจน์ ฉันค่อยๆลดจำนวนครั้งที่ฉันไปร้านลง
 
「มันก็ได้อยู่หรอกนะจ๊ะ แต่เธอรู้มั้ยว่าเทือกเขาเอลซานโต้มันชันมากเลยนะจ๊ะ」
「ไม่เป็นไรหรอก ถ้ามันอันตรายฉันจะกลับมาที่นี่ ไม่ต้องพูดถึงคุมะคิวกับคุมะยูรุเลยทั้งคู่สบายมาก」
「พี่ยูนะ…」
 
ฟีน่าก็มองฉันอย่างกังวล
 
「ไม่มีปัญหา เดี๋ยวพอฉันข้ามไปอีกฝั่งนึงของภูเขาฉันจะติดต่อมานะ」
 
ฉันเอาตุ๊กตาหมีขนาดเท่าผลปาร์มออกมาจากกระเป๋าคุณหมีสองตัว
 
「นี่คือ?」
「มันคือโทรศัพท์คุณหมีน่ะ มันเป็นอุปกรณ์เวทมนตร์ที่ทำให้พวกเราสามารถคุยกันตอนไหนก็ได้ ถึงแม้ว่าพวกเราจะอยู่ไกลกัน」
 
หลังจากฉันจัดการมอนสเตอร์มากกว่า 10,000 ตัวตอนอยู่เมืองหลวงเลเวลของฉันก็เพิ่มขึ้นและฉันก็ได้สกิลใหม่มาสองสกิล
สกิลแรกคือสกิลที่ทำให้ฉันสามารถใช้เวทมนตร์สร้างโทรศัพท์คุณหมีเพื่อพูดคุยกับคนอื่นได้
มันเป็นอุปกรณ์สื่อสารที่ใช้เวทมนตร์แทนไฟฟ้า
สกิลที่สองคือเปลี่ยนสัตว์อัญเชิญของฉันให้อยู่ในร่างของสัตว์น้อย
ฉันได้สกิลแปลกๆที่ทำให้ฉันสามารถเปลี่ยนสัตว์อัญเชิญเป็นขนาดต่างๆได้
ฉันจะใช้ร่างคุมะยูรุและคุมะคิวที่อยู่ในร่างสัตว์น้อยได้ยังไงนะ? ฉันสามารถทำให้มันเหมือนกับสุนัขตอนเข้าไปในโรงแรมได้รึเปล่านะ? หรือไม่ก็เป็นหมอน?
แต่ถ้าฉันอยากจะได้หมอน พวกมันในเวอร์ชั่นผู้ใหญ่น่าจะดีกว่านะ?
ฉันลองใช้สกิลตอนที่อยู่บ้านของฉัน แต่ฉันก็หาวิธีใช้งานไม่เจอ
มันเป็นแค่สกิลที่ทำให้หัวใจที่เหนื่อยล้าถูกฟื้นฟูเพียงแค่มองสัตว์น้อยอย่างนั้นหรอ?
ถึงแม้จริงๆแล้วมันจะน่ารักก็เถอะ
 
「ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น หรือเธอแค่อยากจะคุยกับฉัน เธอก็แค่ใส่พลังเวทเข้าไปในนี้แล้วมันจะต่อมาที่โทรศัพท์คุณหมีของฉัน ดังนั้นเธอสามารถคุยกับฉันได้ตลอดเวลา」
 
ฉันอธิบายวิธีใช้งานด้วยท่าทางจริงจัง
 
「…พี่ยูนะคะ มันเป็นไปไม่ได้นะคะที่จะคุยกับคนที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันค่ะ ถึงแม้พี่จะพยายามโกหกเพื่อให้หนูรู้สึกดีขึ้น แต่ว่าหนูไม่ใช่เด็กที่จะเชื่อเรื่องแบบนี้แล้วนะคะ」
 
เธอแสดงความไม่พอใจด้วยการทำแก้มป่องออกมา
หืมม...มันเป็นไปได้หรอที่เธอไม่เชื่อฉัน?
แล้วอายุ 10 ขวบมันก็ยังเป็นเด็กอยู่ไม่ใช่หรอ?
 
「ยูนะจัง บางทีนั่นคงจะเป็นอุปกรณ์ที่ใช้กันในเมืองหลวงสินะจ๊ะ แต่ว่ามันมีอยู่เพียงแค่ชิ้นเดียวเท่านั้น…」
 
มันเป็นแรร์ไอเท็มหรอ?
ในเกมส์มันก็เป็นแค่ฟังก์ชั่นแชท
 
「เธอจะเชื่อฉันเมื่อพวกเราใช้มันสักครั้งนึง ฉันจะใช้โทรศัพคุณหมีให้ดู」
 
ถึงฉันจะพูดอย่างนั้น แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้ลองใช้มัน
ฉันไม่มีใครที่จะมาทดสอบโทรศัพท์คุณหมีด้วย และมันก็เป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะทดสอบมันด้วยตัวคนเดียว
ฉันไม่รู้วิธีเชื่อมต่อระหว่างโทรศัพท์หมีสองเครื่อง (TL : จะใช้เครื่องหรือตัวดีหว่า)
มันจะมีเสียงสายเรียกเข้ารึเปล่านะ?
พวกเราจึงลองใช้มัน ฉันเอาพลังเวทใส่เข้าไปในโทรศัพท์คุณหมีและอธิฐานว่าให้มันเชื่อมต่อกับโทรศัพท์คุณหมีของฟีน่า
พอฉันทำแบบนั้น โทรศัพท์คุณหมีของฟีน่าก็มีเสียงเรียกเข้าดังขึ้น
 
「คูว คูว คูว คูว คูว」
 
หมีร้องไห้เป็นเสียงเรียกเข้าหรอ?
มันเป็นเสียงเรียกแบบไหนกันนะ?
มันไม่แปลกไปหน่อยหรอ?
สามารถเปลี่ยนเสียงเรียกเข้าให้เหมือนกับเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ทั่วไปได้รึเปล่านะ?
 
「พ-พี่ยูนะ หนูจะทำยังไงดีคะ!?」
 
ฟีน่าตื่นตระหนกในขณะที่กำลังมองโทรศัพท์คุณหมีในมือของเธอ
 
「ลองใส่พลังเวทเข้าไปดู มันใช้พลังเวทแทนสวิตซ์น่ะ」
 
พอฟีน่าใส่พลังเวทเข้าไปในโทรศัพท์คุณหมี มันก็หยุดร้อง
 
「ฉันจะขยับออกไปหน่อยนะ โอเคมั้ย?」
 
ฉันเดินออกมาห่างจากฟีน่าประมาณ 10 เมตร
 
「ฟีน่า ได้ยินฉันมั้ย?」
 
ฉันเริ่มพูดใส่หน้าของโทรศัพท์คุณหมี
 
『พี่ยูนะ?』
 
ฉันได้ยินเสียงของฟีน่าออกมาจากปากของโทรศัพท์คุณหมี
 
「เธอได้ยินเสียงฉันใช่มั้ย?」
『ได้ยินค่ะ』
「ฉันจะเพิ่มระยะห่างอีกหน่อยนะ」
 
ฉันเดินห่างออกไปอีก
 
「เธอยังได้ยินฉันมั้ยฟีน่า?」
『ค่ะ หนูยังได้ยินชัดเจนดีค่ะ』
『ยูนะจัง มันเป็นอุปกรณ์เวทมนตร์ที่ทำให้สามารถคุยกันได้ถึงแม้จะอยู่ห่างกันจริงๆสินะจ๊ะ?』
「ฉันไม่รู้ว่าพวกเราสามารถคุยกันได้ในระยะเท่าไหร่ แต่ฉันคิดว่าถึงแม้พวกเราจะอยู่ค่อนข้างห่างกันก็ยังสามารถคุยกันได้นะ」
 
ฉันคิดว่านั่นคืออย่างน้อย
ฉันไม่เคยใช้มันมาก่อน ดังนั้นฉันไม่มีทางรู้ได้ว่าฉันสามารถใช้มันไกลได้มากที่สุดแค่ไหน
 
「ฉันจะวางสายก่อนนะ แล้วจากนั้นฟีน่าลองโทรมาหาฉันดู」
『ได้ค่ะ หนูนะลองดู』
 
ตอนที่ฉันวางสายและรอให้ฟีน่าโทรมา เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นที่โทรศัพท์คุณหมี
 
「คูว คูว คูว คูว คูว」
 
ฉันคิดว่าเสียงเรียกเข้าเป็นเสียงร้องไห้มันเป็นเสียงที่ขัดหูจริงๆ
แน่นอนว่าเสียงสังเคราะห์และเสียงเพลงเรียกเข้าอาจจะเป็นของแปลกสำหรับโลกนี้ ถ้าฉันสามารถเปลี่ยนเสียงได้ฉันจะเปลี่ยนเป็นเสียงของฟีน่า
「พี่ยูนะคะ รับโทรศัพท์ด้วยค่ะ พี่ยูนะคะ รับโทรศัพท์ด้วยค่ะ 」อะไรประมาณนี้
ฉันตัดสินใจพยายามจะเปลี่ยนมันแต่ดูเหมือนมันจะเป็นไปไม่ได้
ฉันใส่พลังเวทเข้าไป เสียงร้องไห้ก็หยุดลง
 
『พี่ยูนะ ได้ยินหนูมั้ยคะ?』
「อื้ม ฉันได้ยิน」
 
พวกเรายืนยันว่าสามารถเรียกเข้าได้จากทั้งสองฝั่ง
ปัญหาต่อไปคือระยะทาง แต่พวกเราไม่สามารถทดสอบมันตรงนี้ได้
ฉันควรจะไปที่เมืองหลวงเพื่อทดสอบมันรึเปล่านะ?
 
「ตอนนี้ฉันจะกลับไปหาเธอละนะ」
 
ฉันวางสายและเดินไปหาฟีน่า
 
「พี่ยูนะคะ คุณหมีนี่เหลือเชื่อจริงๆเลยค่ะ!」
 
เธอกอดโทรศัพท์คุณหมีอย่างระมัดระวัง
 
「ด้วยสิ่งนี้ พวกเราก็สามารถคุยกันได้เมื่อไหร่ที่เราต้องการแล้วใช่มั้ย?」
「ค่ะ」
「โทรศัพท์คุณหมีสุดยอดไปเลยนะจ๊ะ เธอสามารถคุยกับคนที่อยู่ไกลกันได้จริงๆด้วย」
「คุณทีรูมิน่าก็ด้วยนะ ถ้าคุณมีอะไรจะคุยกับฉัน อย่าลังเลที่จะโทรหาฉัน ถ้าฉันคิดว่าฉันสามารถกลับมาได้ฉันจะกลับมาหา」
 
ฉันมีเกตเคลื่อนย้ายอยู่ ดังนั้นฉันสามารถกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
 
「ฉันเข้าใจแล้วจ้ะ แต่มันจะดีหรอจ๊ะที่ให้อุปกรณ์เวทมนตร์ที่น่าเหลือเชื่อนี้กับพวกเรา?」
「ใช่ มันจะมีความหมายอะไรถ้าฉันมีมันสองชิ้น」
 
ถ้าฉันมีมันทั้งสองเครื่อง ฉันก็เหมือนกับเป็นพวกเล่นโทรศัพท์คนเดียว…
 
「แต่ถ้าเธอมีของอย่างนี้เธอก็สามารถโทรหาเพื่อนหรือครอบครัวของเธอที่บ้านเกิดได้นะจ๊ะ」
 
คำพูดของคุณทีรูมิน่าเสียดแทงเข้ามาในหัวใจของฉัน
เพื่อน...พวกนั้นอร่อยรึเปล่า?
ครบครัว...พวกเขาอยู่ที่ไหนแล้วนะ?
 
「ยูนะจัง เกิดอะไรขึ้นหรอจ๊ะ?」
 
คุณทีรูมิน่าถามฉันตอนที่ฉันทำท่า orz..
ฉันรวบรวมกำลังทั้งหมดแล้วยืนขึ้น
 
「ไม่มีอะไร ไม่ต้องเป็นห่วง แล้วก็ช่วยใช้มันด้วยนะ ประเทศบ้านเกิดของฉันอยู่ไกลจากนี่มาก ดังนั้นฉันเลยใช้มันไม่ได้น่ะ」
「อย่างนั้นหรอ? ขอโทษนะจ๊ะ」
 
คุณทีรูมิน่าคงจะสัมผัสอะไรบางอย่างในอดีตของฉันได้ แต่เธอก็ไม่พูดอะไรถึงเรื่องนั้น
 
「ฟีน่า ใช้มันได้ตามสบายเลยไม่ต้องเป็นห่วง โอเคนะ?」
「โอเคค่ะ แต่พี่ยูนะเองก็ระวังตัวด้วยนะคะ」
 
วันถัดมาในตอนเช้า ฉันขี่คุมะยูรุแล้วไปตามถนนที่จะไปเทือกเขาเอลซานโต้
มันเป็นเวลานานมากที่ฉันไม่ได้ออกเดินทางตัวคนเดียว
ฉันตรงไปยังเทือดเขาเอลซานโต้
ฉันสามารถเห็นเทือกเขาได้จากตรงนี้ ตรงยอดของมันมีสีขาว ฉันไม่แน่ใจว่ามันเป็นหิมะรึเปล่า
ชุดคุณหมีสามารถปกป้องฉันจากความหนาวได้ ดังนั้นจึงไม่น่าจะไม่มีปัญหา
คุมะยูรุออกจากเมืองและเริ่มวิ่งไปตามทาง
ในขณะที่ฉันมาใกล้ภูเขา แผนที่ของฉันก็ถูกขยายขึ้น
 
「มันใหญ่จริงๆเลยนะ」
 
ฉันมาถึงตรงตีนเขาแล้วก็หยุดคุมะยูรุ
ตอนที่ฉันมองไปรอบๆ ฉันก็เห็นทางเดินเล็กๆ
ฉันได้ยินมาว่ามันแคบ แต่คุมะยูรุสามารถเข้าไปได้พอดี
เอาล่ะ ไปกันเลย!
คุมะยูรุเริ่มเดินขึ้นเขา
ที่ตีนเขามีต้นไม้อยู่รวมกันจนเป็นป่าทึบ แต่พอพวกเราปีนขึ้นมาสูงขึ้นเรื่อยๆ ต้นไม้ก็ค่อยๆน้อยลงเรื่อยๆ
คุมะยูรุปีนขึ้นเขาไปเรื่อยๆ
ฉันสังเกตเห็นมอนเตอร์ตามทางอยู่บ้าง แต่มันไม่เข้ามาหาเรา
หลังจากปีนขึ้นมาได้บางส่วน พวกเราก็เจอกับหิมะ และเท้าของพวกเราก็จมลงไปในหิมะเล็กน้อย
ต้องขอบคุณชุดคุณหมีฉันไม่รู้สึกหนาวเลย
แล้วมันก็มีหิมะหนาขึ้นเรื่อยๆ แต่คุมะยูรุก็ยังสามารถวิ่งไปได้อยู่
ในขณะที่เรากำลังปีนภูเขาหิมะ ฉันก็เห็นวูล์ฟสีขาว
มันคือสโนววูล์ฟ
วูล์ฟที่มีขนสีขาว
มันน่าจะเป็นของฝากที่ดีสำหรับฟีน่ารึเปล่านะ?
ขณะที่ฉันกำลังคิดเรื่องนั้นอยู่ สโนววูล์ฟสังเกตเห็นฉันและวิ่งหนีไป
มันไม่กล้าโจมตีคุมะยูรุกับฉันสินะ
ฉันอยากจะได้ขนของมัน แต่ฉันจะไม่ออกนอกเส้นทางเพื่อไล่ล่ามันหรอก
ที่เทือกเขานี้มีมอนสเตอร์พิเศษอยู่สามชนิด
สโนววูล์ฟ เยติ และสโนวดารุมะ
เยติเป็นมนุษย์หิมะขนดกและเป็นมอนสเตอร์ที่ค่อนข้างอ่อนโยน ถ้าคุณไม่โจมตีพวกมันก่อน พวกมันก็จะไม่ทำอะไรคุณ
ตัวที่เป็นตัวปัญหาก็คือสโนวดารุมะ พวกมันมีเวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งและร่างกายของมันมันก็เกิดจากหิมะ
รูปร่างของพวกมันดูเหมือนกับตุ๊กตาหิมะที่ไม่มีแขนขา
พวกมันโจมตีได้ช้า พวกมันจะพยายามเล่นงานคุณหรือเป่าคุณให้ปลิวด้วยหิมะจากปากของพวกมัน
การโจมทีทางกายภาพไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้เพราะคุณสมบัติเฉพาะตัวของพวกมัน
ถ้าคุมะยูรุหรือฉันโจมตีพวกมัน ถ้าร่างกายของพวกมันยุบลงไปร่างกายจะงอกขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็วโดยการรวบรวมหิมะรอบๆตัวพวกมัน
วิธีเดียวที่จะฆ่าพวกมันได้คือต้องใช้เวทมนตร์ธาตุไฟละลายหิมะ พวกมันจะไม่สามารถฟื้นตัวได้อีก
นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันโยนไฟล์บอลทันทีที่เห็นสโนวดารุมะ
ตอนที่ไฟล์บอลถูกตัวของมัน หิมะก็ระเหยออกไปเหลือทิ้งไว้แค่หินเวทมนตร์น้ำน้ำแข็ง
มันคือหินเวทมนตร์ที่สามารถเอามาทำเป็นตู้เย็นหรือช่องฟีสได้
หินเวทมนตร์ถูกใช้ไปเป็นจำนวนมาก ดังนั้นฉันเลยตัดสินใจเก็บมันไว้
การปีนเขาคืบหน้าเป็นอย่างดี จนกระทั่งมีพายุหิมะเข้ามา
มันจะดีกว่ามั้ยถ้าฉันหยุดพักซักหน่อยแล้วรอให้พายุสงบลง?
คุมะยูรุกับฉันสามารถไปต่อได้สบายมาก แต่การมองเห็นของพวกเราถูกจำกัดมากเกินไป
มันไม่ใช่การเดินทางที่ฉันต้องเดินทางไปถึงให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ ดังนั้นฉันจึงหาที่ดีๆเพื่อที่จะหยุดพัก
ขณะที่ปีนเขาและมองหาที่พักผ่อนเรื่อยๆอยู่นั้น คุมะยูรุก็มีปฏิกริยากับบางอย่าง
คิดว่านั่นคือมอนสเตอร์ ฉันเลยใช้เวทค้นหา
เวทค้นหาบอกฉันว่ามันไม่ใช่มอนสเตอร์
แต่มันคือปฏิกิริยาของคนสองคน



NEKOPOST.NET