[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 82 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.82 - เวลาว่างของคุณหมี


ที่ร้านตอนนี้สามารถไปได้ดีโดยไม่ต้องมีฉันแล้ว ดังนั้นช่วงนี้ฉันเลยไม่ไปที่ร้าน
ที่ร้านมียอดขายดีมาก คุณเมอร์รินพยายามทำขนมปังชนิดใหม่ และพวกเด็กๆเองก็เริ่มเคยชินกับงานที่ทำ ตอนนี้ทุกๆอย่างกำลังไปได้สวย
พวกเรายังสามารถเพิ่มเมนูใหม่อาหารใหม่ได้ด้วย
คุณรูริน่าและกิลเองก็กลับไปทำหน้าที่นักผจญภัยของพวกเขาต่อ
พวกเขาทั้งสองคนออกจากปาร์ตี้ของเดโบรันและลุยเดี่ยวหรือไม่ก็สร้างปาร์ตี้ชั่วคราว
พวกเขามาที่ร้านในฐานะลูกค้าอยู่บ่อยๆ
ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะทำ ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจไปที่เมืองหลวงด้วยเกตเคลื่อนย้ายของคุณหมี
ถึงแม้งานฉลองวันเกิดจะจบไปแล้ว แต่ที่นั่นก็ยังมีคนเยอะเหมือนเดิม
ฉันไปที่ปราสาทเพื่อเอาพุดดิ้งมาให้เจ้าหญิงโฟรร่า
เมื่อฉันมาถึงที่ทางเข้า พวกทหารดูเหมือนจะยังจำฉันได้และทักทายฉันอย่างผ่อนคลายเมื่อฉันเดินไปหาพวกเขา
 
「ฉันอยากจะเข้าไปหน่อยจะได้มั้ย?」
 
ฉันเอาบัตรกิลให้กับทหารดู
ในบัตรกิลของฉันมีใบอนุญาติเข้าปราสาทอยู่ ดังนั้นฉันจึงเข้าไปได้แบบไม่มีปัญหา
เมื่อทหารยามถามถึงเหตุผลที่ฉันมาที่นี่ ฉันก็บอกพวกเขาไปว่าฉันมาหาเจ้าหญิงโฟรร่า
อย่างที่ฉันคิด ฉันไม่สามารถไปหาเจ้าหญิงโฟรร่าเพียงลำพังได้ เขาบอกให้ฉันรอจนกว่าเขาจะไปเรียกคุณเอลเลนอมา
 
「ไม่เจอกันนานนะจ๊ะ ยูนะจัง」
「ไม่เจอกันนานนะ คุณเอลเลนอ」
「เธอมาหาเจ้าหญิงโฟรร่าหรอจ๊ะ?」
「ใช่ นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันมาที่นี่น่ะ」
「เธอมาจากเมืองคริโมเนียเพื่อเรื่องนี้เองหรอจ๊ะ?」
「ดูเหมือนฉันจะไม่สามารถมาที่นี่ได้ในบางครั้งสินะ…」
「มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะอยู่ที่นี่และคริโมเนียไปพร้อมๆกันไม่ใช่หรอจ๊ะ?」
 
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ตอนที่พวกเรามาถึงที่ห้องของเจ้าหญิงโฟรร่า พระราชาก็อยู่ข้างในนั้น
 
「ฝ่าบาท ทรงโดดงานมาอีกแล้วหรือเพคะ?」
「เราไม่ใช่เธอนะเอลเลนอ เราแค่พักเท่านั้นเอง」
「ทำไมพูดหยาบคายอย่างนั้นล่ะเพคะ หม่อมฉันแค่มาเป็นไกด์ให้กับยูนะจังเท่านั้นเองนะเพคะ」
「เราพูดถึงพฤติกรรมปกติของเธอต่างหาก」
「พฏติกรรมปกติของหม่อนฉัน? ปกติหม่อมฉันออกจะขยันนะเพคะ แล้วทำไมฝ่าบาทถึงมาอยู่ที่ห้องของเจ้าหญิงโฟรร่าได้เพคะ?」
「นั่นเพราะมีคนรายงานเราว่ายูนะมา เรารู้ว่าถ้ายูนะมาเธอต้องมาที่ห้องของโฟรร่าแน่ๆ」
 
ขณะที่ทั้งสองกำลังเถียงกันอยู่ เจ้าหญิงโฟรร่าก็มาหาฉัน
 
「ไม่เจอกันนานนะเจ้าหญิงโฟรร่า」
「คุณหมีมาแล้วหรอ?」
「ก็ฉันสัญญากับเจ้าหญิงไว้แล้วนี่」
 
ฉันเอาพุดดิ้งออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
 
「ฉันเอาพุดดิ้งมาด้วยนะ พวกเรามากินมันกันเถอะ」
「อื้อ」
 
ฉันเอาพุดดิ้งออกมาเรียงบนโต๊ะสี่ถ้วย
เมื่อเห็นพุดดิ้ง คุณเอลเลนอกับพระราชาก็ตรงมาที่มันเช่นกัน
 
「ขอบคุณ สิ่งที่ท่านทำเพื่อฉันนะ」
 
ฉันขอบคุณพระราชาที่เขาพูดแบบนั้นในงานวันเกิด
 
「เรื่องอะไรรึ?」
「เรื่องพุดดิ้งไง ที่ท่านปกป้องร้านของฉันไว้…」
「เรื่องนั่นนี่เอง เราบังคับให้เธอทำพุดดิ้งนี่นา ทำเพียงแค่นี้ไม่มีปัญหาอะไรหรอก ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเธอสามารถไปขอให้คริฟช่วยเหลือเธอได้ตลอดเวลาเลยนะ」
「เธอสามารถใช้งานเขาหนักๆได้เลยนะจ๊ะ」
「ฉันจะให้สิ่งนี้กับท่านไว้ก็แล้วกัน」
 
ฉันให้สูตรการทำพุดดิ้งกับพระราชา
 
「มันคืออะไรรึ?」
「สูตรพุดดิ้งน่ะ ช่วยทำให้เจ้าหญิงโฟรร่ากินด้วยนะ」
「มันจะดีรึ?」
「ฉันไม่รู้ว่าฉันจะสามารถมาได้อีกทีเมื่อไหร่」
「เข้าใจแล้ว เราจะรับมันไว้ด้วยความขอบคุณแล้วกันนะ เราจะเก็บมันไว้เป็นความลับอย่างดีเลย เราจะให้สูตรนี้กับพ่อครัวส่วนตัวของเราเท่านั้น」
「ท่านไม่ต้องเก็บมันเป็นความลับก็ได้ เขาจะได้ไม่ถูกลงโทษถ้ามันรั่วไหลออกไป」
 
ฉันไม่อยากให้เขาถูกประหารเพียงเพราะสูตรพุดดิ้ง
 
「ไม่ต้องห่วง มันจะไม่รั่วไหลไปถึงกุ๊กคนอื่นในวังอย่างแน่นอน」
「แต่มันก็ยังมีคนอื่นที่อยากจะขโมยมัน」
「ถ้าเกิดมีใครพยายามขโมยสูตรอาหารในวัง เขาจะต้องถูกลงโทษอย่างสาสม」
 
รอยยิ้มของพระราชาน่ากลัวจริงๆ…
 
「มันไม่ใช่ความผิดของเธอที่ไม่สามารถมาที่นี่ได้บ่อยๆใช่มั้ยล่ะ? คริโมเนียเองก็อยู่ไกล เราจะรู้สึกขอบคุณเธอมากถ้าเธอมาเยี่ยมที่นี่บ้างเป็นครั้งคราว เพราะมันทำให้ลูกสาวของเรามีความสุข」
 
ฉันไม่สามารถบอกพวกเขาว่าฉันสามารถใช้เกตเคลื่อนย้ายของคุณหมีมาได้ในทันที
 
「ตอนนี้ฉันอยากจะไปทะเลน่ะ」
「ทะเล?」
「มันอยู่ที่ตะวันออกของเมืองหลวงใช่มั้ย?」
 
มันคือข้อมูลที่ฉันได้มาตอนที่ฉันพยายามรวบรวมข้อมูล
 
「เธอวางแผนไว้ว่าจะไปทะเลอย่างนั้นหรือ?」
「ฉันอยากจะได้วัตถุดิบจากทะเลสักหน่อยน่ะ」
「ออกล่าอาหารอีกแล้วหรือ?」
「ถ้าคุณลืมความสุขจากการกิน เท่ากับคุณเสียสิ่งสำคัญมากบางอย่างในชีวิตนะ!」
「เธอพูดถูก」
 
พระราชากินพุดดิ้งเต็มปาก
 
「มันคงจะดีถ้ามีทะเลอยู่แถวๆคริโมเนีย」
「มีนะ เธอไม่รู้หรอจ๊ะ?」
「…หือ?」
 
ฉันแข็งค้างเมื่อได้ยินข้อมูลที่ออกมาจากจากคุณเอเลนอ
 
「โอ้ เธอกำลังจะพูดถึงไอนั่นใช่มั้ย?」
「พวกคุณพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย?」
「เธอรู้ว่ามีภูเขาขนาดใหญ่อยู่ทางเหนือของเมืองคริโมเนียรึเปล่าจ๊ะ?」
 
ฉันพยักหน้า
ที่นั่นมีภูเขาขนาดใหญ่ที่สามารถมองเห็นได้จากในเมือง สามารถพูดได้เลยว่ามันคือเทือกเขา
 
「ถ้าเธอข้ามภูเขาไปเธอจะสามารถไปทะเลได้นะจ๊ะ แต่มันค่อนข้างยากที่จะข้ามไปหรืออ้อมมันไปจ้ะ」
 
สรุปว่ามีทะเลอยู่อีกด้านหนึ่งของภูเขาสินะ
ถ้าคุณพูดถึงระยะทางมันอยู่ใกล้มากเลย
 
「มันยากมากเลยนะจ๊ะที่จะไปที่นั่นโดยไม่ใช้เรือ แต่ฉันคิดว่าหมีของยูนะจังน่าจะสามารถไปได้นะจ๊ะ?」
「หมีของยูนะ?」
 
พระราชาเอียงหัวของเขา
 
「ยูนะจังมีหมีที่สามารถอัญเชิญออกมาเมื่อไหร่ก็ได้เพคะ」
「เธอสามารถทำอะไรอย่างนั้นได้ด้วยรึ?」
 
คุณเอลเลนออธิบายทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน
เธออธิบายอย่างละเอียดทุกอย่าง เล่าให้ทั้งสองคนฟังเรื่องคุมะยูรุและคุมะคิว
เมื่อฟังเรื่องนั้นจบ เจ้าหญิงโฟรร่าทำตาเป็นประกาย
พระราชาเองก็ดูเหมือนจะสนใจด้วย หลังจากทคุยกันฉันถูกทั้งสองคนขอให้อัญเชิญคุมะยูรุและคุมะคิวออกมา
มันจะดีจริงๆหรอที่อัญเชิญออกมาในห้องของเจ้าหญิง?
 
「มันจะดีหรอ?」
「เราไม่ว่าหรอก」
 
เพราะฉันได้รับอนุญาติแล้วฉันเลยอัญเชิญคุมะคิวออกมา
 
「มันเป็นหมีจริงๆด้วย」
「คุณหมี!」
 
เจ้าหญิงโฟรร่าเข้าไปหาคุมะคิว
พระราชาที่ดูอยู่ไม่ได้พยายามจะหยุดเธอ
เขาไม่กังวลเลยรึไงนะ?
 
「เธอเป็นใครกันแน่?」
「ฉันเป็นนักผจญภัยแร๊ง D น่ะ」
「นักผจญภัยแร๊ง D สามารถจัดการกับมอนเตอร์มากกว่า 10,000 ตัวได้ด้วยตัวคนเดียวเนี่ยนะ…? 」
「หม่อมฉันก็คิดเหมือนกันนะเพคะ ยูนะจังสามารถฆ่ามอนส์เตอร์ได้มากกว่า 10,000 ตัวแต่ยังอยู่แค่แร๊ง D ?」
「นั่นเพราะว่ามอนสเตอร์ทั้งหมดถูกปาร์ตี้นักผจญภัยแร๊ง A ฆ่ายังไงล่ะ」
「มันจะดีกว่านะจ๊ะถ้าพวกเราเปิดเผยชื่อของเธอ…」
「อย่าทำอย่างนั้นนะ」
「เธอไม่อย่างจะเด่นทั้งที่เธอใส่ชุดเด่นขนาดนี้อย่างนั้นหรอจ๊ะ?」
 
เธอพูดในขณะที่มองมาที่ฉันราวกับเธอยอมแพ้เรื่องนี้แล้ว
ฉันอยากจะกลับทันทีหลังจากที่เอาพุดดิ้งมาให้ แต่เจ้าหญิงโฟรร่าไม่อยากแยกกับคุมะคิว ดังนั้นฉันเลยต้องอยู่ที่ปราสาทจนถึงตอนเย็น



NEKOPOST.NET