[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 81 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.81 - คุณหมีเติมอาหารในคลัง


หลังจากวันเปิดร้านผ่านไปไม่กี่วัน
ร้านเริ่มไปได้ด้วยดี โดยที่ไม่มีปัญหาใดๆ
ปัญหาเพียงหนึ่งเดียวคือจำนวนของมันฝรั่งและชีสในคลัง
ฉันทิ้งร้านให้คุณเมอร์รินและคุณทีรูมิน่าดูแลแล้วไปที่หมู่บ้านที่ผลิตชีสและมันฝรั่ง
หมู่บ้านที่อยู่ใกล้ที่สุดคือหมู่บ้านที่ผลิตมันฝรั่ง
ฉันโดดขึ้นคุมะยูรุและไปถึงที่นั่นในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
ความเร็วของคุมะยูรุเพิ่มขึ้นอย่างมาก
มันเพิ่มขึ้นเมื่อเลเวลของฉันอัพ เมื่อฉันแข็งแกร่งขึ้นสัตว์อัญเชิญของฉันก็จะแข็งแกร่งขึ้นตามไปด้วย
ในขณะที่คิดถึงเรื่องนั้น ฉันก็มาถึงประตูทางเข้าหมู่บ้านและดูคนเดินเข้าเดินออก เพราะมันติดเป็นนิสัยไปแล้วฉันเลยตั้งใจเข้าหมู่บ้านไปทั้งที่ขี่คุมะยูรุอยู่
 
「เธอเป็นใคร?!」
 
ชายที่ยืนอยู่ใกล้ประตูตะโกนออกมาในขณะที่จ้องฉัน
เขาต้องตกใจมากแน่ๆ คิดว่านี่เป็นครั้งแรกที่หมีปรากฏตัวขึ้นที่หมู่บ้าน แล้วพอมันมาใกล้ๆหมู่บ้านก็เห็นเด็กผู้หญิงแต่งชุดหมีกำลังขี่มันอยู่
เป็นฉันก็คงจะตกใจเหมือนกันถ้าฉันเห็นแบบนี้
 
「ฉันชื่อยูนะ เป็นนักผจญภัย คุณซาเมลอยู่มั้ย?」
「หรือว่าเธอคือคุณหนูหมีที่ซื้อมันฝรั่งตอนอยู่ที่เมืองหลวง?」
 
ดูเหมือนเขาจะบอกคนในหมู่บ้านเรื่องฉัน
「ใช่ ฉันเอง」
「เข้ามาข้างในก่อนก็แล้วกัน ฉันได้ฟังเรื่องของเธอมาแล้ว」
 
ชายคนนั้นโล่งอกเมื่อรู้ว่าฉันเป็นคนที่ซื้อมันฝรั่ง
มันช่วยไม่ได้หรอกอยู่ๆก็มีสิ่งที่รูปร่างหมีโผล่ออกมา
เขาพาฉันไปที่บ้านหลังหนึ่งที่อยู่แถวๆกลางหมู่บ้าน
 
「ซาเมล! มีเด็กผู้หญิงที่แต่งตัวเหมือนหมีมาหา!」
 
คุณซาเมลออกมาจากบ้าน
 
「ไม่ได้เจอกันนานนะ」
 
ฉันทักทายเขาอย่างเป็นมิตร แต่ฉันรู้สึกว่าเขาไม่ต้อนรับฉันเลยซักนิด
 
「เธอมาที่นี่เพื่อมาบ่นเรื่องมีใครสักคนล้มป่วยใช่มั้ย?」
「ผิดแล้ว! ฉันมีมันฝรั่งไม่พอน่ะฉันเลยมาซื้อมันเพิ่ม!」
「เธอล้อฉันเล่นรึเปล่า? เธอซื้อไปเป็นจำนวนมากตอนที่อยู่เมืองหลวงไม่ใช่รึ?」
「ตอนนี้มันกำลังเป็นที่นิยมในร้านของฉันน่ะ」
「ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย」
 
ช่วยไม่ได้ ฉันเลยเอาขนมขบเคี้ยวออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
มันคือมันฝรั่งแผ่นและเฟรนฟราย
 
「มันคือผลผลิตที่ทำจากมันฝรั่งน่ะ」
 
คุณซาเมลกินเฟรนฟรายเงียบๆ
 
「มันอร่อยมาก…」
「มันเป็นขนมที่สุดยอดเลยใช่มั้ยล่ะ? คุณแค่เอามันไปทอดในน้ำมันแล้วโรยด้วยเกลือนิดหน่อย」
「มันนุ่มและอร่อยมาก」
「แค่เอามันไปทอดในน้ำมันเท่านั้นเอง」
「นี่ทำจากมันฝรั่งจริงๆรึ?」
「ฉันยังใส่มันลงไปในพิซซ่าด้วย ฉันเลยต้องการมันเพิ่ม」
「พิซซ่า?」
 
มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าใจถ้าฉันพูดเพียงแค่ชื่อ ดังนั้นฉันเลยเอาพิซซ่าออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
 
「นี่คือพิซซ่า มันฝรั่งเป็นสิ่งจำเป็น ถึงแม้มันจะไม่ใช่วัตถุดิบหลักก็เถอะ」
 
คุณซาเมลกินพิซซ่า
 
「มันอร่อยมาก ผู้คนในเมืองกินมันฝรั่งที่ฉันเป็นคนปลูกจริงๆหรอเนี่ย?」
 
น้ำตาไหลออกมาจากตาของเขา
 
「คุณจะเชื่อฉันหรือไม่ก็แล้วแต่ แต่ตอนนี้คุณมีมันฝรั่งมั้ย?」
「แน่นอน พวกเรายังมีอยู่」
「ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากจะได้มันฝรั่งสดๆ คุณช่วยเอามันไปส่งที่เมืองคริโมเนียทุกๆสองอาทิตได้มั้ย?」
「รถม้าต้องใช้เวลาเดินทางสามวัน แล้วฉันต้องพักที่เมืองคริโมเนียหนึ่งคืนดังนั้นฉันต้องใช้เวลาไปกลับเจ็ดวัน มันค่อนข้างจะลำบากนะ」
「แล้วถ้าคุณเดินทางโดยม้าแบบไม่ต้องขนมันฝรั่งไปล่ะ?」
「ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็ไม่ต้องใช้รถม้าหรือพกสัมภาระอื่นๆ ดังนั้นฉันสามารถไปได้ในเวลาวันครึ่ง แต่ถ้าฉันไม่เอามันฝรั่งไปด้วยจะเดินทางไปเพื่ออะไร?」
「เอ้า เอานี่ไป」
 
ฉันให้กระเป๋าไอเท็มที่ได้จากโจรไปห้าใบ
 
「นี่คือ?」
「กระเป๋าไอเท็มน่ะ ฉันไม่เคยใช้มันดังนั้นฉันไม่รู้ว่ามันสามารถใส่ได้เท่าไหร่ แต่คุณสามารถใช้มันได้」
「มันจะดีหรอ? ที่ให้ของแบบนี้กับฉัน?」
「แน่นอนไม่มีปัญหา ถ้าคุณซาเมลไม่จำเป็นต้องใช้มัน คุณก็สามารถเอาไปให้คนในหมู่บ้านคุณได้นะ ถ้ามีสิ่งนี้คุณน่าจะเดินทางได้สะดวกขึ้นไม่ใช่หรอ? 」
「มันช่วยได้มากเลยล่ะ」
「ข้อแลกเปลี่ยนคือฉันจะให้คุณมาส่งของเดือนละสองครั้งนะ」
「ได้เลย ฉันให้สัญญา แล้วฉันต้องส่งรอบละเท่าไหร่รึ? 」
「เอาเท่าครั้งที่แล้วก่อนก็แล้วกัน ครั้งต่อไปคุณไปส่งกับคุณเมอร์รินที่ทำงานอยู่ในร้าน『ที่พักผ่อนของคุณหมี』ก็แล้วกันนะ」
「เมอร์รินที่ทำงานอยู่ใน『ที่พักผ่อนของคุณหมี』สินะ? เข้าใจแล้ว」
「ฉันฝากด้วยนะ!」
「เธอจะไปแล้วหรอ? ฉันอยากจะขอบคุณเธอซักหน่อย…」
「ฉันยังมีที่อื่นที่ต้องไปอีกน่ะ」
 
ฉันอัญเชิญคุมะคิวแล้วตรงไปยังหมู่บ้านที่ผลิตชีส
หมีพวกนี้จะอารมณ์ไม่ดีถ้าฉันไม่เรียกพวกมันออกมาสลับกัน
หมู่บ้านที่ผลิตชีสอยู่ติดกับหมู่บ้านมันฝรั่งจนหน้าแปลกใจ
ฉันขี่คุมะคิวไปประมาณครึ่งชั่วโมง
ตอนที่ฉันเข้าไปใกล้หมู่บ้าน กลิ่นเหม็นที่เป็นลักษณะเฉพาะตัวของฟาร์มโคนมก็ลอยมาในอากาศ
ตอนที่ฉันเข้าไปในฟาร์ม มีชายคนนึงตรงมาหาฉัน
เขากำลังถือหอกอยู่ ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนเฝ้ายาม
เขาจะตกใจคุมะคิวรึเปล่านะ?
เพื่อพิสูจน์ว่าฉันไม่ได้มาทำอันตราย ฉันลงจากคุมะคิว
 
「ชุดหมี?」
 
ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้
 
「หรือว่าเธอคือเด็กสาวที่ซื้อชีสตอนที่อยู่เมืองหลวง?」
 
เขาถาม
 
「ใช่แล้ว คุณปู่ที่ขายชีสให้ฉันที่เมืองหลวงอยู่มั้ย? ฉันมาเพื่อซื้อเพิ่มน่ะ」
「ฉันได้ยินเรื่องของเธอมาแล้ว มาทางนี้เลย」
 
ฉันเรียกคุมะคิวกลับไปแล้วตามชายคนนั้นไป
 
「คุณเคยได้ยินเรื่องของฉันด้วยหรอ?」
「ใช่ ผู้ใหญ่บ้านบอกว่าถ้ามีเด็กสาวในชุดหมีมาพวกเราต้องให้เธอเข้ามา เธอคือผู้มีพระคุณที่ซื้อชีสทั้งหมด แล้วเขาก็บอกว่าให้พวกเราที่เป็นยามเฝ้าประตูปฏิบัติกับเธออย่างดี」
「ระบบรักษาความปลอดภัยค่อนข้างเข้มงวดจัง มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า?」
「เมื่อเร็วๆนี้มีก๊อปลินปรากฏตัวออกมาแล้วโจมตีปศุสัตว์ของพวกเราน่ะ นั่นทำให้พวกเราต้องมีการเฝ้ายาม」
 
หืม ก๊อปลิน
ฉันคงต้องไปจัดการกับมันซะแล้ว
ในหมู่บ้านแห่งนี้มีปศุสัตว์อยู่เป็นจำนวนมาก
มีทั้งวัว หมู และแพะ
ชายคนนั้นหยุดลงที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง
 
「ผู้ใหญ่บ้าน! เด็กผู้หญิงที่ซื้อชีสในเมืองหลวงมาหาครับ!」
 
คุณปู่ที่ฉันซื้อชีสเดินออกมาจากบ้าน
เขาเป็นผู้ใหญ่บ้านสินะ
 
「โอ้ นั่นคุณหนูหมีเมื่อตอนนั้นไม่ใช่รึ! เธอมาจริงๆด้วย」
「ฉันบอกปู่ว่าฉันจะมาแล้วนี่? ฉันหวังว่าปู่คงจะไม่ลืมสัญญาว่าจะขายชีสให้ฉันถ้าฉันมาหานะ?」
「แน่นอน อย่าคุยกันตรงนี้เลย มาเข้ามาในบ้านก่อน」
「ผู้ใหญ่บ้าน ผมจะกลับไปลาดตระเวนรอบๆหมู่บ้านต่อนะครับ」
「เอาสิ ฉันฝากด้วยนะ!」
 
เมื่อฉันเข้าไปในบ้าน ผู้ใหญ่บ้านก็ส่งของเหลวสีขาวบางอย่างให้ (TL : เจ้าพวกหมีทั้งหลายอย่าคิดลึก!!!)
 
「ลองดื่มดูสิ มันคือนมวัวที่พึ่งรีดสดๆ」
 
ฉันลองกินเข้าไปหนึ่งคำ มีรสหวานนิดๆ มันอร่อยจริงๆ
ฉันตัดสินใจจะซื้อนมด้วย ก่อนฉันจะกลับ
 
「วันนี้เธอมาซื้อชีสใช่มั้ย?」
「ใช่ แต่...ปู่คงจะมีมันไม่เยอะมากใช่มั้ย?」
「ไม่หรอก พวกเรามีชีสอยู่เยอะมาก แต่ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปพวกเราจะไม่สามารถผลิตชีสได้อีก」
 
มันเป็นคำพูดที่ฉันไม่สามารถเมินเฉยได้
 
「ทำไมหรอ? มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า?」
「มีก๊อปลินมาอยู่แถวป่าติดกับหมู่บ้านน่ะ แล้วพวกมันก็บุกเข้ามาโจมตีพวกปศุสัตว์ของพวกเรา」
「ทำไมปู่ไม่ส่งคำร้องไปที่กิลด์นักผจญภัยล่ะ?」
「พวกเราส่งไปคำร้องไปแล้วล่ะ โดยใช้เงินที่ขายชีสให้เธอเป็นค่าตอบแทน แต่ว่า...ไม่มีใครสักคนมาเลย…」
 
ฉันเคยได้ยินมาว่าภารกิจปราบปรามก๊อปลินไม่เป็นที่นิยมมากนัก ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆสินะ
 
「หมู่บ้านของพวกเราเคยแข็งแกร่งพอที่จะใล่พวกมันไปได้ แต่เมื่อเร็วๆจำนวนของก๊อปลินอยู่ๆก็เพิ่มขึ้น ทำให้ตอนนี้พวกเราทำได้แค่ดูพวกมันโจมตีปศุสัตว์ของเราเท่านั้น…」
 
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป มันมีโอกาสที่จะไม่สามารถหาชีสจากโลกนี้ได้อีกสูงมาก…
ยิ่งกว่านั้น มันทำให้ฉันต้องลำบาก…
 
「ฉันจะไปจัดการพวกมันเอง」
「เธอพูดว่าอะไรนะ!? เด็กสาวอย่างเธอ? เดี๋ยวนะ ก่อนหน้านั้น เธอมาที่หมู่บ้านนี้คนเดียวรึ?」
「ใช่ ฉันมาคนเดียว ไม่ต้องเป็นห่วงฉันเป็นนักผจญภัย」
「แต่ว่า…」
「นอกจากนี้ ฉันต้องลำบากมากแน่ๆถ้าชีสหมดไป นั่นเป็นเหตุผลให้ฉันไม่สามารถทอดทิ้งหมู่บ้านนี้ได้!」
 
ฉันลุกขึ้นแล้วกำลังจะไปจัดการก๊อปลิน
 
「เธอจะไปจริงๆรึ?」
「ใช่แล้ว นี่ก็เพื่อชีส!」
 
ฉันตรงไปที่ป่าตามที่ผู้ใหญ่บ้านบอก
ตอนที่ฉันใช้เวทค้นหา ฉันก็เห็นก๊อปลินเป็นจำนวนมาก
แต่มันไม่ได้มีเพียงแค่ก๊อปลินเท่านั้น
ฉันเริ่มวิ่งตรงไปที่ฝูงก๊อปลิน
ฉันจัดการมันอย่างรวดเร็ว แล้วก็กลับไปที่หมู่บ้าน
 
「คุณยูนะ เธอกลับมาแล้วรึ? เธอเปลี่ยนใจที่จะทำมันแล้วสินะ?」
 
ตอนที่ฉันกลับไป ผู้ใหญ่บ้านกำลังรอฉันอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้านอย่างเป็นกังวล
 
「ฉันจัดการพวกมันหมดแล้วน่ะ ไม่มีก๊อปลินเหลืออยู่ในป่าอีกแล้ว และมีออร์คอยู่ในกลุ่มของพวกมันด้วย ฉันก็เลยฆ่าออร์คไปด้วยเลย」
「คุณยูนะหยุดพูดเล่นได้แล้ว」
 
ฉันเอาศพของก๊อปลินและออร์คที่ฉันฆ่าออกมา
ฉันคิดว่าฉันน่าจะฆ่ามอนส์เตอร์ทั้งหมดแล้ว ดังนั้นไม่น่าจะมีมอนส์เตอร์อยู่บริเวณนี้อีก
 
「คุณยูนะนี่มันอะไร!?」
「มันคือหลักฐานว่าฉันฆ่ามอนสเตอร์ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้ไปหมดแล้วจริงๆ」
「เธอฆ่าก๊อปลินพวกนั้นหมดแล้วจริงๆรึ?」
 
น้ำตาไหลออกมาจากตาของผู้ใหญ่บ้าน
 
「ฉันไม่รู้ว่าจะขอบคุณเธอยังไงดี」
 
ศพของก๊อปลินถูกกองพะเนิน ชาวบ้านที่เห็นมันเริ่มมารวมตัวกัน
 
「ผู้ใหญ่บ้าน นี่มันอะไรกันครับ?」
「คุณยูนะฆ่าพวกมันให้พวกเราน่ะ ตอนนี้ไม่มีฝูงก๊อปลินอยู่ที่ป่าอีกแล้ว นั่นเป็นเหตุผลให้เราไม่จำเป็นต้องกลัวมันอีกต่อไปแล้ว พวกนายก็ขอบคุณคุณยูนะกันด้วยนะ」
 
เมื่อผู้ใหญ่บ้านะพูดแบบนั้น ชาวบ้านทุกคนก็เริ่มพูดขอบคุณ
 
「ถ้าปู่อยากได้หินเวทมนตร์ก็เอาไปได้ตามสบายเลยนะ ปู่จัดการชำแหละมอนสเตอร์กันเองได้ใช่มั้ย?」
「มันจะดีรึ?」
「ในทางกลับกันฉันอยากจะให้ปู่ช่วยอะไรหน่อย」
「อะไรรึ?」
 
ผู้ใหญ่บ้านถามในขณะที่ทำหน้าเครียด
 
「ปู่ช่วยเอาชีสไปส่งที่เมืองคริโมเนียเป็นระยะๆทีได้มั้ย?」
「ไม่มีปัญหา แต่แค่นั้นจะดีรึ?」
「ดีแล้ว ฉันจะให้สิ่งนี้กับปู่ไว้ด้วย」
 
ฉันเอากระเป๋าไอเท็มออกมาจากกระเป๋าคุณหมีอีกห้าใบ
 
「นี่คือกระเป๋าไอเท็มรึ?」
「ถ้ามีสิ่งนี้ปู่ก็สามารถเดินทางได้สะดวกขึ้นใช่มั้ยล่ะ?」
「ใช่ แต่ว่า...พวกเราไม่มีอะไรที่สามารถตอบแทนเธอได้เลยนะ」
「ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก ดีกว่าต้องปล่อยให้ชีสต้องหายไป」
「ชีสของพวกเราดีขนาดนั้นเชียว…」
「นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันอยากให้ปู่ส่งชีสอร่อยๆให้เราไง」
「เข้าใจแล้ว พวกเราจะทำให้ดีที่สุด」
 
หลังจากนั้นฉันก็เดินไปรอบๆหมู่บ้าน พวกเขาก็โชว์ปศุสัตว์ต่างๆให้ฉันดู
ตอนที่ฉันขอให้พวกเขาแสดงวิธีทำชีสให้ดูหน่อย พวกเขาก็บอกฉันอย่างเต็มใจ
ไม่ใช่ว่าเป็นส่วนที่หมู่บ้านต้องปิดเป็นความลับที่สุดหรอ???
เมื่อฉันถามพวกเขาไป
 
「พวกเราไม่มีอะไรต้องปิดบังผู้มีพระคุณของพวกเราหรอกคุณยูนะ」
 
นั่นคือคำตอบของพวกเขา
ฉันเพียงแค่ฆ่าก๊อปลินเท่านั้นเอง มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้ทำอะไรบางอย่างแย่ๆลงไป
ถ้าแม้ว่าฉันจะรู้วิธีทำชีสแล้วก็ตาม แต่นั้นไม่ได้หมายความว่าฉันจะทำมันเอง
หลังจากนั้นพวกเขาก็จัดปาร์ตี้ต้อนรับฉัน
เพื่อเป็นการขอบคุณพวกเขาที่สอนวิธีทำชีสให้กับฉัน ฉันเลยสร้างเตาอบแล้วทำพิซซ่าชีสให้พวกเขาได้กินกันทุกคน



NEKOPOST.NET