[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 80 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.80 - คุณหมีกับการเปิดร้านวันที่สอง


ขณะที่ฉันตัดสินใจจะไปทำงานอย่างอื่นต่อ คุณรูริน่าก็ดูเหมือนมีปัญหาบางอย่าง
 
「ยูนะจัง เธอมาที่นี่ซักแปปนึงได้มั้ย?」
「มีอะไรเกิดขึ้นหรอ?」
「มีปัญหานิดหน่อยน่ะ เด็กคนนั้นไม่ว่ากิลหรือว่าฉันก็ไม่สามารถจัดการได้น่ะ」
「ใครมาละนั่น?」
「เด็กสาวที่เป็นขุนนาง」
 
ขุนนางที่ฉันนึกออกมีแค่คนเดียว…
อย่างแรกเลย ฉันไม่รู้ว่าในเมืองนี้มีขุนนางอยู่เยอะแค่ไหน ดังนั้นเธออาจจะไม่ได้เป็นคนที่ฉันคิดก็ได้
 
「ถ้าเป็นแค่ขุนนางทั่วไปฉันก็สามารถทำอะไรได้บ้างนะ แต่ว่า…」
พวกเราออกจากห้องครัวและตรงไปที่ทางเข้า พวกเราเห็นเด็กสาวผมบลอนด์กำลังต่อว่ากิลผ่านทางกระจกหน้าต่าง
ไม่ต้องสงสัย เธอเป็นคนที่ฉันรู้จัก
 
「ให้เราเข้าไปนะ! เรามีธุระกับคุณยูนะ!」
「รอซักครู่นะ มีคนไปเรียกยูนะมาแล้ว」
 
กิลขวางอยู่ที่ทางเข้า
อยากที่ฉันคิด ขุนนางคนนั้นคือโนอา
ทั้งสองคนจ้องแขม็งใส่กัน
มันไม่ดีแน่ถ้าดูทั้งสองคนต่อไป ฉันเลยตัดสินใจออกไปแทรก
 
「โนอา เธอกำลังทำอะไรน่ะ?」
「คุณยูนะ!」
「…」
「สองคนนี้ไม่ยอมให้หนูเข้าไปข้างในค่ะ」
「นั่นเพราะฉันขอให้ทั้งสองคนมาช่วยกันคนจนกว่าร้านจะเปิดน่ะ ทั้งสองคนเห็นโนอาเป็นขุนนางกันสินะ」
「ฉันเห็นเธออยู่กับท่านเจ้าเมืองอยู่หลายครั้งน่ะ」
「โนอา ทำไมเธอถึงมาที่นี่หรอ?」
「นั่นไม่ใช่ปัญหาค่ะ! คุณไม่มาหาหนูบ้างเลย ดังนั้นวันนี้หนูเลยตัดสินใจมาหาคุณที่นี่ค่ะ แต่...ร้านนี่มันอะไรกันคะ?!」
 
โนอาชี้ไปที่รูปปั้นหมี
 
「ตอนที่หนูมาเมื่อวันก่อน เจ้าสิ่งนี้มันยังไม่มีเลยนะคะ…」
 
แก้มของเธอจะป่องเมื่อเธอโกรธ
 
「แล้วเธอมาทำอะไรในวันนี้?」
「แน่นอนค่ะ หนูมาเพื่อกินพุดดิ้ง」
 
มันก่อนจะถึงเวลาเปิดร้าน แต่ว่าฉันไม่สามารถบอกให้เธอกลับไปได้ ฉันเลยพาโนอาเข้ามาข้างในร้าน
พอโนอาเข้ามาข้างในร้านเธอก็หยุดเดินทันที
 
「น-น-นี่มันอะไรกันคะ!!!」
 
โนอาเริ่มโวยวาย
โนอาตรงมาหาฉันแล้วจับมือคุณหมีข้างนึง
 
「ได้โปรดทำแบบนี้ให้บ้านของหนูด้วยค่ะ!!」
「คริฟจะโกรธเอานะ」
「หนูจะเกลี้ยกล่อมป๊ะป๋าเอง!!」
「ก่อนอื่น ใจเย็นลงก่อนเอานี่ไปแทนแล้วกัน」
 
ฉันทำหมีเนนโดรอยด์กำลังกวักมือแล้วเอามันให้กับโนอา
 
「ขอบคุณมากค่ะ! หนูจะให้มันเป็นสมบัติชั่วชีวิตหนูเลยค่ะ!」
「เธออย่าทำอย่างนั้นนะ」
 
ฉันคงจะมีปัญหาแน่ถ้าเธอเอาตุ๊กตาที่ทำจากดินมาเป็นสมบัติตลอดชีวิต
ขณะที่โนอาถือตุ๊กตาอย่างระมัดระวัง เธอก็เดินดูรูปปั้นอื่นๆที่ตกแต่งอยู่ภายในร้านแล้วพูดคำคำนึงออกมา
 
「หนูอยากได้พวกมันทุกตัวเลยค่ะ」
 
แน่นอนว่าฉันทำเป็นไม่สนใจคำพูดนั้นของเธอ
 
「ไว้ฉันจะคิดดูนะ แล้วช่วงนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่?」
「เพราะว่าหนูไปที่เมืองหลวงเลยทำให้หนูเรียนไม่ทัน ดังนั้นป๊ะป๋าเลยจ้างครูสอนพิเศษมาสอนที่บ้านค่ะ」
 
มันไม่ใช่ความผิดของพวกเราที่เล่นกันตอนที่อยู่เมืองหลวง
ถ้าคุณเป็นขุนนางเด็กคุณต้องเรียนหนังสือ
ขุนนางที่ฉลาดย่อมดีกว่าขุนนางที่โง่ๆ
 
「แต่ป๊ะป๋าน่ากลัวมากเลยค่ะ! เค้าไม่ยอมให้หนูออกมาข้างนอกบ้านเลย!」
「นั่นเพราะว่าเธอขี้เกียจหรืออะไรทำนองนั้นรึเปล่า?」
「หนูคิดว่าเวลาพักผ่อนเป็นสิ่งจำเป็นค่ะ」
「เอาล่ะฉันจะให้พุดดิ้งกับเธอ แล้วเธอต้องกลับไปตั้งใจเรียนนะ!」
 
ตอนนี้ฉันพาโนอาไปนั่ง
ถ้าฉันปล่อยเธอคนเดียวเธอคงจะวิ่งสำรวจของในร้านไปทั่วแน่ๆ ดังนั้นฉันเลยให้เธอนั่งลง
แต่พอเธอนั่งลงเธอก็หันหัวซ้ายทีขวาทีมองของตกแต่งภายในร้าน
 
「ถึงมันจะเร็วไปหน่อยแต่เธออยากจะกินอย่างอื่นนอกจากพุดดิ้งมั้ย?」
「ได้หรอคะ?」
「ได้สิ เกือบทุกอย่างที่เราเสริฟทำขึ้นมาอย่างง่ายๆ ดังนั้นเราสามารถเอามันมาให้เธอได้อย่างรวดเร็ว แต่เธอกินพุดดิ้งได้แค่ถ้วยเดียวเท่านั้นนะ พวกเรามีมันอยู่ไม่มากนัก」
 
โนอาขอพุดดิ้ง พิซซ่าถาดเล็กแล้วก็น้ำโอเร็น
 
「ร้านยังไม่เปิดหรอคะ?」
「ยังน่ะ」
 
ฉันอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้ฟังสั้นๆ
 
「มันช่วยไม่ได้นะคะ หลังจากที่หนูกินเป็นครั้งแรกหนูก็ยากจะบอกคนอื่นต่อๆไปค่ะ」
「แต่จำนวนคนที่มามันเกินคาดจริงๆ」
「คุณยูนะ คุณไร้เดียงสาเกินไปแล้วค่ะ คุณคิดเรื่องพุดดิ้งนี่น้อยเกินไปแล้วนะคะ หนูอยากให้คุณเห็นตอนที่พุดดิ้งถูกนำออกมาเสริฟที่ห้องจัดเลี้ยงตอนงานฉลองวันเกิดของพระราชาจริงๆค่ะ」
 
เธอตักพุดดิ้งขึ้นมาหนึ่งช้อน ชี้มาทางฉันก่อนที่จะเอาใส่เข้าไปในปากของเธอ
 
「ฉันได้ยินมาจากพระราชานิดหน่อย ว่ามีหลายคนถามถึงเชฟที่ทำพุดดิ้งหรือไม่ก็พูดอะไรทำนองนั้น」
「นั่นมันแน่นอนอยู่แล้วค่ะ! ตอนที่พุดดิ้งถูกนำออกมา ทุกคนที่อยู่ที่นั่นเอียงหัวเพราะพวกเขาเจอกับอาหารที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนค่ะ แต่เพราะพระราชาแนะนำมัน ทุกคนเลยลองชิมดูแล้วหลังจากนั้นงานเลี้ยงก็โกลาหลใหญ่เลยค่ะ」
 
ฮึ่มม...เรื่องนี้มันน่ากลัวกว่าสิ่งที่ฉันเคยได้ยินมาซะอีก…
 
「ไม่มีใครเคยกินของอร่อยอย่างนี้มาก่อน นั่นทำให้เกิดความโกลาหลภายในห้องจัดเลี้ยง ไม่มีใครรู้วิธีทำมันขึ้นมาหรือแม้แต่วัตถุดิบที่ใช้ แม้แต่ขุนนางที่กินแต่อาหารชั้นสูงมาตลอดยังคิดไม่ออกเลยว่ามันคืออะไรค่ะ」
 
แค่พุดดิ้ง ทำให้เกิดเหตุการณ์นี้เลยหรอเนี่ย…
 
「แต่พระราชาก็ไม่ได้บอกสูตรหรือว่าใครเป็นคนทำ แน่นอนว่าหนูรู้ว่าเป็นใคร ดังนั้นหนูเลยดูพวกเขาไปหัวเราะไป」
「มันเป็นไปได้มั้ยว่าเราจะเจอวิกฤต?」
「คุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะ?」
「ฉันกำลังคิดว่าถ้าพวกนั้นรู้ว่าพวกเราขายมันอยู่ที่นี่ พวกนั้นจะกดดันให้เราเปิดเผยสูตร…」
 
ถ้ามันเป็นอย่างนั้นพวกเด็กๆจะตกอยู่ในอันตราย
 
「หนูคิดว่าไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะพระราชาได้พูดบางอย่างเอาไว้ 『คนที่ทำมันขึ้นมาเป็นเพื่อนสนิทของเราเอง แล้วมันก็ถูกขายอยู่ที่ไหนซักแห่ง ถ้าเกิดใครไปทำอันตรายกับร้านหรือคนที่อยู่ในร้าน คนผู้นั้นต้องถูกลงโทษ』」
 
หมายความว่าพระราชาบอกกับขุนนางว่าพวกเราเป็นเพื่อนสนิทกัน??
 
「แล้วพระราชาก็สั่งให้ป๊ะป๋าคอยช่วยเหลือคุณยูนะ ดังนั้นถ้ามีอะไรเกิดขึ้นคุณสามารถไปบอกป๊ะป๋าได้เลยค่ะ」
 
ฉันมีพระราชาหนุนหลังอยู่สินะ
ต้องขอบคุณที่ทำให้พวกเด็กๆปลอดภัย มันเป็นการปกป้องที่ดีมาก
ฉันที่ได้ชื่อว่าเป็น "เพื่อนสนิท" รู้สึกขอบคุณอย่างมาก
ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ต้องการมัน แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องปฎิเสธ
หลังจากคุยกับโนอาได้ซักพัก ฉันก็ได้ยินเหมือนข้างนอกจะมีปัญหาอะไรซํกอย่าง
เพื่อยืนยันให้แน่ใจ ฉันเลยเดินออกไปข้างนอกก็เห็นคนมายืนเป็นจำนวนมาก
 
「เกิดอะไรขึ้น?」
 
ฉันถามคุณรูริน่า
 
「อย่างที่เธอเห็น ฉันบอกว่าร้านจะเปิดในตอนเที่ยง พวกเขาก็บอกว่าพวกเขาจะรอจนร้านเปิด」
 
ฉันเข้าใจแล้ว
ตอนนี้เหลืออีกไม่ถึง30นาทีก่อนที่ร้านจะเปิด
มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่ลูกค้าจะมาเข้าแถวรอตั้งแต่ตอนนี้
 
「คุณรูริน่า ให้ลูกค้าเข้าแถวเป็นสองแถวดีๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคนที่ไม่เข้าแถวหรือพวกแซงคิว」
「จะดีหรอ?」
「ถ้าพวกเขาไม่ก่อเรื่องอะไรก็ไม่มีปัญหา ปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไปจะเป็นปัญหากับคุณรูริน่า」
「โอเค ฉันแค่ให้พวกเขาเข้าแถวเป็นสองแถวก็พอสินะ?」
「ใช่ ฝากด้วยนะ」
 
ก่อนที่จะเปิดร้าน พวกเรากินมื้อเที่ยงโดยปล่อยให้คนคุ้มกันทั้งสองคนดูแลทางเข้า
เมื่อถึงเวลาเปิด มีลูกค้าประมาณ 30 คนเข้าแถวรออยู่
ต้องขอบคุณคุณรูริน่า ทำให้ไม่มีปัญหาอะไร
พวกเราเตรียมพุดดิ้ง 100 ถ้วย ดังนั้นมันจึงขายให้ได้ 1 ถ้วยต่อ 1 คนเท่านั้น
หลังจากคุยกับโนอา ฉันถึงคิดว่าความต้องการของพุดดิ้งมีเยอะมาก แต่ลูกค้าส่วนใหญ่จะสั่งแฮมเบอร์เกอร์หรือพิซซ่ามากกว่า มันเป็นเพราะว่าตอนนี้เป็นเวลามื้อเที่ยงรึเปล่านะ?
 
「ทำได้ดีมาก!」
 
ฉันพูดชื่นชมทั้งสองคน
หน้าที่ของพวกเขาจบลงแล้ว พวกเขาจึงนั่งอยู่บนที่นั่งที่เตรียมไว้ให้
 
「มีคนมากันเยอะจริงๆ」
 
ลูกค้าที่มาในตอนเช้าและคนที่รู้เวลาเปิดร้าน มาที่ร้านในเวลาเดียวกัน ดังนั้นที่ร้านจึงมีคนอยู่เยอะมาก
 
「มันอร่อยจริงๆ ทั้งพิซซ่าแล้วก็แฮมเบอร์เกอร์!」
「…」
 
กิลกินเงียบๆอยู่ข้างหน้าคุณรูริน่า
ฉันแทบจะดูไม่ออกว่าเขาชอบหรือไม่
 
「ถ้าเธออยากกินเพิ่มบอกได้เลยนะ เธอสามารถสั่งเพิ่มได้ทุกอย่างยกเว้นพุดดิ้ง」
「นี่คือพุดดิ้งที่เขาลือกันสินะ ฉันได้ยินมาจากคุณเฮเลนว่ามันอร่อยมาก」
「มันหวานนะ บางทีผู้ชายบางคนอาจจะไม่ชอบมัน」
「ไม่มีปัญหา มันอร่อยมาก」
 
กิลร่วมแสดงความเห็นหลังจากกินมันเข้าไปหนึ่งคำ
 
「ใช่มันอร่อยมาก ดีจริงๆที่พวกเราจะได้กินมันตั้งหนึ่งอาทิตย์」
「เธอสามารถเป็นพนักงานที่นี่ได้ตลอดนะ ฉันมีงานหลายอย่างเลยที่อยากให้เธอช่วย คุณรูริน่า」
「มันเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจมาก แต่น่าเสียดายฉันยังอยากจะเป็นนักผจญภัยต่อ」
「พูดถึงนักผจญภัย เดโบรันกำลังทำอะไรอยู่นะ?」
「อ่า เขา อืมม ฉันคิดว่าจะแยกทางกับเขาน่ะ ตั้งแต่เริ่มฉันเป็นแค่สมาชิกชั่วคราว กิลนายจะเอายังไงต่อหรอ?」
「ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจ」
「นายก็สามารถมาทำงานที่ร้านนี้ได้นะกิล」
「ฉันไม่สามารถทำอย่างอื่นได้นอกจากต่อสู้」
「แค่นั้นก็พอแล้ว นายสามารถเป็นคนคุ้มกันร้านนี้ได้และถ้ามีเด็กที่อยากจะเป็นนักผจญภัย ฉันก็อยากจะให้นายสอนพวกเขาต่อสู้ในฐานะนักผจญภัย」
 
ฉันคิดว่าน่าจะมีเด็กที่อยากจะเป็นนักผจญภัยเพราะอยากจะเป็นแบบฉันอยู่
ฉันที่ช่วยพวกเด็กๆในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและเป็นนักผจญภัย ทำให้ดูเหมือนว่าจะมีเด็กที่อยากเป็นนักผจญภัยเหมือนฉันอยู่ด้วย
พวกเขาอยากแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
คุณผ.อ.บอกให้ฉันไม่ต้องใส่ใจเพราะถึงแม้พวกเขาจะโตเป็นผู้ใหญ่ก็ไม่มีที่ไหนอยากรับพวกเขาเข้าทำงาน ดังนั้นพวกเขาหลายคนจึงต้องเป็นนักผจญภัย
แต่ตอนนี้พวกเขามีสถานที่ทำงานแล้ว นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ฉันไม่อยากให้พวกเด็กๆทำอะไรที่อันตราย
 
「และฉันอยากให้มีใครซักคนคอยปกป้องพวกเด็กๆตอนที่ฉันไม่อยู่ที่นี่ ดังนั้นฉันมีงานหลายอย่างให้นายทำเลยล่ะ!」
「ฉันจะคิดดูนะ」
 
ฉันคิดว่าเขาคงจะปฏิเสธซะอีก ฉันเลยประหลาดใจที่เขาตอบแบบนั้น
ฉันคิดว่าเขาจะพูดประมาณว่า『ฉันเหมาะที่จะเป็นนักผจญภัยมากกว่า』
 
「นายค่อยๆคิดไปก็ได้ ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนอะไร」
 
ตอนนี้ความคิดของพวกเขาเริ่มเอนเอียงแล้ว แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ต้องให้คำตอบในทันที ดังนั้นฉันจึงไม่คิดมาก
วันที่สองก็จบลงโดยไม่มีปัญหา แล้วพวกเราก็ปิดร้าน
ฉันเห็นลูกค้าที่มาช้าเกินไปจนไม่ได้กินพุดดิ้ง ทำหน้าผิดหวังกลับบ้านไป
ปัญหาเรื่องจำนวนไข่กลับมาอีกครั้ง
ถ้ามีพวกมันเหลือบ้างฉันก็อยากจะทำแซนวิส ถ้าฉันทำแซนวิสไข่ มันจะต้องขายดีแน่ๆ(ฉันอยากจะกินมัน)
อีกด้านหนึ่ง โนอาถูกพ่อบ้านลากกลับบ้านไป
ดูเหมือนว่าเธอจะโดดเรียนออกมา
โนอาขอให้ฉันช่วยพร้อมร้องไห้ไปด้วย แต่ว่าฉันไม่สามารถทำอะไรได้
พ่อบ้านเป็นสิ่งที่น่ากลัวจริงๆ



NEKOPOST.NET