[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 78 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.78 - คุณหมีเปิดร้าน


คุณมายรีนพูดว่าเธอจะไปเตรียมป้ายร้านที่กิลด์การค้า
เพราะชื่อของร้านคือ『ที่พักผ่อนของคุณหมี』ทำให้ความคิดที่จะทำร้านให้มีความเป็นหมีเพิ่มขึ้น
ทุกคนแนะนำให้ทำสิ่งที่ดูคล้ายกับบ้านคุณหมี เพื่อให้ลูกค้าเข้าใจว่าทำไมมันถึงชื่อว่า『ที่พักผ่อนของคุณหมี』
ร้านที่เหมือนหมี มันเป็นร้านประเภทไหนกัน!?
หรือว่าฉันจะทำให้ร้านทั้งร้านดูเหมือนหมี แบบบ้านคุณหมีดีนะ?
ความคิดต่างๆถูกแนะนำขึ้นมา ในที่สุดพวกเราก็ตัดสินใจเรื่องชื่อของร้านและยูนิฟอร์มได้ และแล้วการประชุมก็จบลง
หลังจากที่ทุกคนกลับไป ฉันที่ยังอยู่ที่ร้านก็เริ่มทำให้ร้านดูเหมาะสมกับชื่อ『ที่พักผ่อนของคุณหมี』
ขั้นแรก ฉันสร้างหุ่นหมีขึ้นมาสองตัวแล้วเอาไปวางที่ทางเข้า พวกนั้นดูเหมือนฟิกเกอร์
ในญี่ปุ่นฟิกเกอร์พวกนี้ถูกเรียกว่าเนนโดรอยด์
ฉันสร้างหมีขึ้นมาโดยที่ใช้เนนโดรอยด์เป็นข้อมูลอ้างอิง
ฉันใช้ดินเหนียว
มันจึงมีเพียงแค่สีเดียว
ฉันอยากจะได้สีเพิ่มจริงๆ…
ฉันพยายามสร้างมันขึ้นมาจากเวทมนตร์โดยใช้ชั้นดินชนิดต่างๆ
แน่นอนว่าฉันไม่สามารถสร้างสีสวยๆออกมาได้ แต่มันก็ดูแล้วน่ารักกว่าตอนที่มันมีเพียงแค่สีเดียว
เวทมนตร์นี่สะดวกสบายจริงๆ
ถัดมาฉันสร้างหมีขึ้นมาที่ชั้นสอง พวกนั้นอยู่ในที่ๆสะดุดตา และยังสร้างมันบนหลังคาด้วยเช่นกัน
ฉันจัดให้พวหมันอยู่ในที่ๆดูดี
แล้วฉันก็ไปที่สวน
พวกเรายังไม่ทำคาเฟ่กลางแจ้ง แต่เพราะมันสามารถมองเห็นได้จากข้างในร้าน ฉันเลยตัดสินใจจัดสวน
ให้มีรูปปั้นหมีอยู่ใต้ต้นไม้ หมีที่กำลังหยอกกัน หมีที่อยู่กับลูกหมี และหมีที่กำลังหลับ เพื่อตกแต่งสวน
หลังจากนั้นฉันเดินเข้าไปในร้านและสร้างหมีตัวเล็กๆกำลังโพสท่าต่างๆวางไว้ที่กลางโต๊ะ
ฉันให้หมีที่อยู่บนโต๊ะโพสท่าแตกต่างกันไปตามโต๊ะเช่น หมีกำลังยืน หมีกำลังต่อสู้ หมีกำลังวิ่ง หมีกำลังเต้น และหมีถือดาบ
เมื่อฉันตกแต่งโต๊ะเสร็จ ฉันก็สร้างหมีที่กำลังปีนผนังและเสาขึ้นมาอย่างสุ่มๆ
ฉันตกแต่งโดยวางฟิกเกอร์หมีไว้ภายในร้าน
ฉันคิดว่ามันน่าจะพอใช้ได้แล้ว
ตอนที่ฉันกำลังพอใจอยู่นั้น คุณคาร์รินก็ลงมาจากชั้นสอง
 
「คุณยูนะ คุณกำลังทำอะไรคะ?」
「ฉันทำให้มันดูเหมือนหมีเพิ่มขึ้น」
「มันก็น่ารักอยู่นะคะ ถ้าคุณเห็นหมีในป่า คุณจะไม่กลัวมันหรอคะ?」
 
คุณคาร์รินจิ้มไปที่หมีตัวนึงที่อยู่บนโต๊ะ
 
「จะมีลูกค้ามาที่นี่หรอคะ?」
 
เธอถามขึ้นมาอย่างกังวล
ไม่มีใครรู้ที่ตั้ง ร้านเปิดใหม่ อาหารประเภทใหม่ ฉันเดาว่าเหตุผลเหล่านี้ทำให้เธอกำลังเป็นกังวล
 
「ฉันคิดว่าพวกเขาจะมากัน ฉันขอให้คนช่วยโฆษณาในสถานที่ต่างๆแล้ว นอกจากนี้พวกเรายังมี พิซซ่า พุดดิ้ง มันฝรั่งทอด และขนมปังของคุณเมอร์รินอยู่นะ」
「มันฝรั่งนั่นอร่อยมากเลยค่ะ ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่ามันมีพิษอยู่ที่ตา」
 
ฉันเอามันออกมาตอนที่พวกเราประชุมกัน และเพราะว่ามันเป็นที่นิยมอย่างมาก พวกเราจึงตัดสินใจขายมันในร้านด้วยเช่นกัน
แน่นอนว่าคุณจะไม่ตายจากพิษของมัน
ปัญหาคือการจัดจำหน่าย
หลังจากงานประชุม ฉันเป็นกังวลเรื่องจำนวนมันฝรั่งและชีสในคลัง
 
「แฮมเบอร์เกอร์เองก็เยี่ยมไปเลยนะคะ ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าขนมปังที่แม่ของฉันทำขึ้นมาใส่ชีส เนื้อและผักแล้วมันจะอร่อยขนาดนี้」
「ฉันเป็นห่วงเรื่องจำนวนชีสในคลังนิดหน่อย มันขึ้นอยู่กับว่าเราจะขายได้เยอะแค่ไหน มันจะกลายเป็นปัญหาได้ถ้าเรามีมันอยู่ไม่พอ…」
 
พิซซ่าต้องใช้ชีสเป็นจำนวนมาก
 
「คุณซื้อชีสมาจากไหนหรอคะ?」
「ฉันซื้อมันมาจากลุงคนนึงที่กำลังขายมันอยู่ในเมืองหลวงน่ะ」
「ในเมืองหลวงอย่างนั้นหรอคะ…」
「นั่นไม่ใช่ปัญหาหรอก เพราะว่าฉันถามที่ตั้งของหมู่บ้านของเขาไว้แล้ว ดังนั้นตอนที่มันจะหมดเมื่อไหร่ฉันจะไปซื้อเอง」
「แล้วมันฝรั่งล่ะคะ?」
「ปกติจะมาส่งทุกเดือนนะ แต่ถ้าเกิดว่ามันไม่พอฉันจะไปซื้อมันด้วยตัวฉันเอง」
「ฉันหวังว่าจะมีลูกค้าเข้ามานะคะ」
「นั่นก็ขึ้นอยู่กับความพยายามของทุกคนล่ะนะ」
 
ตามแผนที่วางไว้ร้านจะเปิดหลังจากป้ายถูกทำเสร็จ
ป้ายร้านควรจะเสร็จภายในเวลาสามวัน ดังนั้นร้านจะสามารถเปิดได้ภายในห้าวัน
ชุดยูนิฟอร์มของทุกคนยกเว้นของคุณเมอร์รินจะเตรียมเสร็จในวันนั้นเช่นกัน
วันถัดมา คุณทีรูมิน่ากับฟีน่ามาช่วยที่ร้าน
ตอนที่พวกเธอเห็นฟิกเกอร์ที่ฉันทำเมื่อวาน พวกเธอก็แข็งไปเลย
 
「พี่ยูนะ...นะ...นะ...นั้นมันอะไรกันคะ!?」
「หมีไง ทุกคนพูดว่าฉันน่าจะทำอะไรซักอย่างให้ดูเหมือนหมีมากขึ้น ฉันเลยทำมันขึ้นมา มันไม่ดีหรอ?」
「ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ! มันน่ารักสุดๆไปเลย!」
 
ที่พวหนั้นตกใจเป็นเพราะว่าไม่มีฟิกเกอร์ในโลกนี้อย่างนั้นหรอ?
ฉันนึกถึงรูปปั้นที่ฉันเคยเห็นมาทั้งหมด มันเป็นเพียงแค่ก้อนหินที่ถูกแกะสลักออกมา
 
「มันก็น่ารักนะจ๊ะ แต่ถ้าเป็นแบบนี้พวกลูกค้าที่เป็นผู้ชายจะมีปัญหาตอนเข้ามานะจ๊ะ」
 
คุณทีรูมิน่าแสดงความเห็นของเธอในขณะที่มองไปยังฟิกเกอร์
เธอพูดถูก
มันเป็นไปได้ว่าลูกค้าผู้ชายจะสั่งพิซซ่าและแฮมเบอร์เกอร์
ส่วนพวกผู้หญิงน่าจะสั่งพุดดิ้งและมันฝรั่งทอด
 
「ฉันควรจะทำให้มันดูเหมือนหมีของจริงรึเปล่า?」
「ถ้าเธอทำอย่างนั้น เด็กผู้หญิงคงจะเข้ามายากนะจ๊ะ」
「แล้ว ฉันควรจะทำยังไง?」
 
ฉันรู้ว่าไม่สามารถหาคำตอบที่นี่ได้
ดังนั้นฉันจึงไปหาบางคนที่มีประสบการณ์เรื่องการขายของมาก่อน
ฉันไปถามคุณเมอร์รินและลูกสาวของเธอที่กำลังดูวัตถุดิบในคลังสินค้าอยู่
 
「ฉันไม่รู้เหมือนกันนะค่ะ ฉันไม่เคยเห็นร้านแปลกๆแบบนี้ในเมืองหลวงด้วยสิ」
「มันจะไม่ดีกว่าหรอจ๊ะถ้าเธอคิดเรื่องนี้หลังจากร้านเปิด? พวกเราไม่รู้หรอกว่าจะมีลูกค้ามาเยอะแค่ไหนหรอกจ้ะ」
 
ทั้งสองคนตอบ
ถึงอย่างนั้น เมื่อวานฉันก็โฆษณาร้านไปแล้ว
ฉันทิ้งแผ่นพับบางส่วนไว้ที่กิลด์การค้า กิลด์นักผจญภัย โรงแรมของเฮเลนน่า และที่อื่นๆที่อยู่ในความดูแลของฉัน
ฉันขอให้คริฟพูดเรื่องนี้กับคนที่เขารู้จักเช่นกัน
ด้วยสิ่งเหล่านี้ ฉันไม่รู้ว่าจะมีลูกค้ามาในวันเปิดร้านมากแค่ไหน
 
「คุณพูดถูก ตอนนี้พวกเราไม่รู้ว่าถ้าผู้หญิงมาแล้วก็ใช่ว่าพวกผู้ชายจะไม่มากัน ไว้พวกเราค่อยมาคิดกันหลังจากเปิดร้านก็แล้วกัน」
 
แล้วก็มาถึงวันเปิดร้าน…
มันเป็นเหมือนกับนรก
คน คน คน คน คน คน คน คน คน คน คน...
วันเปิดร้านวันแรก ไม่มีใครมาเลยซักคน
ฉันอยากจะไปช่วยอยู่เบื้องหลังในวันเปิด
พวกเราเปิดร้านและหลังจากที่เรารอลูกค้าได้เพียงครู่เดียว ลูกค้าคนแรกที่เข้ามาก็คือกิลด์มาสเตอร์ของกิลด์นักผจญภัย
 
「เห้ ฉันมาแล้วนะ」
「ยินดีต้อนรับค่ะ」
「ถ้าจะให้พูด มันเป็นร้านที่แปลกจริงๆ」
「ฉันก็คิดอย่างนั้นค่ะ มันทำให้เข้าร้านได้ยากมั้ยคะ?」
「หมีตัวนั้น? ฉันไม่รู้นะ ฉันคิดว่ามันอาจจะทำให้บางคนเข้ามายากแต่...หมีตัวนั้นทำขึ้นมาได้ดีมากเลย ลูกค้าน่าจะสนใจมันแล้วอยากเข้ามาดูข้างในนะ」
「ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นนะคะ แล้วคุณอยากจะสั่งอะไรดีคะ?」
「เธอช่วยแนะนำหน่อยได้มั้ย?」
「พิซซ่าและแฮมเบอร์เกอร์จะเป็นจานหลักค่ะ แล้วก็จะมีมันฝรั่งหั่นเป็นแผ่นบางๆทอดกรอบและพุดดิ้งเป็นของขบเคี้ยวค่ะ」
 
วิธีการซื้อสินค้ามีดังนี้ : สั่งอาหารที่เคาน์เตอร์ด้านหลัง จ่ายเงิน แล้วค่อยรับอาหาร
พิซซ่าเป็นสิ่งเดียวที่ต้องอบหลังจากสั่งอาหาร ดังนั้นคุณต้องไปนั่งที่นั่งของคุณก่อน แล้วมันจะถูกเสริฟให้คุณหลังจากนั้น โดยใช้แผ่นหมายเลข
 
「ฉันเข้าใจแล้ว เพราะว่าฉันมีเวลาและมีบางคนแนะนำให้ฉันกินพิซซ่า เดี๋ยวฉันจะไปนั่งรอก็แล้วกัน」
「คุณจะดื่มอะไรดีคะ? พิซซ่ามีน้ำมันค่อนข้างเยอะ ดังนั้นฉันแนะนำให้มีเครื่องดื่มเย็นๆค่ะ」
「งั้น ฉันขอน้ำโอเร็นแล้วกัน」
「เข้าใจแล้วค่ะ มันต้องใช้เวลาอบซักครู่นะคะ นี่คือแผ่นหมายเลขค่ะ เชิญนั่งที่ไหนก็ได้ที่คุณอยากนั่งได้เลยค่ะ」
 
หลังจากที่คุณเมอร์รินอบพิซซ่าเสร็จ พวกเด็กๆก็นำมันมาเสริฟให้กับกิลด์มาสเตอร์ทันที
 
「นี่ค่ะ พิซซ่า」
 
พิซซ่าไซส์ S เพียงพอสำหรับผู้ใหญ่หนึ่งคน
 
「ขอบคุณสำหรับอาหารนะ」
 
กิลด์มาสเตอร์เริ่มกินเข้าไปหนึ่งชิ้น
เขาเริ่มกินชิ้นที่สอง และชิ้นที่สาม...
กิลด์มาสเตอร์ไม่หยุดมือ และพิซซ่าตรงหน้าเขาก็หายไปอย่างรวดเร็ว หลังจากเขากินเสร็จ เขาก็ดื่มน้ำโอเร็นเข้าไปในอึกเดียว
 
「มันอร่อยมากเลย」
「ฉันดีใจที่คุณพอใจนะคะ」
「เมนูอื่นก็อร่อยเหมือนกันรึเปล่า?」
「ฉันคงพูดได้แค่ว่าคุณต้องลองมันด้วยตัวเองค่ะ เพราะว่าแต่ละคนต่างมีความชอบที่แตกต่างกันค่ะ」
「ฉันเข้าใจแล้ว แล้วฉันจะสั่งอย่างอื่นได้ยังไงหรอ?」
「คุณต้องไปที่เคาน์เตอร์เพื่อสั่งอาหารและจ่ายเงินใหม่ค่ะ」
「ฉันเข้าใจแล้ว」
 
กิลด์มาสเตอร์ลุกขึ้นและเดินไปสั่งแฮมเบอร์เกอร์
เขากินอย่างมีความสุข แล้วออกจากร้านอย่างพอใจ
หลังจากนั้นคนก็เริ่มเข้ามาในร้าน
พวกเขาทุกคนกลัวที่จะเริ่มกินอาหารที่พวกเขาไม่รู้จัก แต่หลังจากที่พวกเขากินเสร็จ พวกเขาก็กลับไปอย่างพอใจ
แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังมีลูกค้าเข้ามาไม่เยอะ
ฉันฝืนตัวเองทำพุดดิ้งไว้เสริฟ 300 ที่ แต่ด้วยจำนวนลูกค้ากว่ามันจะหมดคงใช้เวลาหลายวัน
...ในขณะที่ฉันคิดอยู่นั้น
บางทีคนที่เข้ามากินในตอนเช้าอาจจะพูดเรื่องมัน
มื้อเที่ยงมีลูกค้าผู้ชายและผู้หญิงเข้ามาโดยไม่นึกถึงรูปปั้นหมี
กิลด์มาสเตอร์แนะนำพวกเราให้รึเปล่านะ? คนที่มีความเกี่ยวข้องกับกิลด์เข้ามา และคนที่ฉันจำได้ว่าเคยเห็นในกิลด์การค้าก็เข้ามาเช่นกัน
พิซซ่า แฮมเบอร์เกอร์ ขนมปัง และมันฝรั่งทอดขายได้ทั้งหมด
พวกเราไม่สามารถหยุดพักได้เลย และพวกเราต้องเดินเข้าออกห้องครัวอยู่ตลอด
เมื่อเวลามื้อเที่ยงหมดลง และฉันก็คิดว่ากำลังจะสงบลงซักที ลูกค้าก็เข้ามาเพิ่มหลังจากลูกค้ากลุ่มเก่าออกไป
ลูกค้าที่เข้ามาหลังจากเวลากินมื้อเที่ยง สั่งพุดดิ้งและมันฝรั่งทอด
คนที่มีหน้าที่จัดเตรียมมันฝรั่งมาทอดกำลังอยู่ในช่วงเวลาลำบาก
พุดดิ้งนั้นอยู่ในตู้เย็น ดังนั้นพวกเราแค่เอามันออกมา
ราคาของพุดดิ้งนั้นสูงเล็กน้อย ถึงแม้ว่าราคาของไข่จะตกลงแล้ว แต่พวกลูกค้าผู้หญิงก็ไม่สามารถหยุดซื้อมันได้
พุดดิ้ง 300 ที่หายไปในพริบตา
เมื่อขนมปังชิ้นสุดท้ายถูกขายออกไป พวกเราจึงตัดสินใจปิดร้านก่อนจะถึงมื้อค่ำ และบอกลูกค้าที่กำลังจะกลับมาใหม่
 
「เหนื่อยจัง~」
「หนูเองก็เหนื่อยสุดๆเลยค่ะ」
 
ฉันลักพาตัวคุณทีรูมิน่าและฟีน่าที่มาดูว่าร้านเป็นยังไงบ้าง ให้พวกเธอมาช่วยงานในครัว
 
「ทำไมลูกค้าถึงเยอะอย่างนี้เนี่ย?」
「ตอนที่ฉันลองถามดู พวกผู้ชายบอกว่าพวกเค้ามาหลังจากหลังจากที่ได้ยินกิลด์มาสเตอร์และเฮเลนพูดถึงจ้ะ ส่วนพวกผู้หญิงบอกว่าเห็นคุณมายรีนบูชาพุดดิ้งจ้ะ」
 
ลูกค้าที่มาที่นี่ก็พูดคุยเรื่องนี้เช่นกัน
ฉันไม่สามารถขอบคุณหรือโทษสามคนนั้นได้
 
「วันพรุ่งนี้พวกเราต้องแย่แน่ๆเลยนะจ๊ะ」
 
คุณเมอร์รินพูดขึ้นหลังจากดูสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้
 
「คุณเมอร์ริน ข้างในครัวเป็นยังไงบ้าง?」
「ดูสิจ๊ะ... ตอนนี้พวกเรามีจำนวนเตาอบไม่พอกับจำนวนพิซซ่าที่ลูกค้าสั่งมา  แล้วก็หลังจากดูออเดอร์ของมันฝรั่งแล้ว พวกเราสามารถทำมันเพิ่มได้ แต่มันก็เป็นเรื่องยากที่จะเตรียมทุกอย่างหลังจากร้านปิด แต่ถ้าพวกเราเตรียมความพร้อมได้ไม่ดีก็จะได้ผลลัพธ์แบบวันนี้อีกจ้ะ」
 
เธอพูดถูก
วัตถุดิบที่พวกเราเตรียมไว้ถูกใช้ไปจนเกือบหมด
ขนมปังของคุณเมอร์รินและพุดดิ้ง
ไม่มีแป้งที่เอาไว้อบขนมปังเพียงพอ
 
「ฉันเข้าใจแล้ว พวกเราจะเปิดร้านแค่ตอนเที่ยง พวกเราจะได้เตรียมตัวกันในตอนเช้าและกินมื้อเที่ยงกันก่อน และพวกเราจะปิดร้านก่อนถึงมื้อเย็น」
「ถ้าเธอเปิดจนถึงมื้อเย็นเธอสามารถหาเงินได้อีกไม่ใช่หรอจ๊ะ?」
 
คุณทีรูมิน่าถาม
 
「ความจริงแล้ว ฉันไม่ได้วางแผนที่จะทำเงินจากการเปิดร้านนี้หรอกนะ」
「จริงหรอจ๊ะ?」
「แค่มันไม่ขาดทุนก็พอแล้ว แถมตอนนี้ก็ได้กำไรอยู่แล้วด้วย ฉันยังเป็นห่วงเรื่องจำนวนของไข่ ชีสและมันฝรั่งในคลังสินค้าอีกด้วย」
「เธอพูดถูกนะจ๊ะ ไข่เองก็ผลิตได้ในจำนวนจำกัด」
「เพื่อที่จะเพิ่มเวลาเปิดร้าน จำนวนของพนักงานและวัตถุดิบจำเป็นต้องเพิ่มขึ้นด้วยเช่นกัน」
「ขายมากเกินไปจะกลายเป็นปัญหาด้วยสินะจ๊ะ ฉันไม่รู้มาก่อนเลย」
「คุณทีรูมิน่า ตอนนี้คุณช่วยไปถามลิสให้ทีได้มั้ยเรื่องจำนวนของเด็กที่สามารถเอามาช่วยงานที่นี่ได้โดยที่ไม่ส่งผลกระทบกับงานเลี้ยงค๊อกเกอร์?」
「ฉันเข้าใจแล้วจ้ะ」
「แล้วก็คุณทีรูมิน่ามาช่วยงานที่นี่หลังจากมื้อเที่ยงทีได้มั้ย? แน่นอนว่าฉันต้องจ่ายค่าจ้างให้คุณด้วย」
「การส่งไข่เสร็จตั้งแต่ตอนเช้า ดังนั้นไม่มีปัญหาจ้ะ แต่ว่ามันจะไม่เป็นไรหรอจ๊ะที่เปลี่ยนเวลาเปิดในทันทีแบบนี้? เมื่อพิจรณาจากจำนวนลูกค้าที่เรามีในวันนี้ ก็เป็นไปได้ว่าพวกเขาจะมากันตั้งแต่ตอนเช้าไม่ใช่หรอจ๊ะ?」
 
นั่นก็ใช่
มีลูกค้าที่เราต้องปฎิเสธเพราะวัตถุดิบหมดเช่นกัน
ดังนั้นโอกาสที่ดีที่สุดของลูกค้าคือมาในตอนเช้า
 
「คุณเมอร์ริน เป็นไปได้มั้ยที่เราจะเปิดร้านในตอนเช้าของวันพรุ่งนี้แค่วันเดียว?」
「ถ้าพวกเราเริ่มเตรียมตอนนี้ล่ะก็...พวกเราน่าจะทำได้นะจ๊ะ แต่ว่า…」
 
ฉันมองไปที่คุณเมอร์รินและพวกเด็กๆ
พวกเด็กๆกำลังงีบหลับอยู่บนเก้าอี้
พวกเด็กๆคงจะเหนื่อยมากหลังจากการทำงานวันแรก
ในโลกนี้ พวกเด็กๆต้องทำงานเช่นกัน
แต่ยังไงเด็กก็คือเด็ก
พวกเด็กๆไม่ได้เป็นทาส ดังนั้นฉันจึงปล่อยให้พวกเขาพักผ่อน
อืมมม แล้วฉันจะทำยังไงดี?
หลังจากที่คิดไปซักพัก ฉันก็ตัดสินใจให้ความสำคัญกับเด็กๆมากกว่าลูกค้า
 
「ฉันคิดว่า พรุ่งนี้พวกเราจะเปิดร้านกันในตอนเที่ยง」
「มันจะดีหรอจ๊ะ?」
「ตอนนี้พวกเราคงต้องทำเท่าที่พวกเราทำได้ คุณทีรูมิน่าช่วยไปจัดการเรื่องแผ่นพับที่แจกตามร้านทีนะ」
「แต่ พวกเราจะทำยังไงกับลูกค้าที่มาในตอนเช้าดีล่ะจ๊ะ?」
「พวกเราคงต้องขอให้พวกเขากลับมาใหม่ในตอนเที่ยง」
「แล้วพวกนั้นจะไม่โกรธหรอจ๊ะ?」
「ไว้ฉันจะทำอะไรซักอย่างเอง」
「อะไรซักอย่างของเธอ…」
 
คุณทีรูมิน่าดูเหมือนจะเป็นกังวล
 
「พวกเราจะปิดร้านหนึ่งวันต่อสัปดาห์นะ」
「ปิดร้าน?」
 
คนในโลกนี้จะทำงานให้มากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ และเพราะเหตุนี้พวกเขาจึงไม่มีวันหยุด
ฉันไม่เคยเห็นโรงแรมหรือร้านอาหารปิดเลยซักครั้งเดียว
เพื่อความสมดุล พวกเขาจึงมีเวลาว่างระหว่างวันเพื่อให้พวกเขาทำอะไรก็ได้ตามที่เขาต้องการ
แต่ว่ามันไม่มีเวลาว่างในร้านนี้
คุณต้องจัดการกับลูกค้าอยู่ตลอดเวลา และตอนที่ปิดร้าน คุณต้องทำความสะอาดและจัดเตรียมของสำหรับวันต่อไป ทำให้มีสิ่งที่ต้องทำอยู่เป็นจำนวนมาก
 
「ในวันที่พวกเราไม่เปิด คุณสามารถไปช้อปปิ้งหรือนอนหลับได้ตามที่คุณต้องการ เราจะหยุดทำงานหนึ่งวันเพื่อให้คุณสามารถทำงานได้ดีในวันอื่น」
「มันจะดีหรอคะที่ปิดร้านหนึ่งวัน? ยอดขายมันจะลดเอาได้นะ!」
「ความจริงฉันอยากจะเลื่อนวันปิด แต่ว่ามันมีคนไม่พอเธอก็เห็น และด้วยจำนวนลูกค้าไข่จะมีไม่พอ ฉันใช้เวลาหลายวันเพื่อเตรียมไข่ไว้ใช้ในวันนี้ แต่จำนวนไข่ที่วางต่อวันก็มีจำนวนจำกัด ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้ที่เราจะทำได้มากกว่าที่เราทำในวันนี้」
「เธอพูดถูกนะจ๊ะ พวกเราไม่สามารถลดจำนวนไข่ที่พวกต้องส่งไปขายในเมืองคริโมเนียได้อีกแล้ว」
 
ฉันได้ลดจำนวนไข่ขายให้กับกิลด์การค้า เพื่อเปิดร้านไปแล้ว
 
「ด้วยเหตุนี้พวกเราจึงไม่สามารถฝืนเปิดร้านได้」
「งั้นไม่ลองคิดวิธีเพิ่มจำนวนไข่ดูล่ะจ๊ะ」
 
พวกเราควรจะฟักไข่ดี? หรือว่าฉันควรจะไปจับค๊อกเกอร์เพิ่มดีนะ? มันเป็นไปได้ทั้งสองทาง
ถ้าพวกเราฟักไข่ จำนวนไข่ที่เราเอาไปขายก็จะลดน้อยลงไปอีก
ถ้าพวกเราไปจับค๊อกเกอร์เพิ่ม ฉันก็ต้องไปด้วยตัวเอง
มันยุ่งยากจริงๆ
ไว้ฉันจะตัดสินใจเรื่องนี้ทีหลัง
 
「ตอนที่คุณเปลี่ยนกำหนดการ คุณช่วยมาร์ควันหยุดด้วยได้มั้ย?」
「ได้เลยจ้ะ」
「นอกจากเรื่องภายในร้านแล้วยังมีปัญหาอื่นอีกมั้ย?」
「เห็นได้ชัดว่าลูกค้าอยากจะได้หมีกลับไป」
 
ใช่แล้ว ฉันเห็นลูกค้าบางคนพยายามจะเอาหมีบนโต๊ะกลับไป
แต่ฉันสร้างพวกมันให้ติดอยู่ที่โต๊ะทำให้พวกเขาไม่สามารถเอามันออกได้
 
「มีลูกค้าบางคนพูดว่าอยากให้พวกเรามอบหมีให้กับพวกเขา」
「ฉันคิดว่าฉันจะทำโปสเตอร์บอกว่าพวกนั้นไม่ได้มีไว้ขาย มีเรื่องอื่นอีกมั้ย?」
 
ฉันถามกลุ่มที่คอยดูแลภายในร้าน
 
「คนที่เข้าแถวที่เคาน์เตอร์…」
「มีบางคนโกรธเพราะว่าพวกเขาต้องรอเป็นเวลานานค่ะ」
「พวกเราจะทำเคาน์เตอร์เพิ่มในวันพรุ่งนี้ นอกจากนั้นยังมีลูกค้าเป็นจำนวนมากที่มาเพียงเพื่อพุดดิ้ง ดังนั้นพวกเราจะเอามันใส่ในตู้เย็นที่ติดอยู่กับเคาน์เตอร์เพื่อให้พวกเขาซื้อได้เร็วขึ้น」
 
แล้ววันเปิดร้านวันแรกก็จบลงเพียงเท่านี้
ดูเหมือนคุณเมอร์รินและพวกเด็กๆจะทำงานบางส่วนเพื่อเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้
ถ้าแป้งขนมปังและพุดดิ้งไม่ทำในตอนนี้ มันจะไม่พร้อมขายในวันพรุ่งนี้
ฉันตัดสินใจกลับบ้านและทิ้งทุกอย่างให้มือโปรจัดการ
มีเพียงแค่เตาหินที่ต้องใช้เป็นสิ่งแรกในตอนเช้า ดังนั้นฉันจึงทำมันเพิ่มก่อนที่จะกลับบ้าน



NEKOPOST.NET