[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 77 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.77 - คุณหมีคิดชื่อร้าน


ในที่สุดการจัดเตรียมร้านก็กำลังจะเสร็จสิ้น
เหลือแค่ปัญหาเดียว
ชื่อของร้านยังไม่ได้ถูกตัดสินใจ
ตอนที่ฉันไปปรึกษากับคุณเมอร์ริน เธอก็พูดว่า:
 
「มันเป็นร้านของเธอนะจ๊ะ ยูนะจังควรจะตัดสินใจมันด้วยตัวเอง」
 
แต่ความสามารถในการตั้งชื่อของฉันเป็นศูนย์
ตอนที่ฉันเล่นเกมฉันก็ใช้ชื่อจริงของฉัน เพราะว่าฉันไม่มีความมั่นใจในเซนต์การตั้งชื่อของฉันเลย
นั่นจึงเป็นเหตุให้ฉันตัดสินใจถามทุกคนเรื่องชื่อร้าน
วันถัดมา  ฉันเรียกทุกคนที่เคยช่วยฉันเพื่อประชุม
คนที่เป็นพนักงานภายในร้านมี: คุณเมอร์ริน คุณคาร์ริน และพวกเด็กๆหกคนที่มาช่วยร้าน
คุณมายรีน คุณเฮเลน คุณทีรูมิน่า และฟีน่าเด็กที่ฉันช่วยดูแลอยู่บ่อยๆ ลิซที่ช่วยดูแลพวกเด็กๆ เฮเลน่าจากโรงแรม และคนสุดท้ายคือโนอาที่พึ่งกลับมาจากเมืองหลวง มีคนทั้งหมด 15 คน
ทันทีที่ฉันถามพวกเขาเรื่องชื่อ
 
「ร้านขนมปังของคุณหมี」
「ห้องอาหารของคุณหมี」
「พิซซ่าของคุณหมี」
「พุดดิ้งกับคุณหมี」
「ร้านอาหารของคุณหมี」
「…ของคุณหมี」
「…ของคุณหมี」
 
ชื่อคุณหมีนั้นถูกพูดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
 
「เอ่อออ...ทำไมทั้งหมดถึงมีแต่คุณหมีล่ะ?」
「เพราะว่า…」
「นั่นเพราะ…」
「ใช่แล้ว…」
 
ทุกสายตาจ้องมองมาที่ฉัน
อ่าใช่สิ
ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันเป็นคนทำอาหารนะ
 
「เอ่อคือว่า ฉันได้คิดเรื่องเครื่องแบบของพนักงานด้วยค่ะ แต่ว่า…」
「เครื่องแบบ?」
 
คุณมายรีนพูดอะไรบางอย่างออกมา
 
「คุณไม่เคยเห็นมันตอนที่อยู่เมืองหลวงหรอคะ? ชุดที่พวกพนักงานใส่กัน」
 
อ่า ของที่เหมือนกับผ้ากันเปื้อนสินะ
ตอนที่พวกเราไปที่ร้านอาหารใหญ่ๆ ทุกคนในนั้นก็ใส่เสื้อผ้าเหมือนกัน
แน่นอนว่ามันน่ารัก
ร้านฟาสฟูดและร้านอาหารที่มีชื่อเสียงในญี่ปุ่นเองก็มียูนิฟอร์มเช่นกัน
ยูนิฟอร์มในต่างโลกจะเป็นชุดเมดหรือว่าพ่อบ้านรึเปล่านะ?
ฉันคิดเรื่องชุดของพวกเด็กๆ
 
「ฉันเห็นด้วยเรื่องยูนิฟอร์ม」
 
ฉันตอบกลับในขณะที่กำลังคิดเรื่องชุดเมด
 
「จริงหรอคะ?」
「ฉันเย็บมาให้ดูชุดนึงค่ะ」
 
คุณมายรีนหยิบชุด(?)ออกมาจากกระเป๋าไอเท็มของเธอ
เธอพูดว่าเธอจะหยิบชุดยูนิฟอร์มออกมา แต่ทำไมเธอถึงเอาขนสัตว์ออกมา?
คุณมายรีนคลี่ขนสัตว์ออกมา
 
「หมี?」
「ใช่ค่ะ เพราะมันเป็นร้านของคุณยูนะ เพราะฉะนั้นจึงต้องเป็นหมีใช่มั้ยล่ะคะ?」
 
มันเป็นชุดหมีล่ะ
 
「ไมล์จังใช่มั้ยจ๊ะ? อยากลองใส่มันหน่อยมั้ย?」
 
ไม่มีทางที่เธอจะอยากใส่ชุดที่น่าอายแบบนี้อย่างแน่นอน
เธอต้องปฎิเสธแน่ๆ
 
「ใส่ได้หรอคะ?」
 
เธอพูดอย่างมีความสุข
 
「เธอโชคดีจังๆ」
「ไม่แฟร์!」
「หนูก็อยากใส่ด้วยค่ะ!」
 
เด็กๆเริ่มพูดอย่างนั้นหลังจากได้เห็นมัน
หลังจากที่ได้รับชุด ไมล์ก็ยิ้มอย่างมีความสุข ในขณะที่ใบหน้าของคนอื่นๆเต็มไปด้วยความอิจฉา
นั่นรวมถึงฟีน่าและโนอาที่กำลังมองอยู่อย่างอิจฉาเช่นกัน
ไมล์เริ่มเปลี่ยนชุดของเธอ
เธอถอดชุดออกมาต่อหน้าทุกคนถึงแม้ว่าจะมีเด็กผู้ชายที่อายุน้อยกว่าเธอดูอยู่ด้วย เธอไม่อายเลยหรอ? บางทีมันอาจจะเป็นเพราะเธออาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเล็กๆ ทำให้เธอคิดว่าเด็กๆคนอื่นเป็นพี่น้องกัน
ฉันจำได้ว่าฉันทำห้องเปลี่ยนเสื้อที่แบ่งเป็น ผู้ชาย ผู้หญิงแล้วนะ
เธอน่าจะคิดเรื่องตัวเธอมากกว่านี้หน่อยนะ
 
「เป็นยังไงบ้างคะ?」
 
ไมล์ทำท่าทางมีความสุขในขณะที่กำลังใส่ชุดหมีแล้วหมุนไปรอบๆ
ทำไม...ทำไมเธอถึงมีความสุขอย่างนั้นนะ?!
แน่นอนว่ามันน่ารัก แต่ว่า…
เธอไม่พูดปฎิเสธเลยซักนิด
 
「เธอดูดีมากเลยจ้ะ」
「โชคดีจัง」
「น่ารัก!」
「มันทำมาจากขนของวูล์ฟ แต่ดูเหมือนว่าจะประสบความสำเร็จนะคะ」
「พวกเราจะได้ใส่ชุดนี้ในขณะที่ทำงานหรอคะ?」
「ใช่จ้ะ ถ้ายูนะจังอนุญาตินะ」
「พี่ยูนะ หนูก็อยากใส่ด้วยค่ะ!」
「หนูด้วย!」
「ผมด้วย!」
 
หืมม...เด็กผู้ชายก็อยากจะใส่มันด้วยหรอ?
พวกเด็กๆดูเหมือนจะมีความสุข และฉันก็ไม่ใช่คนที่ต้องใส่มันทำงาน ดังนั้นฉันจึงยอมรับความคิดนี้
 
「เดี๋ยวนะ ฉันต้องใส่ชุดนี้ด้วยรึเปล่าคะ?」
 
คุณคาร์รินมองไปที่ชุดที่ไมล์กำลังใส่อยู่
 
「เด็กๆใส่แล้วน่ารักดีนะคะ แต่ว่าฉัน…」
「ฉันคิดว่าคุณคาร์รินใส่แล้วต้องดูดีเช่นกันค่ะ」
「คุณมายรีน ถ้าเป็นคุณจะใส่มันมันมั้ยล่ะคะ?」
「ฉันอายุยี่สิบกว่าแล้วนะคะ แต่คุณคาร์รินพึ่งจะอายุสิบเจ็ดใช่มั้ยคะ? นั่นกำลังน่ารักเลยค่ะ」
 
เธออายุมากกว่าฉัน
นั้นทำให้ฉันมีความสุขนิดหน่อย
ในญี่ปุ่น อายุ 17 ปีก็เท่ากับนักเรียนม.ปลายปีสอง ฉันไม่ใช่คุณมายรีน แต่ฉันก็คิดว่ามันเหมาะกับนักเรียนม.ปลายเช่นกัน
 
「ฉันไม่สามารถเสริฟลูกค้าด้วยชุดน่าอายแบบนั้นได้หรอกค่ะ」
 
ชุดน่าอาย...ทำไมถึงเธอพูดแบบนั้นต่อหน้าคนที่กำลังใส่มันอยู่?
 
「ฉันจะทำขนมปังอยู่ในครัวกับแม่ค่ะ」
「เธอก็รู้ว่าพวกเราไม่สามารถปล่อยให้พวกเด็กๆบริการลูกค้าเพียงลำพังได้ คุณคาร์รินถึงต้องคอยเป็นผู้จัดการไง」
「แต่…」
「ถ้าอย่างนั้นเธอก็สลับหน้าที่กับคุณเมอร์รินเป็นบางครั้งสิ」
「อู~…」
 
มันไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องเกลียดขนาดนั้นนะ แล้วฉันที่ใส่มันเดินตามถนนในเมืองและที่เมืองหลวงล่ะ?
ยิ่งกว่านั้น พวกเราเจอกันที่เมืองหลวงในขณะที่ฉันกำลังใส่ชุดแบบนั้นอยู่นะ
 
「ชุดยูนิฟอร์มก็ตัดสินใจได้แล้ว ที่เหลือก็คือเรื่องชื่อร้านสินะคะ?」
「ก่อนหน้านั้น ฉันมีคำถาม」
「อะไรหรอคะ?」
「ถุงมืออาจจะเป็นอุปสรรคในการทำงาน แต่คุณจะไม่ทำรองเท้าหรอ?」
「เธอพูดถูกนะจ๊ะ มาทำมันกันเถอะ แล้วก็ยูนะจังเธอช่วยเป็นสปอนเซอร์ยูนิฟอร์มทีได้มั้ยจ๊ะ? พวกเราจะได้มีเงินทำมันขึ้นมา」
 
ฉันยังไม่ได้ขายหนังวูล์ฟ ดังนั้นฉันจึงมีหนังวูล์ฟอยู่เป็นจำนวนมาก ถ้าเกิดว่ามันไม่พอ ฉันก็ยังคงมีวูล์ฟที่ยังไม่ได้ชำแหละอยู่อีก 5000 ตัวจากกองทัพมอนสเตอร์
 
「โอเค ฉันอยากให้มีหลายชุดหน่อย ซักสามชุดต่อคน」
「นั่นไม่เยอะไปหรอคะ?」
「ถ้าฉันเพิ่มจำนวนพนักงาน พวกเขาก็สามารถใส่มันได้เลยใช่มั้ยล่ะ? เพราะพวกเด็กๆมีความสูงพอๆกัน」
「ฉันสามารถตัดชุดให้คุณได้เท่าที่คุณต้องการค่ะ ถ้าคุณให้หนังวูล์ฟกับฉัน แต่คุณต้องต้องใช้หนี้ฉันทีหลังนะคะ」
 
ชุดยูนิฟอร์มไม่เหมือนกับที่ฉันคิดไว้ในตอนแรก แต่ว่ามันถูกตัดสินใจแล้ว ต่อไปฉันต้องตัดสินใจเรื่องชื่อร้าน
 
「แล้วเราจะทำยังไงกับชื่อร้านดี?」
 
พวกเราทุกคนกลับมาคิดเรื่องชื่อร้านอีกครั้ง
หลังจากประชุมเป็นเวลานาน ในที่สุดก็ตัดสินใจได้
ชื่อร้าน『ที่พักผ่อนของคุณหมี』 ได้ถูกเลือก
พนักงานเสริฟทุกคนจะแต่งตัวเป็นหมี
ความเห็นของคุณคาร์รินที่ไม่เห็นด้วยก็ถูกเมินไป
ฉันไม่ได้ทำงานงานที่นั่น ดังนั้นมันจึงไม่มีปัญหาอะไรกับฉัน



NEKOPOST.NET