[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 76 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.76 - คุณหมีกับการปรับปรุงร้าน


วันถัดมา ฉันไปร้านเพื่อเตรียมสิ่งที่พวกเราต้องใช้
ขนาดของมันใหญ่จริงๆนั่นแหละ
ฉันเคยคิดไว้ว่าถ้าฉันทำร้าน ฉันจะทำเหมือนกับร้านฟาสฟูต ดังนั้นฉันเลยหยุดคิดไม่ได้เลยว่าตะทำยังไงกับคฤหาสน์ใหญ่ตรงหน้าฉันดี
เอาเถอะ คิดไปก็ไม่ช่วยอะไรเพราะตอนนี้ฉันซื้อมันมาแล้ว
เงื่อนไขเรื่องสถานที่ไร้ที่ติ
มันมีขนาดใหญ่และติดกับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ถึงแม้มันจะไกลจากตัวเมืองไปหน่อยก็เถอะ แต่มันก็ไม่ได้ไกลเกินกว่าที่ลูกค้าจะมาได้
หลังจากฉันเข้าไปข้างใน ฉันก็มุ่งหน้าไปที่ห้องครัว
อันดับแรก ฉันทำเตาหินที่มีความสำคัญในการอบขนมปัง
ฉันเก็บของที่น่าจะเกะกะเข้ามาในกระเป๋าคุณหมี ดังนั้นมันจึงมีพื้นที่ว่างภายในห้องครัวมากพอ
ฉันเตรียมเตาอบกินสามเตาสำหรับอบขนมปังและพิซซ่า
ฉันหวังว่ามันจะดีพอนะ
ฉันก็แค่ทำมันเพิ่มถ้าเกิดว่ามันไม่พอ
ฉันคิดว่าต่อไปที่ฉันควรจะทำก็คือตู้แช่แข็ง
ฉันไปห้องเก็บของห้องเล็กๆที่อยู่ติดกับห้องครัว
ถึงฉันจะบอกว่ามันเป็นห้องเก็บของเล็กๆ แต่มันมีความกว้างประมาณ 10 เสื่อทาทามิ
นี่คือห้องเก็บอาหารหรอ? ไม่เห็นมีหน้าต่างเลย
เมื่อฉันกดสวิทที่ผนัง หินเวทมนตร์ที่ติดไว้ในห้องเก็บของก็สว่างขึ้น
ไม่มีอะไรอยู่ข้างในห้อง
ห้องนี้ก็น่าจะโอเค
ฉันทำฉนวนกันความร้อนขึ้นมาด้วยเวทมนตร์ธาตุดินของฉัน
แล้วฉันก็วางหินเวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งลงตามจุดต่างๆเพื่อเปลี่ยนให้มันกลายเป็นห้องแช่
มีอะไรอย่างอื่นที่พวกเราต้องใช้อีกมั้ยนะ?
ฉันพยายามคิดแต่ก็คิดอะไรไม่ออก
ฉันคงต้องไปปรึกษาคุณเมอร์รินในเรื่องนี้
(Note: 10 เสื่อทาทามิมีขนาดประมาณ 16.53 ตารางเมตร หรือ 177.91 ตารางฟุต)
ถัดมาคือของประดับภายในร้าน
ถึงแต่เดิมจะเป็นบ้านของขุนนาง แต่…
ดูเหมือนจะไม่มีใครทำความสะอาดที่นี่มาเป็นเวลานานรึเปล่านะ? ขนาดพรมและวอลล์เปเปอร์ยังสกปรกทุกที่
คุณมายรีนบอกว่าเธอจะจัดการดูแลเรื่องการปรับปรุงและการทำความสะอาดให้ เพราะมันถูกบวกเพิ่มไปในราคาที่จ่ายไปแล้ว ฉันเลยตัดสินใจปล่อยให้พวกเขาจัดการ
ฉันมุ่งหน้าไปที่ชั้นสอง
ที่นี่มีห้องส่วนตัวสำหรับแขก แต่มันจะไม่ใหญ่เกินไปสำหรับคู่รักหรอ?
มันจะไม่ดีกว่าหรอถ้าใช้มันสำหรับจัดงานวันเกิด?
หรือไม่ก็ทุกคนสามารถใช้ได้?
เอาล่ะ ไว้ค่อยคิดเรื่องชั้นสองอีกครั้งหลังจากเปิดร้านก็แล้วกัน
แล้วฉันก็ไปที่สวน
มันมีขนาดค่อนข้างใหญ่
แต่มันก็ค่อนข้างรกเช่นกัน
เพราะว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่ พวกต้นไม้จึงเจริญงอกงาม
ฉันสงสัยว่าสวนจะถูกรวมเข้าไปในการทำความสะอาดและปรับปรุงด้วยรึเปล่า?
ถ้ามันไม่ถูกรวม พวกเราคงต้องจัดการทำกันเอง
แต่พวกเราน่าจะสามารถทำคาเฟ่กลางแจ้งได้เมื่อมันถูกทำความสะอาด?
เอาเถอะ มันก็ขึ้นอยู่กับจำนวนลูกค้าที่มาล่ะนะ
มันคงจะเยี่ยมไปเลยถ้าพวกเราสามารถทำนได้ แต่มันจะไร้ความหมายถ้าไม่มีใครใช้มัน
ฉันตัดสินใจที่จะหยุดความคิดนี้ไว้ก่อน
ไม่กี่วันหลังจากนั้น ฉันไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อสอนพวกเด็กๆทำอาหาร
ในขณะเดียวกัน ฉันปล่อยให้คุณมายรีนจัดการเรื่องการปรับปรุงร้าน
ฉันสอนวิธีทำพิซซ่าและพุดดิ้งแบบต่างๆและส่วนผสมที่ต้องใช้ ฉันปรับรสชาติและใช้หน้าต่างๆเพื่อเพิ่มตัวเลือกในเมนู
การทำเมนูจำนวนมากไม่จำเป็นว่าจะเป็นสิ่งที่ดีเสมอ ดังนั้นฉันจึงถามความเห็นของเฮเลนและเฮเลน่าเพื่อให้เมนูลดลง
ในขณะที่การเตรียมร้านคืบหน้าอย่างต่อเนื่อง คุณเมอร์รินและลูกสาวของเธอที่เดินทางจากเมืองหลวงก็มาถึง
หลังจากที่มาถึง คุณเมอร์รินก็มุ่งหน้ามาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่พวกเรานัดเจอกัน
 
「คุณยูนะ คุณมาอยู่ที่นี่แล้วหรอคะ」
 
ฉันไม่สามารถบอกพวกเธอได้ว่าฉันกลับมาโดยใช้เกตเคลื่อนย้ายของคุณหมี
 
「ใช่ ฉันมาถึงก่อนเธอนิดหน่อยน่ะ」
 
ดูเหมือนทั้งสองคนจะเหนื่องจากการเดินทางที่ยาวนาน ความเหนื่อยล้าของพวกเธอแสดงออกมาอย่างชัดเจน
 
「วันนี้เธอจะทำอะไรต่อไปหรอ?」
「พวกเราเหนื่อยกันมากเลยค่ะ ดังนั้นพวกเราเลยว่าจะหาโรงแรมพักผ่อน」
「ไม่ต้องห่วง ฉันเตรียมที่อยู่สำหรับพวกเธอสองคนเสร็จแล้วล่ะ」
「นั่นช่วยพวกเราได้มากเลยค่ะ พวกเราหมดแรงจากการเดินทางแล้ว」
 
ฉันพาทั้งสองคนออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
 
「คุณยูนะ พวกเรากำลังจะไปที่ไหนหรอคะ?」
「อ่า คุณเมอร์รินช่วยหยุดพูดกับฉันแบบสุภาพทีเถอะนะ」
 
ฉันไม่คุ้นเลยที่ถูกเติมคำว่า "คุณ" จากคนที่มีอายุมากกว่า
 
「ถ้างั้นให้ฉันเรียกว่ายูนะจังจะได้มั้ยจ๊ะ?」
「ได้สิ ช่วยใช้คำนั้นแทนทีนะ พวกเรามาถึงที่ทำงานของคุณเมอร์รินต่อจากนี้แล้วล่ะ ที่นี่มีห้องว่างอยู่หลายห้องเลย ฉันคิดว่าคุณน่าจะอาศัยอยู่ที่นี่ได้」
「ขอบคุณเธอมากนะจ๊ะ」
「ไม่มีปัญหา ฉันทำให้คุณต้องมาที่นี่อย่างไม่มีเหตุผลนี่นา」
 
และแล้วพวกเราก็มาถึงร้าน(?)
คุณเมอร์รินและคุณคารินแข็งเป็นน้ำแข็ง
 
「ยูนะจัง นี่มันคฤหาสน์ไม่ใช่หรอจ๊ะ?」
 
ข้างหน้าของพวกเธอคือคฤหาสน์ที่กำลังจะถูกใช้เป็นร้านค้า
 
「ในอดีตน่ะ ตอนนี้มันคือร้านของฉันและเป็นที่ทำงานของคุณเมอร์รอนและคนอื่นๆ」
「ร้าน? เธบอกว่าพวกเราจะขายขนมปังกันที่นี่หรอจ๊ะ?」
「ตอนนี้มันกำลังอยู่ในระหว่างปรับปรุงน่ะ」
 
ตอนนี้ยังไม่มีป้ายหรือชื่อของร้านเลย
เพราะว่าฉันอยากจะคิดมันกับทุกๆคน
คาเฟ่ ร้านน้ำชา ร้านขนมปัง ร้านพิซซ่า หรือร้านพุดดิ้งดีนะ?(TL: ท่อนนี้มันห้วนๆงงๆไม่รู้จะดำน้ำยังไง555)
ในสถานการณ์เช่นนี้ทำให้ฉันไม่สามารถตัดสินใจด้วยตัวเองได้
 
「ต้องทำขนมปังในที่อย่างนี้…」
「ฉันจะอธิบายเรื่องร้านในวันพรุ่งนี้นะ วันนี้พักผ่อนก่อนเถอะ」
 
ฉันพาทั้งสองคนเข้ามาข้างในร้าน
 
「สุดยอด!」
「เอ่อ พวกเราจะขายขนมปังกันที่นี่หรอคะ?」
 
ทั้งสองคนมองไปที่พื้นที่ทำความสะอาดเสร็จแล้ว
 
「ที่ชั้นแรกนี้จะใช้เป็นร้านน่ะ ดังนั้นใช้ห้องที่ชั้นสองได้ตามสบายเลย」
 
แล้วพวกเราก็ขึ้นไปดูที่ชั้นสอง
เมื่อขึ้นบันไดขึ้นมาก็พบกับห้องที่มีอยู่มากมาย
 
「ฉันไม่ขัดข้องหรอกนะ แต่จะให้พวกเราอยู่ที่นี่จริงๆหรอจ๊ะ?」
「มันก็ดีแล้วไม่ใช่หรอที่อยู่ใกล้กับที่ทำงานน่ะ?」
 
ฉันพาทั้งสองคนมาที่ห้องที่อยู่ลึกที่สุดในชั้นสอง
มันไม่มีเครื่องประดับอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ แต่มันก็เป็นห้องที่สวยทีเดียว
เพราะว่ามันเคยเป็นห้องของขุนนางรึเปล่านะ? กรอบหน้าต่างทำออกมาได้หรูหรามาก
 
「เดี๋ยวตอนนี้ฉันจะเอาสัมภาระที่เอามาจากเมืองหลวงออกมาให้ บอกฉันทีนะถ้ามีของอะไรอยากวางตรงไหนเป็นพิเศษ」
 
ฉันจัดการดึงเอาเตียง ตู้เสื้อผ้าออกมา
 
「ดูแล้วมันไม่ค่อยเข้ากับห้องเลย…」
 
วอลล์เปเปอร์ พื้นและผ้าม่านถูกประดับอย่างสวยงาม…
แต่เตียงและอย่างอื่นที่ฉันเอาออกมามันเป็นของใช้สำหรับสามัญชน
เตียงขนาดเล็กและตู้เสื้อผ้าโทรมๆ
แล้วก็มีโต๊ะเล็กๆที่ตั้งเด่นอยู่ในห้องขนาดใหญ่
มันทำให้เกิดความรู้สึกขัดๆ
 
「คุณอยากให้ฉันซื้อเฟอร์นิเจอร์ของขุนนางมาสักหน่อยมั้ย?」
「มันไม่เหมาะกับพวกเราหรอกจ้ะ」
「ที่สำคัญกว่านั้น ฉันจะสามารถนอนหลับในห้องใหญ่อย่างนี้ได้หรอคะเนี่ย?」
 
คุณคาร์รินบ่นขึ้นมาเบาๆ
 
「แล้วก็ตรงนี้มีห้องอาบน้ำ ใช้มันได้ตามสบายเลยนะมันทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ถ้าคุณต้องการอะไรอีกบอกฉันได้เลยนะ」
「ไม่มีอะไรแล้วล่ะ เท่านี้ก็พอแล้วจ้ะ」
「ฉันก็เหมือนกันค่ะ」
「แล้วฉันจะพาพวกเด็กๆที่จะมาช่วยงานที่ร้านมาวันพรุ่งนี้นะ วันนี้พักผ่อนก่อนเถอะ」
 
วันถัดมา ฉันไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้วพาเด็กๆหกคนที่จะช่วยงานในร้านมา
พวกเด็กๆเคยมาที่ร้านหลายครั้งแล้ว
พวกเด็กๆมาช่วยจัดการวัชพืชและตัดกิ่งไม้ในสวน
ห้องที่ชั้นสองก็ได้เด็กๆพวกนี้ช่วยทำความสะอาดเช่นกัน
ตอนที่พวกเรามาถึงร้าน กลิ่นของขนมปังอบใหม่น่าอร่อยก็ลอยฟุ้งมาในอากาศ
พวกเราเข้ามาข้างในร้านแล้วตรงไปที่ห้องครัว พวกเราเห็นคุณเมอร์รินและคุณคาร์รินกำลังอบขนมปังกันอยู่
ถ้าฉันรู้ว่าพวกเธอกำลังทำมันอยู่ ฉันจะได้ไม่กินอาหารเช้าก่อนที่จะมาที่นี่…
 
「สวัสดี」
「คุณยูนะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ」
 
คุณคาร์รินมาทักทายฉัน
คุณเมอร์รินกำลังดูขนมปังที่กำลังอบอยู่
 
「เมื่อคืนหลับสบายมั้ย?」
「ค่ะ เมื่อวานฉันเหนื่อยมาก พอหัวถึงหมอนก็หลับเลยค่ะ」
「ดีแล้วล่ะ」
 
คุณเมอร์รินก็กำลังเดินมาเช่นกัน
 
「ยูนะจัง อรุณสวัสดิ์จ้ะ」
「คุณอบขนมปังเสร็จแล้วหรอ?」
「ฉันอยากจะรู้วิธีใช้เตาอบน่ะจ้ะ ฉันมีส่วนผสมทำขนมปังอยู่นิดหน่อย ฉันเลยลองใช้มันนิดหน่อยเมื่อคืนน่ะจ้ะน่ะจ้ะ」
 
สุดท้ายเมื่อคืนเธอก็ตรวจสอบทุกอย่างหลังจากที่ฉันออกไปสินะ?
 
「แล้วเตาอบหินเป็นยังไงบ้าง? ถ้าเกิดมันยังมีอะไรใช้ไม่ได้บอกฉันเลยนะ」
「ไม่มีปัญหาเลยจ้ะ เตาหินดีมากเลย ฉันเลยลองอบขนมปังเพื่อฝึกใช้และดูความแปรผันของเตาน่ะจ้ะ」
「ความแปรผันของเตา?」
「วิธีการกระจายความร้อน หรือเวลาที่ทำให้เตาร้อนน่ะจ้ะ ฉันเปลี่ยนวิธีการอบขนมปังตามความแปรผันของเตาอบนั้นๆน่ะจ้ะ」
 
มืออาชีพเขาทำกันอย่างนี้สินะ
เทียบกันฉันแล้ว ฉันไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักตอนที่ฉันอบพิซซ่า
ทุกอย่างจึงออกมาแบบสุ่ม
นั่นจึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอทำขนมปังออกมาอร่อย
 
「เด็กพวกนี้คือเด็กๆที่จะมาช่วยฉันในร้านใช่มั้ยจ๊ะ?」
 
เธอมองไปที่เด็กๆที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังฉัน
พวกเด็กๆเดินออกมาข้างหน้าแล้วพูดทักทายพวกเธอ
 
「คุณช่วยสอนวิธีการทำขนมปังให้กับเด็กๆพวกนี้ทีได้มั้ย? แต่ถ้าคุณไม่อยากสอนก็ไม่เป็นไร」
「ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เธอเองก็สอนวิธีทำพุดดิ้งให้ฉันเหมือนกัน ดังนั้นฉันไม่ทำอะไรหยาบคายอย่างการปฎิเสธที่จะสอนพวกเด็กๆหรอกจ้ะ」
「เดี๋ยวพวกเธอทุกคนจะเรียนวิธีอบขนมปังกันในเช้านี้เลยนะจ๊ะ แล้วพวกเธอจะเอาขนมปังที่พวกเธออบกลับไปให้เพื่อนๆที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ได้นะจ๊ะ」
 
พวกเด็กๆตอบอย่างขยันขันแข็ง



NEKOPOST.NET