[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 75 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.75 - คุณหมีซื้อร้าน


ในที่สุดฉันก็ได้กลับมายังบ้านคุณหมีที่เมืองคริโมเนียหลังจากที่ไม่ได้กลับมาซะนาน
ครั้งสุดท้ายที่ฉันมาที่นี่ ฉันต้องกลับไปเมืองหลวงทันทีหลังจากได้ไข่มาเพื่อทำพุดดิ้ง
ดังนั้นฉันจึงรู้สึกว่าไม่ได้กลับมาซะนาน
 
「พี่ยูนะ มันสนุกจริงๆเลยนะคะพี่ว่าอย่างนั้นมั้ย?」
「ฉันดีใจที่เธอคิดอย่างนั้นนะ เพราะฉันมีเกตเคลื่อนย้าย ดังนั้นพวกเราจะไปที่นั่นเมื่อไหร่ก็ได้ที่อยาก」
「ค่ะ แต่ครั้งถัดไปหนูอยากจะไปด้วยกันทั้งครอบครัวค่ะ」
「ฉันเข้าใจแล้ว แต่อย่าบอกใครเรื่องเกตนี้นะ โอเคมั้ย?」
「ค่ะ」
 
ฟีนี่กลับไปที่บ้านของเธอ ดังนั้นพวกเราจึงแยกทางกัน
ฉันออกจากบ้านคุณหมีเพื่อบอกทุกคนที่ช่วยดูแลฉันว่าฉันกลับมาแล้ว
ที่แรกที่ฉันไปก็คือกิลด์นักผจญภัย
 
「คุณยูนะ คุณกลับมาแล้วหรอคะ?」
「ใช่ฉันกลับมาแล้ว」
「แต่งานฉลองวันเกิดของพระราชามันเมื่อวานไม่ใช่หรอคะ?」
「เรื่องนั้นมัน…」
「คุณอัญเชิญสัตว์มาทำให้เดินทางได้ไวสินะคะ」
「ยังไงก็เถอะ อ่ะนี่ของฝาก」
 
ฉันซื้อเครื่องประดับที่กำลังเป็นที่นิยมในเมืองหลวงมาให้
 
「เครื่องประดับ? ขอบคุณมากเลยนะคะ」
 
เพราะว่าฉันไม่รู้เรื่องแฟร์ชั่นในโลกนี้ว่าชอบอะไรกัน ฉันเลยซื้อชิ้นที่คนขายแนะนำ แต่พอเห็นเธอทำหน้ามีความสุข ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีปัญหาสินะ
 
「แล้วกิลด์มาสเตอร์อยู่แถวนี้มั้ย?」
「ค่ะ กรุณารอซักครู่นะคะ」
 
เฮเลนเดินไปเรียกกิลด์มาสเตอร์
เมื่อเธอกลับมา ฉันก็ถูกบอกให้เข้าไปข้างใน
 
「โอ้ เธอกลับมาแล้วสินะ ไวจริงๆเลย」
「เอ้านี่ของฝาก」
 
ฉันเอาอาหารที่ฉันสุ่มซื้อออกมา
 
「อ้อ แล้วก็ขอบคุณสำหรับจดหมายแนะนำนะ」
「มันช่วยได้รึ?」
「ฉันมีปัญหานิดหน่อยก่อนที่ฉันจะให้จดหมายแนะนำกับกิลด์มาสเตอร์ที่เมืองหลวง ทำให้หลังจากนั้นฉันได้รับความช่วยเหลือจากเธอเยอะมากเลย」
「ดีแล้วที่มันช่วยเธอได้ แล้วเธอจะทำอะไรต่อไปหรอ?」
「อืมมม...ก็ขึ้นอยู่กับกิลด์การค้านะ」
「เธอวางแผนจะทำอะไรรึ?」
「ฉันวางแผนจะเปิดร้านค้าน่ะ」
「ร้านค้า...แต่เธอเป็นนักผจญภัยไม่ใช่หรอ? หรือว่าเธอจะเลิกเป็นนักผจญภัย?」
「ร้านค้าจะถูกบริหารโดยคนอื่นน่ะ ฉันแค่สนับสนุนเรื่องส่วนผสมกับเงินเท่านั้นเอง ด้วยวิธีนี้จะทำให้ฉันสามารถกินอะไรก็ได้ที่ฉันอยากกินตอนไหนก็ได้」
「เธอเปิดร้านเพื่อเรื่องแค่นี้หรอ?」
「ฉันคิดว่ามันเป็นเหตุผลที่สามารถยอมรับได้นะ」
 
ดูเหมือนกิลด์มาสเตอร์จะยอมแพ้ที่จะทำความเข้าใจฉัน ฉันจึงเมินเขาและเดินไปกิลด์การค้า
ตอนที่ฉันมาถึงที่กิลด์การค้า คุณมายรีนที่สังเกตเห็นฉันก็ตะโกนเรียกชื่อฉันจาดเคาน์เตอร์
 
「คุณยูนะคะ!」
「ช่วยอย่าตะโกนชื่อคนอื่นด้วยเสียงดังอย่างนั้นจะได้มั้ย」
「ก็มันช่วยไม่ได้นี่คะ」
「เอ้านี่ของฝาก」
 
มันไม่เหมือนกับที่ให้เฮเลน แต่มันก็เป็นเครื่องประดับเหมือนกัน
 
「ขอบคุณมากนะคะ」
「แล้วตอนนี้เรื่องร้านไปถึงไหนแล้ว? หาที่ดีๆได้บ้างมั้ย?」
「ค่ะ มีที่ดีๆอยู่ ที่เหลือก็แค่เรื่องเงิน」
「แล้วมันราคาเท่าไหร่?」
「ประมาณนี้ค่ะ」
「นั่นมันไม่แพงไปหน่อยหรอ?」
 
ราคาของมันแพงกว่าที่ดินขอบบ้านคุณหมีประมาณสิบเท่า
หลังจากที่ฉันสร้างเกตเคลื่อนย้ายได้แล้วฉันก็ซื้อที่ดินที่ฉันเช่าบ้านคุณหมีมา
 
「ตึกที่อยู่ที่นั่นมันค่อนข้างใหญ่น่ะค่ะ」
「ฉันไม่คิดว่าฉันจะต้องการตึกขนาดใหญ่นะ」
「คุณพูดอะไรกันคะ! นั่นมันพุดดิ้งเลยนะคะ! มันไม่ดีแน่ถ้ามันไม่มีขนาดใหญ่!」
 
เธอตะโกนใส่ฉันที่อยู่โต๊ะแผนกต้อนรับด้วยเสียงดัง
 
「อย่างนั้นหรอ?」
「ใช่ค่ะ ตอนนี้ไปดูมันก่อนเถอะค่ะ แล้วคุณค่อยตัดสินใจหลังจากนั้น」
 
นั่นเป็นเหตุให้พวกเราต้องไปดูร้านที่ฉันคิดจะซื้อ…
 
「ร้านค้า?」
 
ในมุมมองของฉัน ฉันเห็นคฤหาสน์
ถึงมันจะเล็กแต่มันคือคฤหาสแน่นอน
 
「ฉันขอให้หาร้านค้านะ…」
 
ฉันคิดแค่ว่าจะทำร้านที่คุณสามารถซื้ออาหารขยะได้แค่นั้น
แต่ที่อยู่ข้างหน้าฉันมันคฤหาสน์ชัดๆ
 
「ถ้าคุณเปลี่ยนมันเป็นร้านอาหารมันจะเยี่ยมมากเลยค่ะ มันเป็นคฤหาสดังนั้นมันต้องมีห้องครัวอย่างแน่นอน แล้วยังสามาถให้คนจำนวนมากเข้าไปข้างในได้ ดังนั้นจึงไม่สร้างปัญหาให้คนป่านไปผ่านมาแน่นอนค่ะ」
「ใช่ แต่…」
「ยังไงก็เถอะ เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ」
 
นำโดยคุณมายรีน ฉันเข้าไปข้างในคฤหาสน์
หลังจากเปิดประตูแล้วเข้าไปในบ้าน มีบันไดขนาดใหญ่และมีพื้นที่ว่างอยู่รอบๆ
 
「คุณสามารถจัดโต๊ะและเก้าอี้ที่ชั้นนี้ได้」
「แล้วที่ชั้นสองล่ะ?」
「ที่ชั้นสองมีอยู่สี่ห้องค่ะ ฉันคิดว่าคุณสามารถทำให้มันเป็นห้องส่วนตัวสำหรับคู่รักหรือคนที่ต้องการได้ค่ะ」
「แล้วห้องครัวล่ะ?」
「มันอยู่ข้างในนี้ค่ะ มันมีอยู่หลายห้องที่ชั้นหนึ่ง ดีงนั้นคุณสามารถใช้พื้นที่เหล่านี้เก็บวัตถุดิบได้ค่ะ」
 
ที่ฉันคิดไว้ในหัว
ฉันจะทำระบบที่ลูกค้าต้องจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ก่อน แล้วถึงจะได้รับอาหาร
หรือไม่ก็เปลี่ยนเป็นระบบที่ลูกค้าจ่ายเงินหลังจากทานเสร็จ
ถ้าฉันใช้ไอเดียแรก ฉันต้องสร้างเคาน์เตอร์ใกล้กับห้องครัว และลูกค้าก็สามารถนั่งตรงไหนก็ได้ที่เขาต้องการ
ถ้าเป็นอย่างหลัง ฉันต้องวางเคาน์เตอร์ไว้ที่ทางเข้า
นอกจากนี้ยังจำเป็นต้องบันทึกของที่พวกเขากิน หรือใบเสร็จรับเงิน
มันยากที่จะให้พวกเด็กๆที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทำมัน
คิดดูแล้วจ่ายเงินล่วงหน้าน่าจะเป็นระบบการทำงานที่ดีกว่า
 
「เป็นยังไงบ้างคะ? ถ้าคุณคิดว่ามันใหญ่เกินไปฉันจะหาที่อื่นให้ค่ะ」
 
ฉันมีเงินที่เอามาจากญี่ปุ่น แล้วก็เงินที่ฉันได้รับจากการจับโจร
 
「ฉันจะซื้อ จะเป็นอะไรมั้ยถ้าฉันจ่ายเงินทีหลัง?」
「ค่ะ ไม่มีปัญหา ค่าปรับปรุง ทำความสะอาด โต๊ะเก้าอี้จะถูกรวมเข้าไปเลยนะคะ」
 
หลังจากฉันแยกกับคุณมายรีน ฉันก็ไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
พวกเด็กๆรีบวิ่งมาเมื่อพวกเขาเห็นฉัน
มันเหมือนกับทุกครั้ง เป็นเด็กๆที่สุขภาพดีอะไรอย่างนี้
เด็กบางคนในกลุ่มเป็นเด็กที่ฉันจำได้ว่าไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ฉันคงจะคิดไปเอง?
ฉันเอาผลไม้ที่ฉันซื้อมาจากเมืองหลวงให้พวกเด็กๆที่กำลังรายล้อมอยู่รอบๆฉัน
มันเป็นผลไที่ฉันไม่เคยเห็นในเมืองนี้
ตอนที่ฉันลองกินมันหนึ่งลูก มันมีรสหวานอมเปรี้ยว เหมือนกับแอปเปิ้ล
พวกเด็กๆมีความสุขและแบ่งมันกับคนอื่นๆ
พวกเด็กๆขอบคุณฉันแล้วไปที่โรงอาหาร
 
「คุณยูนะ กลับมาแล้วหรอจ๊ะ?」
 
เพราะที่หน้าทางเข้ามีเสียงดังเอะอะ คุณผ.อ.เลยออกมาดู
 
「ฉันพึ่งกลับมาวันนี้เอง คุณผ.อ.พวกเด็กๆเป็นยังไงบ้าง?」
「พวกเขาสบายดีจ้ะ ต้องขอบคุณคุณยูนะ พวกเด็กๆกินอิ่มนอนหลับสบายแล้วก็ทำงานกันอย่างเต็มที่ด้วยจ้ะ」
 
มันเป็นเรื่องที่ดี
 
「ฉันมีงานใหม่ให้พวกเด็กๆทำจะได้มั้ย?」
「งานเกี่ยวกับอะไรหรือจ๊ะ?」
「ฉันคิดว่าเราสามารถเรียกมันว่าคาเฟ่ได้ อาหารหลักที่พวกเราจะขายคือขนมปัง เนื้อวูล์ฟด้วยเช่นกัน แล้วก็มีพุดดิ้งที่ฉันทำก่อนหน้านี้ และพิซซ่า ฉันคิดว่าอาจจะเพิ่มเมนูหลังจากนี้น่ะ นั่นเป็นเหตุผลที่ถ้าเกิดว่ามีพวกเด็กๆที่ชอบทำอาหารหรือดูแลแขก ฉันก็อยากจะให้พวกเขามาทำงานในคาเฟ่ของฉัน」
「คุณต้องการเด็กๆซักกี่คนจ๊ะ?」
「ฉันอยากได้เชฟและพนักงานเสริฟอย่างละประมาณสามคน ฉันคิดว่าหกคนน่าจะกำลังดี แน่นอนพวกเราจะให้พวกเด็กๆผลัดเปลี่ยนกันบ้างเพื่อจะได้เด็กๆเรียนรู้งานที่แตกต่างกัน」
「ฉันเข้าใจแล้วจ้ะ เดี๋ยวฉันจะเรียกพวกเด็กๆและถามดูนะจ๊ะ」
 
ตอนที่พวกเราเข้ามาในโรงอาหาร พวกเราก็เห็นพวกเด็กๆกำลังนั่งกินผลไกันอย่างมีความสุข
 
「พวกเธอกินกันต่อไปนะจ๊ะ แต่ก็ฟังฉันด้วย」
 
พวกเด็กๆจ้องมองมาที่คุณผ.อ.
พวกเขาเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กดีได้ต้องขอบคุณเธอเช่นกัน
 
「คุณยูนะอยากจะเปิดคาเฟ่น่ะจ้ะ ด้วยเหตนี้เธอเลยอยากให้เด็กๆประมาณหกคนไปช่วยเธอ มีใครอยากจะไปช่วยเธอบ้างจ๊ะ?」
「จะให้พวกเราทำอะไรหรอคะ?」
「งานหลักก็คือทำขนมปังแล้วก็พุดดิ้งด้วย」
「หนู! หนูจะทำค่ะ!」
「หนูด้วย!」
「แล้วก็ผม!」
「ฉันบอกไว้ก่อนนะว่าพุดดิ้งเป็นสิ่งที่พวกเราจะขาย พวกเธอไม่สามารถกินเองได้นะ」
「เอ๋~…」
「มันก็ชัดเจนอยู่แล้วนี่!」
「แล้วฉันจะให้พวกเธอดูแลลูกค้าและจัดการเงิน ดังนั้นฉันเลยอยากจะได้เด็กที่สามารถอ่านเขียนและคิดเลขได้ด้วยน่ะ」
「เอ๋~…」
「หนูสามารถอ่านออกเขียนได้แล้วก็คิดเลขเป็นค่ะ หนูอยากจะทำ」
「ผมก็ทำได้ครับ!」
「หนูมีปัญหาเรื่องคิดเลขนิดหน่อย แต่หนูอยากจะทำด้วยค่ะ」
「หนูก็อยากทำอาหารค่ะ」
 
มือนึงถูกยกขึ้นมาหลังจากคนอื่น
ฉันตัดสินใจเลือกเด็กหกคนแรกจากเด็กที่ยกมือทั้งหมด
เป็นเด็กผู้หญิงสี่คน ผู้ชายสองคน
คนที่แก่ที่สุดเป็นเด็กผู้หญิงที่ชื่อไมล์อายุ 13
ฉันตัดสินใจให้เธอเป็นผู้จัดการ
 
「แต่จำนวนค๊อกเกอร์จะต้องเพิ่มขึ้นด้วย ฉันเอาเด็กๆไปหกคนจะดีจริงๆหรอ?」
「เกี่ยวกับเรื่องนั้น ตอยที่คุณยูนะไปที่เมืองหลวง จำนวนเด็กๆในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็เพิ่มขึ้น ฉันขอโทษนะจ๊ะ」
 
คุณผ.อ.ก้มศีรษะของเธอลง
ฉันว่าแล้วว่าทำไมฉันถึงเห็นเด็กที่ฉันจำไม่ได้
 
「คุณไม่จำเป็นต้องกังวลหรอก เพราะคุณช่วยดูแลพวกนั้นนี่นา แล้วคุณก็ไม่สามารถขับใล่พวกเด็กๆที่มาขอพึ่งพาสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าออกไปได้ใช่มั้ยล่ะ?」
「ขอบคุณคุณมากนะจ๊ะ」
「นอกจากนี้ ถึงพวกเด็กๆจะเพิ่มขึ้นแต่พวกเด็กๆก็ไม่ได้เห็นแก่ตัวใช่มั้ยล่ะ」
「นั่นเพราะว่าลิซและกอลเข้มงวดกับพวกเขานะจ้ะ」
 
ลิซคือเด็กสาวที่ทำหน้าที่เหมือนเป็นผู้ช่วยคุณผ.อ.
กอลเป็นเด็กผู้ชายในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอายุ 15 ปี
ลิซดูแลเด็กผู้หญิง ส่วนกอลดูแลเด็กผู้ชาย
ดูเหมือนทั้งสองคนจะคอยช่วยพวกเด็กๆทำงาน
มันเป็นเรื่องที่ดีที่ทำให้งานที่ฉันต้งทำน้อยลง
ในวันนั้น ฉันสอนเด็กๆหกคนทำพุดดิ้งและพิซซ่า นั่นทำให้พวกตัดสินใจกินพิซซ่ากันในเย็นวันนั้น



NEKOPOST.NET