[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 74 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.74 - คุณหมีกลับเมืองคริโมเนีย


 
มาถึงวันพิธีฉลองวันเกิด ฉันกำลังรอคุณเอลเลนอเพื่อเอาพุดดิ้งเข้าไปในปราสาท
อย่างที่คิด ดูเหมือนวันนี้มีคนเข้าออกปราสาทเป็นจำนวนมาก ทำให้ฉันไม่สามารถเข้าไปเองได้ถึงแม้ฉันจะมีใบอนุญาติ
ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจที่จะเข้าไปพร้อมกับคุณเอลเลนอ
 
「ฟีน่าเธอจะไม่เข้าไปจริงๆหรอ?」
「ค่ะ หนูจะอยู่ดูมันที่บ้านค่ะ」
 
ตั้งแต่ที่พวกเราเจอเจ้าหญิงโฟรร่าตอนที่พวกเราเข้าไปเที่ยวชมปราสาท ดูเหมือนมันจะกลายเป็นแผลใจของเธอไปซะแล้ว ถึงความจริงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอเลยก็เถอะ แค่ฟีน่าเห็นพวกเชื้อพระวงศ์ก็ตัวแข็งเป็นหินแล้ว
ฉันไม่อยากบังคับเธอ ดังนั้นฉันจึงไปปราสาทคนเดียว
 
「โอเค ฉันจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุดที่ทำได้นะ」
 
ฉันตัดสินใจไปปราสาทคนเดียว
ฉันรอให้คุณเอลเลนอมาหาที่บ้านคุณหมี
 
「สวัสดีจ้ะ」
「อรุณสวัสดิ์」
「หุหุ ฉันล่ะอยากเห็นหน้าของทุกคนตอนที่กินพุดดิ้งจริงๆเลยจ้ะ!」
 
คุณเอลเลนอกำลังยิ้มอย่างชั่วร้าย!
 
「ห้ามบอกใครว่าฉันเป็นคนทำมันขึ้นมาเด็ดขาดนะ!」
「ฉันรู้แล้วจ้ะ! ฝ่าบาทนี่คิดอะไรได้น่าสนใจจริงๆเลยนะจ๊ะ!」
「ถึงแม้จะทำให้คนอื่นจะเดือดร้อนก็เถอะ…」
「หุหุ นั่นก็จริงนะจ๊ะ แต่คนดูอย่างฉันรู้สึกสนุกมากเลยจ้ะ」
 
ตอนที่พวกเรามาถึงที่ปราสาท พวเราเห็นรถม้าที่น่าจะเป็นของขุนนางกำลังเข้าไปในปราสาท
รถพวกนั้นทุกคันถูกประดับอย่างสวยงาม
หลังจากเห็นรถพวกนั้นทำให้ฉันอยากจะหนีออกมา ถึงฉันจะไม่ใช่ฟีน่าก็เถอะ
ถ้าจะให้อธิบาย มันอารมณ์เหมือนกับคุณไปงานแต่งของเพื่อนสนิทคุณด้วยรถเมย์หรือรถไฟ แล้วเมื่อคุณมาถึงก็ถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คนที่มาด้วยรถหรูราคาแพง…
ฉันแค่เอาพุดดิ้งมาส่ง ไม่ได้เข้าร่วมงานดังนั้นมันน่าจะไม่เป็นไร
ตอนที่พวกเราเข้ามาในปราสาท ฉันก็ถูกพามาที่ห้องว่างๆ
ภายในห้องมีตู้เย็นถูกติดตั้งไว้อยู่
 
「ช่วยเอาพุดดิ้งใส่เข้าไปในตู้เย็นทีนะจ๊ะ」
 
ฉันเอาพุดดิ้งออกมาจากกระเป๋าคุณหมีแล้วใส่มันเข้าไปในตู้เย็น
 
「มันดูน่าอร่อยมากเลยนะจ๊ะ」
「คุณห้ามกินมันนะ!」
「ถ้าฉันไม่กินตอนนี้ พอยูนะจังกลับเมืองฉันก็อดกินสิจ๊ะ」
「ไว้ตอนที่ฉันจะกลับ ฉันจะทำมันไว้ให้คุณ」
「ไว้ตอนที่ลูกสาวฉันหยุด ฉันจะไปพร้อมกับเธอก็แล้วกันนะจ๊ะ」
 
ตอนนั้นร้านก็คงจะเปิดแล้ว คงจะดีถ้าให้เธอไปที่นั่น
 
「เอาล่ะ ฉันจะกลับแล้ว」
「เธอจะไม่เข้าร่วมปาตี้จริงๆหรอจ๊ะ? ฉันเตรียมชุดปาร์ตี้ของเธอไว้ให้แล้วนะจ๊ะ」
「ฟีน่ารอฉันอยู่ที่บ้านคนเดียว ฉันต้องกลับแล้วหละ」
「มันจะดีมากเลยนะจ๊ะถ้าเกิดว่าฟีน่าจังเข้าร่วมด้วย…」
「งานปาร์ตี้ฉลองวันเกิดของพระราชาสูงส่งเกินกว่าที่พวกเราจะเข้าร่วมด้วย」
「จริงหรอจ๊ะ? ฮีโร่ที่ฆ่ามอนสเตอร์ทั้งหมดกับเพื่อนของเธอต้องไม่มีปัญหาแน่นอนจ้ะ!」
「ฉันไม่อยากจะเป็นฮีโร่ ดังนั้นฉันขอปฏิเสธข้อเสนอของคุณ」
 
ตอนที่ฉันกลับถึงบ้านคุณหมี ฟีน่าก็อยู่บ้านเพียงคนเดียว
 
「สองคนนั้นหายไปไหนแล้ว?」
「พวกเธอไปดูพาเหรดค่ะ」
「แล้วเธอไม่ไปด้วยหรอ?」
「พวกเธอก็ชวนหนูเหมือนกันค่ะ แต่พี่ยูนะบอกว่าพี่จะรีบกลับมา ก็เลย…」
 
เธอพูดบางอย่างออกมาทำให้ฉันรู้สึกมีความสุข
 
「เอาล่ะ ไปดูขบวนพาเหรดกันเถอะ」
「แต่ถ้าพวกเราไปกันตอนนี้ คนก็คงจะเต็มแล้วล่ะค่ะ…」
「ไม่มีปัญหา พวกเรามีที่นั่งพิเศษอยู่」
 
ตอนที่พวกเรามาถึงถนนหลัก ที่นั่นมีคนมาชุมนุมกันเป็นจำนวนมากอย่างที่ฟีน่าพูด ทำให้พวกเราไม่สามารถเห็นขบวนพาเหรดได้
 
「พี่ยูนะคะ นี่มัน…」
「มันไม่ดีหรอ? จับฉันให้แน่นๆนะ ไม่เป็นไรหรอก」
 
ฉันกอดฟีน่าแล้วกระโดดขึ้นไป
พวกเรามาอยู่บนหลังคา
ที่ตรงนี้สูงกว่าสิ่งปลูกสร้างอื่นรอบๆ
 
「เราสามารถเห็นได้ชัดเจนจากตรงนี้」
 
ข้างล่างของพวกเราเต็มไปด้วยผู้คน
พวกเขามารวมตัวกันเพื่อชมพระราชา
ดูแล้วมันเหมือนกับกำลังดูดาราเลย?
เหมือนกับพาเหรดของทีมเบสบอลมืออาชีพที่ชนะทัวนาเม้น?
 
「ฟีน่าดูคนข้างล่างสิเหมือนกับขยะเลย」
「พี่ยูนะคะ…」
 
เธอมองมาที่ฉันอย่างเย็นชา
ฉันทำเป็นเมินสายตานั้นแล้วเอาอาหารที่ฉันซื้อมาก่อนหน้านี้ออกมา
หลังจากที่กินดื่มไปในขณะที่ดูวิวของเมืองหลวงอยู่บนหลังคาไปได้สักพัก ในที่สุดขบวนพาเหรดก็มาถึง
อัศวินขี่ม้านำอยู่ข้างหน้าขบวน
พวกนั้นถือหอกและดาบอย่างสง่างาม
เหล่านักดนตรีเดินมาข้างหลังอัศวิน
นักดนตรีในขบวนพาเหรดของพระราชาเป่าเพลงออกมาไพเราะมากจนสามารถทำให้ดอกไม้บานได้
มีรถม้าขนาดใหญ่ตามนักดนตรีมา และบนนั้นมีพระราชากับผู้หญิงคนนึงยืนอยู่บนนั้น
หรือว่าเธอคือราชินี?
เธอเป็นคนที่สวยมาก
ต้องขอบคุณที่ทั้งพ่อและแม่หน้าตาดีทำให้ลูกที่เกิดมาอย่างเจ้าหญิงโฟรร่าหน้าตางดงาม
ยีนเป็นอะไรที่น่ากลัวจริงๆ
พระราชาโบกมือให้กับประชาชน และในขณะที่เขาเข้ามาใกล้พวกเรา เขาก็สังเกตเห็นฉันบนหลังคา
เข้าพูดบางอย่างกับราชานี แล้วเธอก็มองมาทางฉันและโบกมือให้
เขาพูดอะไรกับเธอกันนะ?
ฉันไม่สามารถทำเป็นเมินทั้งสองคนที่กำลังโบกมือให้ได้ ฉันเลยต้องโบกมือตอบ
พระราชาผ่านพวกเราไปอย่างไม่มีปัญหา
ดูเหมือนว่าขบวนพาเหรดจะแห่ไปรอบเมืองหลวงก่อนที่จะเข้าปราสาทในที่สุด
ในวันนั้น ที่เมืองหลวงมีเสียงดังจนถึงดึก ต้องขอบคุณประชาชนที่มาฉลองวันเกิดของพระราชาครบรอบ40 พรรษา
วันถัดมาหลังจากงานฉลองวันเกิดจบลง คุณมอร์รินและลูกสาวของเธอเริ่มออกเดินทางไปที่เมืองคริโมเนีย
ฉันไปทักทายคนที่ช่วยดูและฉันก่อนจะกลับเมือง
ที่แรกที่ฉันไปคือกิลด์นักผจญภัย
 
「ฉันอยากจะขอบคุณเธออีกครั้งที่เธอช่วยกำจัดมอนสเตอร์ให้ ยูนะจังฉันยินดีต้อนรับเธอเสมอนะจ๊ะ ตอนที่เธอกลับมาที่เมืองหลวงก็อย่าลืมแวะมาหาฉันนะจ๊ะ」
 
คุณซานย่าพูด
ต่อมาฉันไปที่บ้านโฟรชัวร์
 
「ยูนะ ฉันก็ได้เธอช่วยไว้เหมือนกัน ขอบคุณที่ช่วยดูแลลูกสาวของฉันนะ」
 
คริฟพูด
 
「คุณยูนะ คุณจะกลับแล้วหรอคะ?」
 
โนอาพูด
 
「คุณยูนะ ครั้งต่อถัดไปฉันจะขอประลองกับคุณใหม่จะได้มั้ยคะ?」
 
เชียพูด
 
「ยูนะจัง ถ้าคริฟทำอะไรแปลกๆละก็บอกฉันเลยนะจ๊ะ」
 
คุณเอลเลนอพูด
 
「ดิฉันจะทำสวนดอกไม้ให้บานก่อนที่คุณจะกลับมานะคะ」
 
ซูริริน่าพูด
พองานของคริฟในบ้านโฟรชัวร์เสร็จเมื่อไหร่เขาก็จะกลับเมืองพร้อมกับโนอา
เขาชวนฉันอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องมีฉันเป็นผู้คุ้มกันแล้ว ฉันจึงปฏิเสธไป
ที่ต่อไปบ้านของฟาเร็นแกร็ม
 
「ถ้าเธอมาที่เมืองของฉันเมื่อไหร่ก็อย่าลังเลที่จะมาหาฉันที่บ้านนะ ฉันยินดีต้อนรับเธอเสมอ」
 
คุณเกรนพูด
 
「หนูอยากจะบ๊ายบายกับคุณหมีคะ…」
 
มิสะพูด
เพราะเธอขอร้อง ฉันจึงอัญเชิญหมีออกมาให้เธออำลาพวกมัน
ที่สุดท้ายคือปราสาท
 
「เราอยากให้เธอเห็นหน้าของพวกขุนนางตอนที่กินพุดดิ้งจริงๆ!」
「อย่าบอกใครเรื่องฉันนะฝ่าบาท」
「มีหลายคนเลยล่ะที่โวยวายบอกว่าอยากจะได้ตัวเชฟคนนั้น」
 
พระราชาเริ่มหัวเราะ
 
「แล้วจะให้เราตอบแทนเธอเรื่องพุดดิ้งยังไง?」
 
อ่าฉันลืมไปเลย
ฉันก็ไม่ได้ขาดแคลนเงิน
 
「งั้น~ให้มันเป็นเหตุผลที่ไม่ให้ฝ่าบาทพูดเรื่องฉันกับคนอื่นแล้วกัน」
「อะไรกัน เธอไม่เชื่อใจเราหรอ?」
「ฉันไม่ได้ต้องการเงินทางอะไร และถ้าเจ้าหญิงโฟรร่าพูดเรื่องมัน ฝ่าบาทต้องใช้ความสามารถของฝ่าบาทหลอกล่อเธอ」
「เข้าใจแล้ว แล้วเธอจะไม่ไปหาโฟรร่ารึ?」
「ฉันจะกลับมาพร้อมกับพุดดิ้ง ถ้าเจอไปเธอตอนนี้ เธออาจจะร้องไห้ก็ได้」
 
ฉันรู้สึกไม่ดีเลยเวลาเห็นหน้าของเด็กตอนร้องไห้
 
「เราเข้าใจแล้ว เราเองก็อยากกินพุดดิ้งเหมือนกัน ดังนั้นช่วยรีบกลับมาหน่อยนะ」
 
ฉันบอกลาทุกคนที่ช่วยดูแลฉันที่เมืองหลวงเสร็จแล้ว ฉันจึงตัดสินใจกลับไปเมืองคริโมเนีย
ถึงฉันจะพูดอย่างนั้นแต่ฉันก็กลับมาได้ทุกเมื่อที่ฉันยาก



NEKOPOST.NET