[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 73 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.73 - คุณหมีได้รับขนมปัง | ตอนที่ 2


 
ในที่สุดพระราชาก็กลับไป
พวกขยะข้างนอกก็หายไปเช่นกัน แล้วความสงบก็กลับมาเยือน
แต่ก็มีบรรยากาศแปลกๆเกิดขึ้น…
 
「หืมม…มีอะไรอย่างนั้นหรอ?」
 
รู้สึกเหมือนสายตาที่พวกเธอจ้องมองฉันเปลี่ยนไป…
 
「ขอโทษนะคะ จริงๆแล้วคุณเป็นใครกันแน่คะคุณยูนะ? หรือว่าคุณเป็นขุนนาง?」
 
คุณมอร์รินถามฉันอย่างกลัวๆ
หรือว่าที่เธอกลัวเพราะเธอคืดว่าฉันคือขุนนาง?
 
「ผิดแล้ว ฉันก็แค่นักผจญภัยธรรมดาๆนั่นแหละ」
「แต่เมื่อครู่คุณพึ่งคุยอย่างใกล้ชิดกับพระราชา…」
「มันเป็นแค่ความโชคร้ายที่ทำให้ฉันต้องเจอกับเขา」
「แต่พระราชามาพบคุณถึงที่…」
「นั่นเพราะว่าเขาแค่อยากจะกินพุดดิ้งอีก」
「แต่…」
 
เป็นเรื่องยากที่จะโน้มน้าวให้พวกเธอเชื่อได้ และแม้แต่ฟีน่าก็เริ่มคิดว่าฉันเป็นขุนนาง…
พระราชาก่อปัญหาไม่เป็นเรื่องขึ้นมาแล้วสิ
จู่ๆเขาก็ปรากฏตัวต่อหน้าคนที่มีฐานะแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แล้วพูดว่าเขารู้จักคนๆนึงที่อยู่ในนี้ มันก็เป็นเรื่องปกติล่ะนะที่คนอื่นจะคิดว่าคนที่เขารู้จักต้องไม่ใช่คนทั่วไปด้วยแน่ๆ
มันเหมือนกันทั้งสองโลก
นักการเมืองจะรู้จักนักการเมืองหลายคน
หมอจะรู้จักหมอหลายคน
อาจารย์ก็จะรู้จักอาจารย์หลายคน
นักแสดงก็รู้จักนักแสดงหลายคน
แน่นอนว่านักเขียนก็ต้องรู้จักนักเขียนคนอื่น
ฮิคิโคโมริเองก็รู้จักฮิคิโคโมริคนอื่นเช่นกัน(แน่นอนว่าเจอกันในเกมส์)
ฉันแน่ใจว่าคนเราจะรู้จักคนอีกเยอะแยะที่มีอาชีพหรือความสนใจที่เหมือนกับตนเอง
 
「นี่! ฉันไม่ใช่ขุนนางหรือพวกเชื้อพระวงศ์อะไรหรอกนะ เชื่อสิฉันเป็นแค่คนธรรมดา!!」
 
ฉันหยุดเรื่องนี้ไว้ก่อนและตัดสินใจคุยเรื่องทำพุดดิ้ง
 
「ถึงมันจะเร็วกว่าที่ฉันวางแผนไปหน่อย แต่พรุ่งนี้ทั้งสองคนช่วยฉันทำพุดดิ้งหน่อยได้มั้ย?」
「คุณพูดว่าจะให้พวกเราสองคนเตรียมของหวานที่จะไปเสริฟในงานจัดเลี้ยงของพระราชาหรอคะ?」
「ใช่แล้ว」
「มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ!」
「ทำไมล่ะ?」
「พระราชาจะทานมันใช่มั้ยคะ?」
「เขากินมันแน่ๆ…」
「ฉันทำอะไรน่ากลัวอย่างนั้นไม่ได้หรอกค่ะ!!!!」
「นี่พวกเราไม่ได้จะวางยาพิษลงไปในพุดดิ้งนะ…」
「ถ้าเขากินมันแล้วเกิดปวดท้องขึ้นมา....ฉันไม่อยากแม้แต่จะคิด!」
「เธอจะไม่ทำมันไม่ว่าจะยังไงหรอ?」
「ค่ะ ได้โปรดอภัยให้ฉันด้วย!」
 
มันเหมือนกับ...ฉันกำลังแกล้งเธออยู่เลย…
คนทั่วไปจะต้องคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำขนมให้พระราชาสินะ…
เอาเถอะ ถ้ามีคนขอให้ฉันทำอะไรซักอย่างให้ประธานาธิบดีหรือตัวแทนของต่างประเทศ ฉันก็คงจะปฎิเสธมันเหมือนกัน
มันไม่ดีที่จะกดดันพวกเธอมากเกินไป ฉันกับฟีน่าคงต้องทำมันกันเอง
 
「ฟีน่า พวกเราสองคนต้องทำกันเองแล้วล่ะ」
「หนูก็ไม่สามารถทำได้เหมือนกันค่ะ!」
 
ฟีน่าส่ายหน้าอย่างแรง
ฟีน่าเธอก็ด้วยหรอ?!
วันถัดมา ฉันต้องทำพุดดิ้งทั้งหมดด้วยตัวเองคนเดียว
ฉันไม่สามารถทำให้พวกเธอทำอย่างอื่นได้นอกจากส่ายหน้า…
พวกนั่นอยู่อีกด้านนึงแล้วคอยดูฉันทำพุดดิ้ง
อย่างน้อยฉันก็อยากจะให้พวกเธอช่วยตอกไข่ แต่ว่าพวกเธอก็ไม่ทำ…
ความรู้สึกของฉันส่งไปไม่ถึงพวกเธอ
ไม่มีทางเลือก ฉันต้องตอกไข่100ฟองตามลำพัง…
เอาเถอะฉันมีประสบการณ์ที่ต้องทำทุกอย่างคนเดียวอยู่แล้ว…
แต่ยังไงฉันก็รู้สึกเสียใจ ที่ผู้คนที่อยู่รอบตัวฉันไม่มาช่วยฉันเลย…
ในความเงียบสงบ ฉันตอกไข่ ในความเงียบสงบ ฉันตีไข่
ฉันทำมันเพียงคนเดียวจนจบ
ฉันเรียงพุดดิ้ง100ถ้วยเข้าไปในตู้เย็น
ฉันใช้ไข่ทั้งหมดที่ฉันมีไปแล้ว ฉันคิดว่ามันน่าเศร้าสำหรับมื้อเช้า คุณมอร์รินตัดสินใจว่าจะอบขนมปังให้ฉันก่อนที่เธอจะไปที่เมืองคริโมเนีย
หลังจากที่ฉันกินขนมปังที่เป็นมื้อเช้าเสร็จแล้ว ฉันก็จะออกไปข้างนอก แต่ว่าคุณแรนเซรุก็มาอยู่หน้าบ้านคุณหมี
ฉันไม่ได้เจอเขาเลยตั้งแต่ตอนที่เขาเอาโบนัสที่ทลายกลุ่มโจรมาให้
ทหารของประเทศนี้มีปัญหาในการปราบปรามกลุ่มโจรซามอนและปล่อยตัวประกันที่พวกนั้นจับไว้
สมบัติที่พวกโจรรวบรวมมาทั้งหมดนั้นได้กลายเป็นของฉัน ฉันจึงตัดสินใจเก็บกระเป๋าไอเท็มและของที่ฉันน่าจะใช้ประโยชน์ได้ และขอให้เขาเอาของที่เหลือไปมอบให้กับนักผจญภัยที่กำลังเดือดร้อน
 
「มีอะไรหรอ?」
「ผมอยากจะแจ้งเรื่องโจสที่ถูกจับไปเมื่อวันก่อนสักหน่อยครับ」
「อ๋อ คางคกนั่นน่ะหรอ」
「เขาได้แอบอ้างใช้ชื่อของพระราชา แต่เราก็ตรวจสอบแล้วพบว่าเขาได้กระทำความผิดอื่นอีกมาก หนึ่งในนั้นคือคนจากร้านขายขนมปังที่คุณยูนะได้ช่วยไว้ครับ」
「สองคนนั้นหรอ? ฉันจะเรียกพวกเธอมาให้นะ」
「ขอบคุณมากครับ」
 
เนื้อหาของการพูดคุยมีดังนี้:
ปลดหนี้ที่ติดไว้และร้านขายขนมปังก็กลับมาเป็นของคุณมอร์ริน
 
「เรื่องจริงอย่างนั้นหรอคะ?」
「ครับ โจสถูกยึดทรัพย์สินทั้งหมด และเขาถูกตัดสินให้ประหารชีวิต」
「โทษประหาร…」
「ความจริงที่เขาแอบอ้างใช้ชื่อของพระราชาในทางมิชอบ นอกจากนี้พระราชายังเห็นเหตุการณ์ด้วยพระองค์เอง ทำให้เขาไม่สามารถหนีรอดความผิดนี้ได้」
 
มันคือความจริง
เขาขู่คนโดยแอบอ้างเป็นผู้ใกล้ชิดของพระราชา
ฉันแน่ใจว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นกับคุณมอร์รินคนเดียว
มันไม่แปลกเลยถ้าเขาพูดแบบนั้นกับคนเป็นจำนวนมาก แล้วทำให้ตอนนี้มีประชาชนเป็นจำนวนมากคิดว่าพระราชามีสหายเป็นอาชญากร
 
「ผมจะนำเอกสารมาให้วันหลังนะครับ ตอนนี้ผมต้องขอตัวก่อน」
 
คุณแรนเซรุโค้งคำนัพและจากไป
ความเงียบเข้ามาเยือนพวกเราที่เหลืออยู่
 
「เยี่ยมไปเลยร้านที่สามีของเธอสร้างขึ้นมาปกป้องมันให้ได้นะ!」
「คุณยูนะ…」
「ถึงฉันจะอยากให้เธอไปที่เมืองคริโมเนียก็เถอะ」
「…คุณยูนะ ฉัน…」
「อย่ากังวลเลย! ฉันแน่ใจว่าเธอต้องปกป้องร้านที่สามีเธอทำขึ้นได้แน่」
「ฉันขอโทษจริงๆค่ะ! คุณดีกับพวกเรามากจริงๆ!」
「มันเป็นเวลาที่ต้องยินดีไม่ใช่หรอ?」
「ใช่ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ!」
 
วันถัดมา คุณแรนเซรุกลับมาพร้อมกับนำเอกสารของร้านมา
ร้านขายขนมปังกลายเป็นของคุณมอร์รินอย่างเป็นทางการ
แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอมอบเอกสารนั้นให้กับฉัน
 
「…?」
「ได้โปรดรับมันไว้ด้วยค่ะ แล้วช่วยพาพวกเราไปเมืองคริโมเนียด้วยนะคะ」
「ทำไมล่ะ?」
「เมื่อคืนฉันได้คุยกับลูกสาวแล้วค่ะ คุณยูนะ คุณที่ยอมรับ...ขนมปังของสามีของฉัน」
「ก็ไม่ได้มีแค่ฉันนี่? ยังมีลูกค้าที่เข้าแถวยาวเพื่อซื้อขนมปังของเธอด้วยไม่ใช่หรอ? มันแค่ขนมปังที่เธอทำออกมามันอร่อย」
「ใช่ค่ะ ทุกๆคนพูดว่ามันอร่อย ตอนที่พวกเราถูกพวกโจสทำร้าย มีแค่คุณยูนะเพียงคนเดียวที่เข้ามาช่วยพวกเรา คุณยังพยายามให้สถานที่ทำงานใหม่กับพวกเรา ยังสอนวิธีการทำพุดดิ้งที่ขนาดพระราชายังมาขอร้องให้กับพวกเรา ถึงแม้ฉันจะได้ร้านของสามีคืนมาฉันก็ยังไม่กลับไปจนกว่าจะได้ตอบแทนบุญคุณค่ะ」
「เธอไม่ต้องใส่ใจเรื่องนั้นหรอก…」
「ถ้าฉันไม่ทำอย่างนั้น ฉันก็จะเหมือนกับโจส เมื่อวานมันเกิดขึ้นอย่างกระทันหันทำให้ฉันรู้สึกดีใจมาก แต่ฉันรู้สึกว่ามันหยาบคายกับคุณมากจริงๆค่ะ นอกจากนี้ฉันก็ไม่อยากให้มันกับคนแปลกหน้าฉันเลยยกมันให้กับคุณ ฉันแน่ใจว่าคุณยูนะต้องใช้มันได้อย่างยอดเยี่ยมแน่นอนค่ะ ดังนั้นเชิญใช้มันตามที่คุณต้องการได้เลยค่ะ」
「มันจะดีจริงๆหรอ? ฉันดีใจจริงๆ」
「ค่ะ ช่วยดูแลฉันกับลูกสาวของฉันต่อไปด้วยนะคะ」
 
ทั้งสองโค้งคำนับ
ต่อจากนี้ไปพวกเธอจะมาทำงานกับฉัน ดังนั้นพวกเธอจึงอยากจะไปขอบคุณผู้คนที่เคยดูแลพวกเธอ
พวกเธอตัดสินใจเดินทางในวันรุ่งขึ้นหลังจากงานฉลองวันเกิดของพระราชา
หลังจากงานฉลองจบลงผู้คนก็กลับไปเมืองที่พวกเขาอยู่
คริโมเนียก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
เพราะมีคนเดินทางเป็นจำนวนมาก การเดินทางจึงไม่ถูกโจมตีจากมอนสเตอร์หรือโจร
พวกเธอจึงจะเดินทางไปพร้อมกับกลุ่มที่จะมุ่งหน้าไปเมืองคริโมเนีย
ส่วนฉันน่ะหรอ?
แน่นอนว่าฉันต้องใช้เกตเคลื่อนย้ายของคุณหมีอยู่แล้ว



NEKOPOST.NET