[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 72 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.72 - คุณหมีได้รับขนมปัง | ตอนที่ 1


วันถัดมาหลังจากที่ฉันได้รับไข่ ฉันก็กลับสู่เมืองหลวง
สำหรับตอนนี้มีเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
ในขณะที่ฉันใช้เวลาอยู่ภายในบ้านคุณหมี ฉันก็ได้ยินเสียงคนเรียกฉันจากข้างนอก
ตอนที่ฉันออกมาก็พบกับโนอาที่กำลังยืนทำแก้มป่องอยู่
 
「คุณยูนะ เมื่อวานคุณไปที่ไหนมาคะแถมทิ้งให้หนูอยู่ที่นี่คนเดียวทั้งวันเลยค่ะ?」
「ฉันขอถามอะไรเธอบ้างได้มั้ย?」
「อะไรหรอคะ?」
「ฉันไม่เข้าใจเลย เธอไม่มีอะไรอย่างอื่นทำหรอ? อย่างการไปทักทายขุนนางคนอื่นหรือเตรียมจัดงานวันเกิดอย่างที่ขุนนางเขาทำกันน่ะ?」
「ไม่ต้องทำอะไรอย่างนั้นหรอกค่ะ เพราะว่าท่านแม่ของหนูอยู่ที่นี่ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องไปทักทายอะไรค่ะ การทักทายนั้นต้องทำเพียงแค่ตอนที่อยู่ภายในงานฉลองวันเกิดค่ะ หนูจะไปทักทายพร้อมกับท่านแม่และท่านพ่อค่ะและคนที่จะต้องไปทักทายก็คือพี่สาวของหนูค่ะ หนูเป็นแค่ตัวแถมเท่านั้นค่ะ ที่สำคัญกว่านั้น เมื่อวานหนูพามิสะมาด้วยค่ะ เธออยากจะเห็นคุณหมี」
「ขอโทษที ฉันมีธุระนอกเมืองหลวงนิดหน่อยน่ะ」
 
ฉันบอกเธอไม่ได้ว่าฉันกลับไปที่เมืองคริโมเนียด้วยเกตเคลื่อนย้าย ฉันเลยปล่อยมันผ่านไป
เพื่อขอโทษเรื่องเมื่อวาน วันนี้ฉันจึงตัดสินใจเป็นเพื่อนเล่นให้กับโนอาและมิสะทั้งวัน
ถึงแม้ว่าคนที่จะเล่นกับพวกเธอจะเป็นหมีก็เถอะ
ตั้งแต่ที่ฉันกลับมาที่เมืองหลวงก็ผ่านมาแล้วหลายวัน ใกล้ถึงงานฉลองวันเกิดของพระราชา
แน่นอนว่าเมื่องานฉลองวันเกิดใกล้มาถึง คริฟและขุนนางคนอื่นๆต่างก็เตรียมงานกันวุ่น
โนอาเองก็ไม่ค่อยมีเวลาว่างออกมาข้างนอกมากนัก ทำให้เวลาที่ฉันออกไปข้างนอกกับฟีน่าแค่สองคนก็เพิ่มขึ้น
 
「ฉันคิดว่าตอนที่เรามาถึงเมืองหลวงวันแรกคนเยอะแล้วนะ แต่วันนี้คนเยอะกว่าเดิมอีกนะเนี่ย」
「นี่เป็นครั้งแรกเลยนะคะที่หนูเห็นคนเยอะแบบนี้ค่ะ!」
「นั่นสินะ มีสายตาจ้องมองมาเต็มไปหมดเลย」
「มันก็เพราะพี่ยูนะใส่ชุดแบบนี้ออกมาเดินข้างนอกนั้นแหละค่ะ」
 
สายตาของคนที่เดินสวนกับพวกเราต่างจ้องมองมาที่ฉัน
ตั้งแต่ที่ฉันมาที่โลกนี้ฉันก็เริ่มชินกับการที่มีสายตามารุมจ้องฉันแล้วหละ
ฉันคงจะโกหกถ้าฉันพูดว่าไม่รู้สึกรำคาญ แต่มนุษย์เราต้องมีการเรียนรู้ปรับตัว
 
「ไม่ต้องไปใส่ใจคนพวกนั้น แล้วมาสนุกกับวันที่เหลือก่อนจะถึงวันงานฉลองวันเกิดเถอะ」
「ค่ะ」
 
ในขณะที่พวกเรากำลังเดินเล่นรอบๆเมืองหลวง พวกเราก็ช๊อปปิ้งและหาของกินตามร้านแผงลอยไปด้วย
เมืองหลวงมีขนาดใหญ่มากเกินกว่าที่เราจะสามารถไปเยี่ยมชมได้ทุกที่เพราะมันจะกินเวลาเป็นอย่างมาก ซึ่งเราไม่มีเวลามากนัก
แล้วฉันก็ได้ของแปลกๆมาแล้วด้วย
 
「กลิ่นหอมอะไรกันเนี่ย」
 
มีกลิ่นหอมจากขนมปังที่อบเสร็จใหม่ๆลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง
 
「ใช่ค่ะ กลิ่นมันหอมมากๆ」
「ดูเหมือนว่ามันจะลอยมาจากร้านขายขนมปังที่อยู่แถวๆนี้ นี่ก็ใกล้ได้เวลาแล้ว ไปหาอะไรกินกันมั้ย?」
 
จากที่ฉันยืนอยู่ฉันเห็นมีป้ายร้านขนมปังติดอยู่
มันเป็นร้านเล็กๆ แต่มีกลิ่นน่าอร่อยโชยอกมาจากร้านนั้น
ข้างในร้านเต็มไปด้วยผู้คน
พวกนั้นเข้ามาเพราะได้กลิ่นหอมเหมือนกับพวกเรา
ฟีน่ากับฉันไปเข้าแถวเพื่อซื้อขนมปัง
หลังจากเข้าแถวรอประมาณ10นาทีก็ถึงคิวของพวกเรา
 
「ขนมปังดูน่าอร่อยทั้งนั้นเลย」
 
เด็กสาวที่อายุพอๆกับฉันยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์
เธอดูเหมือนประหลาดใจกับชุดของฉัน แต่เธอก็กลับมาพูดพร้อมรอยยิ้ม
 
「ขอบคุณนะคะ」
「ฉันขอขนมปังสองชิ้นนะ」
「ค่ะ」
 
เด็กสาวนำขนมปังสองชิ้นที่พึ่งออกจากเตายื่นให้พวกเรา
กลิ่นหอมอะไรอย่างนี้
 
「ถ้ามันอร่อย ฉันจะกลับมาใหม่!」
「ค่ะ ขอบคุณที่มาอุดหนุนนะคะ」
 
หลังจากซื้อเสร็จพวกเราก็ออกมาข้างนอกเพื่อกินมัน
 
「นี่มันขนมปังที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาเลย」
「ใช่คะ มันอร่อยมาก」
 
มันเป็นขนมปังที่นุ่มมาก
มันทำให้ฉันนึกถึงขนมปังที่ฉันเคยกินตอนที่อยู่ญี่ปุ่น
ถ้ามีขนมปังนี้ละก็...ฉันสามารถทำแซนวิสหรือชีสโทสได้... (TL:ขนมปังปิ้งชีสนึกชื่อภาษาไทยไม่ออก=A=)
ทั้งหมดนี่ต้องอร่อยแน่นอนฉันมั่นใจ
ก่อนที่จะกลับเมืองคริโมเนียฉันต้องไม่ลืมซื้อมันกลับไปด้วย
แต่...ด้วยจำนวนลูกค้าทั้งหมด...ทำให้ยากมากกว่าจะซื้อมันได้…
บางทีฉันอาจจะมาที่นี่แต่เช้าตรู่แทน
เมื่อคิดถึงเวลาที่ร้านจะปิดฉันจึงตัดสินใจมาใหม่อีกครั้งในวันพรุ่งนี้
เพราะว่าตอนนี้ฉันไม่มีข้าว ขนมปังจึงเป็นเมนูหลักของอาหารของฉัน
ถ้ามันเป็นอย่างนั้น ฉันก็อยากจะกินขนมปังอร่อยๆ
ต้องขอบคุณที่ทำให้ฉันได้เจอกับร้านขายขนมปังร้านนี้
ตายละ ที่หน้าร้านขนมปังมีคนอยู่เต็มเลย…
ฉันมาช้าไปอย่างนั้นหรอ?
 
「ได้โปรดหยุดเถอะค่ะ!」
 
ที่ด้านหน้าประตูมีผู้หญิงอายุประมาณ30กำลังตะโกนอยู่
ข้างๆเธอมีเด็กสาวที่อยู่ในเคาน์เตอร์เมื่อวาน
ดูแล้วน่าจะเป็นแม่กับลูกสาว
คนเป็นแม่ใช้ร่างกายของเธอเป็นโล่ปกป้องลูกสาวด้วยกำลังทั้งหมดที่เธอมี
คนที่เห็นไม่มีใครคิดจะพยายามช่วยเธอเลย…
 
「รีบออกไปซะ! ร้านนี้ไม่ใช่ของของแก!」
 
ผู้ชายสามคนกำลังใช้กำลังบังคับอยู่ข้างในร้าน
เพราะใช้กำลังบังคับข้างในร้านทำให้ขนมปังกระเด็นเกลื่อน
*ปึด* (TL: เสียงน้องหมีของเราฟิวขาด)
 
「แต่ พวกเราสัญญากันว่าจนกว่าจะถึงงานฉลองวันเกิ—」
「นั่นเพราะว่ามีคนอื่นอยากจะทำธุรกิจที่นี่ไงละ!」
 
ไม่จบเพียงแค่นั้น ผู้ชายพวกนั้นกระทืบลงไปที่ขนมปังที่ตกอยู่ที่พื้นและที่ชั้นวางของ
*ปึด*
 
「แต่ สัญญา—」
「สัญญา สัญญาอยู่นั่นแหละ...หุบปาก! ถ้าแกอยากจะทำงานที่นี่ต่อไป แกก็ใช้หนี้ของผัวแกมาสิโว้ย! หรือแกจะจ่ายมาด้วยร่างกายของลูกสาวแกแทนก็ได้นะ…」
 
ชายคนนั้นคว้าไปที่มือของเด็กสาว
*ปึด*
 
「ปล่อยลูกสาวของฉันนะ!」
 
คนเป็นแม่เข้าไปกอดชายคนนั้นเพื่อช่วยลูกสาวของเธอ
แต่เธอก็โดนต่อย
*ปึดーด*
ฉันพุ่งเข้าไปในร้าน
แล้วคว้าชายคนนั้น
 
「อะไรของแก ยัยบิช!」
 
ฉันต่อยใส่
 
「แกทำอะไรของแก?」
 
ฉันเตะ
 
「ยัยบิช แกรู้มั้ยว่าพวกเราคือ—」
 
ฉันโยนพวกเขาออกมา
 
「ใครอยากจะตายคนแรก…?」
 
ฉันถามคนที่นอนกองอยู่บนพื้น
 
「แกคิดว่าทำอย่างนี้แล้วเรื่องจะจบง่ายๆหรอ?」
 
เขาชักดาบของเขาออกมาจากเอว
 
「ถ้านายเข้ามาแบบนี้แสดงว่าถึงนายตายก็ไม่บ่นอะไรใช่มั้ย?」
「อย่ามาล้อฉันเล่นนะโว้ย!」
 
ฉันปล่อยหมัดคุณหมีไปที่ช่องลิ้นปี่ของเขา
แล้วเขาก็ลงไปกองกับพื้นแล้วใช้มือกุมท้อง
 
「ใครต่อ?」
 
ฉันมองไปยังผู้ชายสองคนที่เหลือ
 
「ยัยบิช ข้าจะจำแกไว้ อย่าคิดนะว่าแกจะอยู่ที่เมืองหลวงได้อย่างปลอดภัย!」
 
เขาตะโกนออกมาในขณะที่ไปพยุงผู้ชายที่ลงไปกองอยู่ที่พื้น
ในตอนนั้นเองก็มีเสียงปรบมือจากคนที่มามุงดู
 
「พวกเธอเป็นอะไรมั้ย?」
 
ฉันหันไปถามแม่ลูก
 
「ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ」
「มันจะเป็นปัญหาเอานะคะ」
 
ขนมปังที่อบเสร็จใหม่ๆตกเกลื่อนอยู่ที่พื้นเต็มไปหมด
ขนมปังพวกนี้มีกลิ่นหอมดีจริงๆ มันทำให้ฉันรู้สึกโมโห
ฉันยิ่งรู้สึกโกรธมากยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อมองไปที่ขนมปังที่ตกอยู่ที่พื้น
ฉันน่าจะต่อยพวกนั้นมากกว่านี้
 
「ฉันคิดว่าได้ยินผู้ชายคนนั้นพูดเรื่องหนี้ใช่มั้ย?」
「ค่ะ มันคือหนี้ตอนที่พวกเราจะซื้อร้านนี้มา แต่สามีของฉันพึ่งตายไปเมื่อไม่นานมานี้ พวกนั้นก็เริ่มาก่อกวนพวกเราเพื่อให้เราใช้หนี้」
「แต่ถ้ามีขนมปังที่อร่อยอย่างนี้เธอก็ไม่น่าจะมีปัญหาเรื่องใช้หนี้ไม่ใช่หรอ?」
「ใช่ค่ะ ถ้าพวกเรามีเวลามากพอมันก็เป็นไปได้ แต่ก็มีใครบางคนอยากจะได้ที่ดินผืนนี้ โดยเฉพาะที่ตรงนี้」
 
นั้นเป็นเหตุผลให้ปู้ชายพวกนั้นเริ่มก่อกวนพวกเธอ เพื่อให้พวกเธอย้ายออกไปจากที่นี่
อืมมม จะทำยังไงดีนะ?
ฉันอยากได้ขนมปังของพวกเธอ ดังนั้นฉันจึงต้องการให้ร้านนี้เปิดต่อไป
มันจะเป็นไปได้รึเปล่านะถ้าฉันจ่ายหนี้ให้พวกเธอ?
 
「แต่ก่อนจะต้องออกไปจากที่นี่ พวกเราอยากจะเก็บเงินให้มากพอที่จะให้พวกเราไปเปิดร้านที่อื่น」
「เธอจะเปิดร้านขายขนมปังที่อื่นต่อหรอ?」
「ค่ะ ขนมปังคือสิ่งที่สามีของฉันเหลือไว้ ดังนั้นฉันเลยอยากจะเปิดร้านขายขนมปังไปจนกว่าฉันจะตาย」
 
ช่างเป็นความรักที่งดงามระหว่างสามีและภรรยา
ฉันไม่สามารถยืนดูโดยไม่ทำอะไรได้
 
「โอเค ฉันเข้าใจแล้ว ทำไมพวกเธอไม่มาทำงานที่ร้านของฉันล่ะ?」
「ร้านของคุณหรอคะ?」
「ใช่ ฉันวางแผนจะเปิดร้าน แต่ฉันมีปัญหานิดหน่อยตรงที่ฉันไม่มีคนพอจะทำ」
 
มันก็คือร้านที่ฉันวางแผนว่าจะเปิดที่เมืองคริโมเนีย
ฉันอยากจะปล่อยให้ให้พวกเด็กๆที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทำกัน แต่ผู้ใหญ่ก็เป็นสิ่งจำเป็น ฉันจะได้ไว้วางใจ
ยิ่งกว่านั้นเมื่อเจอคนที่สามารถทำขนมปังได้อร่อยขนาดนี้ ฉันก็อยากให้มาอยู่ที่ร้านของฉัน
 
「มันคือร้านขายขนมปังหรอคะ? เพราะฉันทำได้เพียงแค่ขนมปัง」
「แน่นอน ฉันอยากให้เธอทำขนมปังแต่ฉันอยากให้เธอทำอย่างอื่นด้วย ถ้าเธอไปอยู่ที่นั่นฉันอยากจะให้เธอทำสิ่งนี้ด้วย」
 
ฉันเอาพุดดิ้งออกมาสองอันแล้วส่งให้กับพวกเธอ
 
「มันคืออะไรหรอคะ?」
「นี่คือขนมที่มีชื่อว่าพุดดิ้ง」
 
ทั้งสองคนเริ่มกินพุดดิ้งเข้าไป
 
「มันอร่อยมาก!」
「ฉันอยากจะขายเจ้าสิ่งนี้ด้วยกันกับขนมปัง เธอคิดว่ายังไง?」
 
ฉันวางแผนไว้ว่าจะขายพิซซ่าด้วยเช่นกัน
ถ้าเธอมีโดขนมปัง เธอก็สามารถทำพิซซ่าได้
 
「คุณเป็นใครกันแน่?」
「ฉันเป็นนักผจญภัยจากเมืองคริโมเนีย แล้วก็ด้วยหลายๆเหตุผลทำให้ฉันจะเปิดร้าน」
「อืมมม มันจะโอเคมั้ยถ้าลูกสาวของฉันจะไปด้วย…?」
「ได้แน่นอน」
「ขอบคุณเธอมากนะ ฉันชื่อมอร์ริน ส่วนลูกสาวของฉันชื่อคาริน」
「ไปกันเถอะก่อนที่ผู้ชายพวกนั้นจะกลับมา」
「แต่...สัมพาระของเรา…」
 
ฉันเอากระเป๋าไอเท็ม10ใบที่ฉันได้จากโจรออกมา
ฉันไม่เคยใช้กระเป๋าพวกนี้เลย ดังนั้นฉันเลยไม่รู้ว่ามันสามารถใส่ได้มากแค่ไหน เผื่อว่ามันไม่พอฉันเลยเอามันออกมาเยอะไว้ก่อน
 
「นี่คือ?」
「นี่คือกระเป๋าไอเท็ม เธอสามารถเอาพวกของชิ้นเล็กๆใส่เข้าไปได้ ส่วนพวกของใหญ่ๆฉันจะเก็บด้วยกระเป๋าไอเท็มของฉันให้」
 
เพราะพวกเราไม่รู้ว่าผู้ชายพวกนั้นจะกลับมาเมื่อไหร่ พวกเราจึงเริ่มเก็บข้าวของทันที
ฉันถามคุณมอร์รินถึงส่วนประกอบที่จำเป็นต้องใช้ทำขนมปัง
ฟีน่ากับฉันช่วยคุณคารินขนเครื่องใช้ภายในบ้าน
ฉันเก็บเสื้อผ้าทั้งหมดเข้าไปในตู้เสื้อผ้าและหนังสือทั้งหมดเข้าชั้นหนังสือแล้วเก็บมันเข้าไปในกระเป๋าคุณหมี
ส่วนพวกของเล็กๆน้อยๆ คุณคารินจัดการเอาพวกมันเก็บเข้าไปในกระเป๋าไอเท็ม
 
「ขอโทษนะคะคุณยูนะ」
 
ในขณะที่กำลังเก็บกวาด คุณคารินเรียกชื่อฉันด้วยเสียงเล็กๆของเธอ
 
「มีอะไรหรอ?」
「พวกเราสามารถไปเปิดร้านที่เมืองคริโมเนียได้จริงๆหรอคะ?」
「ใช่ แต่ว่าไม่ได้ขายแค่ขนมปังนะ」
「ทำไมคุณทำเพื่อพวกเรามากขนาดนี้คะ?」
「ฉันอยากจะกินขนมปังอร่อยๆน่ะ」
「หือออ?」
「ฉันอยากจะกินขนมปังอร่อยๆ แค่นั้นก็พอแล้วใช่มั้ย? เอาล่ะหยุดพูดแล้วรีบเก็บของกันก่อนดีกว่า พวกเราไม่รู้ว่าผู้ชายพวกนั้นจะกลับมาเมื่อไหร่」
 
ถ้าพวกเราหนีออกไปตอนกลางคืน พวกเราจัดการเก็บของภายในบ้านและในร้านลงไปในกระเป๋าไอเท็มและกระเป๋าคุณหมี ก่อนที่จะหนีออกมาทางประตูหลัง
 
「ขอโทษนะ...แล้วตอนนี้พวกเราจะไปที่ไหนคะ?」
「ตอนนี้เธอมาอยู่ที่บ้านของฉันก่อนก็แล้วกัน พอเห็นช่องทาง พวกเราค่อยเดินทางไปเมืองคริโมเนีย」
 
พวกเรามาถึงบ้านคุณหมีโดยที่ไม่เจอผู้ชายพุวกนั้นก่อกวน
 
「หมี?」
 
พอเห็นบ้านทั้งสองคนก็เอียงศีรษะของตน
 
「เอาล่ะ หยุดประหลาดใจแล้วเข้ามาข้างในก่อนเถอะ」
 
ฉันพาพวกเธอเข้ามาในบ้าน
 
「ฉันจะพาพวกเธอไปดูห้องนอนทีหลัง พวกเธอสามารถใช้ชั้นสองได้ตามสบายเลยนะ」
「อืมมม ฉันอยากจะขอบคุณเธออีกครั้งนะ」
「อย่าใส่ใจเลย」
「แต่ถ้ามันเป็นอย่างนั้น ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคาริน」
「แล้วพวกนั้นเป็นใครอย่างนั้นหรอ?」
「พวกนั้นคือลูกน้องของพ่อค้าที่ชื่อว่าโจส เขาเป็นพ่อค้าที่บอกว่าจะขายที่ดินให้สามีของฉันในราคาถูก แต่ว่ามันเป็นเรื่องโกหก เพราะในสัญญาซื้อขายราคามันไม่ถูกเลย สามีของฉันอยากจะร้องเรียนเขา แต่พวกเราไม่สามารถทำอะไรได้เพราะมันถูกเขียนไว้ในสัญญา แล้วสามีของฉันก็ตัดสินใจว่าแค่ทำขนมปังอร่อยๆออกมาก็พอแล้ว ในที่สุดพวกเราก็สามารถทำขนมปังอร่อยๆออกมาได้
หลังจากนั้นไม่นานสามีของฉันเสียชีวิตลงไป ในตอนนั้นโจสก็เริ่มพูดว่าพวกเราต้องใช้หนี้เขาเดี๋ยวนี้ นั่นเป็นเหตุผลให้พวกเราโดนกลั่นแกล้ง」
「ฉันเข้าใจไม่ทั้งหมดหรอกนะ แต่เกิดอะไรขึ้นกับเงินที่เธอจ่ายไปก่อนหน้านี้หละ? เธอซื้อร้านมาแล้ว ดังนั้นตอนนี้มันก็เป็นของเธอไม่ใช่หรอ?」
「พวกนั้นพูดว่าเมื่อสามีของฉันตายลง ร้านก็จะกลับไปเป็นของโจส」
「เธิคิดว่าเธอซื้อมาได้ในราคาที่ถูก แต่ราคาจริงๆมันกลับแพง นอกจากนั้น ถ้าสามีของเธอตายร้านก็จะกลับไปเป็นของโจส...เธอไม่คิดหรอว่าสามีของเธอตัดสินใจได้แย่เอามากๆ?」
「ค่ะ สามีของฉันเขาไม่เคยสงสัยคนใครเลย」
「เป็นพ่อค้าที่เลวอะไรอย่างนี้!」
 
และมีอีกหนึ่งคำที่ฉันไม่สามารถพูดได้ก็คือ สามีของเธอโง่มาก…
ฉันพาพวกเธอไปที่ห้อง และบอกพวกเธอว่าฉันจะพักผ่อนสักหน่อย
พวกเราทานอาหารกันหลังจากนั้น และในขณะที่ฉันกำลังนอนพักผ่อนในช่วงบ่าย ที่ข้างนอกก็มีเสียงดังขึ้นมา
 
「ออกมาซะ!」
「ไม่อย่างนั้นพวกเราจะพังประตู!」
「ยัยหมี! ออกมาซะ!」
 
เสียงน่ารำคาญดังมาจากข้างนอก…
ฉันน่าจะสร้างห้องเก็บเสียง…
 
「พี่ยูนะคะ…」
「อย่าห่วงเลยไม่มีใครเข้ามาได้หรอก」
「แต่ว่า…」
「เธอแค่อยู่ข้างในนี้ก็พอ」
 
ตอนที่ฉันออกไปมีผู้ชายประมาณ20คนยืนรออยู่
 
「เธอออกมาซะทีนะ คุณหนูหมี!」
 
ผู้ชายรูปร่างอ้วนยิ้มและเริ่มพูดกับฉัน
เป็นใบหน้าที่น่ารังเกียจ
หน้าของเขาทำให้ฉันคิดว่าถ้ามีใครสักคนบอกฉันว่าเค้ามีญาติเป็นคางคกฉันก็คงเชื่อ
 
「แล้วนายเป็นใคร?」
「ข้าคือพ่อค้า ท่านโจส!」
「ฉันแนะนำให้นายเปลี่ยนชื่อของนายเป็น คางคกโจส ดีกว่านะ」
「ยัยสารเลว!」
「หยุดก่อน! ที่สำคัญกว่านั้น ข้าได้ยินมาว่าแกทำร้ายลูกน้องของข้า!」
「เขาพยายามโจมตีฉันด้วยดาบก่อน นายจะบอกให้ฉันยืนรับดาบเฉยๆอย่างนั้นหรอ?」
「แกคิดว่าแกสามารถแสดงความคิดเห็นกับท่านโจสในเมืองหลวงแห่งนี้ได้อย่างนั้นหรอ? แกอยากจะมีจุดจบอย่างเด็กสาวร้านขนมปังแล้วถูกขาย
ไปที่ไหนสักที่อย่างนั้นหรอ?」
 
เขาพูดพร้อมทำหน้าอย่างพอใจ
อ่า ฉันอยากจะต่อยหน้ามันจริงๆ!
ฉันอยากจะเห็นหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ฉันอยากจะเห็นหน้าเต็มไปด้วยตวามทรมาน
 
「แต่ถ้าแกยอมส่งสาวร้านขนมปังและลูกสาวมาให้ ฉันจะลืมเรื่องที่แกทำไว้เมื่อเช้าก็ได้…」
「ขอโทษทีนะ แต่นายคงไม่คิดว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนที่นายวางแผนไว้หรอกนะ?」
「ข้ารู้ว่าแกเป็นนักผจญภัย ที่สำคัญยังเป็นแร๊ง D ด้วยอายุเพียงเท่านี้ แต่พวกผู้ชายที่อยู่ตรงนี้เป็นอดีตนักผจญภัยแร๊ง C กับแร๊ง D นะ! แกคิดว่าจะชนะคนพวกนี้ได้อย่างนั้นหรอ! 」
「พอเถอะ...ช่วยอย่าเปิดปากเหม็นๆของนายอีกเลย」
「ยัยสารเลว!」
 
ฉันเรียกใช้เวทดิน
พื้นที่ผู้ชายพวกยืนอยู่นั้นหายไปทันที
พวกนั้นตกลงไปในหลุม เหลือเพียงแค่พ่อค้าโจสตามลำพัง
หลุมนั้นลึกประมาณ5เมตร ดังนั้นอาจจะมีบางคนที่กระดูกหักบ้าง ถ้าพวกนั้นโชคไม่ดีก็มีโอกาสที่จะตายอยู่เหมือนกัน
 
「ยัยสารเลว...แกใช้เวทมนตร์อย่างนั้นหรอ?」
「นายสืบเรื่องของฉันมาแล้วไม่ใช่หรอ?」
「ตอนข้าไปสืบที่กิลด์ ก็รู้แค่อาชีพของแกคือหมี」
 
คิดถึงเหลือเกิน! ตอนที่ฉันเขียนไปว่าอาชีพของฉันคือคุณหมี!
แต่มันไม่ใช่เรื่องผิดพลาด…
 
「ไม่มีทางที่นายจะเคยเจออาชีพอย่างนี้มาก่อนใช่มั้ยล่ะ? แล้วต่อนนี้นายจะทำไงต่อ? จะลงไปอยู่ในหลุมอีกคนมั้ย? หรือนายจะเลิกยุ่งกับฉัน? อย่างไหนดีกว่ากันล่ะ?」
「แกคิดว่าแกทำอย่างนี้กับข้าแล้วจะรอดไปได้หรอ? ข้าคือคนที่มีอิทธิพลกับกิลด์นักผจญภัยนะโว้ย! ข้าสามารถบดขยี้นักผจญภัยอย่างแกได้สบายๆ!」
「อ่าว อย่างนั้นฉันก็ต้องทำความรู้จักกับนายไว้ซะหน่อยสิ?」
 
คุณซานย่ามาถึงแล้วยืนอยู่ข้างหลังโจสและยืนฟังเราพูดคุยอยู่สักพัก
 
「คุณซานย่า? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?」
「พนักงานในกิลด์ที่แลเธออยู่ เขามาเล่าเรื่องที่เขารู้ออกมาจนหมด เขาบอกว่าพ่อค้าโจสสั่งให้เขาหาข้อมูลของเธอ ฉันเลยตามออกมาดูเธอ」
「แล้วที่นายบอกว่ามีอิทธิพลกับคุณซานย่า...นายจะทำยังไงต่อไปล่ะ?」
「อย่ามาล้อข้าเล่นนะโว้ย! กิลด์มาสเตอร์แล้วยังไงล่ะ? ข้าน่ะรู้จักกับพระราชานะ รู้รึเปล่าว่าถ้าข้าบอกพระราชาอะไรจะเกิดขึ้นกับแก?」
 
พอพูดอย่างนึงถึงทางตัน เขาก็เปลี่ยนไปพูดอีกอย่างนึง
จะเรียกคนพวกนี้ว่ายังไงดีนะ?
 
「เจ้าเป็นใคร เจ้าตัวปลอม เราไม่เคยรู้จักคนอย่างเจ้า!」
「ท-ทำไมพระราชาถึงเสด็จมาอยู่ที่นี่คะ???」
「อ่า เราแค่มาเดินเล่นน่ะ แล้วเราก็มีเรื่องอยากจะขอร้องเพื่อนสนิทของเรายูนะ นั้นเป็นเหตุผลที่ฉันออกมาจากปราสาท」
 
มันจะดีจริงๆหรอฝ่าบาท???
นอกจากนั้น เรากลายเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่???
 
「พระราชา? อย่ามาโกหก!」
「มันจะกลายเป็นปัญหาเอานะถ้าเจ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องโกหก แต่การแอบอ้างใช้ชื่อพระราชาในทางมิชอบคิดว่าเจ้าคงจะจบไม่สวยเท่าไหร่หรอกนะ ซานย่าจับเจ้าคนน่ารังเกียจคนนี้ซะ เราจะไปคุยกันต่อในปราสาท」
「ฉันไม่มีทางเลือกสินะ...เพราะที่นี่มีเพียงแค่ฉันที่สามารถทำแบบนั้นได้」
 
คุณซานย่าเข้าไปจับกุมและจับโจสมัดไว้
 
「ปล่อยข้านะโว้ย! แกคิดว่าข้าเป็นใครกัน?」
「หุบปาก!」
 
คุณซานย่าจัดการน๊อคเอาท์เขา
 
「แล้วฝ่าบาทอยากจะได้อะไรเพคะ?」
「อะไรกัน? เธอจะไม่ให้เราเข้าไปข้างในอย่างนั้นรึ?」
「ฝ่าบาทอยากจะเสด็จเข้าไปข้างในหรอเพคะ?」
「เมื่อเธอเห็นบ้านอย่างนี้ เธอก็น่าจะอยากเห็นข้างในบ้านด้วยเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ?」
 
บ้านที่อยู่ต่อหน้าพระราชาก็คือบ้านคุณหมีนั่นเอง
 
「ทำไมฝ่าบาทถึงรู้ว่านี่คือบ้านของฉัน?」(TL:ขอละคำราชาศัพท์แล้วกันนะครับใช้ไม่ค่อยเป็นปวดหัว5555)
「เพราะว่าเราได้ยินมันมาจากเอลเลนอ」
「อ้าาา...ฉันเข้าใจแล้ว มาคุยกันข้างในเถอะฝ่าบาท」
 
ทำไมฉันต้องเป็นไกด์พาพระราชาเข้าบ้านตัวเองด้วยเนี่ย?
 
「พี่ยูนะคะ คุณลุงคนนี้เป็นใครอย่างนั้นหรอคะ?」
 
ฟีน่าถามขึ้นมาเพราะเธอไม่รู้ว่าฉันปล่อยให้ลุงที่ไม่รู้จักเข้ามาในบ้านได้ยังไง
 
「พระราชาน่ะ เขามีเรื่องอยากจะคุยกับฉันสักหน่อย อย่ากังวลไปเลยนะ」
「หืมมม พระราชาหรอคะ?」
 
เธอเอียงศีรษะของเธอด้วยท่าทางน่ารัก
 
「ใช่แล้ว พระราชา」
「ที่เป็นคนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศใช่มั้ยคะ?」
「ถูกต้อง」
「ท-ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่กันคะ???」
「ไม่รู้สิ ทำไมไม่ลองถามเขาโดยตรงดูล่ะ?」
 
ฟีน่าสั่นหัวของเธออย่างแรง
ส่วนมอร์รินกับคารินทำหน้าอย่างกับเจอผี พวกเธอรู้จักใบหน้าของพระราชาอย่างนั้นสินะ?
 
「แล้วฝ่าบาทต้องการอะไรหรอคะ?」
 
ฉันถามพระราชาในขณะที่เขากำลังมองไปรอบๆห้อง
 
「อ่า ใช่แล้ว เราอยากจะให้เธอทำพุดดิ้งสำหรับปาร์ตี้วันเกิด ถ้านำมันออกมาตอนมื้อเย็น ฉันแน่ใจว่าทุกคนในงานต้องประหลาดใจอย่างแน่นอน」
 
พระราชากำลังคิดอะไรอยู่นะ??
ฉันสามารถปฏิเสธได้รึเปล่านะ?
 
「จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันปฎิเสธ…」
「อะไรนะ? เธออยากจะปฏิเสธคำขอของพระราชาอย่างนั้นหรอ?」
 
ฉันรู้...พระราชาคือคนที่คิดแค่เรื่องตัวเขาเองและไม่ยอมรับคำปฎิเสธจากคนอื่น
 
「ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ แต่การทำพุดดิ้งมันต้องใช้เงิน」
「ถ้าเรื่องแค่นั้นล่ะก็เราจะจ่ายเอง」
「 ฉันต้องการไข่ค๊อกเกอร์ด้วย…」
「เอลเลนอบอกว่าเธอมีมันอยู่มากมายในกระเป๋าไอเท็มของเธอ」
 
ผู้ชายคนนี้…
 
「ถ้าอย่างนั้นฉันควรจะทำสักเท่าไหร่ดี? ถ้าฝ่าบาทขอมากเกินไปฉันก็ไม่สามารถทำให้ได้หรอกนะ」
「ถ้าเธอทำมันก็ซักประมาณ300」
「เป็นไปไม่ได้ ทางออกอยู่ทางนั้นค่ะ」
 
ฉันชี้ไปที่ประตู
 
「แล้วเธอสามารถทำได้เท่าไหร่?」
「ฉันทำได้ดีที่สุดก็ซัก200อัน แต่ถ้าฝ่าบาทเตรียมไข่มาเพิ่มฉันก็สามารถทำเพิ่มได้อีก」
「นั่นเป็นไปไม่ได้ เอาล่ะเราเข้าใจแล้ว ช่วยทำให้เรา200อันทีนะ」
「อืมมม...จะมีงานฉลองเมื่อไหร่นะ?」
「เห้!」
 
พระราชาตอบกลับ
ฉันไม่ได้สนใจมากนัก แต่มันก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วสินะ
 
「พี่ยูนะคะ อีกห้าวันค่ะ」
「แล้วฝ่าบาทขอให้ฉันนำมันเข้าไปตอนเช้าของวันนั้นใช่มั้ย?」
「ใช่แล้ว นั่นยอดเยี่ยมที่สุด」
「ฉันไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าฉันเป็นคนที่ทำมัน…」
「เราเข้าใจแล้ว เราจะให้เธอแอบเข้าในในปราสาทแล้วเอามันไปไว้ภายในห้องเพื่อเตรียมการ」
「ฝ่าบาทถ้าไม่เก็บมันไว้ในที่เย็นๆ ความอร่อยของมันจะลดลงไป50%」
「ถ้าอย่างนั้นเราจะเตรียมตู้เย็นไว้ในห้อง」
 
ถ้าเขาเตรียมความพร้อมให้ขนาดนี้ ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฎิเสธเขา
ด้วยเหตุนี้ พุดดิ้งจึงถูกเพิ่มเข้าไปในเมนูขนมหวานในงานฉลองวันเกิดของพระราชา
 

=============================================================================

TL : ตอนนี้อาจจะมีบางท่อนงงนิดหน่อยนะครับ เพราะผมก็งงกะ eng เหมือนกัน 55555 




NEKOPOST.NET