NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.71 - คุณหมีกลับสู่เมืองคริโมเนียเพื่อไข่


 
ปัญหาใหญ่ในตอนนี้ก็คือ
ไม่มีไข่เหลืออยู่แล้ว
พวกเราไม่สามารถกินไข่ดาวหรือไข่คนได้แล้ว
ฉันไม่สามารถทำพุดดิ้งหรือแซนวิสไข่ได้
ฉันต้องรีบไปเอามาเพิ่มอย่างเร่งด่วน
นั่นเป็นเหตุให้:
 
「ฟีน่า ฉันต้องกลับไปที่เมือง เธออยากจะกลับด้วยมั้ย?」
「หะ?」
 
ฟีน่าตอบกลับมาแปลกๆ
 
「ไข่หมดแล้วน่ะ ฉันเลยคิดว่าจะไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า」
「พี่ยูนะจะกลับแล้วหรอคะ?」
 
มันก็แค่เดินทางอย่างรวดเร็วโดยผ่านเกต
 
「ใช่แล้ว แต่เธอสามารถอยู่เที่ยวที่เมืองหลวงต่อก็ได้นะ เธอจะเอายังไงล่ะ?」
「หนูจะกลับด้วยค่ะ ขอให้หนูไปลาท่านโนอาก่อนได้มั้ยคะ?」
「อ่า ได้เลย แต่เราจะกลับมานี่วันนี้เลยนะ」
「……?」
 
ฟีน่าเอียงหัวของเธอเล็กน้อย
 
「พี่กำลังพูดว่าจะกลับเมืองตอนนี้แล้วก็กลับมาที่นี่วันนี้หรอคะ?」
「ใช่แล้วล่ะ」
 
ฉันไม่คิดว่าพวกเราจะเข้าใจตรงกันนะ
 
「ถ้าพวกเราไปเร็ว พวกเราก็จะกลับมาถึงนี่ในตอนบ่าย」
「พี่ยูนะ หนูรู้สึกไม่ค่อยดีกับคุณหมี ถึงแม้จะไม่มีไข่ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ดังนั้นได้โปรดอย่าทำให้คุณหมีเหนื่อยเลยนะคะ」
「……?」
 
ครั้งนี้ฉันเป็นฝ่ายเอียงหัว
 
「พวกเราไม่ได้ใช้หมีหรอก พวกเราจะไปผ่านทางเกตเคลื่อนย้ายน่ะ」
「เกตเคลื่อนย้าย?」
 
ครั้งนี้ฟีน่าเป็นฝ่ายเอียงหัวของเธอ
อ่า ฉันไม่ได้อธิบายมันให้ฟีน่าฟังนี่นา
 
「ฟีน่ามากับฉันทีสิ ฉันมีอะไรอยากจะบอกเธอ นี่คือเกตเคลื่อนย้ายของคุณหมี ดังนั้นพวกเราจะสามารถกลับไปที่เมืองได้ในทันที」
「….. พี่ยูนะ หนูไม่เข้าใจที่พี่พูดเลยค่ะ」
 
ฉันว่าแล้ว
มันคงจะแปลกมากถ้ามีใครสักคนมาบอกคุณว่าคุณสามารถเดินทางระยะทางไกลๆได้ทันทีโดยใช้เกตเคลื่อนย้ายใช่มั้ยล่ะ?
ถ้ามีใครสักคนมาพูดกับฉันแบบนี้ในโลกของฉัน ฉันก็คงจะคิดว่าคนที่พูดนั้น "สมองของเขายังปกติดีอยู่รึเปล่า?"
ก่อนอื่นเลย ฉันไม่รู้เลยว่าที่โลกนี้มีเวทมนตร์เคลื่อนย้ายอยู่รึเปล่า ถ้าไม่มีก็เป็นเรื่องปกติล่ะนะที่ฟีน่าจะพูดแบบนี้
 
「อืมม~ ฟีน่า ฉันมีอะไรอยากจะถามหน่อย...ในประเทศนี้ มีเวทมนตร์ที่ช่วยให้เดินทางถึงที่หมายในทันที หรือเวทมนตร์ที่เคลื่อนย้ายระหว่างสองสถานที่ได้ในทันทีมั้ย?」
「……..」
「อย่างเช่น เวทมนตร์ที่ใช้เดินทางไปมาระหว่างเมืองหลวงกับเมืองคริโมเนีย?」
「ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะคะ」
 
ฮึ่มมมม ฉันคิดว่าถึงจะบอกฟีน่าเรื่องเกตก็คงไม่เป็นไรหรอก
เธอไม่ใช่เด็กประเภทที่จะเอาเรื่องของคนอื่นมาพูด
ถึงแม้จะมีคนอื่นรู้เรื่องนี้เข้า แต่ก็มีเพียงแค่ฉันคนเดียวที่สามารถใช้เกตนี้ได้ และเกตก็ถูกติดตั้งไว้ในบ้านคุณหมีเท่านั้น ดังนั้นฉันคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
 
「ฟีน่า ฉันเชื่อใจเธอนะ」
「หืออ คะ?」
 
เธอตอบพร้อมกับเอียงหัวของเธอ
ฉันมาที่ห้องเก็บของที่มีเกตเคลื่อนย้ายติดตั้งอยู่
 
「ถ้าหนูจำไม่ผิด มันก็มีของเหมือนกับห้องเก็บของทั่วไปนี่คะ」
 
มันอยู่ข้างในโรงเก็บของแต่ว่าฉันไม่ได้อธิบายมันให้กับฟีน่า
ฉันอยากจะอธิบายวิธีใช้เธอฟัง
 
「ประตูบานนี้ถูกเชื่อมต่อกับประตูอีกบานที่เมืองคริโมเนียน่ะ」
「พี่ยูนะ อย่าหลอกหนูเลยคะ ถ้าหนูสามารถไปเมืองที่แม่หนูอยู่ด้วยสิ่งนี้ได้ ก็คงไม่มีใครมีปัญหาเรื่องการเดินทางแล้วค่ะ」
 
ถูกต้อง!
 
「เอาเถอะ ถ้าเธอเข้าไปเธอจะเข้าใจเอง」
 
ฉันจับมือของฟีน่าแล้วเปิดเกตเคลื่อนย้ายของคุณหมี
เพียงชั่วพริบตา พวกเราก็มาถึงห้องเก็บของในบ้านคุณหมีที่อยู่เมืองคริโมเนีย
 
「พี่ยูนะ?」
「อย่าไปบอกใครเรื่องนี้ได้มั้ย? อ้อ แล้วก็ถ้าฉันไม่อยู่ที่นี่เธอก็ไม่สามารถใช้มันได้หรอกนะ」
 
ตอนที่พวกเราออกจากห้องเก็บของ ก็พบกับทิวทัศน์ที่แสนคิดถึงของเมืองคริโมเนีย
 
「ถ้าเป็นตอนนี้ คุณทีรูมิน่าน่าจะอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เอาล่ะไปกันเถอะ」
 
พวกเราทั้งคู่มุ่งหน้าไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
 
「พี่หมีนี่นา!」
 
ตอนที่พวกเราใกล้จะถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เด็กๆที่อยู่ข้างนอกก็รีบวิ่งเข้ามาหา
เด็กเหล่านั้นคือเด็กที่ฉันตั้งชื่ออย่างมักง่ายว่าแก๊งเด็กน้อย
เด็กกลุ่มนี้มีอายุต่ำกว่าหกขวบแล้วก็ไม่สามารถทำงานอะไรได้
และเด็กที่มีอายุมากกว่าต้องคอยดูแลเด็กที่อายุน้อยกว่า
หลังจากเด็กคนนึงสังเกตเห็นฉัน เด็กคนอื่นๆก็วิ่งเข้ามาหาฉัน
เด็กๆที่อยู่รอบตัวฉันค่อยๆเพิ่มขึ้น
ฉันคิดไปเองหรือว่าพวกเด็กๆมีเพิ่มขึ้น?
 
「สวัสดีทุกคน มีอะไรเกิดขึ้นบ้างมั้ย?」
「ไม่มีเลยค่ะ!」
「พวกเราทำหน้าที่ของพวกเราเป็นอย่างดี」
 
ฉันเอามือไปลูบหัวเด็กๆเหล่านั้น
 
「คุณทีรูมิน่าอยู่ที่นี่มั้ย?」
「ค่ะ เธออยู่กับอาจารย์」
 
ฉันเดินเข้าไปในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าพร้อมกับดูพวกเด็กๆต้อนรับอย่างร่าเริงและมีพลัง
ตอนที่ฉันเข้าไปข้างใน คุณผ.อ.คุณทีรูมิน่าและริส กำลังดื่มชากันอยู่
 
「คุณแม่!」
「ฟีน่ากับยูนะจังกลับมากันแล้วหรอจ๊ะ?」
「เราจะรีบกลับไปที่เมืองหลวงอีกครั้งน่ะ ที่เรากลับมาเพราะว่าเราต้องการไข่น่ะ」
「ไข่?」
「ยังมีอยู่มั้ย?」
「ไข่ทั้งหมดนี่เป็นของยูนะจังนะจ๊ะ เธอสามารถเอาไปได้ตามต้องการเลยจ้ะ」
「ฉันอยากจะได้มากที่สุดที่เป็นไปได้เลย แต่ถ้าไม่มีมันจะมีปัญหากับกิลด์การค้ารึเปล่า?」
「เธอจะกลับไปเมืองหลวงเมื่อไหร่หรอจ๊ะ?」
「วันนี้เลย」
「ไวจังเลยนะจ๊ะ」
「ถ้าไม่พอฉันจะรอส่วนของวันพรุ่งนี้ แล้วค่อยออกเดินทาง」
「ฉันเข้าใจแล้ว เธออยากได้เท่าไหร่หรอจ๊ะ?」
「100, 200, มากเท่าที่จะมากได้」
「ถ้าอย่างนั้นเอาเป็นวันพรุ่งนี้ดีมั้ยจ๊ะ? ถ้าเธอเอาไปวันนี้เลยมันเหลือเพียงแค่100ฟอง แต่ถ้าเธอรอจนถึงวันพรุ่งนี้ พวกเราก็จะสามารถเตรียมให้เธอได้อีก」
「โอเค ฟีน่าพวกเราจะกลับกันวันพรุ่งนี้นะ เธอจะอยู่กับคุณทีรูมิน่าก็ได้นะถ้าเธออยากอยู่ที่นี่ต่อ」
「ไม่ค่ะ หนูจะกลับไปที่เมืองหลวงด้วย เพราะว่าหนูยังไม่ได้ลาท่านโนอาเลยค่ะ」
「ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาเจอกันที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าวันพรุ่งนี้นะ อ้อแล้วก็ฉันมีอะไรอยากขอให้คุณทีรูมิน่าช่วยด้วย」
「อะไรหรอจ๊ะ?」
「ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เดือนหน้าจะมีใครบางคนเอามันฝรั่งมาขาย คุณช่วยใช้เงินกำไรจากที่ขายไข่ได้ซื้อมันมาให้ฉันหน่อยได้มั้ย? 」
「มันฝรั่ง? ถ้าฉันจำไม่ผิด ถ้าเธอกินมันเข้าไปจะปวดท้องไม่ใช่หรอจ๊ะ?」
 
ที่นี่ก็เหมือนกันอย่างนั้นหรอ?
 
「ถ้าคุณไม่กินส่วนที่เป็นตาของมันก็ไม่มีปัญหา」
「อย่างนั้นหรอจ๊ะ?」
「ไว้พวกเรามากินด้วยกัน ดังนั้นคุณช่วยซื้อมันให้ทีนะ?」
「เข้าใจแล้วจ๊ะ」
 
ฉันรับไข่ส่วนของวันนี้มาแล้วออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ตอนที่ฉันเดินเล่นรอบๆเมือง ฉันก็สังเกตุเห็นผู้คนในเมืองมีปฏิกิริยาตอบสนองกับฉันน้อยกว่าคนที่อยู่เมืองหลวง
บางครั้งก็มีเด็กๆพูดว่า「คุณหมีนี่นา!」
 
「เจอตัวแล้ว!」
 
คนที่อยู่ข้างหน้าฉันพร้อมกับสายตานักล่าที่หาเหยื่อพบก็คือคุณมายรีน
 
「ฉันหาตัวเธออยู่นะ ยูนะจัง」
「หืมม~ มีอะไรให้ฉันช่วยอย่างนั้นหรอ?」
「อาหารนั่นเรียกว่าอะไร?」
「อาหาร?」
「ที่เธอให้ฉันไว้ก่อนที่จะไปเมืองหลวงไง!」
「อ๋อ~ พุดดิ้งน่ะ」
 
ฉันจำได้แล้วว่าฉันให้เธอไว้ชิ้นนึง
 
「ใช่ๆ! อร่อยอะไรอย่างนี้ อาหารนั่น!」
「ที่สำคัญกว่านั้น คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันกลับมาที่เมืองแล้ว」
「ด้วยรูปร่างแบบนั้น ใครเห็นก็รู้ ฉันออกมาตามหาเธอหลังจากได้ยินพ่อค้าพูดกันว่าเห็นเธอเดินอยู่ในเมือง เอาล่ะตอนนี้เอาอาหารนั่นมาให้ฉันอีก!」
 
เธอจับไหล่ของฉันแน่น
 
「คุณมายรีน คุณรู้มั้ยนิสัยของคุณดูเปลี่ยนไปนะ…」
「เพื่อสิ่งนั้นแล้ว นิสัยฉันจะเปลี่ยนไปก็ไม่แปลก!」
「ฉันจะให้มันกับคุณ ช่วยปล่อยฉันก่อนได้มั้ย!」
 
หลังจากที่ฉันพูดแบบนั้นออกไปเธอก็ปล่อยฉันทันที
 
「เธอไม่ได้พูดโกหกใช่มั้ย? ถ้าเธอโกหกละก็ฉันจะสาปแช่งเธอ!」
 
ฉันเอาพุดดิ้งสี่ชิ้นออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
 
「นี่คือทั้งหมดที่ฉันเหลืออยู่」
「ขอบคุณนะ!」
 
หลังจากรับพุดดิ้งไป เธอก็ยิ้มอย่างมีความสุข
คุณมายรีนเอาพวกมันใส่เข้าไปในกระเป๋าไอเท็มของเธอ เพื่อจะได้ไม่ไปวางลืมไว้ที่ไหน
 
「นี่ยูนะจัง เธอไม่อยากจะเปิดร้านบ้างหรอ? เจ้านี่ต้องขายได้แน่!」
「มันทำมาจากไข่น่ะ แล้วตอนนี้ไข่ราคาเท่าไหร่หรอ?」
「ตอนนี้ราคาตกลงมานิดหน่อย เพราะว่ามันถูกเอามาขาย200-300ฟองทุกวัน」
 
ฉันคิดว่าถ้าเปิดร้านตอนนี้ก็คงจะไม่เป็นไรมั้ง
ตอนนี้มีค๊อกเกอร์อยู่ประมาณ500ตัว
ฉันอยากจะให้มันมีซัก1000ตัว
แต่ฉันคิดว่าจำนวนคนที่จะดูแลพวกมันน้อยไปสักหน่อยนะ
ฉันคิดว่ามันคงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้เพียงแค่เด็กๆจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ฉันคงต้องใช้เวลาคิดเรื่องนี้สักหน่อยแล้วหละ
 
「ฉันอยากให้คุณช่วยเตรียมที่สำหรับเปิดร้านให้หน่อยได้มั้ย? ช่วยเลือกที่กว้างๆ ที่ใกล้ๆสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าให้ที ฉันอยากจะให้มีพื้นที่หน้าร้านกว้างสักหน่อย เพราะถ้ามีลูกค้ามาเป็นจำนวนมากจะได้ไม่มีปัญหา」
「คำขอของเธอเยอะจังนะ…」
「ถ้าฉันเปิดร้าน ฉันวางแผนว่าจะจ้างพวกเด็กๆจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าน่ะ นั่นเป็นเหตุผลที่ให้อยู่ใกล้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แล้วก็ฉันคิดว่ามันน่าจะเป็นที่นิยม ฉันเลยอยากจะให้มันมีขนาดใหญ่ เผื่อเวลาที่ลูกค้ามาที่หน้าร้านเป็นจำนวนมากมันจะได้ไม่สร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่นน่ะ」
「เข้าใจแล้ว ฉันจะไปดูสถานที่ไว้ให้」
「ฉันไม่ได้รีบร้อนอะไร คุณค่อยๆหาไปก็ได้เพราะฉันจะกลับไปที่เมืองหลวงในวันพรุ่งนี้」
 
ฉันแยกกับคุณมายรีนแล้วก็ตรงกลับมายังบ้านคุณหมี
หลังจากที่ฉันมาถึง ฉันก็เริ่มทำพุดดิ้งจากไข่100ฟองที่ฉันได้มาวันนี้
แล้ววันนี้ก็จบลง



NEKOPOST.NET